บทที่ 1 ศาลาริมน้ำ

ปีพุทธศักราช ๒๔๗๘

ณ วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา

เสียงลิเก หนังกลางแปลง ลำตัด ละครชาตรี งิ้ว จำอวด และเสียงคนร้องเรียกคนดูดังสลับกับเสียงหัวเราะของผู้คนทั้งในหมู่บ้านและนอกหมู่บ้าน งานวัดประจำปีก็สนุกเช่นนี้ทุกปี

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ดึงหัวกางเกงที่ไร้เข็มขัดขึ้นอีกนิดหนึ่ง เท้าเปื้อนดินเล็กน้อยเพราะตอนเดินเมื่อกี้มันเหยียบโดนโคลนนิดหน่อย แม้หลวงท่านประกาศให้ใส่เกือกแต่ชาวบ้านอย่างมันไม่ชอบเลย ใส่แล้วเดินไม่ถนัด ตีนเปล่าแบบนี้แหละถนัดนักแล

มันอยากอยู่ต่ออีกนิดแต่เวลานี้ก็ง่วงเหลือประมาณ คงต้องกลับเรือนแล้ว ไอ้กล้ากระชับตะเกียงในมือ จากวัดกว่าจะเดินถึงเรือนมันก็ใช้เวลามากโข

ต้องเดินกลับเพียงคนเดียวไอ้กล้าก็นึกหวั่นใจไม่น้อย ถามว่ามันกลัวผีหรือไม่ ตอบตามตรงว่ากลัว แต่เพราะเป็นบ่าวของคุณศรัณย์ผู้เป็นทายาทหมอผีชื่อดังอย่างพ่อหมอสินมันจึงอุ่นใจ

กำลังจะพ้นเขตวัดมันก็ควานหาสายสิญจน์ที่คุณศรัณย์ให้ติดตัวไว้เพื่อป้องกันภูตผีและอันตรายทั้งปวง

ตายละหว่า ดันเผลอวางไว้บนหัวเตียงในตอนที่แต่งองค์ทรงเครื่อง ใบหน้าหล่อเหลาที่สาว ๆ ต่างมองกันเหลียวหลังเวลานี้กำลังซีดเผือด

“คงไม่มีอันใดหรอก” ปลอบใจตัวเองก่อนจะรีบก้าวเท้ายาว ๆ ฝ่าความมืด

“ใครกันที่อุตริคิดจัดงานวัดในคืนเดือนดับเช่นนี้” ไอ้กล้าบ่นขณะเดินย่ำเท้ากลับเรือน

ถ้ามีเมียก็คงไม่ต้องลำบากกลับเรือนคนเดียวเช่นนี้ นึกแล้วหนุ่มวัยยี่สิบสองก็อยากมีเมียกับเขาบ้าง แต่ก็นั่นแหละ มันบวชเรียนตั้งแต่เด็ก เพิ่งสึกออกมารับใช้คุณศรัณย์ได้แค่สองปี

งานการหรือก็มากนัก อีกอย่างไอ้กล้ายังหาคนถูกใจมิได้ ระหว่างเดินไปก็นึกถึงสาว ๆ ที่ได้เจอวันนี้ ยังไม่มีใครถูกตาต้องใจสักคน

มันเดินผิวปากไปด้วยระหว่างที่เดิน ช่วยให้ผ่อนคลายได้นิดหน่อย พลันนึกถึงสายตาของสาว ๆ ที่เหลียวมองมันวันนี้ เสื้อสีขาวแบบฝรั่งกับกางเกงขายาวชุดเก่งนี้ คุณศรัณย์ท่านยกให้เมื่อเดือนก่อน

เป็นของใหม่เชียวหนา คุณเขาไปบางกอกจึงซื้อชุดใหม่มาฝากบ่าวไพร่ในเรือน ได้เจ้านายดีก็วาสนาคนรับใช้ แต่ถ้าได้นายจ้างไม่ดีอย่างบางบ้าน บ่าวอย่างพวกมันคงไม่ได้ออกมาเที่ยวงานวัดเช่นนี้

ไอ้กล้าชะลอผีเท้าเมื่อกำลังจะก้าวถึงศาลาท่าน้ำเรือนพระยาพิชิต คิ้วของมันขมวดมุ่น

‘ใครกันรึ’ ตะเกียงในมือยกขึ้นส่องไปทางร่างงามของหญิงสาวนางหนึ่ง หล่อนแต่งกายด้วยชุดกระโปรงสีขาวลายดอกไม้ตามสมัยนิยม ผมของหล่อนรวบเพียงครึ่งศีรษะ ส่วนปลายผมยาวและม้วนได้รูป  

เพียงแค่เห็นแผ่นหลังก็มโนจิตได้ถึงความงามของใบหน้าหญิงสาวได้ราวกับว่าเคยเห็นดวงหน้านั้นมานับครั้งไม่ถ้วน

“คุณผู้หญิง” เสียงของไอ้กล้าเรียกหญิงสาวที่นั่งหันหลังให้ เหตุใดหญิงงามถึงได้มานั่งในที่มืด ๆ เช่นนี้ ถึงข้างกายหล่อนจะมีตะเกียงเจ้าพายุแต่มันก็ไม่ได้สว่างมากมาย

ค่ำมืดเช่นนี้หล่อนจะหลงทางหรือมารอใคร ไอ้กล้าผู้มีจิตใจดีพร้อมเอาธุระช่วยคนที่เดือดร้อนร้องทัก แล้วก็เดินเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้ามที่หล่อนนั่ง

ศาลาไม้แม้จะเก่าแต่ก็สะอาด มีที่นั่งอยู่ทั้งสองฝั่ง ศาลาแห่งนี้เป็นท่าน้ำสำหรับรอเรือ รอพระผ่านมาบิณฑบาตในตอนเช้าของวัน

พระท่านมาบิณฑบาตเช่นนี้ ผีสางคงไม่กล้ามาปรากฏตัว ด้วยเพราะคิดเช่นนี้ไอ้กล้าจึงกล้าหาญตามชื่อนั่งลงตรงข้ามสาวเจ้า หล่อนเอียงกายให้เขาได้เห็น เนื่องด้วยใบหน้าที่ไอ้กล้าคิดว่างดงามหันมองออกทางแม่น้ำ

“คุณพี่” เสียงของเจ้าหล่อนช่างหวานยิ่งนัก เท่าที่เคยได้สดับ มิมีผู้ใดในอยุธยาที่เรียกไอ้กล้าด้วยเสียงไพเราะเช่นนี้มาก่อน

หัวอกหัวใจของไอ้กล้าเต้นโครมคราม ลมเย็นพัดผ่านไล่ความร้อนจากใบหน้าของมันได้ดี เพราะเป็นชายหนุ่มที่ไม่เคยต้องมือสาวมาก่อนนั่นยิ่งทำให้เลือดในกายพุ่งพล่าน

“ไยน้องจึงมานั่งในที่มืด ๆ เช่นนี้เล่า” ไอ้กล้าเอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง เขาพยายามเพ่งมองใบหน้างามของหญิงตรงหน้าเผื่อจะได้รู้ว่าเป็นคุณหนูเรือนใด

แต่ยิ่งพิศกลับมองไม่เห็น ราวกับว่ามีม่านหมอกปกคลุม แต่แม้มองไม่เห็นใบหน้าของสาวเจ้า หากไอ้กล้าก็คิดว่าหล่อนต้องหน้าตาเข้าทีเป็นแน่ ทั้งจากการแต่งกาย จากนิ้วมือเรียวยาว และผิวขาวที่โผล่แขนเสื้อ เท่านั้นก็ทำให้รู้ได้ว่าหล่อนงดงามเพียงใด

“ดิฉันมารอคุณพี่จ๊ะ” คำตอบของหล่อนหวานไพเราะจับใจ เสียงกังวานนั่นก็เช่นกัน

ลมแรงพัดผ่านวูบหนึ่งทำให้ต้นไผ่ที่ปลูกริมฝั่งเสียดสีกันจนเกิดเสียงดัง ราวกับเป็นเสียงของเครื่องดนตรีตามธรรมชาติที่กำลังประสานเสียงส่งให้บรรยากาศรอบตัวไอ้กล้าหวานล้ำ

โอ้หนอความรัก หากเป็นก่อนหน้านี้ไอ้กล้าคงร้องด่า ต้นไผ่ที่เสียดสีกันว่าน่ารำคาญ แต่เพราะเวลานี้ทุกอย่างรอบตัวคล้ายมีสีชมพูไหลอาบท่วมอกท่วมใจ