ตอนที่ 9 จะปกป้องให้ดี

“น้องหญิงจะบอกว่าได้ท่านแม่ช่วยเอาไว้อย่างนั้นหรือ?”

เฉิงอี้เฟยเอนตัวซบลำแขนแกร่งเงยหน้ามองคนข้างกาย หลังอธิบายเรื่องราวทุกอย่างให้เขาฟัง

“ใช่เป็นท่านแม่ ท่านมาหาและบอกว่าถึงเวลาที่ข้าต้องกลับแล้ว”

“กลับ?”

“ท่านพี่อาจจะไม่เชื่อก็ได้ แต่หลังจากข้าตายข้าได้ไปใช้ชีวิตในอีกโลกหนึ่ง เป็นโลกที่ทุกอย่างพัฒนาไปไกลกว่านี้มาก ผู้คนเดินทางโดยที่ไม่ต้องใช้ม้า แต่เป็นอย่างอื่นที่ทั้งแข็งแรงและรวดเร็วกว่า แถมอาหารในโลกนั้นยังอร่อยมาก อร่อยกว่าที่นี่อีกเจ้าค่ะ” ยามเอ่ยประโยคนี้ดวงตาเฉิงอี้เฟยเป็นประกาย

“แล้วน้องหญิงอยากจะกลับไปหรือไม่”

“....” เลิกคิ้วมองเขา เอ่ยออกมาว่า “กลัวว่าข้าจะรู้สึกเสียดายแล้วอยากจะกลับไปหรือเจ้าคะ”

จางหลิวพยักหน้าเบา ๆ

เฉิงอี้เฟยหลุดยิ้มขำ “ถ้าก่อนที่ข้าจะจำเรื่องของท่านกับลูกได้ข้าคงอยากกลับไป แต่หลังจากจำเรื่องของทั้งสองคนแล้วข้าก็ไม่อยากกลับแล้ว” หญิงสาวหยุดตัวนั่งหลังตรงจ้องมองเขา

“จริงอยู่ที่โลกนั้นสะดวกสบายเมื่อเทียบกับยุคสมัยนี้ แต่โลกนั้นไม่มีท่านกับอาเปา”

ในโลกนั้นเฉิงอี้เฟยเป็นเด็กกำพร้า ถึงจะพยายามจนมีฐานะในระดับหนึ่งแต่บางครั้งก็รู้สึกเหงาที่ไม่มีใครให้เรียบกว่าครอบครัวเลย

แต่โลกใบนี้ไม่ใช่...โลกนี้เฉิงอี้เฟยมีคนรัก มีคนคอยคิดถึง มีสถานที่ให้เรียกว่าบ้านได้อย่างเต็มปาก แม้การใช้ชีวิตจะไม่สะดวกสบายเท่าใดนัก...แล้วอย่างไร? อะไรที่คิดว่าไม่สะดวกสบายก็แค่ใช้ความรู้จากโลกนั้นมาพัฒนาให้สะดวกสบายยิ่งขึ้นก็พอ

นางมีคนคอยช่วยเหลือ มีกำลังทรัพย์และที่สำคัญมีฐานะทางสังคมสูงส่ง ขอแค่จางหลิวไม่ผิดใจกับบิดาของเขา ในแคว้นแห่งนี้ก็คงไม่มีใครกล้าหาเรื่องนางซึ่ง ๆ หน้า

แม่ทัพหนุ่มจ้องมองภรรยานิ่ง นัยน์ตาดำขลับสบดวงตาเป็นประกายสดใสของอีกฝ่าย คว้าดึงคนตัวน้อยเข้ามากอด

“ภรรยาขอบใจเจ้ามากนะที่กลับมา”

เฉิงอี้เฟยสวมกอดสามี “ขอบคุณท่านที่ยังรักและเชื่อในคำพูดของข้าแม้ว่าตัวข้าจะผ่านเรื่องราวหน้าเหลือเชื่ออย่างการตายแล้วฟื้น”

“เรื่องนั้นสำคัญยังไง ขอแค่เจ้ากลับมาต่อให้เป็นปีศาจร้ายพามาข้าก็ยินดีต้อนรับการกลับมาของเจ้า”

อ้อมกอดของเฉิงอี้เฟยกระชับแน่น โชคดีจริง ๆ ที่คนที่นางรักเป็นเขา โชคดีจริง ๆ ที่ได้เจอกับจางหลิว

ปัง!!

“ท่านพ่อท่านแม่!! เมื่อไรจะออกไปกินข้าวกับอาเปาขอรับ อาเปารอนานจนท้องจะขาดออกจากกันแล้ว”

สองสามีภรรยาผละตัวออกจากกันหันมองบานประตู เด็กน้อยหน้ามุ่ยเหลือบสายตามองบิดามารดา กอดอกเชิดหน้าไม่พอใจ

“บอกอาเปาว่าจะมาคุยกันประเดี๋ยวแต่ผ่านไปนานแล้วกลับไม่ยอมออกไปเสียที ปล่อยให้อาเปารอ” น้ำเสียงน้อยใจเป็นอย่างมาก

สองสามีภรรยามองหน้ากัน หันมองลูกชายตัวน้อยแล้วหันกลับมามองหน้ากันอีกที ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา เด็กน้อยถูกหัวเราะเยาะไม่พอใจมากหันมาต่อว่า

“อย่าได้มาหัวเราะอาเปานะขอรับ อาเปาอุตส่าห์เป็นเด็กดีเชื่อฟัง แต่ท่านพ่อกับท่านแม่กลับมาเล่นกันแค่สองคนไม่สนใจอาเปา!!” จางอี้เปาเท้าเอวจ้องมองทั้งสองคนสีหน้าไม่พอใจ

พระชายาและท่านอ๋องจึงรีบเข้ามาปลอบบุตรชายทันที

“อาเปาไม่โกรธพ่อกับแม่นะ แม่ขอโทษที่คุยกับพ่อของลูกนานไปหน่อย” จางอี้เปามองมารดาเข้ามาเอ่ยปลอบ รู้สึกผิดที่เมื่อสักครู่เผลอเสียงดังทำตัวไม่น่ารัก

เด็กชายตัวน้อยเม้มปากแน่น หลุบตาลงเล็กน้อย “ท่านแม่ต่อไปไม่ปล่อยอาเปาไว้คนเดียวนาน ๆ ได้ไหมขอรับ” น้ำเสียงเบาหวิวอย่างรู้สึกผิด

อาเปาไม่ได้อยากเสียงดังใส่ท่านพ่อกับท่านแม่ แค่น้อยใจที่ถูกท่านปล่อยให้รอคนเดียวนาน ๆ ไม่อยากรอจนท่านพ่อเดินมาบอกให้เอ่ยลาท่านแม่อีกครั้งก็เท่านั้นเอง

เฉิงอี้เฟยเข้าใจความรู้สึกลูกน้อย จางอี้เปาพึ่งจะถูกทำให้กระทบกระเทือนจิตใจถึงได้ทำตัวงอแงเช่นนี้

ปกติอาเปาของนางเป็นเด็กน่ารักมาก บอกให้รอนานแค่ไหนก็รอได้ แต่ครั้งนี้ยังไม่ถึงหนึ่งเค่อดีด้วยซ้ำ อาเปาของนางก็รอไม่ไหวแล้ว

เฉิงอี้เฟยลูบศีรษะบุตรชายสายตารักใคร่ “แม่ไม่โกรธอาเปา แต่ก่อนอื่นเงยหน้าขึ้นมาให้แม่ดูหน้าหน่อยได้ไหม”

จางอี้เปาเงยหน้า ดวงตารื้นแดง

“อาเปาของแม่ไม่ร้องนะ ต่อจากนี้จะไม่มีเหตุการณ์ให้อาเปาบอกลาแม่อีก แม่จะอยู่กับอาเปาไปนาน ๆ ”

“ฮึก จะไม่มีจริง ๆ ใช่ไหมขอรับ อาเปา ฮึก ไม่อยากลาท่านแม่”

“ไม่มีแล้ว...มา มาให้แม่กอดที”

จางอี้เปาโผเข้ากอดมารดาแน่น เด็กน้อยร้องห่มร้องไห้ระบายความเสียใจออกมา

เพียงแค่เอ่ยปากบอกว่าพ่อมีเรื่องสำคัญจะพูดกับแม่ลูกชายตัวน้อยก็ตอบตกลงทันที จางหลิวจึงไม่ทันฉุกคิดว่าแม้ลูกจะไม่รู้ว่าท่านแม่ที่ตนรักเคยตายไปรอบหนึ่ง แต่ลูกน้อยก็เสียใจและใจหายที่เขาสั่งให้บอกลามารดา พอได้มาเห็นน้ำตาของลูกชายอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงกล่าวโทษตนเองในใจที่เผลอนึกถึงแต่ความรู้สึกตนเองจนหลงลืมความรู้สึกของลูกน้อย

เจ้าของดวงตาดำขลับจ้องมองภาพสองแม่ลูกกอดกันเพียงชั่วขณะย่อตัวลงนั่งโอบกอดดวงใจทั้งสองเข้าแนบอก

ต่อจากนี้เขาจะปกป้องให้ดี ทั้งความรู้สึกของลูกน้อยและชีวิตของภรรยา