บทที่6

ความเงียบปกคลุมทั่วผิวน้ำ ต้นไม้ใบไม้ที่ก่อนหน้านี้ยังมีเสียงเพราะแรงลมพัดแต่เวลานี้ไม่มีแม้แต่เสียงลม ไร้เสียงจิ้งหรีดเรไรราวกับแมลงทุกตัว ปลาทุกตัว แม้แต่ผีสาง หรือรุกขเทวดาแถวนี้กำลังรอคำตอบจากพ่อหมอหนุ่ม

พวกเขาเองก็อยากรู้ว่านังผีสาวผู้ฝักใฝ่แต่ในกามคุณตนนั้นจะโดนพ่อหมอจับถ่วงน้ำหรือไม่

ช่างกล้าขอคุณศรัณย์เป็นผัว!!!

บทที่ 4 พ่อหมอหนุ่ม

“ฮือ ๆ ขอโทษจ้ะ พ่อหมอคงเป็นผัวดิฉันไม่ได้ ไม่มีใครโดนตัวดิฉันได้เลย” ผีสาวร้องไห้สะอึกสะอื้นยิ่งกว่าเดิมเมื่อตระหนักถึงความจริง ผีกับคนจะสมสู่กันได้อย่างไร

หล่อนกับเขาไม่สามารถเป็นผัวเป็นเมียกันได้ ผู้ชายหลายคนที่พยายามจะกอดเมื่อคืนก็กอดไม่ได้ คงต้องหาผีทำผัวแทนที่จะเป็นคน

เมื่อเห็นผีสาวคนงามร้องไห้สะอึกสะอื้น นิสัยเอาธุระใส่ใจผู้อื่นของคุณศรัณย์ก็ทำให้ปล่อยวางไม่ได้ ไม่ว่าคนหรือผีเขาล้วนช่วยมาแล้วมากมาย จะช่วยผีสักตนให้มีผัวก็ไม่น่าจะเป็นกระไร

“ถ้าเป็นข้า ก็ใช่ว่าจะไม่ได้” ผีสาวหยุดสะอื้นเมื่อได้ยินคำพูดของหมอผีหนุ่ม

เวลานี้ใบหน้างามของผีสาวเปล่งประกายราวกับผิวน้ำต้องแสงจันทร์ ดวงตาพราวระยับยิ่งกว่าหมู่เดือนหมู่ดาว รอยยิ้มผุดขึ้นกลางใบหน้างาม กลีบปากของหล่อนสีชมพูระเรื่อราวกับสีของดอกกุหลาบแรกแย้ม แม้แต่ผิวกายก็ผุดผ่องยิ่งกว่าสาวใดที่เขาเคยพบเจอ

พิศแล้วหาที่ติไม่เจอแม้เป็นผี

คุณศรัณย์ส่ายศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน สิ่งที่จะทำต่อจากนี้แค่ต้องการส่งดวงวิญญาณของหล่อนไปสู่สุคติ มิได้มีสิ่งใดแอบแฝง

“ตามข้ามา” เขาออกคำสั่งและแม่ผีสาวหน้าขาวที่เขาไม่รู้ชื่อแซ่ ก็เดินตามเขามาอย่างว่าง่าย ตลอดทางความเงียบสงัดยังคงปกคลุมทั่วทุกพื้นที่ ผู้คนบริเวณนี้ต่างดับไฟเข้านอนอย่างที่ไอ้ชดได้ไปแจ้งไว้

ท่าน้ำ ถนนหนทางเงียบสงัดมีเพียงคนหนึ่งคนกับผีหนึ่งตนเดินตามกันไป จุดหมายคือแห่งใดผีสาวผู้นี้ก็ยังไม่รู้ แต่เพราะหล่อนเป็นผีไม่จำเป็นต้องเดินให้เชื่องช้าเช่นคนทั่วไป

แค่คิดวิญญาณของหล่อนก็สามารถไปถึงที่นั่นได้

เรือนไทยขนาดกลางตั้งอยู่ห่างจากเรือนหลังใหญ่ของพ่อหมอสิน ท่านยกที่ดินผืนติดกันให้ลูกชายคนโตปลูกเรือนพักอาศัยซึ่งอยู่ไม่ห่างจากเรือนพิธีหรือที่ชาวบ้านแถบนี้เรียกว่าตำหนักพ่อหมอสิน

“เดินตามข้า หล่อนไปก่อนก็เข้าเรือนข้าไม่ได้” พ่อหมอเอ่ยดุผีที่ใช้การลอยแทนการเดิน รู้หรอกว่าเป็นผีแต่ไม่ต้องแสดงอิทธิฤทธิ์เวลานี้ก็ได้หรอกกระมัง

“หล่อนเป็นใคร จำได้ไหม” คุณศรัณย์เอ่ยถามเพราะผีบางตัวก็ใช่ว่าจะรู้ว่าตัวเองเป็นใคร  

“ไม่รู้ค่ะ จำไม่ได้” ผีสาวตอบเสียงอ่อย ถอนหายใจทั้งที่ไม่มีลมหายใจออกมา

“ดิฉันไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นใคร จำได้ว่าภาพสุดท้ายที่เห็นคือตอนสวมแหวนหมั้น จากนั้นก็จำไม่ได้อีกเลย รู้ตัวอีกทีก็นั่งอยู่ท่าน้ำตรงนั้นแล้ว” เสียงหวานของผีสาวที่เล่าอย่างหดหู่ทำคนฟังพลันสลดใจตาม

999

รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นผีนั่งอยู่ศาลาท่าน้ำนั่น ทั้งยังอยากได้ผัวจนตัวสั่น ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตนเองถึงได้กลายเป็นเยี่ยงนี้

เป็นใครก่อนตาย ตายเพราะอะไร ก็ยังไม่รู้ สิ่งเดียวที่จำได้คือตัวหล่อนในงานวันหมั้นและรับรู้ว่าอีกไม่นานจะได้แต่งงานอย่างที่ใจฝัน รู้เพียงเท่านี้

คุณศรัณย์ถอนหายใจด้วยความเวทนาผีสาว นอกจากไม่มีผัวแล้วยังไม่รู้อีกว่าตัวเองเป็นใคร นางผู้นี้คงทำกรรมหนักไม่น้อย

“พ่อหมอผีชื่อว่าอะไรเหรอจ๊ะ” คำถามของผีสาวทำให้คุณศรัณย์ต้องมองหล่อนตาขวาง มาจ๊ะ มาจ๋าอะไร รู้ไหมนั่นว่ากิริยาไม่งาม

“ศรัณย์” เขาตอบง่าย ๆ เงยหน้ามองท้องฟ้าเพราะวันนี้เป็นคืนเดือนดับ แน่นอนว่ามองไม่เห็นแสงจันทร์ มีเพียงแสงดาวที่พร่างพราวเต็มท้องฟ้า

“ข้าจะเรียกเจ้าว่าดาว” พ่อหมอสงสารผีไม่มีชื่อจึงเรียกหล่อนด้วยชื่อที่แสนเรียบง่าย หากแต่หมายถึงความงดงามดั่งเช่นดวงดาราบนท้องฟ้าเวลานี้

“ดาว ดิฉันชอบชื่อนี้จ้ะ” ผีสาวยิ้มกับชื่อของตัวเอง

คุณศรัณย์หยุดก่อนถึงรั้วบ้านยกมือขึ้นพนมกลางอกเพื่อบอกกับเจ้าที่เจ้าทาง

‘วันนี้ข้ามีผู้ติดตามเป็นดวงวิญญาณดวงหนึ่งชื่อว่าดาว จะเข้าเรือนไปกับข้า ขอท่านเจ้าที่เปิดทางให้ด้วย’

“เจ้าชื่อว่าอะไรนะ”

“ดาวจ้ะ ฉันชื่อดาว” เพียงแค่เอ่ยชื่อของตัวเองเปลวความร้อนที่กั้นขวางก็หายไปทันที ดาวมองผ่านประตูรั้วเข้าไปเห็นเรือนไทยหลังไม่ใหญ่มากแต่กลับงดงามและน่าอยู่

หนึ่งหนุ่มหนึ่งผีสาวเดินผ่านเจ้าที่ขึ้นไปยังตัวเรือน ท่านนึกแปลกใจไม่น้อยว่าเหตุใดคุณศรัณย์ถึงได้พาผีสาวตนนี้เข้าเรือน ไม่เคยมีภูตผีตนใดได้ผ่านประตูนี้เข้าไปได้

แม้จะนึกแปลกใจแต่เมื่อเห็นว่าผีตนนี้ไม่มีอิทธิฤทธิ์มากพอจะทำร้ายเจ้าของเรือน เจ้าที่จึงไม่ขัดขวาง

“นี่เรือนท่านหรือจ๊ะ”