Share

หวงรักวิศวะตัวร้าย (To The man that I Love)
หวงรักวิศวะตัวร้าย (To The man that I Love)
Penulis: RINSP

บทที่ 1

Penulis: RINSP
last update Tanggal publikasi: 2026-07-20 15:31:33

เวลาสี่โมงเย็นแต่ท้องฟ้ามืดครึ้มเหมือนเวลาพลบค่ำ เสียงออดดังขึ้นเป็นสัญญาณเลิกเรียน สายฝนตกเทลงมาราวกับฟ้ารั่วเหมือนอยากแกล้งกัน เด็กสาววัยสิบหกปีผินหน้ามองไปนอกหน้าต่าง มือเก็บหนังสือและอุปกรณ์การเรียนใส่กระเป๋าเตรียมออกจากห้อง

"อุ้ม กลับยังไง ฝนตกหนักมาก" แสนรักหันหลังมาถามเพื่อนสนิทซึ่งนั่งอยู่ด้านหลัง

โต๊ะริมหน้าต่างจะเป็นโต๊ะเดี่ยวตั้งเรียงแถวตอนเดียว อลีนานั่งโต๊ะแถวที่สี่

"แม่ส่งข้อความมาบอกว่าพี่อ้นจะมารับน่ะ" ซึ่งนานทีปีหนพี่ชายจะทำหน้าที่ของตัวเอง ปกติเธอจะเดินออกไปหน้าโรงเรียนเพื่อนั่งรถเมล์กลับบ้าน นั่งสายเดียวตลอดทางใช้เวลาราว ๆ 15 นาทีก็ถึงบ้านแล้ว บางวันมารดาก็มาขับรถมารับบ้างแต่ไม่บ่อยเพราะท่านงานยุ่งสุด ๆ ท่านทำงานเป็นพยาบาลในโรงพยาบาลรัฐขนาดใหญ่

ส่วนบิดาทำงานยุ่งยิ่งกว่ามารดา พยาบาลมีงานยุ่งมากแล้ว บิดาผู้เป็นนายแพทย์ทำงานยุ่งยิ่งกว่าเป็นเท่าตัว

บิดาเป็นหมอ มารดาเป็นพยาบาล ไม่ต้องสงสัยว่าเส้นทางความรักของพวกท่านเริ่มจากที่ไหน

พวกท่านพบรักกันที่ทำงาน คบหากันเพียงสองปีก็ตัดสินใจแต่งงานกัน อันที่จริงหากย้อนกลับไปพวกท่านอาจจะยังไม่ตกลงปลงใจแต่งงานกันเพราะต่างคนต่างงานยุ่งกันทั้งคู่ แต่พี่อ้นก็รีบมาเกิดเสียเหลือเกิน

ตากับยายบอกว่า ท้องก็ต้องแต่ง

คำ ๆ นั้นก่อกำเนิดครอบครัว ชีรนันวิทยาขึ้นมาประกอบด้วย นายแพทย์อารักษ์หรือพ่ออาร์ม นางเปมิกาหรือแม่เป้ย ลูกชายคนโตชื่อว่าอธิกิตหรือพี่อ้น และคนสุดท้ายลูกสาวคนเล็กของบ้านอย่าง อลีนาหรือน้องอุ้ม

"พี่อ้นกลับมาบ้านเหรอ" แสนรักรู้ว่าตั้งแต่พี่ชายของเพื่อนสอบติดมหาวิทยาลัย เขาก็ย้ายไปอยู่ข้างนอกเพียงลำพังได้เกือบครึ่งปีแล้ว สองเดือนจะกลับบ้านมาสักครั้ง เธอได้ยินอลีนาบ่นคิดถึงพี่ชายอยู่ทุกวัน เพราะเพื่อนต้องอยู่อย่างเหงา ๆ คนเดียวบ่อย ๆ เนื่องจากบิดามารดาทำงานยุ่งกันทั้งคู่

"อื้อ" เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่ในกระเป๋า เปิดออกดูก็เห็นว่าพี่ชายโทรมา คาดว่าอีกฝ่ายคงมาถึงหน้าโรงเรียนแล้ว จึงไม่มีเวลาได้บอกเหตุผลว่าทำไมพี่ชายถึงกลับมาบ้านครั้งนี้

เด็กสาวกดรับสายอย่างรวดเร็ว แอบดีใจที่วันนี้พี่ชายมารับพลันทำให้นึกถึงเมื่อก่อนตอนที่เขากับเธอยังเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน เธอกับพี่ชายจะกลับบ้านพร้อมกันตลอด กระทั่งเขาเรียนจบทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เธอต้องใช้ชีวิตคนเดียวบ่อยขึ้นและมากขึ้นทุกวัน

"อุ้ม พี่อยู่หน้าโรงเรียนแล้วนะ"

"โอเค เดี๋ยวน้องลงไป"

"ฝนตกหนักมาก วิ่งมาคงเปียก น้องเอาร่มมาปะ"

"ไม่ได้เอามาอะ แต่ไม่เป็นไรน้องเอากระเป๋าบังแล้ววิ่งฝ่าฝนไปก็ได้"

"ไม่ได้ เดี๋ยวพี่ลงไปรับ รออยู่หน้าตึกนะ"

หลังจากพี่ชายวางสายไป อลีนารีบสะพายกระเป๋าเพื่อลงไปรอพี่ชายตามที่ตกลงกันเอาไว้

"แสนรัก อุ้มไปก่อนนะ พี่อ้นมาแล้ว"

"อื้อ ไว้เจอกันวันจันทร์"

"แสนรักรอแม่ใช่ปะ"

"ใช่ วันนี้แม่มีประชุมน่าจะอีกสักครึ่งชั่วโมง เราจะไปห้องสมุดอ่านหนังสือรอ"

มารดาของแสนรักเป็นคุณครูแนะแนวของโรงเรียนนี้ ทุกวันแสนรักจะมาเรียนและกลับพร้อมมารดาทุกวัน

"งั้นเราไปก่อนนะ พี่อ้นโทรจิกละ" อลีนาบอกเพื่อนอย่างเร่งรีบ

ร่างบางรีบวิ่งลงมาจากชั้นสี่ของตึกเรียนฝั่งมัธยมปลาย เธอยืนรอหน้าตึกตามที่พี่ชายนัดเอาไว้

ทว่ารอนานเกือบห้านาทีกลับไม่เห็นเงาของเขาเลยแม้แต่น้อย

"ไหนบอกว่าถึงแล้ว ทำไมยังไม่มาอีก"

อลีนาหมายจะหยิบโทรศัพท์จะโทรหาพี่ชาย อีกฝ่ายโทรมาพอดี เธอรีบกดรับสายเตรียมวีนเต็มที่ แต่เขาก็ทำให้เธอต้องเก็บความหงุดหงิดไว้ก่อน

"น้องชูมือขวาหน่อย"

"ฮะ"

"เพื่อนพี่บอกไม่เห็นน้อง ชูมือให้มันหน่อย"

"เดี๋ยวนะ พี่ไม่ได้มารับน้องเหรอ" อลีนาเริ่มโวยวายแต่ก็โดนอีกฝ่ายพูดเร่งบังคับให้เธอชูมือขวาขึ้น

วินาทีต่อมาใครบางคนก็หยุดอยู่ตรงหน้า หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเพราะอีกฝ่ายตัวสูงกว่าเธอมาก ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้ร่มสีใสกำลังหลุบตามองเธออยู่ นอกจากนั้นเธอไม่รู้เลยว่าเขาใส่เสื้อสีอะไรอยู่เพราะเอาแต่มองหน้าพี่เขา

หล่อจัง

"พี่ว่าอะไรนะคะ"

คนตัวเล็กอยู่ในอาการตกตะลึงไปชั่วขณะ บวกกับฝนเทกระหน่ำลงมาอีกครั้งจนไม่ได้ยินเสียงพูดของเขาคราวนี้ร่างสูงจึงโน้มลำตัว เหวี่ยงร่มไปด้านหลังแล้วกระซิบข้างหู แต่พอได้ยินเสียงทุ้มแหบพร่าพลันทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นมา

"น้องอุ้มใช่ไหม"

คนโดนเรียกชื่อพยักหน้าหงึก ๆ

"พี่เป็นเพื่อนอ้น มารับน้อง"

เมื่อได้คำตอบ เขาก็จับจูงมือเธอให้เดินไปด้วยกัน ร่มสีใสเหวี่ยงมาทางเธอเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ องศาการลาดเอียงที่มากเกินไปทำให้คนตัวสูงตัวเปียกไปครึ่งหนึ่ง กระทั่งเขาเปิดประตูให้เธอเข้ามานั่งบนรถแล้วเดินตามขึ้นมานั่งตำแหน่างข้างคนขับ

"เช็ดตัวก่อนๆ " อธิกิตใช้สองมือหยิบกระดาษทิชชูส่งให้น้องสาวและเพื่อน

ระหว่างให้ทั้งสองคนจัดการตัวเอง คนขับก็เคลื่อนรถออกจากบริเวณโรงเรียนมุ่งหน้ากลับบ้านตนเอง

"อุ้ม นี่ศิ เพื่อนพี่" อธิกิตแนะนำทั้งสองคนให้รู้จักกันอย่างรวดเร็ว

อลีนายกมือไหว้อีกฝ่าย สายตาเอาแต่มองเสื้อยืดสีขาวของเขา เธอเห็นแล้วว่าเขาใส่เสื้อสีขาว เมื่อตะกี้โดนความหล่อของเขาบดบังเอาไว้จนไม่เห็นอะไรนอกจากใบหน้าหล่อเหลาชวนใจสั่นนั่น

เพื่อนพี่ชายพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อรับไหว้เธอ

"อีกห้านาทีจะถึงบ้านแล้วเพื่อน" อธิกิตหันบอกคนนั่งข้างคนขับที่กำลังทำหน้าเซ็งเพราะโดนฝนจนเปียกทั้งตัว

"เออ รีบเลย เปียกยันไข่กูแล้ว ไอ้สัส" ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเซ็ง

"ไอ้ศิ น้องกูฟังอยู่ ห้ามพูดคำหยาบ" อธิกิตเอ่ยเตือนเมื่อบนรถคันนี้มีเด็กสาวอายุสิบหกอยู่ด้วย

"อุ้มเพื่อนพี่มันคนหยาบ อย่าถือสามันเลยนะ"

"ไม่เป็นไร พี่อ้นก็ชอบหลุดพูดบ่อย ๆ อุ้มได้ยินจนชินแล้ว"

"เดี๋ยว พี่พูดตอนไหน"

"ก็ตอนเล่นเกมคุยกับเพื่อนไง พี่พูดหยาบกว่านี้อีก ไอ้ควายบ้างละ ไอ้เห็บหมา กวนส้นตีน ไอ้..."

"พอ ๆ นี่อุ้มเนียนหลอกด่าพี่ปะเนี่ย" อธิกิตยกมือปราม หากพ่อกับแม่รู้เรื่องนี้เข้า ชายหนุ่มคงโดนสวดเช้าเย็นแน่ ๆ "ต่อไปห้ามพูดคำพวกนี้อีก มันไม่ดี "

"อุ้มรู้น่า ไม่ได้พูดกับใครพร่ำเพรื่อหรอก"

"แล้วพูดกับพี่คือพร่ำเพรื่อได้เหรอ" อธิกิตเริ่มงอนน้องสาวหน่อย ๆ

เสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเรียกสายตาของอลีนาให้หันไปมองทันที แค่เธอเห็นสันกรามของเขาพลันทำเอาหัวใจเต้นตึกตัก แก้มสองข้างพลันร้อนผ่าวขึ้นมาโดยมีคนตรงหน้าเป็นต้นเหตุ

สิบห้านาทีต่อมารถเคลื่อนเข้าสู่บ้านไม้สไตล์วินเทจสองชั้นสีขาว อลีนาเปิดประตูลงจากรถเพื่อเดินไปปิดประตูรั้ว

ครั้นเธอหันกลับมาก็เห็นเพื่อนพี่ชายกำลังถอดเสื้อยืดต่อหน้าต่อตาเธอเลย

OMG กล้ามเนื้อหน้าท้องพี่เขาเป็นลูกๆ เลย หน้าอกก็แน่นมาก

พี่ศิขาวจัง ผิวขาวยิ่งกว่าเสื้อยืดสีขาวที่เขาใส่ก่อนหน้านี้เสียอีก

จังหวะพี่เขายกมือเสยผมแล้วเห็นขนรักแร้ใต้วงแขนยังรู้วึกว่าผู้ชายคนนี้โคตรเท่ โคตรแมนเลย

ไหนจะไรขนอ่อน ๆ ตรงขอบกางเกง มองแล้วชวนให้รู้สึกจั๊กจี้หัวใจแปลก ๆ เธอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องจนต้องสูดลมหายใจเข้าออกซ้ำ ๆ

ไม่ได้การแล้ว เธอต้องดึงตัวเอง แต่มันยากเหลือเกินที่จะถอนสายตาจากผู้ชายตรงหน้า

"ไอ้ศิ มึงจะถอดเสื้อตรงนี้ไม่ได้ น้องกูเป็นผู้หญิง" เสียงโวยวายของอธิกิตช่วยดึงสติของเด็กสาววัยสิบหกกลับมาได้ทันเวลา

คาดว่าอีกไม่กี่นาทีเลือดกำเดาอาจไหลออกมาให้เธอขายหน้าเล่น ตามด้วยโดนพี่ชายล้อว่าเป็นเด็กหื่นกาม

"โทษที นึกว่าเข้าบ้านไปแล้ว"

เขาส่งยิ้มขอโทษเธออย่างช่วยไม่ได้ที่ต้องมาเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น วินาทีนั้นอลีนาถึงได้รู้ว่าเพื่อนของพี่ชายคนนี้ไม่ธรรมดา

เขาเป็นคนอันตราย

อันตรายต่อหัวใจของเด็กสาวแบบเธออย่างมากถึงมากที่สุด

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • หวงรักวิศวะตัวร้าย (To The man that I Love)   บทที่ 98

    “แบบนี้จะขิงกลับได้เหรอ พวกเขาก็จูบกัน” หากส่งรูปนี้ไปมีหวังพี่ชายคงปัดทิ้ง ฝั่งนั้นโชว์สตอรี่จูบกันเช้าเย็น “งั้นลองแบบนี้ไหม” ศตานนท์ก้มหน้าซุกซอกคอขา ปลายจมูกลากไล้ไปตามแนวไหปลาร้าก่อนจะใช้ซี่ฟันงับหัวไหล่เล็กๆ “อ๊ะ เจ็บ” คนตัวเล็กส่งเสียงร้องเบาๆ พลางฟาดมือลงบนบ่ากว้าง ยู่ปากอย่างน่ารัก “อุ้มว

  • หวงรักวิศวะตัวร้าย (To The man that I Love)   บทที่ 97

    “แค่นี้เองพี่ทำได้” เขาหยิบริบบิ้นรูปโบสีชมพูผูกตรงกล่องคัพเค้ก “แต่พี่เพิ่งหายป่วย” “แค่ผูกโบ พี่ขอช่วยน้องได้ไหม” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเว้าวอน “ก็ได้ค่ะ” ทั้งสองนั่งช่วยกันแพ็กขนมจนเสร็จ แสนรักหมายจะลุกไปเอาน้ำมาเสิร์ฟต้อนรับแขก แต่จู่ ๆ เธอก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาจนต้องทิ้งตัวลงนั่งเหมือนเดิม เมื่อค

  • หวงรักวิศวะตัวร้าย (To The man that I Love)   บทที่ 96

    “พ่อแม่ พี่อ้นเป็นยังไงบ้างคะ” “พี่ปลอดภัยแล้วลูก โชคดีที่รถหักหลบทัน พี่อ้นเลยโดนเฉี่ยวๆ ไม่ได้มีบาดแผลสาหัสอะไร ภายนอกมีรอยถลอกตามตัวทำแผลให้เสร็จแล้ว ส่วนภายในผลเอ็กซเรย์ก็ไม่มีอะไรแตกหัก แต่...” “แต่อะไรคะแม่” อลีนาถามมารดาเสียงสั่น “พี่เขายังไม่ฟื้นน่ะสิ” “ทำไมพี่อ้นถึงไม่ฟื้นล่ะคะ” “ช่วงท

  • หวงรักวิศวะตัวร้าย (To The man that I Love)   บทที่ 95

    หายไป! แสนรักหายไปจากโรงพยาบาล อธิกิตเดินวิ่งตามหาคนน้องไปทั่วบริเวณที่คิดได้ว่าเธอจะไป แต่ก็ยังไม่เจอเธอ ชายหนุ่มใช้เวลาเคลียร์กับแพรวลีไม่นาน หลังจากแพรวลีรู้ว่าเขากำลังมีลูกกับแสนรัก ปฏิกิริยาแรกคืออึ้ง ต่อมาเธอก็หัวเราะทั้งน้ำตา สุดท้ายเธอก็อวยพรขอให้ครอบครัวของเขามีความสุข ในฐานะแฟนเก่าคงทำได้

  • หวงรักวิศวะตัวร้าย (To The man that I Love)   บทที่ 94

    “แสนรักผิดเองที่ปล่อยตัวปล่อยใจให้กับเขา” “แสนรักกับพี่อ้นเคยคุยกันสินะ” อลีนาทบทวนสิ่งที่เธอเพิ่งได้รู้หลังจากมันผ่านเหตุการณ์นั้นมานานหลายปี เธอไม่เคยรู้เลยว่าพี่ชายกับเพื่อนสนิทแอบคบกันมาก่อน “แสนรักขอโทษนะที่ปิดบังอุ้มมาตลอด” “เรื่องมันผ่านมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องขอโทษอุ้มเลย อีกอย่างแสนรักกับพี่

  • หวงรักวิศวะตัวร้าย (To The man that I Love)   บทที่ 93

    อธิกิตนัดอลีนามารวมตัวกันที่บ้านเพื่อนบอกข่าวสำคัญ ศตานนท์ก็ตามแฟนสาวมากินข้าวที่บ้านด้วยตามคำเชิญของมารดา “ทำไมมึงมาด้วย” อธิกิตกอดอกมองเพื่อนสนิท เขานัดพูดคุยกับคนในครอบครัวเพื่อบอกเรื่องสำคัญแต่ศตานนท์ยังเป็นแค่คู่หมั้น เป็นแค่แฟนของน้องสาวที่ยังอยู่ในช่วงดูความประพฤติ “แม่มึงชวนกูมากินข้าวที่

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status