ตอนที่ 10 เข้าใจผิด

ตอนที่ 10 เข้าใจผิด

กรี๊ด !!! เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดลั่นบ้าน หยวนหนิงแสยะยิ้มก่อนจะปล่อยมือของตนเองออกจากแขนของอวี้เหม่ยเมื่อพึงพอใจแล้ว กอดอกตัวเองพร้อมถูกข่มขู่ทั้งสองคนอีกครั้ง

“ครั้งนี้ฉันยังพอมีความเมตตา ครั้งต่อไปอย่าให้มีอีกไม่ว่าจะเป็นกับข้าวหรือเงินทอง ในเมื่อไม่ให้ฉัน ฉันจะไปค้นด้วยตัวของฉันเอง คงรู้และสำนึกแล้วใช่มั้ยหากไม่เชื่อฟังจะเจออะไร เนื้อตุ๋นวันนี้รสชาติไม่ดีแล้วพวกเธอกินก็แล้วกัน ฮึ ฮึ”

ตึง ตึง หยวนหนิงเดินออกไป อวี้เหม่ยน้ำตาร่วงลิน รีบชักมือออกมาจากหม้อเนื้อตุ๋น เดินไปเปิดน้ำเย็นล้างเพื่อบรรเทาอาการแสบร้อน

“พี่อวี้เหม่ย พี่เจ็บมากเลยสินะ อึก อึก น้าหยวนหนิงใจร้ายเกินไปแล้ว ทำกับพี่แบบนี้ได้ยังไง” เฟยหย่าร้องไห้กอดด้านหลังของพี่สาวแนบแน่น

“อย่าร้องเลยเฟยหย่า พี่ไม่เป็นอะไร” อวี้เหม่ยกัดริมฝีปากข่มความเจ็บแม้ว่าจะเจ็บปวดแผลเพียงไหนเธอก็พยายามเก็บความเจ็บปวดครั้งนี้เอาไว้ไม่อยากให้น้องสาวได้เห็นตัวเองกำลังอ่อนแอ

“พี่อวี้เหม่ยหนูโตแล้วนะ หนูรู้ว่าตนอนี้พี่เจ็บปวด ดูสิมือของพี่พองแดงไปหมดเดี๋ยวอันจะรีบไปเอายามาทาให้นะคะ” เฟยหย่าเช็ดน้ำตารีบวสิ่งออกไปห้องเก็บของเพื่อหายามาทาบาดแผลให้พี่สาว อวี้เหม่ยเช็ดน้ำตายกหม้อเนื้อตุ๋นอย่างทุลักทุเลลงไว้ ก่อนจะไปนั่งรอน้องสาวนำยามาทาแผลให้ สายตาจ้องมองดูมือที่บวมแดงกำลังพองขึ้นเรื่อย ๆ มือของเธอร้อนวูบวาบราวกับเนื้อจะยุ่ยออกจากกัน เธอเวทนาตัวเองจริง ๆ

“คุณแม่ถ้าคุณแม่ยังอยู่ทุกอย่างคงจะดีกว่านี้ หนูจะสู้กับน้าหยวนหนิงอย่างไรดีคะ หนูเหนื่อยแต่ก็ไม่อยากทิ้งน้องให้อยู่ในบ้านที่ร้อนเป็นไฟ คล้ายกับนรกแบบนี้ หากหนูจะทิ้งทุกอย่างก็ยากที่จะหนีไปเพียงลำพัง” อวี้เหม่ยเอ่ยขึ้นมาพึมพำน้ำตาไหลอีกครั้งเมื่อคิดถึงคุณแม่และความทุกข์ใจที่ตัวเองกำลังเจออยู่ตอนนี้

ไม่นานเฟยหย่าเดินเข้ามาพร้อมกับยาทา เธอค่อย ๆ บรรจงทาลงที่มือของพี่สาวอย่างเบา ๆ ร่างเล็กสั่นคลอนไปทั้งตัวเมื่อเห็นบาดแผลของพี่สาว เธอสงสารพี่สวาวจับใจ

“พี่อวี้เหม่ยเราหนีออกจากบ้านหลังนี้ดีมั้ยคะ ไปขอความช่วยเหลือจากป้าเฉินดีมั้ยคะหนูไม่อยากให้พี่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้”

“เฟยหย่าเธอเองก็หวาดกลัวมากสินะ เราจะไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นได้อย่างไร อีกอย่างบ้านหลังนี้เป็นบ้านของคุณแม่ที่คุณแม่รักมาก พี่ไม่ยอมให้คนอื่นทำตามที่เขาหวังหรอกนะ ช่วงที่คุณพ่อไม่อยู่พี่จะไม่โต้เถียงและยอมทำทุกอย่างที่น้าหยวนหนิงทำให้ ไม่ว่าเธอจะให้ทำอะไรพี่จะยอมทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เฟยหย่าต้องถูกลงโทษเช่นเดียวกับพี่ในวันนี้” ตอนนี้อวี้เหม่ยตระหนักได้ถึงความไม่ปลอดภัยของเฟยหย่าหากเธอยังแข็งข้อและไม่เชื่อฟังน้าหยวนหนิงวันนี้เป็นเธอที่โดนทำร้าย วันหน้าอาจจะเป็นเฟยหย่าก็ได้ แต่เธอจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น

เมื่อทายาเสร็จแล้วเฟยหย่าชวนพี่สาวออกไปนั่งสวนหน้าบ้าน เพื่อผ่อนคลายระหว่างนั้นเองอวี้เหม่ยได้ยินเสียงของคู่หมั้นกำลังพูดคุยกับเฟยหง อวี้เหม่ยร้อนรุ่มหัวใจแต่ก็ยังหวังว่าเฉินลี่หานจะมั่นคงในความรัก

“พี่อวี้เหม่ยหนูได้ยินเสียงพี่ลี่หาน เราออกไปหาพี่ลี่หานกันเถอะ ถ้าพี่ลี่หานรู้เรื่องนี้ต้องช่วยเหลือเราแน่ ๆ ” เฟยหย่ารีบชักชวนพี่สาวออกไปหาลี่หาน อวี้เหม่ยเองก็มั่นใจและรู้ว่าหากลี่หานรู้เรื่องที่เธอถูกทำร้ายเขาไม่อยู่นิ่งแน่ ทั้งสองกำลังเดินไปที่หน้าประตู ครานั้นเองเฟยหงเห็นทั้งสองจึงแกล้งทำเป็นสะดุดล้มเซถลาไปโอบกอดร่างใหญ่ของลี่หาน ครั้นนั้นเองอวี้เหม่ยเห็นเข้าเต็มสองตา ลี่หานโอบกอดเอวบางของเฟยหงแน่น ทั้งสองแนบชิดกันอย่างน่าตกใจ สองเท้าของเธอหยุดชะงัก สมองอื้ออึงชาไปทั้งตัวคล้ายมีมือที่มองไม่เห็นเข้ามาบีบรัดหัวใจ ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจากปลายเท้าถึงหนังศีรษะ

“เฟยหย่าพี่อยากพัก ถ้าพี่ลี่หานถามหาบอกว่าพี่ไม่สบายและไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องที่พี่ถูกน้าหยวนหนิงทำร้ายพี่เข้าใจมั้ย” อวี้เหม่ยบอกน้องสาวน้ำเสียงเศร้าหมองแผ่วเบาหันหลังเดินจากไป เฟยหย่าไม่เข้าใจรีบหันไปมองหน้าประตูเห็นพี่ลี่หานกำลังกอดกับพี่เฟยหงอย่างใกล้ชิด ใบหน้าของเฟยหย่าผิดหวังและเศร้าใจแทนพี่สาวตัวเองไม่น้อย

“อุ้ย ! พี่ลี่หานฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ เมื่อครู่ฉันน่าจะสะดุดก้อนหินทำให้ทรงตัวไม่อยู่ถลาเซมากอดพี่เอาไว้ ”เฟยหงเห็นใบหน้าและแววตาของอวี้เหม่ยแถมตอนนี้เธอยังเดินจากไปแล้ว จึงรีบผละออกจากอ้อมแขนของลี่หานกล่าวคำขอโทษ

“ต่อจากนี้ก็เดินให้ระมัดระวัง มองดูหนทางให้ดี ๆ และอย่ามาเข้าใกล้ฉันอีก ฉันไม่อยากให้อวี้เหม่ยเข้าใจผิดและไม่อยากเข้าใกล้หญิงอื่นนอกจากอวี้เหม่ย” ลี่หานพูดจบก็เดินหนีเฟยหงทันที เขาหันมาเห็นเฟยหย่ากำลังเดินมาหน้าบ้านรีบเรียกเพื่อสอบถามหาอวี้เหม่ย

"เฟยหย่า อวี้่เหม่ยอยู่ที่ไหนพี่อยากพบพาพี่ไปหาอวี้เหม่ยหน่อยสิ”

“พี่ลี่หานตอนนี้พี่อวี้เหม่ยไม่สบายค่ะคงออกมาหาพี่ไม่ได้ ทำไมพี่ถึงมาพร้อมพี่เฟยหงหรือคะ” เฟยหย่าอยากจะเล่าเรื่องที่พี่อวี้เหม่ยถูกทำร้ายทว่าเมื่อมองไปด้านหลังเห็นเฟยหงยืนกอดอกอยู่ไม่ยอมเข้าบ้าน หากเธอบอกเรื่องนี้ต้องถึงหูน้าหยวนหนิง มีหวังเธอต้องถูกลงโทษอีกคนแน่ ๆ

“บังเอิญเจอกัน อย่างนั้นพี่ฝากเอาสมุนไพรนี้ให้แก่อวี้เหม่ยต้มดื่มนะจะทำให้ร่างกายอบอุ่นหายจากไข้หวัด ส่วนนี่เนื้อหมูได้ยินมาว่าอวี้เหม่ยอยากกินข้าวต้มใส่หมู” เฟยหย่าคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยในคำพูดของลี่หาน พี่สาวของเธอไม่ได้ป่วยจนจับไข้เสียหน่อยและพี่สาวของเธออยากกินข้าวต้มหมูตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนนั้นเองสายตาของเธอเหลือบไปเห็นสายตาของเฟยหงที่จ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อหากเธอพูดอะไรไม่เข้าท่า เฟยหย่าสั่นกลัว รีบรับสมุนไพรพร้อมโกหกลี่หานเพื่อหาทางรอดจากเนื้อมือของเฟยหง

“ขอบคุณนะคะ”

“อย่างนั้นพี่กลับก่อนนะ ฝากบอกอวี้เหม่ยด้วยว่าพี่เป็นห่วงรีบหายป่วยเร็ว ๆ นะ”

“ได้ค่ะพี่ลี่หาน” เขาเดินหันหลังกลับบ้านตัวเองด้วยใจที่ว้าวุ่นเป็นห่วงอวี้เหม่ย เธอป่วยจนไม่ออกจากห้องคงไม่สบายหนักแน่ ๆ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอให้เธอหายป่วยแล้วค่อยมาหาเธอใหม่