ตอนที่ 10 ให้เป็นการกระทำของพวกเขา

ข่าวเกี่ยวกับการกลับมามีชีวิตอีกครั้งของพระชายากระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านที่ได้ยินต่างพากันแตกตื่น พวกเขาพึ่งจะได้รับข่าวการจากไปของพระชายาไม่นานนักแต่หลังท่านแม่ทัพกลับมาข่าวการเสียชีวิตกลับถูกเปลี่ยนให้มีชีวิตเสียอย่างนั้น

เรื่องนี้สร้างความฮือฮาและกระตุ้นความรู้อยากเห็นของพวกเขาเป็นอย่างมาก หลายคนต้องการอยากจะรู้ความจริงว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่ ตกลงแล้วพระชายาตายจริงหรือไม่ หรือเป็นแค่ความเข้าใจผิดของคนในจวนอ๋อง

“ประกาศออกไปว่าเป็นแผนการของคนบ้านเฉิง?”

“อืม ในเมื่อพวกเขาเป็นคนทำก็ให้รับผลของการกระทำไป ถ้าพูดออกไปเช่นนี้ยังจะช่วยไม่ให้ชื่อเสียงของท่านต้องด่างพร้อย เพราะชาวบ้านมากมายต่างก็รับรู้เรื่องที่พวกเขาอาศัยอยู่ในจวน เกิดวันหนึ่งรู้สึกตัวว่าครอบครัวของข้าหายไปไหนชาวบ้านก็คงจะมีคนตั้งคำถามขึ้นมาอีก ไม่สู้แก้ไขทุกอย่างให้เสร็จวในครั้งเดียวจะได้ไม่เกิดปัญหาขึ้นในภายหลัง” เฉิงอี้เฟยพูดพลางลูบหัวบุตรชายตัวน้อย

จางอี้เปากำลังนอนกลางวันบนเตียงหนุนตักนางต่างหมอน

“น้องหญิงเจ้าคิดดีแล้วใช่ไหม”

เฉิงอี้เฟยรักครอบครัวมากแค่ไหนจางหลิวรู้ดี แต่ทว่าตอนนี้คนที่รักครอบครัวมากขนาดนั้นกลับเป็นคนบอกให้เขาทำลายพวกเขาให้ย่อยยับแม้ตัวคนจะตายไปแล้ว

“ความรักที่ข้ามีให้พวกเขาหมดไปพร้อมกับความตายครั้งก่อนตอนนี้สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความรู้สึกเวทนาในตัวข้าที่เมื่อก่อนหลงคิดว่าพวกเขาคือครอบครัวข้าจริง ๆ ” ยามเอ่ยประโยคนี้ดวงตาเฉิงอี้เฟยเคลือบอารมณ์หม่นหมองจาง ๆ

ถึงจะพูดได้เต็มปากกว่าสามารถตัดขาดแต่ในใจก็อดรู้สึกเจ็บปวดไม่ได้

“อย่าได้เศร้าใจไปเลยนะ” จางหลิวขยับมาตบไหล่ภรรยาเบา ๆ “ถึงเจ้าจะเสียพวกเขาที่เป็นคนในครอบครัวไปแล้วแต่เจ้ายังมีข้า ข้าและอาเปาจะเป็นครอบครัวที่ดีให้เจ้าต่อจากนี้เอง”

เฉิงอี้เฟยเงยหน้ามองเขา เอนตัวพิงหน้าท้องแกร่ง

“ข้าไม่ได้เสียใจมากขนาดนั้นแล้ว ถึงจะยังมีรู้สึกอยู่แต่อีกไม่นานก็คงจางหาย”

“ดีแล้ว ข้าไม่อยากให้ภรรยาต้องจมอยู่กับความเสียใจของคนไม่เหมาะสมอย่างพวกเขา”

สองสามีภรรยาพูดคุยปรึกษากันต่อไม่นานนัก และสองวันต่อมาทางจวนแม่ทัพก็ออกประกาศ

จางหลิวรับหน้าที่ออกไปจัดการสะสางปัญหาทุกอย่าง ส่วนเฉิงอี้เฟยถูกบังคับให้พักผ่อนอยู่ในห้อง

คนถูกห้ามไม่ไหนออกไปไหนมีหรือจะยอมทำตาม หญิงสาวโผล่หน้ามองออกไปนอกประตู เมื่อมั่นใจแล้วว่าสามีออกจากจวนไปแล้วจริง ๆ จึงก้าวขาออกมาข้างนอกพร้อมลูกน้อย

“พระชายาจะไปที่ใดหรือขอรับ” เสียงเอ่ยถามจากด้านหลังฝีเท้าหยุดชะงัก พอหันหลังมองก็เห็นว่าเป็นอาอินจึงถอนหายใจออกมา

อาอินพูดง่ายกว่าอาซินเยอะ

หากเปรียบอาซินกับอาอิน อาซินจะเป็นคนเคร่งครัดในคำสั่งของจางหลิวเอามาก ๆ ไม่มีทางโอนอ่อนตามคำพูดนางแตกต่างจากอาอิน แม้จะเชื่อฟังจางหลิวแต่ก็ยอมยืดหยุ่นให้ตามความเหมาะสม

“อาชินเองหรือ ข้าว่าจะเข้าครัวเสียหน่อย”

“ไม่ได้ขอรับ ท่านอ๋องสั่งว่าสองสามวันนี้พระชายาต้องพักผ่อนห้ามไม่ให้ออกไปซุกซนที่ไหน”

คนฟังคิดกระตุก

จางหลิวเอาอีกแล้ว นิสัยชอบปกป้องนางเกินควรมาอีกแล้ว ทว่าก็ไม่แปลกเท่าใดนัก ตนพึ่งจะฟื้นจากความตายได้ไม่นานเขาจะเป็นห่วงมากหน่อยก็สมควร แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ตนอุดอู้อยู่ในห้องมาสองวันแล้วนะเบื่อเต็มทนแล้ว อยากออกมาเดินเล่นหาอะไรทำสักหน่อย

“อาชินข้าเข้าใจความรู้สึกเป็นห่วงของจางหลิวดี แต่ข้าไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าดูสิ” ยกสองแขนขึ้นให้เขาได้เห็นชัด

“....”

“เห็นไหม ร่างกายข้าแข็งแรงดี ใบหน้าก็มีชีวิตชีวาเพราะฉะนั้นเจ้าปล่อยข้าไปเถอะนะ”

“....” เว่ยอาอินมองพระชายาอย่างสำรวจก่อนจะถอนหายใจออกมา

“อย่าทำอะไรหักโหมมากเกินไปนะขอรับ ข้าไม่อยากถูกท่านอ๋องสั่งลงโทษ”

“วางใจได้ข้าจะระวังตัวให้มาก” เฉิงอี้เฟยฉีกยิ้มกว้างเตรียมหันหลังกลับ ทว่ายังไม่ทันจะได้ขยับขาเว่ยอาอินก็เอ่ยขึ้นมาว่า

“ข้าน้อยขอตามไปเฝ้าพระชายาด้วยได้หรือไม่ขอรับ1”

คนถูกถามหยุดคิดชั่วขณะหนึ่งก่อนพยักหน้าตกลง

“ได้สิ สิ่งที่ข้าจะทำไม่ได้อันตรายหรือเป็นความลับอะไรเจ้าตามมาได้”

ได้รับอนุญาตแล้วเว่ยอาอินจึงก้าวขาเดิมตามหลังเฉิงอี้เฟยไปติด ๆ เว้นระยะห่างเพียงสองช่วงก้าวขา

ไม่นานนักเฉิงอี้เฟยก็มาปรากฏตัวหน้าห้องครัว

คนครัวเห็นพระชายารีบเก็บมือหยุดงานที่ทำตรงหน้าหันมาทำความเคารพทันที

“ทุกคนไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ทำตัวเหมือนปกติ ข้าแค่เข้ามาเพราะอยากจะใช้ห้องครัวสักหน่อย”

คนฟังถึงกับหลังเหงื่อเย็น ตั้งแต่พระชายาฟื้นจากความตาย ท่านอ๋องก็หวงแหนพระชายามากขึ้นกว่าเดิมมากหากท่านอ๋องรู้ว่าพวกเขาปล่อยให้พระชายาเข้าครัวทำอาหารมีหวังหัวได้หลุดออกจากบ่า

ไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องหยุดพระชายาให้ได้ !!

เห็นท่าทางของพวกเขาที่รีบร้อนจะเอ่ยปากห้ามปรามเฉิงอี้เฟยจึงยกมือห้ามพูดขึ้นมาว่า

“พวกเจ้าอย่าคิดจะขัดขวาง หากเกิดอะไรขึ้นข้าจะเป็นคนรับผิดชอบเอง”

ทุกคนมีสีหน้าลังเลไม่แน่ใจ คำสั่งพระชายาก็สำคัญคำสั่งของท่านอ๋องก็สำคัญ พวกเขาเป็นเพียงบ่าวตัวน้อย ๆ จะทำอย่างไรดี

เฉิงอี้เฟยเห็นพวกเขาตัดสินใจไม่ได้สักทีจึงเอ่ยคำพูดไม้ตายออกมา

“ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย พวกเจ้าเคยเห็นท่านอ๋องปฏิเสธคำขอร้องข้าสักครั้งหรือไม่?”

ทุกคนมองหน้าเฉิงอี้เฟยแล้วตอบเป็นเสียงเดียวกัน

“ไม่ขอรับ/เจ้าค่ะ”

“ไหนเมื่อรู้แล้วก็หลบทางให้ข้าที ข้าสัญญาจะไม่ปล่อยให้ตนเองเจ็บตัว”