ยัยอวบของเสี่ยเมธ

เช้าแรกของเสี่ยเมธ

เสียงเครื่องยนต์กระบะคันหรูดังแผ่ว ๆ มาจากถนนที่ทอดยาวผ่านสวนมะพร้าวและต้นปาล์มสองข้างทาง แดดยามเช้าสาดลงบนถนนที่สะท้อนแสงอ่อน ๆ จนเกือบแสบตา

ปรเมศร์ ภัทรเดชา หรือ “เสี่ยเมธ” เจ้าของสวนปาล์มพันไร่ในอำเภอเล็ก ๆ แห่งนี้ ขับรถประจำของเขามาช้า ๆ อย่างที่ทำเป็นประจำทุกเช้า

เขาไม่ใช่คนชอบออกงานสังคม ไม่ชอบสุงสิงกับใครมากนัก แต่ใคร ๆ ในจังหวัดนี้ก็รู้ว่า “เสี่ยเมธ” คือคนมีเงินที่สุด ทั้งยังหน้าตาดีจนสาว ๆ หลายบ้านพากันพูดถึงทุกวัน

แต่เสี่ยเมธไม่ค่อยสนใจข่าวลือเหล่านั้น เขามีชีวิตเรียบง่าย ตื่นเช้า ขับรถตรวจสวน ดื่มกาแฟดำ และแวะมาที่บ้านยายแดงแทบทุกวัน

ยายแดงเป็นหญิงชราวัยเกือบเจ็บสิบปี ผู้มีใบหน้ามีรอยย่นแต่ตายังแจ่มใส คนทั้งหมู่บ้านรู้ดีว่าเสี่ยเมธเอ็นดูแกมาก เพราะยายแดงเคยช่วยเลี้ยงเขาตอนเด็ก ๆ

เกือบทุกเช้าเขาจึงมักจะขับรถมาหา ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ เอาของฝากติดมือมาด้วยเสมอ บางวันก็ผลไม้จากสวน บางวันก็ของกินจากในตลาด

เช้าวันนี้ก็ไม่ต่างจากทุกวัน...

แต่ทว่า มีบางอย่าง “ต่างออกไป”

เมื่อรถกระบะสีดำจอดสนิทอยู่ข้างรั้วไม้ของบ้านยายแดง เสี่ยเมธก็เห็นภาพหนึ่งที่ทำให้เขาชะงักนิ่ง

หญิงสาวคนหนึ่ง กำลังก้มรดน้ำต้นไม้ข้างบ้าน ผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นลวก ๆ เป็นหางม้า เสื้อยืดสีขาวสะอาดตาเปื้อนละอองน้ำบาง ๆ กับกางเกงผ้าสีอ่อนที่แนบไปตามรูปร่างอวบอิ่ม เธอก้มอยู่ในท่วงท่าที่ธรรมดา แต่ไม่รู้ทำไมถึงเตะตาเขาอย่างแรง

“นั่นใคร…” เสี่ยเมธพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงเรียบแต่สายตาไม่ยอมละออกจากร่างนั้นเลย

พอหญิงสาวเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตแขนพับกับกางเกงผ้าสีเข้มยืนพิงรถอยู่ ดวงตาเรียบนิ่งคู่นั้นจับจ้องมาทางเธอจนใจเต้นแปลก ๆ

“อ…อ้าว ตาเมธ มาแต่เช้าเลยนะ!”

เสียงยายแดงดังขึ้นจากในบ้าน ทำให้เสี่ยเมธละสายตาจากหญิงสาวตรงหน้าได้ในที่สุด

“แวะมาดูสวน แล้วก็เลยมาหายายเหมือนเดิมครับ” เขาตอบด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินเข้ารั้ว

หญิงสาวรีบหลบไปอีกมุม ไม่กล้าสบตา แต่ก็ได้ยินเสียงยายแดงเรียก

“แก้ม! เอาน้ำมาให้คุณเมธหน่อยสิลูก”

หญิงสาวชื่อ กัญญารัตน์ ภัทรวงศ์ หรือที่ยายเรียกว่า “แก้ม”

เพิ่งเรียนจบกลับมาจากกรุงเทพฯ ได้สองสัปดาห์ กำลังหางานทำ แต่ช่วงนี้อยู่ช่วยยายดูสวนผักสวนครัวไปก่อน

เธอเดินถือแก้วน้ำเย็นมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ใจเต้นจนแทบถือแก้วไม่มั่น

“น้ำเย็นค่ะ...”

เสี่ยเมธหันมารับ แววตาคมที่มักจะเย็นชาเมื่อเจอคนอื่นกลับดูอ่อนโยนขึ้นจนน่าประหลาด

“ขอบใจครับ... ชื่อแก้มสินะ”

เสียงเขานุ่มลึก ฟังแล้วชวนให้ใจสั่น เธอไม่กล้าสบตานาน ได้แต่พยักหน้าสั้น ๆ

“ค่ะ หนูเป็นหลานยายแดงค่ะ พึ่งกลับมาจากกรุงเทพฯ”

“อืม ยินดีที่ได้รู้จัก” เขายิ้มบาง ๆ แล้วจิบเครื่องดื่มพลางมองเธออย่างไม่ปิดบังความสนใจในแววตา

ยายแดงหันมายิ้มกรุ้มกริ่ม “เมื่อก่อนฉันก็เลี้ยงคุณเมธตอนยังเล็ก ๆ นี่แหละ ตอนเด็กน่ารัก โตมาก็ยังน่ารักไม่เปลี่ยน”

เสี่ยเมธหัวเราะเบา ๆ “ยายก็พูดไปเรื่อยครับ” แต่สายตาเขายังไม่ละจากร่างอวบที่ยืนยิ้มเก้ออยู่ข้าง ๆ

“เดี๋ยวผมเอาไข่เป็ดมาฝากอีกชุด ยายจะได้ไม่ต้องไปตลาดบ่อย”

“ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกลูก ยายอยู่ได้” ยายแดงพูดยิ้ม ๆ

แต่แก้มกลับพูดแผ่วเบา “ขอบคุณนะคะ...”

เขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเดินกลับไปขึ้นรถ เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง แต่หญิงสาวยังยืนมองตามรถคันนั้นอยู่ จนฝุ่นสีแดงคลุ้งหายไปกับลม

บ่ายวันนั้น ยายแดงยังหัวเราะไม่หยุด

“เห็นไหมล่ะ ฉันว่าแล้ว ตาเมธต้องสะดุดตาเอ็งแน่ ๆ”

“ยายพูดอะไรของยาย...” แก้มหน้าแดงจัด รีบหันไปเก็บสายยางรดน้ำต้นไม้หนี

“เอ็งไม่เห็นเหรอ เขามองเอ็งแทบไม่กระพริบตา”

“ยาย! อย่าพูดเสียงดังสิ เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน”

ยายหัวเราะชอบใจ “บ้านนี้มีแค่ฉันกับเอ็ง ใครจะได้ยินกันล่ะลูกเอ๊ย”

แก้มได้แต่ถอนหายใจ หัวใจยังเต้นแรงอยู่เลยเมื่อคิดถึงสายตาเรียบนิ่งคู่นั้น เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกประหม่า ทั้งที่เขาไม่ได้พูดอะไรเกินเลยแม้แต่นิดเดียว

คืนนั้น เสี่ยเมธนั่งอยู่บนระเบียงบ้านไม้สักของตัวเองในสวนปาล์ม ลมพัดเย็นอ่อน ๆ กลิ่นดินหลังฝนตกเมื่อคืนลอยมาแตะจมูก

แต่ภาพหญิงสาวในเสื้อยืดสีขาวเมื่อเช้ากลับวนเวียนอยู่ในหัวอย่างไม่ยอมจาง

“กัญญารัตน์ ภัทรวงศ์...” เขาพึมพำชื่อเธอเบา ๆ ราวกับจะลองเรียกดูว่ามันกลืนกับเสียงลมหรือไม่

คนอื่นอาจมองว่าเขาเย็นชา สุขุม นิ่ง แต่ภายใต้รอยยิ้มเรียบ ๆ นั้นกลับมีความรู้สึกแปลกใหม่ที่กำลังค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น

ภาพตอนที่เธอยื่นแก้วน้ำให้แล้วเงยหน้าขึ้นสบตารอยยิ้มเล็ก ๆ ของเธอ... ทำให้หัวใจที่เคยนิ่งเฉยเหมือนผืนน้ำกลับสั่นสะเทือนขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล

วันต่อมา เขาขับรถผ่านหน้าบ้านยายแดงอีกเหมือนทุกวัน แต่ต่างตรงที่ เขาชะลอรถนานกว่าปกติ

แก้มกำลังตากผ้าข้างบ้าน พอเห็นรถเขาก็รีบหลบเข้าข้างเสา แต่ก็ยังไม่พ้นสายตาคมของชายหนุ่ม

เสียงเครื่องยนต์ดับลงอีกครั้ง เขาเปิดประตูรถ เดินตรงเข้ามาในรั้วไม้

“วันนี้ยายอยู่ไหมครับ?”

“อยู่ค่ะ... อยู่หลังบ้าน กำลังเก็บผัก” แก้มตอบเสียงเบา ไม่กล้ามองหน้าเขาตรง ๆ

“แล้วเราไม่ไปช่วยยายหรือ”

“เดี๋ยวหนูจะไปค่ะ”

“อืม... แล้วเมื่อคืนหลับสบายไหม” เขาถามเหมือนคุยเรื่องธรรมดา แต่แววตาที่มองมานั้นกลับทำให้เธอใจสั่น

“ก็... สบายดีค่ะ”

“ดีแล้ว” เสี่ยเมธยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยื่นถุงผักสดให้ “ของฝากจากตลาดน่ะ บอกยายทีนะว่าผมฝากมา”

“ขอบคุณค่ะ” เธอรับไว้เบา ๆ แต่ในใจกลับอบอุ่นแปลก ๆ

เสี่ยเมธมองหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“ไว้วันไหนว่าง มาช่วยดูงานเก็บผลปาล์มที่สวนผมหน่อยสิ... ผมจะได้มีคนคุยด้วย”

เธอเงยหน้าขึ้นสบตา รู้สึกเหมือนคำพูดนั้นมีอะไรซ่อนอยู่มากกว่าที่ได้ยิน

“หนู... ไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนั้นหรอกค่ะ”

“ไม่เป็นไร ผมสอนเอง”

เขาพูดจบก็ยิ้มให้เธอ ก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ลอยติดลม และหัวใจของหญิงสาวที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

และนั่น... คือเช้าแรก ที่หัวใจของ “เสี่ยเมธ” เริ่มเต้นแรง เพราะสาวอวบคนหนึ่งที่เขาไม่รู้เลยว่า จะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตเขาทั้งหมด