登入เขา คือ คนที่รักครอบครัวมาก เธอ คือ คนที่คอยเทคเเคร์คนอื่นอยู่เสมอ ความเเค้นในอดีตทำให้เธอถูกบังคับให้ทำร้ายครอบครัวเขาโดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ส่วนเขาที่พร้อมจะปกป้องครอบครัวอันเป็นที่รัก ปัญ ปัญยวิชญ์ ชัยพัฒนวนิชย์ หนุ่มหล่อเจ้าของร่างสูง186 อายุ 28 ปี ที่ได้ฉายาม้ามืดด้านธุรกิจ ภายใต้ในใบหน้าหล่อนั้นมีความดุ เงียบ เจ้าระเบียบ สมกับเป็นทายาทเจ้าของบริษัท “ถอดกางเกงฉันออก” “ทำ” เมย์ ชญา ธนารักษ์ หญิงสาวที่มีใบหน้าขาว หมวย มีส่วนสูง 160 อายุ 22 ปี นิสัยมีความมั่นใจสูง เพื่อที่จะเป็นเกราะป้องกันตัวเอง แต่ลึกๆแล้ว หญิงสาวกลับแข็งนอกอ่อนใน “คะคือว่า ฉันไม่เคย”
查看更多บทนำ
บริษัท CSC Real Estate Group
ภายในห้องประชุมที่โอบอุ้มด้วยบรรยากาศที่เคร่งเครียด กับการประชุมร่วมลงทุนอสังหาริมทรัพย์ ปัญ ปัญยวิชญ์ ชัยพัฒนวนิชย์ หนุ่มหล่อเจ้าของร่างสูง 186 อายุ 28 ปี ที่ได้ฉายาม้ามืดด้านธุรกิจ ภายใต้ในใบหน้าหล่อนั้นมีความดุ เงียบ เจ้าระเบียบ สมกับเป็นทายาทเจ้าของบริษัท
“ก็...การประชุมวันนี้มีเพียงเท่านี้” ชายหนุ่มกล่าวขณะกดรีโมทเลื่อนหน้าจอการประชุมเป็นโลโก้บริษัท
“มีท่านใดอยากจะเสนอแนะไหมครับ..”
“หากไม่มี ผมขอปิดประชุมสำหรับวันนี้”
หลังจากการประชุมเสร็จสิ้น หุ้นส่วนรวมถึงคณะกรรมการแต่ละส่วนก็ทยอย โค้งตัวออกจากห้องประชุมไป
“ฤทธิ์...วันนี้มีเท่านี้ใช่ไหม” ชายหนุ่มเอ่ยพลางเก็บอุปกรณ์ของต่างๆ
“ครับคุณปัญ ส่วนสัปดาห์หน้ามีดีลงานพื้นที่ที่กระบี่ครับ” เลขาฝีมือดีตอบอย่างรู้งาน
“ผมให้ทางทีมงานที่เกี่ยวข้องจัดเตรียมเอกสารเรียบร้อยแล้วครับ” ฤทธิ์ เลขาประธานหนุ่มเติบโตมาด้วยกัน ถึงแม้ในสถานที่ทำงานพวกเขาอยู่ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง แต่นอกเวลางานเขาคือเพื่อนสนิทคนนึงเลยก็ว่าได้...
เนื่องจากพ่อของฤทธิ์เป็นเลขาท่าน ชัยชนา ชัยพัฒนวนิชย์ พ่อเจ้านายหนุ่ม ซึ่งได้สละตำแหน่งขึ้นให้เจ้าลูกชายบริหารแทน
มหาลัย เอส เวิสเทิร์น
ภายใต้ตึกสีขาวสูงใหญ่ มีโต๊ะไม้ยางพาราตัวยาวได้มีหญิงสาวนั่งอยู่รวมกัน
“กว่าพวกเราก็ผ่านมรสุมในมหาลัยนี้มาได้” ผักบุ้ง สาวสวยแซ่บ เปรี้ยวรสชาติครบรสแห่งสาวคณะบริหาร บ่นอุบอิบขณะกำลังหยิบมะม่วงเข้าปาก
“อืม กว่าจะผ่านได้เกือบตายแหนะ” จันจิ สาวแว่นเรียบร้อยที่ฟาดเรียบแทบจะทุกคณะ รีบสวนตอบกลับทันที อย่างไม่จริงจังนัก
“พวกแกก็บ่นกันตั้งแต่เข้ามาเรียน ยันเรียนจบ”
“จนพวกเรามารับวุฒิ” เมย์ ชญา ธนารักษ์ หญิงสาวที่มีใบหน้าขาว หมวย มีส่วนสูง 160 อายุ 22 ปี นิสัยมีความมั่นใจสูง เพื่อที่จะเป็นเกราะป้องกันตัวเอง แต่ลึกๆแล้ว หญิงสาวกลับแข็งนอกอ่อนใน
สาวทั้ง 3 คน ที่นัดกันมาเอาใบวุฒิเพื่อที่จะได้ยื่นสมัครงานหลังเรียนกันจบ โดยที่ผักบุ้งที่บ้านประกอบกิจการงานดอกไม้ ที่รับจัดดอกไม้ในงานแต่งทั้งที่ของตัวเองและนอกสถานที่
“ฉันไม่ต้องใช้ก็ได้ไหม”
“ว่าแต่แกเถอะยัยเมย์... แกจะไปทำอะไรต่อ วันรับปริญญาเขาก็ไม่มาแสดงความยินดีอะไรกับแกเลยนะ”
“พวกฉัน...เป็นห่วงแกนะเว้ย”
“ไปทำงานที่ร้านฉันไหม ผู้จัดการสาขาว่างนะจ๊ะ” จันจิบอกด้วยความเป็นห่วงเพื่อนพลางเอื้อมมือไปแตะเพื่อนสาวเพื่อให้กำลังใจเบาๆ เนื่องจากจันจิฝันอยากเป็นเจ้าของรานอาหารมาตั้งแต่เด็กซึ่งตอนนี้เปิดร้านสเต็กอยู่ในย่านทองหล่อ
“ขอบใจพวกแกมากนะ”
“แต่ฉันไม่อยากทำให้พวกแกเดือดร้อน..ไม่เป็นไรฉันจัดการได้ สบายมาก”
3 เดือนที่ผ่านมา ณ ร้าน Green Steak Thonglor
“ฉันว่ามุมนี้สวยกว่านะ””ไม่!! ฉันว่าแบบนี้..สวยกว่าเยอะเลย” ในขณะผักบุ้งและจันจิกำลังถกเถียงในการถ่ายรูปหามุมโปรโมทร้านใหม่
“เอาละพวกแกหยุดเถียงกันก่อน” หญิงสาวพูดแทรกขณะที่เพื่อนของเธอกำลังเถียงกันไปมากกว่านี้ และลงมือจัดจานวางตำแหน่งเนื้อและผัก รวมถึงเครื่องเคียงอย่างตามความเหมาะสม
“โอโห้...นี่มันเทพ” 0.0 ผักบุ้งไม่ตาหวานนะ นี่ผักบุ้งตาโต
“เอาแบบนี้แหละ” จากนั้นช่างภาพก็เริ่มถ่ายภาพอาหารพร้อมมี เมย์ ช่วยในการจัดจานอาหารรอถ่ายในการถ่ายจานต่อไป..
หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงแหลมปรี๊ดของผู้หญิงวัยกลางคน
“ฉันให้แกไปทำอะไรทำไมมาอยู่ที่นี่!!” เธอคนนั้นก็คือ สุดา สุนทรากร แม่บุญธรรมของฉันเอง ท่านเลี้ยงฉันมาแต่ก็ไม่ได้ให้ความรักอะไรฉันหรอก แต่อย่างน้อยฉันก็ได้มีครอบครัว มีแม่เหมือนคนอื่น หลังจากที่ฉันก้าวเข้าสู่มหาลัย ท่านก็ให้ฉันย้ายออกมาอยู่ข้างนอกพร้อมกับเหตุผลว่า “ถึงเวลาที่แกต้องทดแทนบุญคุณ”ไม่นานฉันก็ต้องขอโทษเพื่อนของฉันและขอปลีกตัวกลับก่อน
ท่านให้ฉันทำร้ายความรู้สึกของคนที่ฉันรัก โดยที่ฉันถามถึงเหตุผลว่าเพราะอะไร แต่สิ่งที่ได้กลับมานั้นคือความเจ็บปวดตามร่างกายของฉัน ไม่ว่าจะรอยหยิก และตี
จากนั้นมาฉันก็ขอตัดความสัมพันธ์กับเขา ฉันรู้ ว่าแม่ของฉันใช้ฉันไปทำร้ายเขา แต่.....ใครจะไปทำร้ายความรู้สึกของคนที่เรารักได้ลงละ
สองเดือนผ่านไปเขาก็ยังเมินเฉยจนวันนี้คนนอนเคียงข้างหายไปใจเขาหล่นวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อได้รู้หัวใจตัวเองและสิ่งต่างๆรอยการกระทำที่เธอทำให้"แม่ครับ" "แม่เห็นน้องเจนนิสไหมครับ" โซนิคตื่นมาก็ไม่เจอเมียตัวเองที่เราสองคนนอนกอดกันเมื่อคืน"ไม่เห็นนะลูกชาย" "ปกติน้องจะรอส่งลูกนิ่แม่ก็สงสัยอยู่ว่าเช้านี้หายไปไหน" เมล์ถือใบพัดพัดเดินเข้ามาหาเมื่อได้รับข่าวสารจากแม่บ้านว่าลูกชายของตนตามหาว่าที่เมีย"ละนั่นลูกจะไปไหน" เธอรีบไล่เรียกลูกชายคนโตของบ้านเมื่อเห็นว่าร่างสูงดูร้อนรนผิดแปลกไป"ผมจะไปตามหาน้องครับ" ร่างสูงรีบเดินเข้าไปเปิดกระชากประตูรถคู่ใจอย่างแรงก่อนจะสตาร์ทรถออกตัวไปด้วยความเร็วเมื่อมาถึงจุดหมายตามที่ต้องการบ้านหลังใหญ่ไม่ห่างจากหมู่บ้านของเขาเท่าไหร่อยู่ภายใต้โครงการก่อสร้างเดียวกันเขายืนมองภายนอกบ้านไม่มีใครเลยชายหนุ่มยืนรอสักพักใหญ่มือคอยกดดูในแอพมือถือก็ไม่มีท่าทีว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับเลยโทร.เข้าไปหาพบว่าไม่มีคนรับสายและตอนนี้ได้ปิดเครื่องไปแล้วชายหนุ่มยิ้มดีใจเมื่อมีแม่บ้านเดินถือขยะออกมาเตรียมจะทิ้ง“สวัสดีค่ะคุณโซนิค” แม่บ้านยกมือไหว้ชายหนุ่มอายุอานามอ่อนกว่าตนเองด้วยคว
Special past 5ครอบครัวของเรา วันนี้สองครอบครัวลงมือทำอาหารด้วยกันโดยมีแม่บ้านคอยเตรียมวัตถุดิบไว้ให้โดยคุณหญิงสองบ้านยึดห้องครัว เมย์และจอมขวัญแบ่งหน้าที่กันทำอาหาร พูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันไป เสียงหัวเราะดังขึ้นออกมาเป็นระยะ ส่วนฝั่งผู้ชายนั่งดื่มไวน์อยู่ในห้องสนุ๊กเกอร์ โดยมีโซนิคร่วมเล่นเป็นเพื่อนพ่อและคุณอาด้วย “ปกติผมไม่ได้ค่อยได้เล่นอะไรแบบนี้เลย” ประจักษ์เอ่ยออกมาด้วยความดีใจ วันนี้กลับมาเล่นสนุ๊กอีกครั้ง เพราะที่บ้านมีแต่ลูกสาวอยากได้ลูกชายเพิ่มแต่ทว่าภรรยาไม่สามารถมีลูกได้อีกเนื่องด้วยสุขภาพ เพื่อนเขาก็ไม่ค่อยจะมี มีก็แต่ลูกน้อง เพราะเขาเป็นคนเล่นการเมืองจะโดนแทงข้างหลังก็ย่อมได้ทุกเมื่อ “งั้นคุณประจักษ์ก็มาเล่นกับผมบ่อยๆสิ ถ้าว่าง” “ลูกชายของผมก็ไม่ค่อยกลับบ้านเท่าไหร่” ปัญหยิบแก้วน้ำสีอำพันขึ้นมาจิบไม่วายเหน็บแนมไปที่ลูกชายคนโตของบ้าน “โถ่พ่อ” ชายหนุ่มมองค้อนพ่อตัวเองไป สายตาคมหันกลับมาจ้องมองไปที่ลูกคิวสีแดงเพ่งเล็งไปที่ปลายไม้คิว มือแกร่งออกแรงยิงลูกสีตามที่ตัวเองต้องการ การกะระยะแม่นยำทำให้ลูกเข้าปากหลุมลงไปอย่า
Special past 4คนเก่ง งานจัดขึ้นโรงแรมใจกลางกรุงเทพ วันนี้มีทั้งนักธุรกิจในประเทศและต่างประเทศอยากจะเข้ามาแสดงความยินดีกับเขากันทั้งนั้น ภายในงานมีดนตรีบรรเลงภาพฉายหน้าจอประวัติความเป็นมาของบริษัทรางวัลที่ได้รับ ร่วมถึงการได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือสังคมตั้งแต่มูลนิธิบ้านบุญญารักษ์ ยอดขายอสังหาริมทรัพย์สิบเปอร์เซ็นต์บริจาคให้เด็กบนดอย และอีกมากมาย ตอนนี้แขกทยอยเข้ามาร่วมงานรับประทานอาหารว่างรวมทั้งเครื่องดื่ม ระหว่างรองานเริ่มในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าอีกด้าน “หนูต้องไปด้วยหรือคะแม่” หญิงสาวตอนนี้อยู่ในชุดเดรสสีครีมเปิดไหล่เล็กน้อย ผมถูกเกล้าขึ้นทำให้เธอดูสวยสง่าสมกับการไปงานสำคัญ “น้าเมย์ชวนเลยนะ” “บอกให้แม่พาเจนนิสไปด้วย” จอมขวัญสำรวจความพร้อมของลูกสาวเพียงคนเดียว เมื่อเห็นว่าลูกสาวพร้อมแล้วจึงพากันเดินไปที่รถ รอบนี้พ่อของเธอเป็นคนขับ “พร้อมแล้วไปกันจ่ะพี่” “วันนี้ลูกสาวพ่อสาวเป็นสาวแล้ว” ประจักษ์เอ่ยชมลูกสาว จริงๆลูกสาวของเขาสวยสมวัย เพียงแต่จะไม่ได้จัดจ้านเหมือนผู้หญิงสมัยใหม่ ระหว่างทางครอบครัวเรากำลังเดินทางไ
Special past 3คนหวงน้อง1 ปีผ่านไป บริษัทในเครือ CSC Real Estate Group เริ่มเป็นที่รู้จักในต่างประเทศมากยิ่งขึ้น เนื่องด้วยลูกชายคนโตเอาธุรกิจของที่บ้านไปเป็นเคสในการศึกษาต่อ ทำให้นักธุรกิจจากต่างประเทศเข้ามาหาคู่ค้าในไทย พากันเข้ามาหาบริษัทเราเพิ่มมากขึ้น “วันนี้กำหนดกลับของลูกใช่ไหมคะ” เมย์เดินเข้ามาในห้องทำงานของสามี ขณะที่ตอนนี้พี่ปัญกำลังนั่งทำงานอย่างตั้งใจ เธอนับวันรอลูกชายทุกวัน นับวันยิ่งเหมือนพ่อไม่มีผิดในเรื่องของความจริงจังในการทำงาน “เมย์ทำกาแฟดำมาให้ค่ะ” “หมอให้งดน้ำตาลนะคะ ช่วงนี้” กาแฟดำร้อนวางบนโต๊ะทำงาน ปัญละสายตาจากหน้าจอเอื้อมมือหยิบกาแฟร้อนที่ภรรยาทำมาให้จิบรสชาติขมๆ ของมันก่อนจะหันไปตอบภรรยาคนสวย ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะอายุมากแล้วแต่ความสวยของเธอไม่ได้แปรเปลี่ยนไปเลย “พี่โทรหาลูกเมื่อเช้า” “ลูกบอกกลับวันนี้ แต่ไม่ได้บอกว่ากี่โมง” “แต่พี่...” เขาชะงักไปอย่างไม่มั่นใจ จึงไม่ได้พูดต่อ แต่ทว่าภรรยาของเขาไม่ปล่อยผ่าน “แต่อะไรคะ พูดมา!!” “พี่ได้ยินเสียงผู้หญิงเข้ามาในโทรศัพท์ลูก” ใช