INICIAR SESIÓNปวดฟันเป็นเหตุให้ 'แยม' ได้พบกับคุณหมอฟันที่หล่อตั้งแต่แผ่นหลัง เขาชื่อ 'ภูทัชชัย' เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น 'มีโปรโมชั่นทำฟันแถมไอจีคุณหมอไหมคะ' จึงเอ่ยปากขอไอจีเขาหน้าด้านๆ 'ตั้งใจเรียนดีกว่านะครับ' แต่กลับถูกปฏิเสธจนน่าหงายเพราะเขา..ไม่ชอบเด็ก เด็กขี้งอแง ขี้งอน ขี้เอาแต่ใจ 'คุณหมอไม่ชอบเด็กก็ไม่เป็นไรค่ะ แค่หนูชอบคนแก่ก็พอแล้ว' ไม่ใช่เหรอ แค่ชอบก็เท่านั้นแหละ อยากได้ก็ต้องรุกหนักหน่อย ถึงแม้นานวันเข้าหมอฟันอย่างเขาจะดูลึกลับมากขึ้นเรื่อยๆ ก็ตาม
Ver másปวดฟัน!!
เสียงร่ำร้องในใจนั้นเป็นของ 'แยม' ที่นอนร้องปวดฟันกรามข้างขวาอยู่บนเตียงนอน อาการปวดนี้เป็นมานานนับเดือนแล้ว เป็นๆ หายๆ จนวันนี้อาการปวดนั้นกำเริบขึ้นเพราะเธอเคี้ยวน้ำแข็งก้อนใหญ่
"แบบนี้คลินิกทำฟันใกล้ฉันต้องเข้าแล้ว"
ก่อนนี้ปฏิเสธการรักษาตัวเองมาตลอดเพราะคิดว่าไม่เป็นไร แต่พอปวดฟันครั้งหนึ่งก็รู้สึกเหมือนจะตายเอาให้ได้
แยมนอนคว่ำแล้วหยิบมือถือมาเสิร์ชหาคลินิกทำฟันใกล้ฉัน เจอะเจอไม่น้อยที่อยู่ใกล้คอนโดมิเนียม เธอไล่อ่านรีวิวทุกคลินิก สิ่งที่ต้องการที่สุดคือการบริการที่ดี
ติ๊ง! ทว่ากลับมีแชทเด้งเข้ามาแทรก แชทนั้นเป็นของน้ำส้มเพื่อนสนิทที่พักอาศัยอยู่ชั้นแปดในคอนโดเดียวกันนี้เอง
Orangejuice : ไปกินส้มตำกันไหม
"ฉันปวดฟันน่ะสิ เคี้ยวปูม้าได้ไหม"
ถึงจะบ่นแบบนั้นนิ้วมือกลับพิมพ์แชทตอบกลับไปแล้ว
แยม : ไปสิ กี่โมงดี
Orangejuice : ตอนนี้เลย
จากจะหาคลินิกทำฟันเปลี่ยนมากินส้มตำแทน หากอยู่คอนโดมิเนียมแล้วนัดเพื่อนมากินข้าว ร้านอาหารใต้คอนโดนั้นตอบโจทย์ที่สุด
ไม่นานแยมก็ลงมาถึงชั้นล่างด้วยชุดสบายๆ เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำ รองเท้าแตะสีชมพูแป๋นที่ซื้อมาจากตลาดนัด ทรงผมมัดลวกๆ เพราะขี้เกียจ ใบหน้าไม่ต้องพูดถึง ทาแป้งกับทาปากมาแค่นั้นซึ่งก็ไม่ต่างจากน้ำส้มแม้แต่น้อย เสื้อยืดกับกางเกงช้าง ทรงผมเสยด้วยสองมือไม่หวีไม่ได้จัดทรง
"พีชล่ะ"
ลงมาถึงชั้นล่างเจอะเจอน้ำส้มนั่งรออยู่ในร้านส้มตำก็ถามหาเพื่อนอีกคน
"พีชบอกว่าอยู่บ้านแม่" น้ำส้มตอบพลางดูเมนูไปด้วย "กินอะไรดี"
"ฉันปวดฟันง่ะ เอาปูม้ามาเคี้ยวเล่นแล้วกัน"
"ฟันเป็นรูไหม เดี๋ยวขาปูก็ทิ่มหรอก"
"มานั่งตรงนี้แล้ว ฉันสนแต่ความอร่อยเท่านั้นแหละ"
ส้มตำปูปลาร้า ตำไทยใส่ปูม้า ซุปหน่อไม้ ลาบหมูและข้าวเหนียวถูกนำมาเสิร์ฟในเวลาไม่นาน สองสาวกินอย่างเอร็ดอร่อยพลางพูดคุยอะไรไปเรื่อยเปื่อย พวกเธอเป็นเพื่อนกันมาสามปีแล้ว มีลูกพีชเป็นหนึ่งในเดอะแก๊งอีกคน พักที่คอนโดมิเนียมเดียวกันทั้งหมดเพราะอยู่ไม่ไกลมหาวิทยาลัย
"ซี้ด!"
กินไปได้สักพักแยมก็ร้องซี้ดมือจับแก้ม พาให้น้ำส้มการกินสะดุดไปด้วย
"ไปหาหมอสิยะ"
"ก็กำลังหาคลินิกอยู่ แกก็ชวนมากินส้มตำก่อน"
"เอ้า! ปฏิเสธคนไม่เป็นหรือไง" น้ำส้มถลึงตาโต แต่แยมกลับยิ้มเจื่อนใส่
"ฉันอยากกินอยู่พอดีๆ เดี๋ยวค่อยหาหลังจากนี้ก็ได้"
"ไม่เคยดูข่าวคนฟันผุจนตายเหรอ"
"มีด้วยเหรอ" แยมงุนงง
"มีสิ ไปเสิร์ชดูได้เลย"
ไม่ใช่คนเชื่อคนง่ายขนาดนั้น แยมหยิบมือถือมาค้นหาข่าวในกูเกิ้ล ข่าวที่น้ำส้มพูดถึงก็เด้งขึ้นมาให้อ่าน สำคัญเลยคือไม่ได้มีเพียงเคสเดียว
"ตายๆ ฉันตายเพราะฟันผุ อับอายเพื่อนในนรกแย่เลย"
"อีบ้า!"
แทนที่จะกลัวตาย ดันกลัวอาย น้ำส้มอยากจะหยิกให้แขนเขียว
"งั้นเดี๋ยวฉันจิ้มคลินิกแบบเสี่ยงดวงเลยแล้วกัน รอไม่ได้แล้วล่ะ"
เธอตัดสินใจเลือกคลินิกที่รีวิวดีที่สุดเท่าที่เห็นมาทั้งหมด
'คุณหมอมือเบามาก'
'คุณหมอหล่อมากกกกกก'
'ไม่ได้ปวดฟัน แต่เอาถ่านทาฟันแกล้งทำฟันผุเพราะอยากเจอหมอ'
คลินิกชื่อว่า 'สบายยิ้ม คลินิก' ดูจากรีวิวแล้วก็น่าสนใจดีใช่ไหมล่ะ
ข้อมือเล็กถูกกอบกุม ดึงกระชากที่ไม่ต่างจากวันนั้นขึ้นมาบนห้องชั้นที่ยี่สิบ แยมหวาดระแวงตลอดการเดิน เขาไม่กลัวสมายด์จะออกมาเจอบ้างหรือไง เธอกลัวรุ่นน้องมาเห็นจนฉี่จะราดอยู่แล้วเข้ามาในห้องทุกอย่างดูรีบร้อนไม่ต่างจากวันนั้น แยมเข้ามาอยู่ในห้องนอน โดนหมอหรือหมาฟัดก็ไม่แน่ใจ น่าเจ็บใจตรงที่เธอดันตื่นเต้นและซาบซ่านตั้งแต่ถูกเขาจูบในวินาทีแรก แทนที่จะมีโอกาสทำตัวเก่งกล้าสักนิดให้รู้ว่าเธอก็ไม่ใช่ขี้ๆภูทัชชัยลอกคราบคนตัวเล็กได้รวดเร็วจนน่าตกใจ มือตะปบบีบขย้ำนมนุ่มจนล้นมือแล้วก้มลงใช้ลิ้นปาดเลียป้านสีเข้มที่โผล่ออกมาระหว่างนิ้ว วินาทีลิ้นแตะต้องแยมเงยหน้าครางเสียงสั่น สองมือจิกบ่าแกร่ง เสียวๆๆ เสียวเป็นบ้า"คุณหมอ หนูแค่เอาทุเรียนมาให้เอง"เจตนาของเธอมีแค่นั้นจริงๆ สาบานได้เลย"ผมเป็นหมอ"เขาเคลื่อนตัวขึ้นมาวางใบหน้าตรงหน้าคนตัวเล็ก มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ"ไม่ได้เป็นควายแล้วรู้ไหมว่าทำไมผมถึงขี้เกียจจะปฏิเสธแล้ว"แยมยังคงต่อสู้กับความเสียวซ่านเพราะมือใหญ่ซุกซนอยู่กับท่อนล่างของเธอ นิ้วกรีดกรายตามร่องรอยแยก บดขยี้จุดเสียวที่เล่นเอาแยมตัวสั่นเกร็ง อาการของแยมยิ่งทำให้เขาชอบใจ"ของฟรี ใครไม่คว้าไ
อยู่บ้านเพื่อนถึงสามทุ่มก็กลับคอนโดแล้วแวะซื้อของในร้านสะดวกซื้อก่อนขึ้นข้างบน อย่างแรกที่หยิบใส่ตะกร้าคือถุงยางอนามัยเอาไปทดแทนของเดิมที่เพิ่งใช้ไป ตามด้วยของกินเล่นบ้างของกินเพื่อสุขภาพบ้าง ไม่ลืมจะเอาเบียร์กระป๋องไปตุนด้วย"แฮร่!"กำลังหยิบเบียร์หย่อนใส่ตะกร้าก็มีเด็กโผล่มาทำหน้าทะเล้น มาแลบลิ้นปริ้นตาผ่านกระจกตู้แช่ ภูทัชชัยส่ายหน้าถอนหายใจ"น่ากลัวตายล่ะ""เนอะ! หน้าเฮียยังน่ากลัวกว่าอีก"สมายด์ขยับมายืนอีกฝั่ง ทำจมูกฟุดฟิดดมพี่ชาย"อาบน้ำแล้วนี่ ลงมาได้ไง""ทำไมจะลงมาไม่ได้""ก็ปกติเฮียอาบน้ำแล้วนอนเลยไง""เฮียอาบน้ำแล้วนอน แต่เราน่ะเวลานี้ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่""เพิ่งกลับ""กลับจากไหน"พี่ชายกอดอกวางมาดเข้ม สมายด์หน้าเจื่อนลงนิดหน่อย แค่นิดเดียวเพราะรู้ว่าอย่างไรพี่ชายก็ไม่ดุไปกว่านี้"ห้องเพื่อนค่ะ""เพื่อนชื่ออะไร""ชื่อปิ๊งไง ปิ๊งๆๆ ที่บอกว่าเฮียหล่ออ่ะ"มาดเข้มนั้นคลายลงเป็นเดินหนีไปจ่ายเงิน ไม่รู้ว่าช่วงนี้ทำไมถึงเนื้อหอมกับเด็กนัก ทั้งเพื่อนน้องสาว ทั้งคนไข้ที่พ่วงตำแหน่งรุ่นพี่น้องสาวด้วย บางครั้งก็โลกกลมเกินจนคิดว่าเล่นตลก"รีบหนีไปไหนอ่ะ ไม่สอบสวนต่อเหรอค้า"ภูทัชชัยหยิ
ไม่ถึงครึ่งทางดีแยมก็ถูกลอกคราบออกจนหมด โซฟาเปลี่ยนมาเป็นเตียงนอนในห้อง ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน เธอตอบสนองหมอภูได้ดี เริ่มเรียนรู้ความป่าเถื่อนของเขาด้วยการทำตามทุกอย่างที่ต้องการ"อื้อ!" ลำตัวเล็กถูกจับพลิกคว่ำอีกครั้ง ภูทัชชัยประกบด้านหลัง สอดใส่อย่างรวดเร็วก็ขยับโยกสะโพก แหงนเงยใบหน้าขึ้นครางแผ่วที่คิดว่าเธอคงจะไม่ได้ยินหารู้ไม่ว่าทุกอิริยาบถอยู่ในสายตาของแยม โดนขนาดนี้ก็ต้องจำให้ได้ทุกโมเม้นต์สิรอบที่สามจบลงแยมนอนฟุบไปกับหมอนนุ่มหอบหายใจ สองมือกำปลอกหมอน กัดฟันร้องซี้ดซ้าดเพราะรู้สึกเจ็บเจ็บมากแม่จ๋า!ร่ำร้องอยู่ในใจ หวังได้การปลอบประโลมจากเขาบ้างสักนิด แต่ความร้อนที่แนบชิดเมื่อครู่กลับหายไปเลยตั้งแต่เขาผละออก แยมพลิกตัวกลับมามองหา เหมือนว่าเขาจะไม่อยู่ในห้องนอนนี้แล้วจึงฝืนลุกจากที่นอน ค่อยๆ เดินมาพร้อมกับผ้านวมห่มลำตัว กว่าจะถึงหน้าประตูห้องนอนใช้เวลาไปมากโขพลันก็ได้กลิ่นบุหรี่ลอยมาจางๆ แยมชะโงกหน้าออกไปมองตามทิศทางของกลิ่นนั้น มันลอยมาจากระเบียง หมอภูในชุดคลุมอาบน้ำกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น เขาปรายตามามองเธอ ขยับปลายนิ้วไล่ขี้เถ้าให้ร่วงหล่นจากบุหรี่ก็เอาม
แยมก้าวขาถอยหลังหนึ่งก้าวอัตโนมัติ รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจเต้นแรงจนเกือบจะหยุดเต้นเลยหากไม่ประคองเอาไว้ ดวงตาหวานกระพริบถี่ๆ เพื่อมองให้ชัดเจนว่าตาฝาดหรือเปล่าผู้ชายที่มีรอยสักมากมายบนลำตัวลามมาถึงท่อนแขนเหนือข้อศอกนั้นคือหมอภู หมอฟันผู้หล่อเหลาสะอาดสะอ้านจริงๆ น่ะเหรอ"ดีใจไหมที่ได้เข้ามาในห้องผมสักที"มุมปากหนายกยิ้ม คำพูดเย้ยหยันชวนใจหาย ภูทัชชัยก้าวเดินเข้าหาคนตัวเล็ก ทุกก้าวของเขาคือการถอยหลังของเธอ ยิ่งเห็นก็ยิ่งขบขันพรึบ!กรี๊ด!ในจังหวะที่เผลอภูทัชชัยก็พุ่งเข้าใส่แยมผลักดันให้แผนหลังแนบชิดประตู เธอตกใจส่งเสียงกรีดร้อง แต่ก็รีบยกมือขึ้นมาอุดริมฝีปากอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าเสียงนั้นจะดังออกไปให้คนอื่นตกใจเวลานี้ดวงตาหวานสั่นระริก ไม่ต่างจากแมวน้อยขี้กลัวจึงเรียกรอยยิ้มเยาะเย้ยได้อีกหน"ทำไม กลัวเหรอ"เขาดึงมือเล็กออกจากริมฝีปากเอาไปกดแนบกับประตู"เข้ามาแล้ว ออกไปคงยากหน่อย""มะ มีอะไรคุยกันดีๆ ก็ได้นี่คะ""ผมคุยดีแล้วนะแยม พยายามพูดดีๆ ด้วยแล้ว แต่ยังมีเด็กดื้อรั้น ใช่ไหม"ยิ่งเข้าใกล้หัวใจก็ยิ่งสั่นรุนแรง ยิ่งได้กลิ่นหอมของเขาก็ยิ่งหลงใหลมากกว่าหวาดกลัวไม่รู้สิ! แยมไม่