ตอนที่ 8  ยัดเยียด

ตอนที่ 8  ยัดเยียด

เฟยหย่าเงยหน้ามองพี่สาวยื่นมือน้อย ๆ ไปกุมมือพี่เอาไว้พรางเอ่ยถามเบา ๆ

“พี่อวี้เหม่ยพี่เจ็บมั้ยคะ ทำไมน้าหยวนหนิงไม่เหมือนตอนที่อยู่ต่อหน้าคุณพ่อเลย”

“เฟยหย่าพี่ไม่เป็นอะไรหรอก ส่วนเรื่องน้าหยวนหนิงเธอก็เป็นอย่างนี้ตั้งแต่ที่เข้ามาในบ้านเราแล้วล่ะ ยังจำคำพี่บอกได้ใช่มั้ยอยู่ห่าง ๆสองคนนั้นเอาไว้ห้ามเถียงห้ามขัดใจเด็ดขาด”

“ค่ะแต่หนูไม่เข้าใจทำไมต้องเกลียดเราขนาดนี้ เมื่อครู่ได้ยินพี่เฟยหงคิดจะแย่งพี่ลี่หาน พี่อวี้เหม่ยอย่ายอมนะคะต้องรีบไปขัดขวาง”

“อย่าห่วงไปเลย ลี่หานนะเป็นคนจิตใจมั่นคงพี่เชื่อว่าเขาไม่หลงกลของเฟยหงหรอก เรารีบไปเลือกซื้อของกันเถอะ ถ้ากลับไปบ้านช้ามีหวังวันนี้ต้องโดนแน่ ๆ” อวี้เหม่ยยิ้มบางๆ ตอบกลับน้องสาวแม้ในใจจะว้าวุ่นทว่าเธอก็ยังเชื่อใจลี่หานอยู่ดี ในทศวรรษ1976 เงินจำนวน 10 หยวน สามารถซื้อไข่ ซื้อผักได้หลายอย่าง แต่ถ้าแบ่งไปซื้อเนื้อคงไม่พอแน่ ๆ อวี้เหม่ยตัดสินใจนำเงินของตัวเองเจียดออกมาเลือกซื้อกับข้าว อีกทั้งยังซื้อเนื้อเพื่อไปทำให้เฟยหย่ากินอีกด้วย ครั้งนี้เธอจะแอบให้เฟยหย่ากินเพียงลำพังไม่แบ่งและไม่ให้สองแม่ลูกรู้เด็ดขาด

   

      ฝั่งด้านเฟยหง

เธอเดินเลือกซื้อเสื้อผ้าถลุงเงินตระกูลหลี่ที่เหลือเพียงไม่มากหมดไปกับของใช้ส่วนตัวเสียส่วนใหญ่ เมื่อได้ของพึงพอใจก็พากันเข้าไปกินอาหารในร้านอาหารขนาดใหญ่ในหมู่บ้าน ระหว่างรออาหารที่สั่งอยู่นั้นได้ยินเสียงแว่ว ๆ ของโต๊ะที่อยู่ข้าง ๆ

“เฉินลี่หาน นี่ก็ใกล้กำหนดจะแต่งงานกับหนูอวี้เหม่ยแล้วใช่มั้ย งานเตรียมไปถึงไหนแล้วล่ะ”

“ลุงโจวต้องมาให้ได้นะครับ เมื่อไหร่ที่ฤดูหนาวสิ้นสุดลงผมจะเข้าพิธีแต่งงานกับอวี้เหม่ยครับ ตอนนี้กำลังสร้างเรือนที่จะอยู่กับอวี้เหม่ย ไม่อยากให้เธออยู่ที่ร้านค้าเพราะรู้ดีว่าเธอขยันต้องไม่ยอมอยู่นิ่ง ๆ คงทำงานช่วยคนงานทั้งวันแน่ ๆ ผมรักและทะนุถนอมแต่งเธอมาก็อยากให้เธอสุขสบายรอทำหน้าที่ภรรยากับแม่ของลูกก็พอแล้วครับ” ลี่หานเอ่ยไปใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสเมื่อคิดถึงอวี้เหม่ยจนลุงโจวเอ่ยแซว

“ฮ่ะ ฮ่ะ หลานชายของฉันเป็นพ่อหนุ่มคลั่งรักสินะ ดี ๆ สามีรักภรรยาเทิดทูนภรรยามีแต่เจริญไปข้างหน้าให้เกียรติกันและกันเป็นสิ่งที่ดี ฝากของนี่ไปให้แม่ของหลานด้วย ตอนนี้คงไม่มีเวลาดูแลร่างกายมากสินะ ได้ยินว่าร้านค้าขายดิบขายดีนี่คือชาสมุนไพรดื่มทุกเช้าร่างกายจะได้แข็งแรง”

“ขอบคุณครับลุงโจว” ยิ่งได้ยินเฟยหงยิ่งอยากได้ผู้ชายคนนี้มากกว่าเดิม รีบกระซิบบอกคุณแม่ทันที

“คุณแม่คะนั่นไงคะ คู่หมั้นของนังอวี้เหม่ย”

“เด็กหนุ่มคนนั้นหรือ ? น่าตาดีรูปร่างก็สมส่วนโหงวเฮ้งดีจริง ๆ เข้าไปทักทายสักหน่อยดีมั้ย ? จะได้ทำความรู้จักเอาไว้”

“ดีเลยค่ะ ยิ่งเราเข้าหามากเท่าไหร่ยิ่งสนิทสนมกันมากขึ้นฉันจะได้ใกล้ชิด และจะคอยหว่านเสน่ห์ให้เขาปันใจมาหาฉันไม่ว่าจะด้วยวิธีใดฉันจะทำให้เขามาเป็นของฉันให้ได้ค่ะ คุณแม่ได้ยินที่เขาพูดเมื่อครู่มั้ยคะ ? เขาต้องเป็นผู้ชายที่อบอุ่นแสนดีมาก ๆ แน่ ๆ ” หยวนหนิงยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างภาคภูมิใจลูกสาวที่เธอเฝ้าเลี้ยงด้วยความรัก ช่างรู้ใจแม่จริง ๆ ทั้งสองลุกขึ้นเดินไปหาลี่หานทันที

“สวัสดีค่ะพี่เฉินลี่หานบังเอิญจังเลยนะคะที่พบกันที่นี่ จำฉันได้มั้ยคะ” เฟยหงรีบเสนอหน้าเอ่ยทักทายทั้งสองที่กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสงสัยก่อนจะครุ่นคิดก็นึกออกว่าคนที่เข้ามาทักทายตนเองคือใคร

“หลี่เฟยหงเหรอ ? เธอมาทำอะไรที่นี่แล้วอวี้เหม่ยมาด้วยหรือไม่” เมื่อจำได้เขารีบเหลียวมองหาอวี้เหม่ยทันที

“อวี้เหม่ยไม่ได้มาด้วยหรอกค่ะ เธอไม่ค่อยสบายวันนี้พวกเรามาส่งพี่หลี่เจี๋ยหลงที่ท่าเรือ เลยแวะกินข้าวก่อนกลับเข้าบ้าน ฉันซือหยวนหนิงภรรยาของหลี่เจี๋ยหลงยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” หยวนหนิงยิ้มระรื่นรีบแนะนำตัวเองต่อหน้าของทั้งสองคน

“คุณเองหรือครับ น้าหยวนหนิงที่อวี้เหม่ยเอ่ยถึง”

“เดี๋ยวนะ ภรรยาใหม่ของหลี่เจี๋ยหลงเหรอมันเรื่องอะไรกัน ภรรยาตายไปไม่ถึงเดือนแต่มีภรรยาใหม่แล้วอย่าบอกนะว่านี่คือลูกเลี้ยงของหลี่เจี๋ยหลงนะ”ลุงโจวคิ้วขมวดผูกกันเป็นโบว์เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ใช่ค่ะฉันภรรยาใหม่ของพี่หลี่เจี๋ยหลง ความรักไม่มีวันตายตัวค่ะ หากถูกใจและใจตรงกันเพียงวันสองวันก็สามารถรักกันได้อีกอย่างนี่ไม่ใช่ลูกเลี้ยงของหลี่เจี๋ยหลงแต่เป็นลูกสาวคนที่สองต่างหากล่ะคะ ในเมื่ออีกไม่นานเราสองบ้านจะได้เป็นครอบครัวเดียวกันฉันจึงไม่อยากปิดบังเรื่องนี้ ”หยวนหนิงเอ่ยออกมาได้ไม่อายปากแต่เฉินลี่หานกลับอายแทนจะมีผู้หญิงคนไหนหน้าด้านได้ขนาดนี้มั้ย ก่อนที่เรื่องมันจะไปไกลกว่านี้เขารีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“เมื่อครู่บอกว่าอวี้เหม่ยไม่สบายใช่มั้ยครับ คุณลุงครับวันนี้ผมอิ่มแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะครับจะไปเยี่ยมไข้อวี้เหม่ย”

“อย่างนั้นก็ไปเถอะ ค่าอาหารวันนี้ลุงจ่ายเอง”

“ขอบคุณครับ” ลี่หานลุกขึ้นอย่างรีบร้อน เฟยหงใบหน้าซีดเซียวเมื่อครู่คุณแม่ไม่น่าจะโกหกเลยว่านังอวี้เหม่ยไม่สบายแทนที่เธอจะได้นั่งกินข้าวกับลี่หานกลายเป็นว่าเร่งให้เขาไปหานังอวี้เหม่ย

“พี่ลี่หานไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอกค่ะ พี่อวี้เหม่ยเป็นไข้หวัดเท่านั้น แถมยังบอกให้ฉันมาบอกพี่อีกนะคะว่าอยากกินข้าวต้มใส่เนื้อหมู หากพี่ไปพี่อวี้เหม่ยคงออกมาหาไม่ได้เดี๋ยวฉันอาสาไปเอาเนื้อหมูที่ร้านพี่เองนะคะ ไว้พี่อวี้เหม่ยหายเมื่อไหร่ฉันจะรีบไปบอกพี่ลี่หานที่ร้านค่ะ ได้ยินมาว่าที่ร้านของพี่มีของใช้มากมายฉันพึ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ยังขาดของใช้หลายอย่างพี่ช่วยพาฉันไปที่ร้านของพี่จะได้มั้ยคะ” เฟยหงรีบเข้าไปกอดแขนของลี่หานอย่างสนิทสนมหน้าอกอวบอิ่มแนบที่แขนของเขาอย่างตั้งใจ จนเขามองออกรีบแกะมือของเธอและถอยห่างไปสองก้าว

“ก็ได้ฉันจะพาเธอไปที่ร้านเอง อวี้เหม่ยอยากกินข้าวต้มหมูฉันจะเอาเนื้อหมูฝากเธอไปก็แล้วกัน” เฟยหงยิ้มระรื่นแม้ว่าจะเสียหน้าเล็กน้อยที่เขาถอยห่างและทำเป็นรังเกียจเธอ

“ทำยังไงดีล่ะ ลูกเดินทางไปกับเฉินลี่หานก็แล้งกันนะ อาหารที่สั่งไว้ยังไม่มาเลย แล้วแม่จะให้เขาห่อกลับไปกินที่บ้านก็แล้วกัน” หยวนหนิงได้ทีรีบยัดเยียดลูกสาวของตัวเองให้ไปสองต่อสองกับลี่หานทันที