All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 1 - Chapter 10

ฉันถูกเฮ่อจือโจวทรมานอยู่บนเตียงถึงสามวันสามคืนเขาเคยเป็นสามีแต่งเข้าบ้านชั้นต่ำที่ฉันไม่เพียงไม่ยอมให้แตะต้อง แต่ยังเหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้าตอนนี้ฉันตกอับ ส่วนเขาได้ดิบได้ดี เขาเลยระบายแรงใส่ฉันไม่หยุดหย่อนราวกับจะแก้แค้น......สามีของฉันเป็นสามีแต่งเข้าบ้านเดิมทีคนที่ฉันชอบคือน้องชายของเขา แต่เพราะงานเลี้ยงรุ่นครั้งหนึ่ง เขาฉวยโอกาสตอนฉันเมามายมานอนกับฉันเรื่องนี้บานปลายจนรู้กันไปทั่วพ่อฉันไม่มีทางเลือก จึงต้องยอมให้ฉันแต่งงานกับเขา แต่มีข้อแม้ว่าเขาต้องแต่งเข้าบ้านเราส่วนเขาเป็นลูกที่เกิดจากพ่อของเขากับอดีตภรรยา ตั้งแต่พ่อเขาหย่าและแต่งงานใหม่ พ่อก็ไม่ค่อยชอบหน้าเขานักแต่ฐานะทางบ้านฉันดีมาก แถมฉันยังเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก การให้เขาแต่งเข้าบ้านเรา พ่อเขาย่อมปรารถนาอยู่แล้วด้วยเหตุนี้ เราสองคนจึงแต่งงานกันแต่ในใจฉันไม่สบอารมณ์เลย คนที่ฉันชอบคือน้องชายเขานี่นาด้วยความขุ่นเคืองในใจ ฉันจึงคอยจ้องจับผิดเขาทุกเรื่อง ตอนกลางคืนก็ให้นอนพื้น ไม่เคยยอมให้ขึ้นเตียงตอนกินข้าว ฉันกับพี่ชายก็คอยพูดจาถากถาง ข่มเหงเขา ไม่ยอมให้เขาคีบกับข้าวไปสังสรรค์กับเพื่อนแ

“โย่ว นี่มันอดีตคุณหนูใหญ่ถัง ภรรยาตัวน้อยของประธานเฮ่อไม่ใช่เหรอเนี่ย ทำไมล่ะ มาดื่มเหล้าเหรอ เอ๊ะ...จะมาดื่มก็มาดื่มสิ ทำไมต้องใส่ชุดพนักงานของที่นี่ด้วย”พอผู้ชายคนนั้นพูดจบ ในห้องวีไอพีก็มีเสียงหัวเราะครื้นเครงดังขึ้นมาทันทีฉันจับด้ามเข็นรถเครื่องดื่มแน่น สูดหายใจเข้าลึก ๆช่างเถอะ ในเมื่อถูกพวกเขามาเจอเข้าแล้ว แถมพวกเขายังตั้งใจจะหยามเกียรติฉัน หนียังไงก็หนีไม่พ้น สู้หน้าด้านเดินเข้าไปเลยดีกว่า ไม่แน่อาจจะได้ทิปจากพวกเขากลับมาบ้างก็ได้ตอนนี้พวกทวงหนี้ก็ทวงยิก ๆ ทุกวัน พ่อฉันพร่ำบอกทุกวันว่าไม่อยากอยู่แล้ว แม่ฉันก็เอาแต่นั่งร้องไห้ทุกวัน พี่ชายฉันก็วิ่งส่งอาหารทุกวัน แล้วฉันจะไปมัวแคร์ศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งที่จับต้องไม่ได้พวกนั้นไปทำไมกันฉันเข็นรถเครื่องดื่มเข้าไป พยายามรักษาหน้ายิ้มแย้มที่แสนจะแข็งทื่อแต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความสุภาพฉันยิ้มให้พวกเขา “บังเอิญจังเลยนะ ในเมื่อมาแล้ว ก็ช่วยอุดหนุนน้องสาวคนนี้หน่อยนะคะ ถ้าดื่มกันจนพอใจแล้ว จะให้ทิปน้องสาวคนนี้สักหน่อยก็ไม่ว่ากันค่ะ”“จุ๊ ๆ ๆ ...” จางซานส่ายหน้าพลางแค่นหัวเราะเยาะขึ้นมาทันทีคิดถึงตอนนั้น เขามักจะคอยเดินตามก้นป

ฉันมองไปอย่างประหม่า ก็เห็นเขาพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินออกมาจากข้างในเขามีรูปร่างมาตรฐานแบบไหล่กว้างเอวสอบ สัดส่วนร่างกายดีเยี่ยมผิวไม่คล้ำ แต่ก็ไม่ใช่ขาวแบบคนอ่อนแอ ทว่าเปล่งปลั่งไปด้วยความมีสุขภาพดีและแข็งแรงเมื่อก่อนฉันไม่ยอมให้เขาเปลือยกายต่อหน้า งานเลี้ยงรุ่นครั้งนั้นฉันก็เมาไม่ได้สติตลอดทั้งงาน เลยไม่เคยรู้มาก่อนว่ารูปร่างของเขาจะดีขนาดนี้พอรู้ตัวว่าเผลอเหม่อมองร่างกายเขา ฉันก็รีบเบือนหน้าหนีด้วยความขัดเขินผู้ชายคนนั้นเดินมาหยุดตรงหน้าฉันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับไอความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาฉันหดตัวถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก ถามเขาเสียงตะกุกตะกัก “คุณ...คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ หิวไหม หรือว่าฉัน...ฉันไปทำอะไรให้กินเอาไหมคะ”“ทำอะไรให้กินเหรอ” ผู้ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความเย้ยหยันอยู่บ้าง “นอกจากกินแล้ว คุณยังทำอาหารอะไรเป็นด้วยเหรอ”คำพูดนี้ทำเอาฉันพูดไม่ออกในสายตาเขา ฉันคงเป็นแค่คุณหนูที่ไม่ได้เรื่องไม่ได้ราวอะไรสักอย่างแต่ความจริงก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ นอกจากเต้นรำแล้ว ฉันยังทำอะไรเป็นอีกบ้าง ตัวฉันเองยังตอบไม่ได้เลยจู่ ๆ ผู้ชายคนนั้นก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ฉัน ล

จ้าวตานตานเพื่อนสนิทที่สุดของฉันเองทันทีที่รับสาย น้ำเสียงตื่นเต้นของจ้าวตานตานก็ดังมาให้ได้ยิน “อันอัน ฉันกลับประเทศแล้วนะ!”“จริงเหรอ?!”พอได้ยินว่าเพื่อนสนิทกลับมาแล้ว ความหมองหม่นในใจฉันตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็มลายหายไปจนหมดสิ้นเพื่อนสนิทไปต่างประเทศเมื่อสามปีก่อน ตั้งแต่เธอไป ฉันก็ไม่มีคนให้คอยปรับทุกข์ด้วย ไม่มีคนเดินช้อปปิ้งเป็นเพื่อน ฉันคิดถึงเธอจะแย่อยู่แล้ว“ฉันเพิ่งลงเครื่อง ขอกลับไปพักก่อนนะ คืนนี้ออกมาเจอกันหน่อย”“อื้อ ๆ!”ฉันรับคำอย่างตื่นเต้น จนกระทั่งวางสายไป ถึงเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้จริงสิ ตอนนี้ฉันไม่ได้มีอิสระแล้ว คืนนี้จะออกไปข้างนอกยังไงก็ต้องผ่านการอนุญาตจากเฮ่อจือโจวก่อนแถมตอนนี้ผู้ชายคนนั้นก็คุยยากจะตาย เขาต้องไม่อนุญาตแน่ ๆพอคิดมาถึงตรงนี้ ในใจฉันก็เกิดความหงุดหงิดขึ้นมาทันทีช่างเถอะ รอให้ถึงตอนเย็นค่อยว่ากันเวลานอนมักจะผ่านไปเร็วเสมอ ตื่นมาอีกทีก็หกโมงกว่าแล้วฉันลองถามป้าหวังดู ถึงได้รู้ว่าเฮ่อจือโจวยังไม่กลับมาและตอนนี้ เพื่อนสนิทก็ส่งโลเคชันบาร์มาให้ฉันแล้ว บอกว่ากำลังรอฉันอยู่ที่บาร์เดิมทีฉันกะจะออกไปเลย แต่ก็ดันนึกถึงคำเตือนของเฮ่อจือโ

ตอนนั้นเอง ด้านหลังพลันมีเสียงที่คุ้นเคยดังแว่วมาไม่ได้ยินเสียงนี้มานานมากแล้วหัวใจของฉันสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย เรื่องราวในอดีตมากมายผุดขึ้นมาในใจเด็กหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ปั่นจักรยานซ้อนท้ายฉันไปโรงเรียนเด็กหนุ่มถือกระดาษทด คอยอธิบายโจทย์คณิตศาสตร์ที่ฉันปวดหัวที่สุดให้ฟังเด็กหนุ่มที่รู้ว่าฉันอยู่ในช่วงวันนั้นของเดือน เขาช่วยอุ่นโยเกิร์ตแช่เย็นที่ฉันอยากกินให้หายเย็นก่อนถึงจะยอมให้ฉันกินกระทั่งในตอนสุดท้ายที่ฉันต้องแต่งงานกับเฮ่อจือโจว เขาขอบตาแดงก่ำเอ่ยถามฉันว่า งานแต่งนี้ไม่แต่งได้ไหมอดีตเหล่านั้นที่มีทั้งความสุข ความหวานชื่น และความเสียดายล้วนค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นควันลอยล่อง และค่อย ๆ มลายหายไปหัวใจของฉันก็สงบลงตามไปด้วยตอนที่ฉันหันกลับไปก็ได้เห็นเฮ่ออี้เฉินยีนของตระกูลเฮ่อดีมากจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเฮ่อจือโจวหรือเฮ่ออี้เฉิน ต่างก็หล่อเหลาจนทำให้คนละสายตาไม่ได้คนหนึ่งเย็นชา สุขุมและสูงส่ง อีกคนหนึ่งอบอุ่นและสุภาพอ่อนโยนไม่ได้เจอกันสามปี เฮ่ออี้เฉินดูสุขุมกว่าเมื่อก่อนมาก ดวงตาภายใต้แว่นตากรอบทองคู่นั้นช่างอ่อนโยนราวกับจะละลายผืนน้ำแข็งได้“ไม่ได้เจอกั