ตอนที่ 9 สั่งสอน

ตอนที่ 9 สั่งสอน

เฉินลี่หานไม่ได้พูดอะไรต่อเดินนำหน้าเฟยหงไปที่ร้าน เขาเอะใจตั้งแต่ที่เฟยหงพูดออกมา หากอวี้เหม่ยไม่ได้สบายเป็นเพียงไข้หวัดอย่างไรเขาก็สามารถไปหาเธอได้ แต่ดูเหมือนทั้งสองแม่ลูกตั้งใจจะไม่ให้เขาเจออวี้เหม่ยอย่างไรอย่างนั้น แต่มีหรือที่เขาจะยอม

ทั้งสองเดินตามมาหลายซอยในที่สุดก็มาถึงร้านค้าตระกูลเฉิน ดวงตาของเฟยหงเบิกโพลงเป็นประกายแวววาว ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาซื้อของกันมากมาย ลูกน้องในร้านมีมากกว่าห้าคน นี่นับว่าเป็นร้านค้าที่ร่ำรวยที่สุดในย่านนี้แล้ว ความโลภของเฟยหงมีเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม เธอพรางนึกในใจวันหนึ่งเธอเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลเฉิน คอยนั่งนับเงินใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเพียงแค่คิดเธอเองก็มีความสุขมาก ๆ แล้ว ทว่าตอนนั้นเธอก็คิดขึ้นมาได้ว่าคนที่จะได้แต่งกันเฉินลี่หานเป็นพี่สาวของเธอ เธอหุบยิ้มทันที

‘ไม่มีทาง!! ฉันจะไม่ยอมให้อวี้เหม่ยแต่งเข้ามาอยู่ที่นี่เด็ดขาดคนที่จะเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลเฉินต้องเป็นฉันเท่านั้น ฉันไม่มีทางยอมให้เธออยู่อย่างสุขสบายหรอก’

“เฉินลี่หานกลับมาแล้วหรือ ? ลุงโจวคงบ่นแม่สินะที่ไม่ได้ไปหาเอ๊ะ..!! แล้วนั่นใครกันที่เดินตามหลังลูกมา” แม่เฉินคิ้วขมวดเข้าหากันก่อนจะเอ่ยถามลูกชายเมื่อเห็นหญิงสาวเดินตามลูกตัวเองมาติด ๆ

“เธอคือน้องสาวของอวี้เหม่ยครับ”

“สวัสดีค่ะคุณป้า หนูชื่อว่าหลี่เฟยหงเป็นน้องสาวต่างแม่ของพี่อวี้เหม่ย คุณป้ามีลูกชายที่โตขนาดนี้แล้วแต่คุณป้ายังดูสดใสและงดงามอยู่น่าจะเป็นคนดูแลตัวเองดีมาก ๆ เลยสินะคะ เหมือนกับคุณแม่เลยค่ะชอบแต่งตัวไม่ยอมให้อายุมาพรากความงดงามของตัวเอง” เฟยหงยิ้มทักทายแต่ดูเหมือนว่าแม่เฉินไม่ชอบใจผู้หญิงคนนี้สักนิด พูดจาโอ้อวดเหมือนจะชมแต่แฝงด้วยถ้อยคำตำหนิ

“มาที่นี่ทำไม” แม่เฉินเอ่ยถามห้วน ๆ อย่างไม่สบอารมณ์

“พอดีผมเจอเฟยหงที่ร้านอาหาร เธอบอกว่าอวี้เหม่ยไม่สบายอยากกินข้าวต้มหมู ผมเลยคิดว่าจะเอาเนื้อหมูไปให้อวี้เหม่ยสักหน่อยและจะซื้อยาไปให้เธอด้วยครับ”

“อะไรนะ! หนูอวี้เหม่ยไม่สบายหรือ? อย่างนั้นก็รีบไปเข้าไปหยิบเนื้อใส่ถุงไปเยี่ยมหนูอวี้เหม่ยเถอะ หรือว่าแม่จะต้มข้าวต้มไปให้เธอดีนะ ”

“ไม่ต้องลำบากคุณป้าหรอกค่ะ พี่อวี้เหม่ยเป็นเพียงไข้หวัดเท่านั้น เดี๋ยวข้าวต้มหนูจะเป็นคนจัดการเอง พี่เฉินลี่หานก็ไม่ต้องไปเยี่ยมหรอกค่ะ ฉันเกรงว่าพี่จะติดไข้เอาได้ ” เฟยหงกลัวว่าเฉินลี่หานจะรู้ความจริงเรื่องที่เธอโกหกจึงรีบอาสานำเนื้อกลับบ้านเอง อีกทั้งยังรู้สึกชาไปทั้งตัวเมื่อถูกป้าเฉินทำตัวเย็นชาใส่แต่เมื่อเอ่ยชื่อของอวี้เหม่ยออกมากลับแสดงความเป็นห่วงเป็นใยจนออกนอกหน้า

“ฉันไม่กลัวติดหวัดหรอกนะ หากเรื่องแค่นี้ฉันยังไม่สามารถเข้าไปดูแลคู่หมั้นได้ช่างน่าอับอายจริง ๆ ที่เธอจะมาฝากชีวิตไว้กับฉัน ยามที่ใช้ชีวิตร่วมกันวันหนึ่งอวี้เหม่ยไม่สบายขึ้นมาก็ต้องเป็นฉันที่ดูแล คุณแม่ครับผมขอตัวไปเอาเนื้อและออกไปหาอวี้เหม่ยนะครับ”

“ไปเถอะ ๆ เดี๋ยวแม่จะเข้าไปเอาสมุนไพรให้ไปด้วยอย่าลืมต้มให้หนูอวี้เหม่ยกินนะจะช่วยให้ร่างกายอบอุ่นและหายจากอาการไข้หวัด” ทั้งสองแม่ลูกพากันเดินแยกย้ายไปเอาของอย่างที่พูดปล่อยให้เฟยหงยืนอยู่เพียงลำพัง เธอกำมือแน่นเหลียวมองตามหลังป้าเฉินพรางครุ่นคิดในใจ

‘เมินฉันเข้าไป คอยดูเถอะฉันนี่แหละที่จะเป็นสะใภ้ของคุณป้า เมื่อนั้นฉันจะทำให้เห็นว่าคนที่ทุกคนต้องเป็นห่วงคือฉันไม่ใช่นังอวี้เหม่ย ฉันจะทำให้พี่เฉินลี่หานหลงรักและหาทางกำจัดป้าแก่ ๆ ออกไปจากที่นี่เอง ’

บ้านตระกูลหลี่

อวี้เหม่ยกลับมาจากตลาด ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงทำการตุ๋นเนื้อก่อนจะทำอาหารอย่างอื่นเพื่อไม่ให้น้าหยวนหนิงกับเฟยหงได้รู้ว่าเธอแอบซื้อเนื้อเอามาตุ๋นให้น้องได้กิน ส่วนเฟยหย่าตอนนี้กำลังช่วยงานบ้านเก็บเสื้อผ้าไปไว้ในห้องเมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าแห้งแล้ว

“พี่อวี้เหม่ยคะ กลิ่นเนื้อหอมจริง ๆ ใกล้จะเสร็จหรือยังคะวันนี้หนูจะกินอยู่ที่นี่ไม่แบ่งใครเลย”

“ใกล้แล้วล่ะ รออีกสักหน่อยนะอีกอย่างเนื้อตุ๋นนี้เป็นของเฟยหย่าเพียงคนเดียววันนี้ไม่ต้องแบ่งใครเข้าใจมั้ย”

“ค่ะวันนี้หนูจะกินให้เต็มที่เลย” เฟยหย่ายิ้มกว้างด้วยความดีใจ ทว่าความสุขของเธอก็มีเพียงชั่วครู่เมื่อเสียงของหยวนหนิงดังขึ้นมา

“กลิ่นหอมจริง ๆ อย่าบอกนะว่าวันนี้เธอตุ๋นเนื้ออีกแล้วดีจริง ๆ เลยเฟยหงของฉันชอบเนื้อตุ๋น เอ๊ะ ! แต่เดี๋ยวนะเงินเพียงแค่สิบหยวนสามารถซื้อเนื้อตุ๋นได้ด้วยหรือ? หรือว่าเธอแอบมีเงินไว้กับตัว เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ”

“เนื้อตุ๋นนี้เป็นของเฟยหย่าและเงินที่ซื้อเนื้อเป็นเงินของฉัน น้าหยวนหนิงไม่มีส่วนมาเอาเงินส่วนนี้ไปและเนื้อตุ๋นวันนี้ฉันทำให้เฟยหย่าเท่านั้น ”

“จิ จิ นังอวี้เหม่ยแกนี่นะไม่จำจริง ๆ สันดานดื้อด้านของแกคงมาจากแม่ของแกสินะ พ่อของแกสั่งว่ายังไงห้ามขัดใจในสิ่งที่เฟยหงอยากได้ และเชื่อฟังคำพูดของฉันไม่ใช่หรือ? นังเด็กเหลือขอรีบไปเอาเงินแกมาให้ฉัน ต่อจากนี้ค่าใช้จ่ายและเงินทุกหยวนในบ้านหลังนี้จะมีฉันที่คอยดูแลและควบคุม ”

“น้าหยวนหนิงที่พูดออกมาอย่างนั้นไม่ละอายใจบ้างหรือคะ แม่ของฉันเป็นคนดีและมารยาทต่างจากน้าหยวนหนิงที่สถบแต่ถ้อยคำหยาบ ๆ ออกมาไม่รู้จักกระดากปาก อีกทั้งเงินในบ้านหลังนี้หรือแม้แต่บ้านหลังนี้ล้วนเป็นของคุณแม่ น้าหยวนหนิงไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น ”

“เฮอะ ฮ่า ฮ่า แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันอย่างนั้นสินะ ต่อหน้าพ่อของพวกแกฉันต้องเสแสร้งแกล้งเป็นแม่เลี้ยงที่ดี แต่ว่าตอนนี้พ่อของพวกแกไม่อยู่แล้ว สันดานเสียอย่างแกสองคนพี่น้องต้องสั่นสอนให้หลาบจำ ไม่เพียงแต่ปากดีจองหองแต่ยังแอบทำอาหารกินกันเพียงสองคนอีก" หยวนหนิงเดินเข้ามาใกล้ดวงตาเต็มไปด้วยความโหดร้าย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านเข้ามาจนเฟยหย่าหวาดกลัวรีบเดินไปแอบอยู่ด้านหลังพี่สาว อวี้เหม่ยเองก็เช่นกันเธอรีบคว้าตัวของน้องสาวให้มาหลบด้านหลังตนเอง

“น้าหยวนหนิงจะทำอะไร”

“จะทำอะไร นั่นสิฉันจะทำอะไรดีนะที่จะสั่งสอนให้เธอหลาบจำ อย่างนี้ไง” หยวนหนิงคิดว่าการตบตีไม่อาจจะทำให้อวี้เหม่ยหวาดกลัวได้ เธอคว้าแขนของอวี้เหม่ยก่อนจะลากตัวของเธอเข้าไปใกล้หม้อเนื้อตุ๋น ก่อนจะเปิดฝาหม้อออกเผยให้เห็นไอความร้อนระอุที่พ่นออกมาจากหม้อ หัวใจของอวี้เหม่ยสั่นระรัวหวาดกลัวรีบมองไปยังน้าหยวนหนิงทันที

“น้าหยวนหนิงอย่าทำแบบนี้นะ ถ้ามือฉันบาดเจ็บแล้วใครจะทำงานบ้าน”

“ถามโง่ ๆ ก็ต้องเป็นเธออยู่แล้ว ต่อให้มือจะหัก แขนจะหักหรือขาจะหักงานบ้านทุกอย่างต้องเป็นเธอที่ทำ มือนี้ใช่มั้ยที่ทำเนื้อตุ๋น หวงนักใช่มั้ยมานี่เลยล้วงเนื้อออกมาสิ เอาเนื้อมาให้น้องสาวของเธอได้กิน”

“น้าหยวนหนิงอย่าทำพี่อวี้เหม่ยเลยนะคะ หนูไม่กินก็ได้เนื้อตุ๋นนี้หนูให้พี่เฟยหงไปเลยก็ได้” เฟยหย่ากอดขาของหยวนหนิงอ้อนวอนให้เธอปล่อยพี่สาวทว่าความเมตตาของหยวนหนิงไม่เคยมีต่อสองพี่น้องอยู่แล้ว เธอใจดำและอำมหิตยิ่งเห็นอย่างนี้ยิ่งทำให้เธอชอบใจ ใช้เท้าเตะเฟยหย่าให้ออกไปจากตัวเองก่อนจะจับแขนของอวี้เหม่ยจุ่มลงหม้อตุ๋นที่ร้อนระอุ