INICIAR SESIÓNกลับมาครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมสองแม่ลูกงูพิษนั่นอีกต่อไป ฉันจะเข้มแข็งปกป้องน้องและตระกูลของฉันเอาไว้ให้ได้ ความร้ายกาจที่เคยพบเจอหล่อหลอมเข้าในจิตใจไม่ยากสักนิดหากฉันจะกลายเป็นคนที่ร้ายกว่าเพื่อทวงคืน
Ver másตอนที่ 40 ไม่ให้อภัย รุ่งเช้าวันต่อมา กรี๊ด !! เสียงกรีดร้องของเฟยหงดังสนั่นปลุกให้หยวนหนิงตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ ตกใจที่ได้ยินเสียงลูกสาวดังจากข้างนอกห้อง เฟยหงแกะเชือกที่มัดขาไว้จนสำเร็จ หยวนหนิงรีบลุกพรวดวิ่งออกไปหาเฟยหงก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า เฟยหงนั่งทรุดตัวลงที่พื้นร้องไห้เสียสติภาพเบื้องหน้าคือหลี่เจี๋ยหลงผูกคอห้อยอยู่ที่ขื่อในห้องพัก เฟยหงสะเทือนใจมากกว่าเดิม ทำให้เธอหวาดกลัวกรี๊ดร้องร่ำไห้ ชาวบ้านใกล้ ๆ ได้ยินเสียงต่างพากันมาดู ทุกคนใบหน้าตื่นตระหนก “พี่เจี๋ยหลงทำไม ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้ พี่เห็นแก่ตัวจนถึงวินาทีสุดท้ายแล้วแบบนี้ฉันกับลูกจะอยู่ยังไง อึก อึก” หยวนหนิงกอดเฟยหงพร่ำเอ่ยต่อว่าเจี๋ยหลงที่ทิ้งตัวเองกับลูกให้เผชิญโลกตามลำพัง นี่นะหรือผู้ชายที่เธอคิดฝากชีวิต โลกของหยวนหนิงแตกสลายอีกครั้ง บ้านหลี่ วันนี้อวี้เหม่ยเตรียมตัวแต่เช้าตรู่เพื่อออกเดินทางไปที่ศาล ทว่าช่วงนั้นเองเสียงของลี่หานได้ดังขึ้นหน้าบ้านเสียงดัง“อวี้เหม่ยแย่แล้ว แย่แล้ว”“ลี่หานโวยวายอะไรแต่เช้า ”“ลุงเจี๋ยหลงนะสิ ลุงเจี๋ยหลงเสียชีวิตแล้ว” ราวกับโลกหยุดหมุนแม้จะโกรธเกลียดพ่อเพียงใดแต่เธอ
ตอนที่ 39 ตัดขาด เจี๋ยหลงเดินไปหาหยวนหนิงคอตก หยวนหนิงเห็นเจี๋ยหลงเดินเข้ามายิ้มระรื่นเอ่ยถามทันที “เป็นอย่างไรบ้างคะพี่เจี๋ยหลงจัดการกับอวี้เหม่ยแล้วใช่มั้ย ฉันกลัวเหลือเกินจนไม่อยากอยู่บ้านหลังเดียวกับอวี้เหม่ยได้ ”“ใช่แล้วล่ะ ต่อจากนี้เราไม่ได้อยู่บ้านหลังเดียวกับอวี้เหม่ยแล้ว”“พี่เจี๋ยหลงไล่ลูกสาวออกจากบ้านหรือคะ ทำอย่างนี้ไม่รุนแรงเกินไปหรือ”“คนที่ออกจากบ้านไม่ใช่อวี้เหม่ยแต่เป็นเราสามคนต่างหาก รีบไปเก็บของใช้ที่จำเป็นและเตรียมพาเฟยหงออกไปกันก่อนที่ดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้าเถอะ เดี๋ยวจะหาห้องเช่ายาก” เมื่อครู่หยวนหนิงพึ่งยิ้มระรื่นดีใจว่าต่อจากนี้เธอจะได้อยู่บ้านหลังนี้อย่างสุขสบาย ทว่าเมื่อสิ้นคำพูดของเจี๋ยหลงเธอใบหน้าพลันเปลี่ยนสีเอ่ยถามติด ๆ ขัด ๆ ด้วยความงวยงง“ทะ..ทำไมต้องเป็นเราที่ออกไปคะ พี่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ นังอวี้เหม่ยมีสิทธิ์อะไรมาขับไล่เรา”“ซือหยวนหนิงบ้านหลังนี้นะเดิมทีเป็นของหลี่หลุนหลง ตอนนี้ตกมาเป็นของหลี่อวี้เหม่ยทายาทโดยถูกต้องตามกฎหมาย เธอมอบบ้านหลังนี้ให้กับอวี้เหม่ยตั้งแต่ยังไม่หมดลมหายใจ รีบไปจัดการเรื่องที่ฉันบอกเถอะ ” เจี๋ยหลงมืดแปดด้าน ไม่ร
ตอนที่ 38 เวรกรรม เฟยหงสติฟั่นเฟือนเพ้อหวาดกลัวผู้คนถูกมัดติดเตียงเอาไว้ หยวนหนิงคอยเฝ้าไม่ห่างกายเมื่อได้ยินเสียงของเจี๋ยหลง เฟยหงกรี๊ดร้องเสียงดังด้วยความหวาดกลัวอีกครั้ง “กรี๊ดดดดด ออกไป บอกให้ออกไป” เฟยหงหลบอยู่ด้านหลังของหยวนหนิง ร่างเล็กสั่นสะท้าน เจี๋ยหลงตกใจมากกว่าเดิม พยายามเดินไปหาลูกสาว“เฟยหงนี่พ่อเอง พ่อของลูก มองพ่อสินี่พ่อไง”“ไม่ออกไป ออกไป” “พี่เจี๋ยหลงกลับมาแล้วหรือคะ ระหว่างที่พี่ไม่อยู่เกิดเรื่องมากมาย ตอนนี้อย่าพึ่งเข้าใกล้เฟยหงเลย แล้วฉันจะเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ฟังช่วยออกไปรอข้างนอกก่อนนะคะ” หยวนหนิงน้ำตาไหลด้วยความตื้นตันเมื่อเห็นสามีกลับมาต่อจากนี้เธอจะได้อยู่อย่างสุขสบาย เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเธอจะบอกกับเจี๋ยหลงให้หมด อวี้เหม่ยจะต้องถูกลงโทษตามที่เธอกระทำเอาไว้ เจี๋ยหลงพยักหน้าไปคอยหยวนหนิงอยู่หน้าห้อง เธอพยายามปลอบประโลมเฟยหงจนเงียบสงบสติอารมณ์ ก่อนจะเดินออกมาเล่าทุกอย่างให้เจี๋ยหลงฟังที่ห้องของทั้งสอง เจี๋ยหลงแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แต่เมื่อเห็นสภาพของเฟยหงและมือข้างขวาของหยวนหนิงที่ถูกตัด เจี๋ยหลงโมโหใบหน้าแดงก่ำ“เรื่องนี
ตอนที่ 37 เสียสติอวี้เหม่ยพาหยวนหนิงไปที่ห้องของเฟยหง ครั้งแรกที่เห็นสภาพของลูกสาว ตื่นตระหนกกลัวทุกคนที่เข้าใกล้ เดี๋ยวหัวเราะเดี๋ยวร้องไห้ ดวงตาเหม่อลอยมองไปมองมากรี๊ดร้อง ดึงผ้าห่มปิดหน้าเอาไว้เหมือนกลัวทุกอย่างแม้แต่เสียงสายลมที่พัดอยู่ริมหน้าต่าง “ออกไปนะ ออกไป อย่าเข้ามา บอกว่าอย่าเข้ามา” หยวนหนิงสั่นสะท้านไปทั้งตัว หัวใจแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ลูกสาว“เฟยหงนี่แม่เอง ลูกไม่ต้องกลัวนะแม่อยู่ตรงนี้แล้ว” น้ำเสียงสั่นคลอนมิอาจจะหักห้ามไม่ให้น้ำตามันไหลออกมาได้ ยิ่งลูกเจ็บแค่ไหนคนเป็นแม่มักจะเจ็บยิ่งกว่าร้อยเท่า คล้ายกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบเคล้นหัวใจจนแหลกละเอียด เมื่อเห็นสายตาของเฟยหงจ้องมองมาที่เธอด้วยความหวาดระแวงความหนาวเหน็บในใจยิ่งเพิ่มพูนถวี“กรี๊ด ..!! ออกไป ” เพี้ยะ ! เพี้ยะ ! เฟยหงฟาดมือเข้าตบตีหยวนหนิงอย่างแรงเพราะจำไม่ได้ว่านี่คือแม่ของตัวเอง หยวนหนิงไม่เจ็บสักนิดตัวของเธอชาไปทั้งตัวยอมให้ลูกตีเพื่อได้เข้าใกล้ จนเธอสามารถกอดลูกสาวในที่สุด “อึก อึก เฟยหงแม่อยู่ตรงนี้ไม่ต้องกลัว ไม่มีใครมาทำร้ายลูกได้อีก แม่จะดูแลลูกเอง แม่ขอโทษที่ไม่ห้ามลูกเอาไว้
ตอนที่ 31 ช่วยด้วย“อะไรกันทำไมไม่มีอะไรกินเลย”“จะไม่มียังไง นี่ไงข้าวยังเหลือส่วนนี่เกลือกิน ๆ ไปอย่าเรื่องมาก อากาศหนาวท้องฟ้ามืดเร็วกว่าจะซักผ้าเสร็จ ไหนเธอจะต้องมาทำกับข้าวแทนน้าหยวนหนิงอีก”“ห่ะ! พี่อวี้เหม่ยฉันไม่เคยทำอาหารฉันทำไม่ได้หรอกนะ”“ไม่ต้องห่วงเธอทำได้อยู่แล้ว ฉันจะสั่งสอน อุ้ย!ฉัน
ตอนที่ 30 ใช้งาน ดวงตาเฟยหงจ้องมองอย่างแข็งกร้าว จับหมั่นโถวแข็ง ๆ ขว้างอย่างโกรธแค้น“นังอวี้เหม่ย นังบ้าฉันไม่กินหมั่นโถวแข็ง ๆ นี่หรอกนะ เมื่อไหร่ที่ฉันออกไปได้ฉันจะจัดการให้สาสม”“ไม่ได้นะเฟยหง ตอนนี้เราไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว ร่างกายไม่มีอาหารจะเอาแรงที่ไหนไปจัดการนังอวี้เหม่ย แม้จะเป
ตอนที่ 29 เอาคืน เฉินลี่หานมาส่งเพราะต้องการมาเอาจักรยานที่ถูกเฟงหงทำลายไปซ้อมเผื่อยังใช้งานได้ เมื่อมาถึงและเห็นสภาพรถหากเปลี่ยนล้อรถดัดแปลงเล็กน้อยก็ใช้ได้ตามปกติ เขายังไม่อยากกลับจึงอยู่คุยกับอวี้เหม่ยพูดคุยเรื่องงานแต่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า“ตอนนี้หิมะตกแล้วสวมใส่เสื้อผ้าหนา
ตอนที่ 28 จับขัง ปัง ปัง!!! เสียงทุบประตูดังรัว ๆ เสียงกรีดร้องหวาดกลัวของเฟยหงดังระงม“เปิดนะนังอวี้เหม่ย ในนี้ทั้งมืดทั้งน่ากลัว เปิดประตูให้ฉันออกไปนะ กรี้ดนั่นตัวอะไรนะอย่าเข้ามานะ คุณแม่ช่วยด้วย”“อวี้เหม่ยปล่อยพวกเราออกไปเถอะนะ ฉันยอมแล้วก็ได้ ฉันจะให้เฟยหงยอมรับผิดและก้มขอโทษเธอเอง ส่






reseñas