หลี่อวี้เหม่ยย้อนเวลามาทวงแค้น

หลี่อวี้เหม่ยย้อนเวลามาทวงแค้น

last updateÚltima actualización : 2026-01-04
Por:  วริษาEn curso
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 calificación. 1 reseña
40Capítulos
2.8Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

กลับมาครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมสองแม่ลูกงูพิษนั่นอีกต่อไป ฉันจะเข้มแข็งปกป้องน้องและตระกูลของฉันเอาไว้ให้ได้ ความร้ายกาจที่เคยพบเจอหล่อหลอมเข้าในจิตใจไม่ยากสักนิดหากฉันจะกลายเป็นคนที่ร้ายกว่าเพื่อทวงคืน

Ver más

Capítulo 1

ตอนที่ 1 เจ็บปวด

Je l'ai vraiment fait.

Je faisais les cent pas dans l'antichambre de la salle de bal de l'hôtel Rosemont. L'endroit était l'un des plus luxueux de la ville. Moi, j'essayais de me convaincre que c'était une bonne idée. Louer un gigolo pour qu'il fasse semblant d'être mon fiancé ? Que Dieu me pardonne, mais je n'avais plus d'autre option.

Mon ex-fiancé allait se marier. Et pas avec n'importe qui… Il allait épouser mon ex-meilleure amie.

Oui, trahison double en un seul coup, genre « un acheté, un offert », sauf que je n'avais jamais demandé cette promo.

S'il existait un programme fidélité pour les idiotes, j'aurais déjà assez de points pour échanger contre une gifle et un aller simple direct vers le fond du gouffre.

Ne pas aller au mariage ? Franchement, c'est tout ce que je voulais. Mais Élise a tenu à m'appeler en personne, juste histoire de bien me le faire savoir. Pas de doute : elle voulait me ridiculiser. Mais je ne pouvais pas lui laisser ce plaisir. Alors j'ai dit oui. Et le pire, c'est que j'ai même lancé que je viendrais avec mon fiancé. Un mec ultra canon, élégant et bien sûr, blindé jusqu'aux os.

« Riche ? » Elle avait éclaté de rire, comme si elle ne me croyait pas une seconde.

« Héritier de l'une des plus grosses boîtes du pays », ai-je menti.

« J'ai hâte de le rencontrer. »

Dès le lendemain, la rumeur courait déjà. Moins de vingt-quatre heures après l'invitation, tous nos amis communs savaient non seulement que j'y allais… mais aussi que j'y emmènerais mon fiancé millionnaire.

Génial. Comme si le simple fait d'y aller ne suffisait pas, il fallait en plus que j'assure le spectacle. S'il y avait eu la moindre chance de me défiler avant, elle avait disparu. Plus d'échappatoire : j'étais obligée d'y aller. Mais hors de question de débarquer seule, humiliée, tête basse. Il fallait que je me fasse passer pour quelqu'un d'autre.

Faire semblant, c'était presque devenu une seconde nature avec mon ex. Et ça durait depuis des années. Faire semblant de ne pas sentir le parfum d'une autre femme accroché à ses vêtements quand il rentrait. Faire semblant d'avaler ses excuses bidon, de détourner les yeux devant les regards qu'il lançait à Élise quand ils pensaient que je ne voyais rien.

Je me souvenais encore parfaitement de la robe que je portais ce jour-là, du bruit de la pluie qui tombait dehors, assourdi par les vitres, et du silence pesant qui régnait dans l'appartement d'Élise quand j'y étais entrée sans prévenir.

Mon cœur battait à tout rompre lorsque j'avais poussé la porte entrouverte et je les avais découverts.

L'homme qui était censé être l'amour de ma vie était allongé sur le canapé, entre les jambes de ma meilleure amie.

« Alex ? »

Ils s'étaient figés d'un coup. Il avait simplement soupiré, puis laissé échapper un rire bref et nasal, totalement dénué de remords. « Zoé… de toute façon, ça n'aurait pas duré. »

Ma poitrine s'était brutalement serrée. « Quoi ? »

« Franchement, Zoé, t'as toujours été fade. » a dit Élise.

Je m'étais tournée vers elle d'un coup sec.

Elle m'avait lancé un petit sourire suffisant, tout en enroulant une mèche de cheveux autour de son doigt avec un air de mépris. « Tu as toujours essayé d'être parfaite. La copine parfaite, l'amie parfaite, la fille sur qui on peut toujours compter. Mais soyons honnêtes… tu n'as jamais été exceptionnel. »

Ces mots m'ont frappée en plein cœur. Ma meilleure amie, mon fiancé… tous les deux se moquant de moi ouvertement. « Personne ne choisira jamais une fille comme toi, Zoé », a continué Élise, impitoyable. «  Tu sers juste à faire joli dans le décor des autres. »

C'est là que j'avais compris. Je n'avais jamais été celle qu'Alex voulait. Et peut-être que je ne serais jamais celle que quelqu'un voudrait.

Alors, si je ne pouvais pas réussir ma vie, au moins je pouvais sauver les apparences.

Mon téléphone a vibré, et je me suis précipitée pour lire le message. [Je suis en retard, mais j'arrive.]

J'ai levé les yeux au ciel. Vu ce que je le payais, il n'avait clairement pas le droit de faire ce genre d'erreur de débutant.

« Zoé ? Tu n'entres pas ? »

Amanda, une ancienne copine de la fac, m'a dévisagée de la tête aux pieds, comme si elle s'attendait à voir mon fiancé surgir de nulle part à tout moment.

« Il arrive. On se retrouve à l'intérieur. »

Mince. Il est où, sérieux ?

J'allais lui renvoyer un message, mais mon téléphone s'est éteint. J'avais bossé toute la journée et je n'avais même pas eu le temps de le recharger avant de venir.

« Génial… S'il se passe un truc maintenant, je suis complètement foutue. »

Quelques minutes plus tard, il est arrivé.

Et là… Oh. Mon. Dieu.

C'était le péché en costume. Grand, au moins un mètre quatre-vingt-dix. Un corps sculpté avec précision, mis en valeur par un costume noir parfaitement ajusté qui dégageait une aura de pouvoir.

Sa simple présence donnait l'impression que l'air autour de lui vibrait.

Ses cheveux châtain foncé étaient coiffés avec ce désordre étudié. Seuls les hommes outrageusement beaux pouvaient se permettre sans paraître négligés. Sa barbe était taillée avec soin, ses traits étaient nets et marqués, et son regard bleu-gris glacial m'a complètement figée sur place pendant quelques secondes.

Quand je l'avais choisi, je n'avais vu que des photos en pied. Et si elles étaient déjà impressionnantes, son visage, lui, relevait encore d'un tout autre niveau.

Mon cerveau s'est soudain vidé, et mes pieds se sont mis à avancer tout seuls.

Avant même qu'il ne dise un mot, je l'ai attrapé par le bras et je l'ai tiré contre moi. « Tu es en retard ! » ai-je lancé.

Il a froncé les sourcils, clairement perdu, mais n'a pas reculé. « Pardon ? »

« Pas le temps ! » J'ai ignoré le doute dans sa voix. « Écoute : je m'appelle Zoé Bennett, j'ai vingt-six ans, et mon ex-fiancé se marie avec mon ex-meilleure amie. Il me faut un mec canon, qui puisse faire passer pour un héritier super riche à mes côtés, histoire de ne pas avoir l'air d'une totale ratée. »

« Et ce type canon et blindé, c'est censé être… ? »

« Toi, évidemment. » J'ai fait une grimace. « C'est bien pour ça que je te paie. Et grassement, je te signale. »

Il a penché la tête, l'air désormais plus amusé que perplexe. « Donc… je suis payé pour ça ? »

J'ai soufflé, exaspérée.

« T'es fou ou quoi ? Peu importe, j'ai pas besoin de ton cerveau. Je veux juste que tu sois canon, que tu souries bien, et que tu fasses semblant de m'aimer pendant une soirée. Quelques baisers, quelques caresses, rien de sérieux… »

Un sourire en coin, diablement narquois, s'est dessiné sur ses lèvres. « Ça, je peux faire. »

Mon cœur a raté un battement. Qui était cet homme, et pourquoi me regardait-il ainsi ?

« Parfait. » J'ai prétendu rester calme en lui tirant la main pour l'entraîner vers la salle de réception. « Viens, je ne peux pas arriver encore plus en retard que ça. »

En avançant dans le couloir, une idée m'est soudain revenue. « Au fait, il faut qu'on se mette d'accord sur ton nom. »

Il a levé un sourcil, visiblement amusé. « Mon nom ? »

« Bien sûr ! Tu dois avoir un nom digne d'un héritier… »

J'ai sorti la petite liste que ma sœur m'avait faite avec les grands noms d'Auroria.

Il a laissé échapper un vrai rire, profond, chaleureux et dangereusement séduisant.

« Allez, choisis-en un », ai-je lancé.

Il s'est arrêté un instant, puis son sourire malicieux est revenu. « Christian Kensington. »

Je n'ai même pas eu le temps de répliquer, les portes se sont ouvertes et là se tenait Élise. Ses yeux se sont arrondis, et elle a soufflé d'une voix incrédule : « Kensington… du Domaine Kensington ? »
Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos

reseñas

Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องดี เข้าใจได้ว่าทำไมตั้งชื่อตอนจบว่าไม่ให้อภัย (กำหมัด) ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-02-03 09:35:58
1
0
40 Capítulos
ตอนที่ 1 เจ็บปวด
บทนำอวี้เหม่ยหญิงสาววัยกำลังออกเรือน มีคู่หมั่นคู่หมายเป็นชายหนุ่มนิสัยดีและเป็นคนมั่งมีที่สุดในหมู่บ้าน ทว่าจู่ ๆ แม่ของเธอมาเสียชีวิตกระทันหันไม่ทันที่เธอจะได้แต่งงานด้วยซ้ำ แต่ที่แย่ยิ่งกว่าคือพ่อของเธอหลี่เจี๋ยหลงพาภรรยาใหม่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังจากที่แม่เสียชีวิตผ่านไปไม่ถึงสัปดาห์ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรแต่สิ่งที่แปลกคือภรรยาใหม่ของพ่อดันมีลูกสาวตามติดมาด้วย สิ่งที่ทำให้อวี้เหม่ยเจ็บปวดที่สุดคือรู้ว่าผู้หญิงที่มีอายุห่างจากเธอเพียงแค่ 3 ปีคือน้องสาวแท้ ๆ และนั่นไม่ใช่สิ่งที่แย่ที่สุดเพราะน้องสาวที่เกิดมาแม่แท้ ๆ ของเธอมีอายุเพียง 7 ขวบ หมายความว่าคุณพ่อของเธอแอบมีภรรยาคนนี้ตั้งแต่คุณแม่ยังไม่เสีย ราวกับโลกทั้งใบแตกสลายไร้ที่พึ่งทางจิตใจแต่เธอจะทำตัวอ่อนแอต่อหน้าน้องสาวไม่ได้ เธอจะต้องเข้มแข็งเพื่อดูแลน้องสาวแต่ความโลภมากและไม่เคยมีของแม่เลี้ยงกับน้องสาวคนรองทำให้เธอต้องการแย่งทุกอย่างไปเป็นของตัวเอง หลี่เจี๋ยหลงทำงานเกี่ยวกับการเดินเรือออกไปค้าขาย ไม่ค่อยได้อยู่บ้านคิดว่าการพาแม่เลี้ยงเข้ามาอยู่จะได้ฝากฝังลูกสาวทั้งสองให้เธอดูแล ครั้นแม่เลี้ยงไม่ได้เป็นอย่างที่คุณพ่อรู้ เธ
Leer más
ตอนที่ 2 แม่เลี้ยง
ตอนที่ 2 แม่เลี้ยง“หลี่อวี้เหม่ยลูกกำลังจะไปที่ไหนกัน พ่อมีเรื่องจะบอกกับลูกทั้งสอง นี่คือน้าซือหยวนหนิง จะเข้ามาอยู่ที่นี่ทำหน้าที่เป็นแม่เลี้ยงของลูกทั้งสอง ส่วนอีกคนนั่นคือน้องสาวของลูกหลี่เฟยหง เกิดหลังจากลูก 3 ปี หลี่เฟยหย่านี่คือพี่สาวของลูกอีกคน ต่อจากนี้ช่วยทำดีกับพี่สาวของลูกด้วยนะ” น้ำเสียงแววตาของคุณพ่อไม่มีแม้แต่ความละอายใจและรู้สึกผิดสักนิด เอ่ยออกมาราวกับว่านี่คือเรื่องน่ายินดี“คุณพ่อหมายความว่าอย่างไรคะ ทำไมเด็กผู้หญิงคนนี้ถึงเป็นน้องสาวและมีอายุมากกว่าเฟยหย่า อย่าบอกนะคะว่าคุณพ่อตั้งใจแอบมีชู้ตั้งแต่คุณแม่ยังอยู่ อีกทั้งยังแอบมีลูกที่คลอดก่อนเฟยหย่าเสียอีก คุณพ่อไม่สงสารคุณแม่เลยเหรอคะ ทำไมทำไมถึงทำแบบนี้กับคุณแม่ได้ หนูมีน้องสาวเพียงคนเดียวเท่านั้นคือหลี่เฟยหย่า ” อวี้เหม่ยทั้งตกและเสียใจในเวลาเดียวกัน คุณพ่อที่รักครอบครัวเป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่มอบความอบอุ่นมาโดยตลอดจะแอบมีบ้านเล็กและแบ่งปันความรักให้คนอื่น หัวใจดวงเล็ก ๆ สั่นสะท้านไปหมด “คุณแม่คะหนูไม่อยากอยู่ที่นี่เลยกลับบ้านเรากันเถอะนะคะ คุณพ่อช่วยพาหนูกับคุณแม่กลับบ้านของเราเถอะค่ะ ในเมื่อที่นี่ไม่มีใครต้องกา
Leer más
ตอนที่ 3 คู่หมั้น
ตอนที่ 3 คู่หมั้นหลี่อวี้เหม่ยหวั่นใจ ต่อจากนี้ชีวิตของเธอไม่สงบสุขอีกต่อไป หลังจากที่ได้คุยกับแม่เลี้ยงคนใหม่เมื่อครู่ สายตาของเธอไม่ได้จ้องมองสองพี่น้องด้วยความเมตตา รับรู้ได้ถึงความเย็นชาและความโหดเหี้ยมของหญิงคนนี้'คุณแม่คะ หนูจะต้องทำอย่างไรต่อไปดีคะ ต่อจากนี้ความสุขในบ้านของเราคงจบลงแล้วจริง ๆ หนูคิดถึงคุณแม่จังเลยถ้าแม่อยู่ด้วยกันตอนนี้คงจะดี แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะหนูจะดูแลน้องเป็นอย่างดี’ อวี้เหม่ยคิดในใจจับมือน้องสาวเดินไปที่ร้านขนม เสียงแว่วด้านหลังดังขึ้นมา “อวี้เหม่ย อวี้เหม่ยรอฉันก่อน” เธอหยุดเดินหันหลังไปมองพลันยิ้มกว้าง“เฉินลี่หาน”“คิดอะไรอยู่เหรอ ? ฉันเรียกเธอตั้งหลายครั้ง แล้วนี่จะไปไหนกัน” “พี่อวี้เหม่ยกำลังพาหนูไปซื้อขนมค่ะพี่เฉินลี่หาน” เฟยหย่าคลี่ยิ้มตอบพี่ชายรูปหล่อด้านหน้าเฉินลี่หานลูกชายคนเดียวของตระกูลเฉิน ครอบครัวของเขาเป็นร้านค้าขนาดใหญ่ อีกทั้งยังเลี้ยงหมูขายเนื้ออีกด้วย แม่ของเฉินลี่หานเป็นเพื่อนรักกับแม่ของหลี่อวี้เหม่ยอีกทั้งยังท้องก่อนกันเพียงไม่นาน จึงพูดคุยกันถ้าลูกออกมาเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่จะให้เป็นเพื่อนสนิทคอยช่วยเหลือกัน แต่ถ้าเป็นชายกับ
Leer más
ตอนที่ 4 น้องสาวของพี่อวี้เหม่ย
ตอนที่ 4 น้องสาวของพี่อวี้เหม่ยเฟยหงได้ห้องอย่างที่ต้องการ เธอดีใจที่คุณพ่อตามใจและรู้ว่าหากเอาเรื่องที่เธอไม่เคยได้รับช่วงเวลาเด็ก ๆ มาเป็นข้ออ้างคุณพ่อต้องยอมให้เธอทุกอย่าง เธอเก็บของใช้เล็ก ๆ น้อยและชุดที่ไม่เหมาะกับตนเองใส่ลังเอาไว้ให้อวี้เหม่ยเมื่อเธอกลับมา เธออยากเห็นจริง ๆ เมื่ออวี้เหม่ยกลับมาเห็นว่าห้องของตนเองตอนนี้ถูกน้องสาวต่างมารดาแย่งจะมีหน้าเช่นไร เมื่อคิดได้อย่างนั้นเธอรีบเดินออกมารอหน้าบ้าน ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา“มากันแล้วสินะ ฮึ ฮึ มีความสุขกันให้พอต่อจากนี้ความสุขทั้งหมดที่พวกเธอเคยได้จะเป็นของฉันเพียงคนเดียว และฉันจะทำให้พวกเธอได้รู้สึกว่าที่ผ่านมาฉันต้องทนทุกข์ทรมานมากแค่ไหน” ร่างเล็กยืนกอดอกเอ่ยเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความริษยาอิจฉา ครั้นนั้นเหลือบไปเห็นชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาเดินเคียงข้างหลี่อวี้เหม่ยเข้ามา ใบหน้าของเธอเริ่มตึงเครียดอีกครั้ง เมื่อเห็นสายตาของเขาจ้องมองไปยังอวี้เหม่ยด้วยความรักและห่วงใย“ชายคนนั้นเป็นใครกัน ทำไมต้องเป็นเธอคนเดียวที่มีแต่คนรักคนเอ็นดูไม่ได้ไม่ว่าจะเป็นบ้านหลังนี้ คุณพ่อ สมบัติหรือแม้แต่ผู้ชายคนนั้นฉันจะแย่งมาเป็นของตั
Leer más
ตอนที่ 5 หมาหัวเน่า
ตอนที่ 5 หมาหัวเน่า หลังจากที่น้องมีอารมณ์ดีขึ้น อวี้เหม่ยชักชวนน้องเดินไปที่ครัว เมื่อก่อนตอนที่แม่ยังอยู่บ้านของอวี้เหม่ยมีแม่บ้านคอยทำกับข้าวและทำอาหาร มาพักหลังจู่ ๆ คุณแม่ได้ให้แม่บ้านออก งานบ้านทุกอย่างคุณแม่เป็นคนทำอวี้เหม่ยจึงตอยช่วยเหลือคุณแม่โดยที่ไม่ได้เอ่ยถามทำไมถึงให้ป้าถิงออก กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นคละคลุ้งไปทั่วบ้าน ดวงตาของเฟยหย่าเป็นประกายแวววาว น้ำลายส่อออกมา “เนื้อตุ๋นของพี่อวี้เหม่ยหอมจริง ๆ ตอนนี้ท้องของหนูเริ่มร้องประท้วงอยากกินแล้ว”“รอสักหน่อยนะ พี่ต้องทำอาหารอื่นเพิ่มอีกตอนนี้ครอบครัวของเราไม่ได้มีแค่สามคน หากทำไปแค่นี้มีหวังคุณพ่อต้องตำหนิแน่ ๆ อืม.. พี่จะแบ่งเนื้อตุ๋นให้เฟยหย่าได้กินก่อนคนอื่นดีมั้ย” “ไม่ต้องหรอกค่ะ เอาไว้กินพร้อม ๆ กันจะดีกว่าพี่อวี้เหม่ยจะผัดผักหรือคะมาค่ะหนูช่วยหั่นผักนะคะพี่จะได้ไปเตรียมในส่วนอื่น”แม้ว่าท้องจะร้องประท้วงด้วยความหิว สายตาจ้องมองไปแต่หม้อเนื้อตุ๋น ทว่าเธอกลับเลือกที่จะกินพร้อม ๆ กันกับทุกคนและหันมาช่วยงานพี่สาวต่อ ไม่นานกับข้าวสำหรับเย็นนี้ก็เสร็จ ทั้งสองพี่น้องช่วยกันยกไปจัดโต๊ะ ในยุคนี้อาหารมักจะมีมากกว่าข้าวสาว ยิ่
Leer más
ตอนที่ 6 ถูกแย่ง
ตอนที่ 6 ถูกแย่ง หลังจากกินข้าวเสร็จ คุณพ่อสั่งให้อวี้เหม่ยกับเฟยหย่าเป็นคนเก็บชามไปล้างค่อยไปพักผ่อน ส่วนเขาเดินไปส่งลูกสาวคนกลางที่ห้องและพาภรรยาไปพักที่ห้องของตนเอง ระหว่างสองพี่น้องเก็บของไปล้างเสร็จแล้ว อวี้เหม่ยยังคงสงสารน้องสาวไม่หาย มองน้องสาวกำลังเช็ดชามอย่างตั้งใจเธอมานั่งลงเก้าอี้ตัวอีกตัวที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ กัน “เฟยหย่าพี่ขอโทษนะที่ไม่สามารถปกป้องและเอาเนื้อที่เธออยากกินมาให้เธอได้ เอาไว้วันหลังพี่จะซื้อเนื้อมาทำให้เฟยหย่าโดยเฉพาะเลยดีมั้ย” เพียงได้ยินคำพูดของพี่สาวน้ำตาของเฟยหย่าไหลรินออกมาอีกครั้ง“พี่อวี้เหม่ยทำไมคุณพ่อถึงเปลี่ยนไปแบบนั้นคะ เรื่องเนื้อตุ๋นแม้ว่าหนูจะอยากกินแค่ไหนแต่ว่าเราสามารถแบ่งปันกันได้ไม่ใช่เหรอคะ ทำไมคุณพ่อเอาแต่สนใจพี่เฟยหงคนเดียว หรือว่าคุณพ่อไม่รักเราแล้ว” ร่างเล็กไหล่สั่นสะอึกสะอื้นอย่างน้อยเนื้อต่ำใจเมื่อถูกคุณพ่อตำหนิ อวี้เหม่ยสงสารน้องจับใจเธอเองก็รู้สึกไม่ต่างจากน้องสาวแต่ต้องทำเป็นเข้มแข็งเพื่อให้น้องรู้สึกว่าเธอเองสามารถพึ่งพิงและปกป้องน้องสาวได้ “อย่าร้องไปเลยนะ คุณพ่อเพียงแค่อยากชดเชยเวลาที่เฟยหงไม่เคยได้รับ เฟยหย่าก็เห็นใช่มั้ยว่
Leer más
ตอนที่ 7 อยากได้ต้องได้
ตอนที่ 7 อยากได้ต้องได้หลังจากที่เจี๋ยหลงเดินออกไปเฟยหงไม่ปกปิดใบหน้าและเสแสร้งอีกแล้ว รอยยิ้มชั่วร้ายเผยออกมาอีกทั้งยังหัวเราะร่าออกมา“สะใจจริง ๆ เป็นยังไงบ้างคะคุณแม่ฝีมือของฉัน”“ฉันคิดไว้แล้วต้องเป็นแผนของลูก เก่งมาก ๆ เลย อีกไม่นานบ้านหลังนี้จะเป็นของเรา ต่อจากวันนี้ไปนังอวี้เหม่ยคงไม่กล้าจะสู้หน้าหรือต่อต้านเราอีกแล้ว”“ใช่ค่ะ เพราะหากเมื่อไหร่ที่เธอกล้าฉันจะเป็นคนจัดการมันเอง จริงสิคุณแม่เมื่อช่วงเย็นฉันเห็นคู่หมั้นของนังอวี้เหม่ย ใบหน้าของเขาสะกดจิตน้ำเสียงยังคงวนเวียนกึกก้องอยู่ในหู ฉันอยากได้ค่ะคุณแม่ต้องช่วยฉันนะคะ”“ได้สิไม่ว่าลูกสาวของแม่อยากได้อะไรแม่จะช่วยลูกทุกวิถีทาง อีกไม่นานหลี่เจี๋ยหลงจะออกเดินเรือ ระหว่างนั้นเราต้องหาทากำจัดอวี้เหม่ยกับน้องสาวของมันไปให้พ้นหน้า ทางที่ดีให้มันหายไปจากโลกนี้ได้ก็ดี หรือไม่ก็วางแผนแสร้งทำเป็นว่ามันหนีตามผู้ชายอื่นไปพร้อมกับน้องสาวของมัน เพียงแค่นั้นคู่หมั้นของมันต้องเสียใจ เพื่อไม่ให้ตระกูลต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง แม่จะพูดกับทางนั้นเองเพื่อรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นจะให้ลูกสาวคนดีของแม่แต่งงานแทนนังอวี้เหม่ย เพียงเท่านี้ก็สิ้นเรื่อง
Leer más
ตอนที่ 8  ยัดเยียด
ตอนที่ 8 ยัดเยียดเฟยหย่าเงยหน้ามองพี่สาวยื่นมือน้อย ๆ ไปกุมมือพี่เอาไว้พรางเอ่ยถามเบา ๆ“พี่อวี้เหม่ยพี่เจ็บมั้ยคะ ทำไมน้าหยวนหนิงไม่เหมือนตอนที่อยู่ต่อหน้าคุณพ่อเลย”“เฟยหย่าพี่ไม่เป็นอะไรหรอก ส่วนเรื่องน้าหยวนหนิงเธอก็เป็นอย่างนี้ตั้งแต่ที่เข้ามาในบ้านเราแล้วล่ะ ยังจำคำพี่บอกได้ใช่มั้ยอยู่ห่าง ๆสองคนนั้นเอาไว้ห้ามเถียงห้ามขัดใจเด็ดขาด”“ค่ะแต่หนูไม่เข้าใจทำไมต้องเกลียดเราขนาดนี้ เมื่อครู่ได้ยินพี่เฟยหงคิดจะแย่งพี่ลี่หาน พี่อวี้เหม่ยอย่ายอมนะคะต้องรีบไปขัดขวาง”“อย่าห่วงไปเลย ลี่หานนะเป็นคนจิตใจมั่นคงพี่เชื่อว่าเขาไม่หลงกลของเฟยหงหรอก เรารีบไปเลือกซื้อของกันเถอะ ถ้ากลับไปบ้านช้ามีหวังวันนี้ต้องโดนแน่ ๆ” อวี้เหม่ยยิ้มบางๆ ตอบกลับน้องสาวแม้ในใจจะว้าวุ่นทว่าเธอก็ยังเชื่อใจลี่หานอยู่ดี ในทศวรรษ1976 เงินจำนวน 10 หยวน สามารถซื้อไข่ ซื้อผักได้หลายอย่าง แต่ถ้าแบ่งไปซื้อเนื้อคงไม่พอแน่ ๆ อวี้เหม่ยตัดสินใจนำเงินของตัวเองเจียดออกมาเลือกซื้อกับข้าว อีกทั้งยังซื้อเนื้อเพื่อไปทำให้เฟยหย่ากินอีกด้วย ครั้งนี้เธอจะแอบให้เฟยหย่ากินเพียงลำพังไม่แบ่งและไม่ให้สองแม่ลูกรู้เด็ดขาด ฝั่งด้านเฟยหงเธอ
Leer más
ตอนที่ 9 สั่งสอน
ตอนที่ 9 สั่งสอน เฉินลี่หานไม่ได้พูดอะไรต่อเดินนำหน้าเฟยหงไปที่ร้าน เขาเอะใจตั้งแต่ที่เฟยหงพูดออกมา หากอวี้เหม่ยไม่ได้สบายเป็นเพียงไข้หวัดอย่างไรเขาก็สามารถไปหาเธอได้ แต่ดูเหมือนทั้งสองแม่ลูกตั้งใจจะไม่ให้เขาเจออวี้เหม่ยอย่างไรอย่างนั้น แต่มีหรือที่เขาจะยอม ทั้งสองเดินตามมาหลายซอยในที่สุดก็มาถึงร้านค้าตระกูลเฉิน ดวงตาของเฟยหงเบิกโพลงเป็นประกายแวววาว ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาซื้อของกันมากมาย ลูกน้องในร้านมีมากกว่าห้าคน นี่นับว่าเป็นร้านค้าที่ร่ำรวยที่สุดในย่านนี้แล้ว ความโลภของเฟยหงมีเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม เธอพรางนึกในใจวันหนึ่งเธอเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลเฉิน คอยนั่งนับเงินใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเพียงแค่คิดเธอเองก็มีความสุขมาก ๆ แล้ว ทว่าตอนนั้นเธอก็คิดขึ้นมาได้ว่าคนที่จะได้แต่งกันเฉินลี่หานเป็นพี่สาวของเธอ เธอหุบยิ้มทันที‘ไม่มีทาง!! ฉันจะไม่ยอมให้อวี้เหม่ยแต่งเข้ามาอยู่ที่นี่เด็ดขาดคนที่จะเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลเฉินต้องเป็นฉันเท่านั้น ฉันไม่มีทางยอมให้เธออยู่อย่างสุขสบายหรอก’ “เฉินลี่หานกลับมาแล้วหรือ ? ลุงโจวคงบ่นแม่สินะที่ไม่ได้ไปหาเอ๊ะ..!! แล้วนั่นใครกันที่เดินตามหลังลูกมา” แม่เฉินคิ
Leer más
ตอนที่ 10 เข้าใจผิด
ตอนที่ 10 เข้าใจผิด กรี๊ด !!! เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดลั่นบ้าน หยวนหนิงแสยะยิ้มก่อนจะปล่อยมือของตนเองออกจากแขนของอวี้เหม่ยเมื่อพึงพอใจแล้ว กอดอกตัวเองพร้อมถูกข่มขู่ทั้งสองคนอีกครั้ง“ครั้งนี้ฉันยังพอมีความเมตตา ครั้งต่อไปอย่าให้มีอีกไม่ว่าจะเป็นกับข้าวหรือเงินทอง ในเมื่อไม่ให้ฉัน ฉันจะไปค้นด้วยตัวของฉันเอง คงรู้และสำนึกแล้วใช่มั้ยหากไม่เชื่อฟังจะเจออะไร เนื้อตุ๋นวันนี้รสชาติไม่ดีแล้วพวกเธอกินก็แล้วกัน ฮึ ฮึ” ตึง ตึง หยวนหนิงเดินออกไป อวี้เหม่ยน้ำตาร่วงลิน รีบชักมือออกมาจากหม้อเนื้อตุ๋น เดินไปเปิดน้ำเย็นล้างเพื่อบรรเทาอาการแสบร้อน“พี่อวี้เหม่ย พี่เจ็บมากเลยสินะ อึก อึก น้าหยวนหนิงใจร้ายเกินไปแล้ว ทำกับพี่แบบนี้ได้ยังไง” เฟยหย่าร้องไห้กอดด้านหลังของพี่สาวแนบแน่น “อย่าร้องเลยเฟยหย่า พี่ไม่เป็นอะไร” อวี้เหม่ยกัดริมฝีปากข่มความเจ็บแม้ว่าจะเจ็บปวดแผลเพียงไหนเธอก็พยายามเก็บความเจ็บปวดครั้งนี้เอาไว้ไม่อยากให้น้องสาวได้เห็นตัวเองกำลังอ่อนแอ“พี่อวี้เหม่ยหนูโตแล้วนะ หนูรู้ว่าตนอนี้พี่เจ็บปวด ดูสิมือของพี่พองแดงไปหมดเดี๋ยวอันจะรีบไปเอายามาทาให้นะคะ” เฟยหย่าเช็ดน้ำตารีบวสิ่งออกไป
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status