ยัยอวบของเสี่ยเมธ

เหตุผลของการแวะมาเสียงเครื่องยนต์คันเดิมดังขึ้นอีกครั้งในเช้าวันถัดมา บ้านยายแดงซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางสวนมะพร้าวและไม้ผล ถูกแสงอาทิตย์อาบจนทั้งหลังดูอบอุ่นเหมือนมีชีวิต“คุณเมธมาอีกแล้วล่ะยาย”แก้มพูดขึ้นพลางเหลือบมองผ่านหน้าต่างไม้ เห็นกระบะสีดำเคลื่อนเข้ามาช้า ๆ จนฝุ่นลอยคลุ้ง“เขามาหาบ่อยก็ดีสิลูก ฉันจะได้ไม่เหงา”ยายแดงตอบพลางหัวเราะเบา ๆ มือยังคงตำน้ำพริกอย่างสบายอารมณ์แก้มเม้มปาก ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอรู้ดีว่าเสี่ยเมธมาเยี่ยมยายเกือบทุกวันแล้วจริง ๆเมื่อก่อนอาจจะแวะมาสัปดาห์ละสองสามครั้ง แต่ช่วงนี้กลับมาทั้งตอนเช้าและตอนเย็น ราวกับบ้านยายแดงคือทางผ่านที่ต้องจอดแวะเสมอเสียงเคาะรั้วไม้ดัง “ก๊อก ๆ ๆ”“ยายอยู่ไหมครับ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกอย่างสุภาพ“อยู่ ๆ เข้ามาเลยลูก ประตูไม่ได้ล๊อก!”เสี่ยเมธเปิดประตูเข้ามาพร้อมถุงของในมือ“ผมซื้อลูกชิ้นปลามาฝากยาย ได้ยินคนในตลาดบอกว่าเจ้านี้อร่อย”“โอย... จะซื้อมาทำไมบ่อย ๆ เดี๋ยวฉันอ้วนพอดี”ยายแดงหัวเราะ แววตาอบอุ่นเต็มไปด้วยความเอ็นดูเสี่ยเมธหัวเราะตาม ก่อนหันไปเห็นหญิงสาวในเสื้อยืดสีอ่อนเดินออกมาจากในครัวพอดี“อ้าว แก้มอยู่เหรอ”“ค่ะ...”

ข่าวลือในตลาดผ่านไปหลายสัปดาห์แล้วนับจากวันแรกที่แก้มเริ่มทำงานที่สวนเป็นผู้ช่วยหรือเลขาส่วนตัวของเสี่ยเมธทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง เธอเริ่มคุ้นกับบรรยากาศเงียบ ๆ ของสำนักงานท่ามกลางสวนปาล์ม และเริ่มคุ้นกับเจ้าของสวน… ที่ไม่ได้เย็นชาอย่างที่คนอื่นพูดแถมออกจะใจดีกับเธอด้วยซ้ำไปช่วงแรกแก้มแทบไม่กล้าพูดกับเขาเกินสามประโยค แต่เดี๋ยวนี้เธอกลับกล้าแซวบ้าง หัวเราะใส่เขาบ้าง และแปลกตรงที่เสี่ยเมธก็ยอมให้เธอทำแบบนั้นคนเดียวตอนอยู่กับคนอื่น เขายังเป็น “เสี่ยเมธ” คนเดิม สุขุม เงียบขรึม และพูดน้อย แต่พออยู่กับแก้ม เขากลับกลายเป็นอีกคนคนที่พูดเยอะขึ้น ยิ้มง่ายขึ้น และบางครั้งยังชอบหาเรื่องกวนเธอเล่นอีกต่างหาก“นี่คุณเลขา มีหน้าที่ดูเอกสาร หรือดูพี่กันแน่ครับ?”เสียงทุ้มดังขึ้นตอนที่เขาเดินออกมาจากห้อง เห็นแก้มจ้องเข้ามาในห้องกระจกอยู่พักหนึ่ง“หนู... หนูแค่สงสัยว่าพี่เมธกินข้าวหรือยัง”“อ๋อ เหรอ แล้วถ้าพี่ยังไม่ได้กิน จะป้อนให้ไหม?”“พี่เมธ!”“ฮ่า ๆ ล้อเล่นครับ เขินขนาดนั้นเชียว”เมธหัวเราะในลำคอเบา ๆ มือข้างหนึ่งยังถือแก้วกาแฟ อีกข้างยกขึ้นลูบหัวเธออย่างเอ็นดู“ขอบใจนะครับที่เป็นห่วง”แก้ม

บังเอิญ...หรือเปล่าเช้าวันอาทิตย์อากาศปลอดโปร่ง แสงแดดอุ่น ๆ ส่องลอดช่องไม้เข้ามาในบ้านของยายแดง กลิ่นข้าวสวยหอมลอยคลุ้งไปทั่วบ้านแก้มในชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าขายาวเดินออกมาหน้าบ้าน ถือบัวรดน้ำเหมือนทุกเช้า เสียงน้ำไหลกระทบใบไม้เป็นจังหวะคุ้นเคยแต่เช้าวันนี้กลับมีบางอย่างที่เธอรู้สึกแปลกไป... ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะคันใหญ่ที่มักจะแล่นผ่านหน้าบ้าน ไม่มีเสียงแตรสั้น ๆ ที่มักดังทุกเช้าเหมือนเป็นสัญญาณทักทายจากใครบางคน“แปลกจัง...” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองตั้งแต่ทำงานกับเสี่ยเมธมา เขาไม่เคยหายเงียบไปแบบนี้เลย โดยเฉพาะเช้าวันหยุดที่มักแวะมาหายายแดงทุกครั้งไม่รู้สิ...มันเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง“แก้ม! มากินข้าวได้แล้วลูก!” เสียงยายแดงดังมาจากในครัว“ค่า!”บนโต๊ะอาหารมีข้าวต้มหมูหอมกรุ่น กับข้าวผัดที่ยายทำไว้ตั้งแต่เช้า และชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังนั่งหัวเราะกับยายอยู่ก่อนหน้า“พล ทำไมตื่นเช้าจังเลยจ๊ะลูก?”“ยายทำกับข้าวหอมขนาดนี้ จะให้นอนต่อได้ไงครับ” เขายิ้มกว้าง ตักข้าวผัดเข้าปากไปหนึ่งคำอย่างไม่ถือตัวแก้มเดินมานั่งลงข้าง ๆ พล พลางถอนหายใจเบา ๆ “บอกแล้วไงว่าที่บ้านไม่มีแอร์ ร้อนจะตาย

ความรู้สึกที่เริ่มชัดขึ้นเย็นวันนั้น แดดอ่อนปลายวันกำลังจะลับขอบฟ้า ลมอุ่น ๆ พัดผ่านสนามหญ้าหน้าบ้านยายแดงอย่างแผ่วเบา ขณะที่พลยืนพิงเสาระเบียงบ้าน มือถือโทรศัพท์เปิดแอปจองรถเช่าขึ้นมา ใบหน้ามีรอยยิ้มมุมปากอย่างคนที่คิดแผนอะไรบางอย่างได้“ไหน ๆ ก็อยู่หลายวัน... จะให้แก้มขี่รถไปกลับทุกวันคนเดียว มันก็ดูยังไงอยู่นะ”เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางเลือก “รถเก๋งสีเทา” รุ่นใหม่เอี่ยมจากในแอป พร้อมกรอกวันเช่า ตั้งแต่เย็นวันจันทร์จนถึงวันศุกร์ตอนเที่ยงก่อนกลับกรุงเทพฯไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถเก๋งคันนั้นก็มาจอดที่หน้าบ้าน เสียงเครื่องยนต์เบา ๆ กับตัวถังสะอาดแวววาวเรียกสายตาของยายแดงที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ใกล้ ๆ“นั่นรถใครล่ะพล”“รถที่เช่ามาครับยาย ผมขับมอเตอร์ไซค์ไม่เป็น เลยคิดว่าจะเช่ารถไว้ใช้ จะได้ขับพาแก้มไปเที่ยวบ้าง”ยายแดงหัวเราะเบา ๆ ส่ายหน้าอย่างเอ็นดู“อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง จะได้ไม่ต้องให้ยัยแก้มขับพาไปทุกทีสินะ”“ใช่ครับ เดี๋ยววันพรุ่งนี้ผมว่าจะไปส่งเธอที่ทำงานด้วยเลย”น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตั้งใจและความตื่นเต้นเล็ก ๆ ทั้งที่ความจริงแล้ว... เขาแค่หาข้ออ้างเพื่อได้ใกล้ชิดเธอมากขึ้

ความหึงเป็นเหตุเสียงเครื่องยนต์เงียบลงหน้าบ้านไม้สักสองชั้นที่โอบล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่ เสียงจิ้งหรีดเริ่มดังระงมเมื่อแสงเย็นสุดท้ายของวันจางหายไป แก้มมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ดวงตากลมโตสะท้อนภาพบ้านหลังใหญ่ที่ดูทั้งอบอุ่นและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกันบ้านของเสี่ยเมธ…หลังคากระเบื้องดินเผาสีเข้มรับกับผนังไม้สักเก่าอย่างลงตัว ทางเดินปูด้วยอิฐมอญเรียงเป็นแนวสวยงาม ข้างทางเต็มไปด้วยไม้กระถางและหินขาวประดับรอบสวน เสียงน้ำจากโอ่งน้ำเล็ก ๆ ที่มีปลาคราฟว่ายอยู่ดังแผ่ว ๆ ผสมกับกลิ่นไม้เก่าที่ลอยมากับลมเย็น มันเป็นบ้านที่ใครเห็นก็ต้องรู้ว่าเจ้าของใส่ใจทุกมุมแต่แก้มไม่ได้มีอารมณ์จะชื่นชมความงามตรงหน้าเท่าไหร่ เพราะสิ่งที่เธอไม่เข้าใจคือ ทำไมพี่เมธถึงพาเธอมาที่นี่?“พี่เมธ… พาหนูมาที่นี่ทำไมคะ เราจะต้องคุยอะไรกันอีก?” เธอถามเสียงเบา แต่คนข้าง ๆ กลับไม่ตอบเขาลงจากรถ เดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ แล้วจับข้อมือเธอเบา ๆ แต่แน่นพอจะบังคับให้เธอลงตาม“พี่เมธ… ปล่อยก่อนค่ะ หนูเดินเองได้”เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงเดินนำไปตามทางอิฐสีส้มที่ทอดยาวเข้าบ้าน เสียงรองเท้าหนังของเขากระทบพื้นอิฐเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ในขณะที่