Share

บทที่ 233

Author: ฟากฝั่งไร้กังวล
ลูกแม่!

วินาทีนั้น ในหัวของฉันขาวโพลนไปหมด ภายในใจมีเพียงความหวาดกลัวถึงขีดสุด กลัวว่าลูกจะเป็นอะไร
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 236

    แค่จินตนาการถึงผลลัพธ์นั้น ฉันก็สั่นไปทั้งตัว“คุณไม่ไปเหรอ” เฮ่อจือโจวจ้องมองฉันนิ่ง ๆ ก่อนแค่นหัวเราะเยาะ “คุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ปฏิเสธเหรอ”“เฮ่อจือโจว!” ฉันพูดอย่างร้อนรน “ทำไมคุณถึงต้องให้ฉันไปทำงานเป็นลูกน้องคุณด้วย เมื่อคืนคุณบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าต่อไปจะไม่มากวนใจฉันอีก ทำไมคุณถึงกลับคำ!”“คุณก็เป็นคนโกหกเหมือนกัน ผมจะกลับคำแล้วมันทำไม” เฮ่อจือโจวพลันหัวเราะเบา ๆ สายตาที่มองฉันแฝงไปด้วยความดูแคลนและเย้ยหยันฉันเอ่ยอย่างเด็ดขาด แทบจะบ้าตายอยู่แล้ว “ฉันไม่ไป ต่อให้คุณตีฉันให้ตาย ฉันก็ไม่ไป!”“งั้นเหรอ”เฮ่อจือโจวพลันหรี่ตาลง พลางค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ฉันพอเขาเข้ามาใกล้ แรงกดดันอันเย็นชาและน่ากลัวนั่นก็แผ่ซ่านเข้ามาฉันเกิดความขี้ขลาดขึ้นมาอย่างไม่เอาไหน ถอยหลังไปสองก้าวฉันมองเขาอย่างระมัดระวัง “คุณอย่าทำแบบนี้สิ ฉันแค่คิดว่าฉันไม่มีความสามารถอะไร ไปทำงานที่นั่นเกรงว่าจะไปสร้างความวุ่นวายให้คุณเปล่า ๆ”“เหอะ!” เขาแค่นหัวเราะเย็นชา “ตอนคุณไปบริษัทเฮ่ออี้เฉิน ทำไมถึงไม่คิดแบบนี้บ้างล่ะ เอาเข้าจริงแล้ว ก็แค่คุณรังเกียจที่จะเห็นหน้าผมเท่านั้นแหละ”“ฉันเปล่านะ คุณอย่ามาเดามั

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 235

    “ชู่ว ๆ หัวหน้า...” ตอนนั้นเองเสียวหลี่ก็กระตุกแขนเขา “หัวหน้าอย่าเพิ่งพูดไปเลยครับ ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้เป็นคนโปรดของบอสใหญ่แล้วนะครับ!”“อะไรนะ นายว่าไงนะ” หัวหน้าโจวมองเฮ่อจือโจวอย่างไม่อยากจะเชื่อ “หรือว่าเธอยั่วสำเร็จแล้วจริง ๆ”เฮ่อจือโจวจัดปกเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เก็บข้าวของซะ พรุ่งนี้เช้าไปรายงานตัวที่สำนักงานใหญ่ของผม”ชัดเจนมากว่าประโยคนี้พูดกับฉันทั่วทั้งบริเวณพลันเกิดเสียงฮือฮาทันที“ว้าว สำนักงานใหญ่เลยนะ เธอถึงขั้นได้ไปทำงานเป็นลูกน้องบอสใหญ่ที่สำนักงานใหญ่ ได้อยู่ใกล้ชิดกับบอสตลอดเลยเหรอ!”“นั่นสิ อิจฉาจะตายอยู่แล้ว ถ้ารู้ว่าวิธียั่วมันได้ผล ฉันก็จะใช้วิธีนี้บ้าง อ๊าก...”“ก็ใช่น่ะสิ ยางอายมันมีค่าสักกี่บาทกันเชียว เราควรจะเรียนรู้จากเธอนะ เนียนเข้าไปในสำนักงานใหญ่ แล้วก็เนียนขึ้นเตียงบอสใหญ่ไปเลย”“อ๊าก...อิจฉาจะตายอยู่แล้ว ทำไมฉันถึงไม่เกิดมาเป็นผู้หญิงนะ ถ้าฉันเป็นผู้หญิงก็คงดีหรอก!”เฮ่อจือโจวเดินออกจากห้องเอกสารไปแล้ว ในห้องเอกสารก็ยิ่งแตกตื่นโวยวายหนักกว่าเดิมแม้แต่หัวหน้าโจวก็ยังเงยหน้าถอนหายใจยาว บอกว่าเขาดิ้นรนมาครึ่งค่อนชีวิ

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 234

    หรือว่าการมาครั้งนี้ของเขาจะพุ่งเป้ามาที่ฉันอีกแล้วแต่เมื่อคืนเขาเพิ่งพูดอย่างหนักแน่นว่าจะไม่มาหาฉันอีกแล้วไม่ใช่หรือไง แถมยังบล็อกฉันไปแล้วด้วยการที่เขาเคาะขอบโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจแบบนั้น กลับทำให้ทุกคนในออฟฟิศตึงเครียดกันไปหมดแต่ละคนยืนอย่างนอบน้อม รอให้เขาเอ่ยปากผ่านไปนาน ผ่านไปนานมากจริง ๆเขาถึงได้เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ คำพูดนั้นถามเพื่อนร่วมงานหญิงคนเมื่อกี้ “คำว่า ‘ผู้ชายพวกนั้น’ ที่คุณพูดเมื่อกี้หมายถึงใคร คุณเคยเห็นเขายั่วผู้ชายด้วยเหรอ”พอเพื่อนร่วมงานหญิงของฉันถูกถามก็ชะงักไป ครู่ใหญ่ถึงได้พูดขึ้น “เห็น...เห็นสิคะ...ก็คนที่แบกอิฐอยู่ที่ไซต์งานไงคะ มีคนงานอยู่คนหนึ่ง พวกเขาส่งสายตาให้กันตั้งแต่แรกแล้ว กินข้าวก็ยังต้องนัดไปกินด้วยกัน ถึงขั้นแทบอยากกินข้าวถ้วยเดียวกันเลยค่ะ...”“เธอพูดเหลวไหล!” ฉันอดตวาดเสียงต่ำไม่ได้คนที่เธอพูดถึงน่าจะเป็นอาเวยแต่ฉันไปส่งสายตากับอาเวยตอนไหน ไปกินข้าวถ้วยเดียวกับอาเวยตั้งแต่เมื่อไหร่ตอนที่ฉันถูกใส่ร้ายว่ายั่วบอส พวกเขาจะไม่เชื่อฉันก็ไม่เป็นไร ยังไงความสัมพันธ์ของฉันกับพวกเขาก็ไม่ได้ลึกซึ้งอะไรอยู่แล้วแต่เธอถึงขั้นต้องมาใส่ร

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 233

    ลูกแม่!วินาทีนั้น ในหัวของฉันขาวโพลนไปหมด ภายในใจมีเพียงความหวาดกลัวถึงขีดสุด กลัวว่าลูกจะเป็นอะไรไปวินาทีที่กำลังจะล้มกระแทกพื้นจู่ ๆ ก็มีท่อนแขนแข็งแกร่งข้างหนึ่งรวบเอวฉันไว้วินาทีต่อมา ทั้งร่างของฉันก็ตกอยู่ในอ้อมกอดที่เย็นชาและแข็งแกร่งกลิ่นอายที่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาปกคลุมไปทั่ว หัวใจฉันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง“บะ...บอสใหญ่?!”คนในห้องเอกสารต่างพากันอุทานด้วยความตกใจ รีบวิ่งออกจากโต๊ะทำงานมาเข้าแถวสองแถวอย่างลุกลี้ลุกลนหลังจากเฮ่อจือโจวพยุงฉันจนยืนทรงตัวได้แล้ว เขาก็ดันตัวฉันออกไปเบา ๆฉันเซถอยหลังไปสองก้าว รีบใช้กำแพงพยุงตัวไว้เพื่อยืนให้มั่นคงฉันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาสีหน้าของชายหนุ่มมืดครึ้มและเย็นชามาก แผ่ซ่านไปด้วยจิตสังหารที่บ่งบอกว่าห้ามใครเข้าใกล้เขาไม่ได้มองฉัน สายตาเพียงแค่กวาดมองเข้าไปในห้องเอกสารอย่างไม่ใส่ใจเขาถามด้วยท่าทีไม่แยแส “เกิดอะไรขึ้น”พวกเพื่อนร่วมงานต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรเพราะแค่เฮ่อจือโจวยืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้ผู้คนหวาดกลัวแล้วเสียวหลี่มักจะคอยตามประจบหัวหน้าโจวอยู่เสมอ ทั้งยังเคยไปร่วมงานสังสรรค์กับหัวหน้าระดั

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 232

    จู่ ๆ ในห้องก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมาทุกคนหันไปมองข้างในพร้อมกันทันทีฉันเองก็ทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว มองเข้าไปข้างในเหมือนกันพอได้มองฉันก็เสียใจแล้ว แค่แวบเดียว ในกระเพาะฉันก็ปั่นป่วนคลื่นไส้ขึ้นมาฉันรีบหันกลับไปเกาะกำแพงแล้วอ้วกออกมาอย่างหนักนั่นมันนิ้วมือหนึ่งนิ้วที่เน่าเปื่อยแล้ว บนนั้นยังมีสิ่งมีชีวิตนุ่มนิ่มตัวเล็ก ๆ คืบคลานอยู่พูดจริง ๆ นะ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรังเกียจสายตา6/6 ของตัวเองที่มองอะไรก็เห็นชัดเจนไปหมดพอนึกถึงนิ้วมือที่น่าสะอิดสะเอียนนั่น กระเพาะของฉันก็ปั่นป่วนขึ้นมาอีกระลอกแย่แล้ว อ้วกจนทรมานไปหมด กระเพาะแทบจะว่างเปล่าแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกคลื่นไส้และทรมานมากอยู่ดี“โอย พระเจ้า นี่มันอนาถเกินไปแล้ว นั่นนิ้วมือถูกคนสับขาดเหรอ”“จุ๊ ๆ ๆ ...ขโมยของก็ขโมยของไปสิ ต้องมีความแค้นความเคืองกันขนาดไหนเนี่ย”“นั่นสิ ไม่รู้ว่าสุดท้ายสองแม่ลูกนั่นจะเป็นยังไงบ้าง คงไม่ใช่ว่า...”“ชู่ว แถวนี้ความปลอดภัยมันแย่ พูดให้น้อยลงหน่อยจะดีกว่า”ฉันเกาะกำแพงไว้อย่างอ่อนแรง จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าคืนนั้นหลังจากเฮ่อจือโจวเสร็จกิจ ฉันได้ยินเสียงเขาคุยโทรศัพท์ลาง ๆคล้ายกับ

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 231

    ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง รีบเช็กสัญญาณอินเทอร์เน็ต แล้วส่งอีโมจิไปอีกสองตัวก็ยังคงมีเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงโผล่มาอยู่ดีอ้าว!เฮ่อจือโจวบล็อกฉันจริง ๆ ด้วยฉันเหม่อไปวูบหนึ่ง ถึงค่อย ๆ เก็บโทรศัพท์มือถือลงบล็อกก็บล็อกไปสิคาดว่าเขาคงจะไม่มารบกวนฉันอีกแล้วจริง ๆก็ดีเหมือนกันหลังจากนี้ ชีวิตของฉันก็จะได้กลับมาสงบสุขอีกครั้งแม้ว่าสำหรับฉัน นี่จะเป็นข่าวดี แต่ชั่วขณะหนึ่งในใจกลับรู้สึกโหวงเหวงแปลก ๆปฏิเสธไม่ได้เลย ว่าฉันตกหลุมรักเขาเข้าให้แล้วจริง ๆเพียงแต่ความรักครั้งนี้ ฉันทำได้แค่ซ่อนมันไว้เงียบ ๆ ไม่อย่างนั้นก็มีแต่จะดึงดูดคำเยาะเย้ยจากเขาและรักแรกของเขาเท่านั้นฉันพิงหัวเตียงแล้วถอนหายใจออกมาไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่ถึงจะลืมความรู้สึกที่มีต่อเขาได้ ไม่อย่างนั้นทุกครั้งที่นึกถึงเขา ในใจฉันก็รู้สึกปวดร้าวแปลก ๆเพราะยังต้องไปทำงาน ฉันจึงไม่ได้มัวแต่มานั่งเศร้าเสียใจ จัดการล้างหน้าแปรงฟันลวก ๆ แล้วก็ออกจากห้องไปเสื้อผ้าที่กวาดออกไปเมื่อคืนถูกคนเก็บไปแล้วฉันมองไปทางบ้านของอาเวยแวบหนึ่งปกติออกไปเวลานี้ ฉันจะเจอเขากับแม่ของเขาตลอดแต่วันนี้กลับไม่เจอฉันยังคิดอย

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status