ログインปวดฟันเป็นเหตุให้ 'แยม' ได้พบกับคุณหมอฟันที่หล่อตั้งแต่แผ่นหลัง เขาชื่อ 'ภูทัชชัย' เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น 'มีโปรโมชั่นทำฟันแถมไอจีคุณหมอไหมคะ' จึงเอ่ยปากขอไอจีเขาหน้าด้านๆ 'ตั้งใจเรียนดีกว่านะครับ' แต่กลับถูกปฏิเสธจนน่าหงายเพราะเขา..ไม่ชอบเด็ก เด็กขี้งอแง ขี้งอน ขี้เอาแต่ใจ 'คุณหมอไม่ชอบเด็กก็ไม่เป็นไรค่ะ แค่หนูชอบคนแก่ก็พอแล้ว' ไม่ใช่เหรอ แค่ชอบก็เท่านั้นแหละ อยากได้ก็ต้องรุกหนักหน่อย ถึงแม้นานวันเข้าหมอฟันอย่างเขาจะดูลึกลับมากขึ้นเรื่อยๆ ก็ตาม
もっと見るปวดฟัน!!
เสียงร่ำร้องในใจนั้นเป็นของ 'แยม' ที่นอนร้องปวดฟันกรามข้างขวาอยู่บนเตียงนอน อาการปวดนี้เป็นมานานนับเดือนแล้ว เป็นๆ หายๆ จนวันนี้อาการปวดนั้นกำเริบขึ้นเพราะเธอเคี้ยวน้ำแข็งก้อนใหญ่
"แบบนี้คลินิกทำฟันใกล้ฉันต้องเข้าแล้ว"
ก่อนนี้ปฏิเสธการรักษาตัวเองมาตลอดเพราะคิดว่าไม่เป็นไร แต่พอปวดฟันครั้งหนึ่งก็รู้สึกเหมือนจะตายเอาให้ได้
แยมนอนคว่ำแล้วหยิบมือถือมาเสิร์ชหาคลินิกทำฟันใกล้ฉัน เจอะเจอไม่น้อยที่อยู่ใกล้คอนโดมิเนียม เธอไล่อ่านรีวิวทุกคลินิก สิ่งที่ต้องการที่สุดคือการบริการที่ดี
ติ๊ง! ทว่ากลับมีแชทเด้งเข้ามาแทรก แชทนั้นเป็นของน้ำส้มเพื่อนสนิทที่พักอาศัยอยู่ชั้นแปดในคอนโดเดียวกันนี้เอง
Orangejuice : ไปกินส้มตำกันไหม
"ฉันปวดฟันน่ะสิ เคี้ยวปูม้าได้ไหม"
ถึงจะบ่นแบบนั้นนิ้วมือกลับพิมพ์แชทตอบกลับไปแล้ว
แยม : ไปสิ กี่โมงดี
Orangejuice : ตอนนี้เลย
จากจะหาคลินิกทำฟันเปลี่ยนมากินส้มตำแทน หากอยู่คอนโดมิเนียมแล้วนัดเพื่อนมากินข้าว ร้านอาหารใต้คอนโดนั้นตอบโจทย์ที่สุด
ไม่นานแยมก็ลงมาถึงชั้นล่างด้วยชุดสบายๆ เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำ รองเท้าแตะสีชมพูแป๋นที่ซื้อมาจากตลาดนัด ทรงผมมัดลวกๆ เพราะขี้เกียจ ใบหน้าไม่ต้องพูดถึง ทาแป้งกับทาปากมาแค่นั้นซึ่งก็ไม่ต่างจากน้ำส้มแม้แต่น้อย เสื้อยืดกับกางเกงช้าง ทรงผมเสยด้วยสองมือไม่หวีไม่ได้จัดทรง
"พีชล่ะ"
ลงมาถึงชั้นล่างเจอะเจอน้ำส้มนั่งรออยู่ในร้านส้มตำก็ถามหาเพื่อนอีกคน
"พีชบอกว่าอยู่บ้านแม่" น้ำส้มตอบพลางดูเมนูไปด้วย "กินอะไรดี"
"ฉันปวดฟันง่ะ เอาปูม้ามาเคี้ยวเล่นแล้วกัน"
"ฟันเป็นรูไหม เดี๋ยวขาปูก็ทิ่มหรอก"
"มานั่งตรงนี้แล้ว ฉันสนแต่ความอร่อยเท่านั้นแหละ"
ส้มตำปูปลาร้า ตำไทยใส่ปูม้า ซุปหน่อไม้ ลาบหมูและข้าวเหนียวถูกนำมาเสิร์ฟในเวลาไม่นาน สองสาวกินอย่างเอร็ดอร่อยพลางพูดคุยอะไรไปเรื่อยเปื่อย พวกเธอเป็นเพื่อนกันมาสามปีแล้ว มีลูกพีชเป็นหนึ่งในเดอะแก๊งอีกคน พักที่คอนโดมิเนียมเดียวกันทั้งหมดเพราะอยู่ไม่ไกลมหาวิทยาลัย
"ซี้ด!"
กินไปได้สักพักแยมก็ร้องซี้ดมือจับแก้ม พาให้น้ำส้มการกินสะดุดไปด้วย
"ไปหาหมอสิยะ"
"ก็กำลังหาคลินิกอยู่ แกก็ชวนมากินส้มตำก่อน"
"เอ้า! ปฏิเสธคนไม่เป็นหรือไง" น้ำส้มถลึงตาโต แต่แยมกลับยิ้มเจื่อนใส่
"ฉันอยากกินอยู่พอดีๆ เดี๋ยวค่อยหาหลังจากนี้ก็ได้"
"ไม่เคยดูข่าวคนฟันผุจนตายเหรอ"
"มีด้วยเหรอ" แยมงุนงง
"มีสิ ไปเสิร์ชดูได้เลย"
ไม่ใช่คนเชื่อคนง่ายขนาดนั้น แยมหยิบมือถือมาค้นหาข่าวในกูเกิ้ล ข่าวที่น้ำส้มพูดถึงก็เด้งขึ้นมาให้อ่าน สำคัญเลยคือไม่ได้มีเพียงเคสเดียว
"ตายๆ ฉันตายเพราะฟันผุ อับอายเพื่อนในนรกแย่เลย"
"อีบ้า!"
แทนที่จะกลัวตาย ดันกลัวอาย น้ำส้มอยากจะหยิกให้แขนเขียว
"งั้นเดี๋ยวฉันจิ้มคลินิกแบบเสี่ยงดวงเลยแล้วกัน รอไม่ได้แล้วล่ะ"
เธอตัดสินใจเลือกคลินิกที่รีวิวดีที่สุดเท่าที่เห็นมาทั้งหมด
'คุณหมอมือเบามาก'
'คุณหมอหล่อมากกกกกก'
'ไม่ได้ปวดฟัน แต่เอาถ่านทาฟันแกล้งทำฟันผุเพราะอยากเจอหมอ'
คลินิกชื่อว่า 'สบายยิ้ม คลินิก' ดูจากรีวิวแล้วก็น่าสนใจดีใช่ไหมล่ะ
เจ็ดปีผ่านไปสวนทุเรียนยังคงอุดมสมบูรณ์ ให้ผลผลิตดีทุกปีด้วยการดูแลของยักษ์และบิดา ทำรายได้ให้ครอบครัวได้ขยายพื้นที่ทำกินออกไปได้หลายอย่าง ปัจจุบันยักษ์มีร้านกาแฟอยู่บนที่ดินติดถนนเส้นหลักของการท่องเที่ยว มีนักท่องเที่ยวแวะเวียนมาดื่มกาแฟตลอด เห็นธุรกิจเติบโตในอกของยักษ์ก็สุขใจ ตั้งใจทำเอาไว้ให้ลูกหลาน อนาคตตกงานจะได้มีธุรกิจรองรับ"แยม พี่ว่าจะตกเอานะ"ภูทัชชัยอ้าแขนรอรับภรรยาตัวเล็กที่จนป่านนี้ก็ยังแสนซน กลับบ้านทีไรปีนต้นทุเรียนทุกที"นิดเดียวเองพี่หมอ""พี่ปีนเองดีกว่า"ดึงเมียตัวเล็กลงมายืน ตัวเองปีนป่ายอย่างคล่องแคล่วขึ้นไปพร้อมมีดเหน็บเอว จะไม่ให้คล่องได้อย่างไร เป็นลูกเขยมาเจ็ดปีแล้วนะ ตั้งแต่นั้นก็กลับมาช่วยพ่อตาตัดทุเรียนทุกปี"ตกลงมาตาย น้องกูจะได้ผัวใหม่ เฮ้ยๆๆ"ยักษ์ร้องเสียงหลง กระโดดหลบลูกทุเรียนที่หล่นมาแทบไม่ทัน"อย่าแหยมกับกูนะไอ้หมอ มึงมีตัวประกันอยู่"ชี้นิ้วข่มขู่คนด้านบนแล้วหันไปอุ้มเด็กชายวัยห้าขวบขึ้นขนาบเอว แขนอีกข้างเป็นเด็กหญิงวัยสองขวบ"วางลูกกูลงเลย" ภูทัชชัยสั่ง"เหอะ! เชื่อก็กลัวดิวะ ป่ะ ลุงพาไปกินติมร้านกาแฟดีกว่า"พูดเสียงเล็กเสียงน้อยกับหลาน เดินสะบัด
ครอบครัวของภูทัชชัยไม่รอช้าเดินทางไปพูดคุยทำความรู้จักกับครอบครัวของแยมเลยในอาทิตย์ถัดมายักษ์ออกมาทักทายแค่นิดหน่อยเท่านั้นก็ทำทีงานยุ่ง แบกจอบแบกเสียบเข้าสวนไปคงต้องให้เวลาเยียวยาอย่างเดียวกำหนดการหมั้นหมายคือหนึ่งเดือนข้างหน้า ระหว่างนั้นภูทัชชัยย้ายแยมมาอยู่ด้วยกัน ใช้ชีวิตด้วยกันไม่ต่างจากผัวเมียแต่งงานจดทะเบียนสมรส เช้าเขาไปส่งเธอเรียนหนังสือ ตัวเองมาทำงาน บ่ายแก่ๆ แยมก็จะมาหาที่คลินิก ตอนเย็นไปวิ่งที่สวน กลับมากินข้าวที่ห้องพักด้วยกันทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี เพื่อนของภูทัชชัยมีโทรมาแซวบ้างว่าเพื่อนติดhีจนทิ้งพวกเขา ส่วนกิ่งมีโทรมาหาหนึ่งครั้ง เขาลองรับสายดูเพราะแยมบอกให้รับ เธอโทรมาขอยืมเงิน ภูทัชชัยถึงกับอึ้งไปเลยแล้วบอกไปตามตรงว่าเขากำลังจะหมั้นกับแฟน จากนั้นก็วางสาย บล็อกกิ่งทุกช่องทาง ไม่รู้ว่าจะไปยืมเงินแฟนเก่าที่ไหนอีกหรือเปล่า ไอ้ยักษ์ก็อาจจะโดนก็ได้วันหมั้นหมายเดินทางมาถึง งานจัดเล็กๆ ในบ้านสวน คนมาร่วมงานเป็นญาติมิตรเท่านั้น บรรยากาศเป็นไปด้วยความสุขเรียบง่าย หนุ่มสาวที่หมั้นหมายกันก็แต่งตัวสวยหล่อธรรมดา แต่แม้จะเป็นชุดกระโปรงสีขาวเรียบหรู ภูทัชชัยก็ยังมองแยมด้วยแวว
บรรยากาศภายในบ้านสงบลง ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ แม้ยักษ์จะไม่อยากยินยอมก็ตาม แต่พอเห็นน้ำตาของน้องหลายครั้งเข้าหัวใจเจ็บปวดร้าวระบม เขาจะทำร้ายน้องลงได้อย่างไรที่ว่าจะนอนห้องรับแขกถึงเวลาจริงๆ ภูทัชชัยก็เข้ามานอนในห้องของแยม จับน้องถอดเสื้อแล้วดูร่องรอยช้ำ เธอเป็นคนผิวขาว เนื้อตัวบอบบาง ผ่านไปไม่เท่าไหร่ตรงที่ถูกต่อยก็บวมช้ำ"แค่ช้ำ ไม่มีหัก"ตรวจสอบอาการเบื้องต้นแล้วเป็นดังนั้น ภูทัชชัยถอนหายใจอย่างโล่งใจ"เรื่องหมั้น ยังไม่ต้องก็ได้นะคะคุณหมอ"แยมกลับซีเรียสเรื่องนี้"ไม่อยากหมั้นกับผมเหรอ""อยากค่ะ แต่มันเร็วไปไหม พ่อแม่คุณหมอจะว่ายังไง""ผมอายุเท่านี้แล้ว เขาจะว่าอะไร กลับไปผมจะบอกพวกเขาทันที มานอนมา มาให้ผมกอดหน่อย"แยมล้มตัวลงนอนซุกซบหน้าอกแกร่ง พอได้กอดเขาแบบนี้ ก็ตอบตัวเองได้เลยว่าเรื่องที่ยักษ์เอามาเป็นคำถามนั้นไม่ได้มีผลอะไรกับเธอจริงๆ"มันก็อาจจะทุกข์อีกสักพัก แต่ผมจะทำให้มันเห็นว่าผมรักน้องมันอย่างดี มันจะได้เลิกทุกข์กับการที่มีผมในชีวิตสักที""ผู้ชายทะเลาะกันนี่น่ากลัวเนอะ""บางทีศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมันก็ค้ำคอ แต่ผมยอมลดลงมาเพื่อแยมเลยนะ""ขอบคุณค่ะ หนูรักคุณหมอนะ""เรียกพี่
อย่างไรก็ต้องเคลียร์ให้จบ ไม่มีทางปล่อยคาราคาซังภูทัชชัยอุ้มแยมไปนั่งบนเตียงนอน สองมือโอบแก้มนวลเช็ดน้ำตาอย่างอ่อนโยน การกระทำนั้นอยู่ในสายตาของพ่อแม่ รวมถึงยักษ์ที่ส่งเสียงเค้นหัวเราะสมเพช"อย่ามาทำเป็นคนแสนดีเลยว่ะ"หมอหนุ่มหยัดยืนขึ้น สองมือพนมไหว้ผู้ใหญ่ ทั้งทักทายและขอโทษแล้วหันมาคุยกับยักษ์อย่างจริงจัง"มึงมาเคลียร์กับกู""กราบตีนกูดิ" ยักษ์ยิ้มหยัน"กูไม่ทำ" และภูทัชชัยก็ยังยืนยันในศักดิ์ศรี"กระจอก""คนที่กระจอกคือมึง กูเลิกกับเขามาหลายปี กูมูฟออนไปถึงไหนแล้ว มึงเลิกก่อนนั้นยังวนมาแค้นกู กระจอกว่ะ"ยักษ์ถลาคว้าคอเสื้อเชิ้ต พยายามข่มอารมณ์ไม่ไปคว้ามีดมาฟันหน้าไอ้เวรนี่"มึงมูฟออนได้ก็ไปเอาคนอื่น อย่ามายุ่งกับน้องกู""กูจะเอาน้องมึง""ไอ้เหี้ยภู!""ไอ้เหี้ยยักษ์! กูรักน้องมึง!""ตอนนั้นมึงก็บอกว่ารัก เพิ่งรู้จักไม่กี่วันมาทำทรงรักแล้วก็ต้องเอาให้ได้ มึงอ่านนิยายอยู่หรือไง คนเหี้ยอย่างมึงไม่จริงจังกับน้องกูหรอก""กูจริงจัง ถึงกูจะรู้จักแยมไม่นาน วินาทีเดียวที่รู้ตัวว่ารู้สึกรักก็คือรัก รักแล้วคือรักเว้ย กูรักน้องมึง""แล้วไงวะ! กูไม่ให้มึงจะมีปัญทำอะไรได้""แล้วมึงมีปัญญาทำอะไรไ