บทที่ 1 ศาลาริมน้ำปีพุทธศักราช ๒๔๗๘ณ วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาเสียงลิเก หนังกลางแปลง ลำตัด ละครชาตรี งิ้ว จำอวด และเสียงคนร้องเรียกคนดูดังสลับกับเสียงหัวเราะของผู้คนทั้งในหมู่บ้านและนอกหมู่บ้าน งานวัดประจำปีก็สนุกเช่นนี้ทุกปีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ดึงหัวกางเกงที่ไร้เข็มขัดขึ้นอีกนิดหนึ่ง เท้าเปื้อนดินเล็กน้อยเพราะตอนเดินเมื่อกี้มันเหยียบโดนโคลนนิดหน่อย แม้หลวงท่านประกาศให้ใส่เกือกแต่ชาวบ้านอย่างมันไม่ชอบเลย ใส่แล้วเดินไม่ถนัด ตีนเปล่าแบบนี้แหละถนัดนักแลมันอยากอยู่ต่ออีกนิดแต่เวลานี้ก็ง่วงเหลือประมาณ คงต้องกลับเรือนแล้ว ไอ้กล้ากระชับตะเกียงในมือ จากวัดกว่าจะเดินถึงเรือนมันก็ใช้เวลามากโขต้องเดินกลับเพียงคนเดียวไอ้กล้าก็นึกหวั่นใจไม่น้อย ถามว่ามันกลัวผีหรือไม่ ตอบตามตรงว่ากลัว แต่เพราะเป็นบ่าวของคุณศรัณย์ผู้เป็นทายาทหมอผีชื่อดังอย่างพ่อหมอสินมันจึงอุ่นใจกำลังจะพ้นเขตวัดมันก็ควานหาสายสิญจน์ที่คุณศรัณย์ให้ติดตัวไว้เพื่อป้องกันภูตผีและอันตรายทั้งปวงตายละหว่า ดันเผลอวางไว้บนหัวเตียงในตอนที่แต่งองค์ทรงเครื่อง ใบหน้าหล่อเหลาที่สาว ๆ ต่างมองกันเหลียวหลังเวลานี้กำลังซีดเผือด“คงไม
Last Updated : 2026-07-01 Read more