นิยายชุดแม่สื่อ​ ตอน แม่สื่อสาว (FIRST​ &​ DREAME) - 1

มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง

ดรีมทอล์ก​ :

"แกแน่ใจเหรอมิ้ว ?"

"แน่ใจ​สิ ช่วยเราหน่อยนะ"

"อืม... ก็ได้ เดี๋ยวจะลองดูแล้วกัน​ แต่ไม่รับปากนะ​ ว่าจะติดรึเปล่า​"

"ฉันเชื่อมือแกนะดรีม"

นั่นเป็นบทสนทนาเมื่อหลายวันก่อนระหว่างฉันกับมิ้ว​ เพื่อนร่วมห้องตั้งแต่สมัยประถมยันมหาลัย​ ซึ่งโดยส่วนตัวแล้ว​เราไม่ได้ซี้ย่ำปึ้กกันนัก​หรอกนะ แค่เดินไปไหนต่อไหนด้วยกัน​ กินข้าวด้วยกัน​ แอบเม้าท์มอยเรื่องผู้ชายด้วยกัน​ก็เท่านั้น

เพราะนางเป็นถึงรองหัวหน้าห้อง​ ก็จะมีเพื่อนที่เป็นเด็กเรียนอีกกลุ่มที่สนิทสนมกันมากกว่า​ ส่วนฉันมันก็แค่พวกเด็กหลังห้อง​ แถมยัยนี่ก็ค่อนข้างที่จะเรียบร้อย​ ที่ฉันว่าเรียบร้อยในความหมายของฉันนั้นก็เพราะว่า​ นางจีบผู้ชายก่อนไม่เป็น​ ถึงได้มาขอร้องให้ฉันช่วยเป็นแม่สื่อให้​ไง

"เฮ้อ!" จะว่าไปใคร​ ๆ​ ก็มักที่จะมาขอให้ฉันเป็นแม่สื่อด้วยกันทั้งนั้นแหละ จนทุกวันนี้ฉันถึงไม่มีเวลาหาของตัวเองเป็นตัวเป็นตนกับคนอื่นเขาบ้างยังไงล่ะ

ความจริงแล้ว​ ไอ้ฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร​หรอกนะ ออกจะไปทางมีเสน่ห์​ซะด้วยซ้ำ​ แต่ก็ช่างเถอะ! เพราะภารกิจที่สำคัญของฉันคือ​ ทำยังไงก็ได้ให้ผู้ชายรุ่นน้องที่ชื่อเฟิร์ส มาคบกับยัยมิ้วให้ได้​ เรื่องอื่นไว้ค่อยว่ากันทีหลัง

สองสัปดาห์ต่อมา

ฉันสืบมาได้ว่ารุ่นน้องที่ยัยมิ้วแอบปลื้มอยู่ชอบมาเที่ยวที่ผับกับเพื่อน ๆ หลังจากเลิกเรียน และเพราะว่าวันนี้เป็นคืนวันศุกร์ ฉันก็เลยถือโอกาสชวนยัยมิ้ว​ แล้วก็เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนชื่อกิ๊บ​ กับ​ ออม​ มาสนุกด้วยกันซะเลย ทั้งที่ความจริงแล้ว ฉันตั้งใจมาจีบอิตารุ่นน้องที่​ ชื่อเฟิร์ส​ นี่ให้กับยัยมิ้วกี้นี้ต่างหาก

"อิตาเสื้อเชิ้ตสีดำนั่นใช่ไหม" ฉันถามย้ำ​ ก่อนที่ยัยมิ้วจะพยักหน้าให้​ แล้วฉันถึงได้ลุกเดินออกไป​ ระหว่างที่เสียงเพลง​ และ​ ผู้คนในผับเริ่มครึกครื้น​ จนไม่มีใครมีเวลามาสนใจใคร

ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย​ ทั้งที่ปกติแล้ว​ ฉันไม่เคยมาในสถานที่แบบนี้เลย จะว่าไปนี่ก็ถือว่าเป็นครั้งแรกของฉันเลยก็ว่าได้ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะว่ายัยมิ้วกี้ขอให้ช่วย ฉันคงไม่ย่างกรายเข้ามาในสถานที่แบบนี้แน่

"ขอโทษนะ​ น้องชื่อเฟิร์สรึเปล่าคะ" ฉันเดินกรีดกรายเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะกับหนุ่มหล่อรุ่นน้อง​ที่นั่งดื่มอยู่ในกลุ่มเพื่อนราวสี่ถึงห้าคน​ รูปร่างสูง​ ดูต่างจากคนในวัยเดียวกัน​ ผิวก็ขาว​ ถือว่าหน้าตาหล่อใช้ได้​เลยทีเดียว ทั้งที่ฉันไม่จำเป็นต้องวางมาด​ หรือ​ หว่านเสน่ห์​ แต่มันก็ช่วยไม่ได้​ พออยู่ต่อหน้าคนหน้าตาดีทีไร​ จริตจะก้านมันก็ต้องออกมาทุกทีเลยสิน่า

"เอ่อ!"

ในจังหวะนั้น​ หนุ่มหล่อหน้าตาดี​ไม่แพ้เป้าหมายในกลุ่มหันมองสบตากับฉัน​ นัยน์ตาคมกริบชวนฝันทำให้ฉันเผลอหน้าแดงออกมา​ แต่ก็ต้องรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านนั้นออกไป​ เพราะมันจะทำให้เสียงาน

"ผมน่ะเฟิร์ส ส่วนไอ้หมอนี่ชื่ออ้อ"

เพล้ง!

'ใครก็ได้เก็บเศษหน้าของฉันออกไปที หน้าฉันแหกเลยสิคะ​ นางไม่ได้ชื่อเฟิร์สค่ะ​ ท่านผู้ชม!'​

“อ้อ!” ฉันพึมพำออกมาเบา ๆ ด้วยอาการเขิน ๆ

'อะไรกันเนี่ย​ ไหนว่าชื่อเฟิร์ส​ แล้วอ้อมาไง​ ชื่ออย่างกับผู้หญิง เอาไงดีล่ะทีนี้​'

ฉันได้แต่นั่งอึกอักกะพริบตาปริบ ๆ ไม่รู้จะเริ่มยังไง

"มีอะไรรึเปล่าครับ" ผู้ชายที่ชื่อเฟิร์สเอ่ยถามฉัน​ ในขณะที่ตัวของฉันเองได้ก้มหน้าพลางขมวดคิ้ว นึกอยู่ว่าจะพูดอะไรต่อไปยังไง จะเฟิร์ส จะอ้อ​ มันก็หล่อด้วยกันทั้งคู่​ เอาวะ! เมื่อตะกี้ยัยมิ้วบอกให้พุ่งเป้าหมายไปที่ผู้ชายเสื้อสีดำ ถ้าไม่ผิดตัวอิตารุ่นน้อง​คนนี้​ ก็คงจะชื่ออ้อจริง​ ๆ

“เอ่อ...คือเพื่อนพี่อยากรู้จักค่ะ” ฉันพูดพลางยื่นกระดาษม้วน ๆ ยับ ๆ ในมือส่งไปให้ อิตารุ่นน้องหน้าตาดีที่สุดในกลุ่มรับแล้วมองหน้าฉันยิ้ม ๆ

“นั่งกันอยู่ตั้งหลายคน ทำไมอยากรู้จักแค่คนเดียวเองล่ะครับ” ผู้ชายหนึ่งคนในกลุ่มนั้นพูดพลางมองไปที่โต๊ะด้านหลังของฉัน ซึ่งเป็นไปได้ว่าเขาน่าจะเห็นว่าฉันเดินมาจากโต๊ะไหน

“โต๊ะนี้มีสี่คน​ โต๊ะคุณก็มีสี่คน ไม่มานั่งด้วยกันล่ะครับ จะได้แนะนำให้รู้จักเลยทีเดียว” เป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของคนที่ชื่อเฟิร์สที่ดูเหมือนจะเป็นคนเงียบ ๆ แต่เอาเข้าจริงกลับพูดมากที่สุดในกลุ่ม ฉันคิดผิดหรือเปล่าที่เดินมาที่โต๊ะของคนพวกนี้คนเดียว

“กูขอปากกาหน่อย!” อิตารุ่นน้องที่ชื่ออ้อ คลี่กระดาษแผ่นนั้นออกมาดู ก่อนจะขอปากกากับเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วจดอะไรบางอย่างลงไปในนั้น