หวนคืนมาเป็นพระชายาผู้เก่งกาจ

ข้าสูญเสียนางไปแล้ว...

ทั้งที่ให้คำมั่นสัญญาว่าจะดูแลนางให้ดี สัญญาว่าจะรีบกลับมา แต่แล้วในวันที่เขากลับมานางกลับไม่อยู่แล้ว

ทั้งที่ข้าสามารถปกป้องผู้คนนับหมื่นนับแสน แต่เจ้าเพียงผู้เดียวข้ากลับไม่อาจปกป้อง

แล้วความพยายามทั้งหมดของข้า...ข้าทำมันไปเพื่ออะไร มิสู้ปล่อยให้ทุกอย่างพังทลายอย่างน้อยในช่วงชีวิตสุดท้ายข้าก็จะได้เห็นหน้าเจ้า

“ท่านพ่อ ทำไมท่านแม่ถึงไม่ยอมตื่นขึ้นมาขอรับ เมื่อวานท่านแม่บอกกับอาเปาว่าจะรีบตื่นขึ้นมาทำกับข้าวให้ท่านพ่อ แล้วทำไมท่านแม่ถึงไม่ตื่น”

เสียงเล็กเอ่ยถามด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจเรื่องราว แรงเพียงเล็กน้อยกระตุกชายเสื้อเรียกให้บิดาหันมอง

คนถูกเรียก ท่านพ่อ ชะงักฝ่ามือที่กำลังลูบฝาโลงศพ หลุบสายตาเหม่อมองบุตรชายตัวน้อยผู้มีดวงตาแวววาวเหมือนภรรยา โน้มตัวลงอุ้มลูกน้อยขึ้นมา อาเปาเหมือนนางมาก ไม่ว่าจะเป็นดวงตา จมูก ริมฝีปาก หลายอย่างล้วนเหมือนนาง

ดวงตาแวววาวมองบิดาอย่างไม่เข้าใจ ฝ่ามือเล็กสัมผัสแก้มแผ่วเบา “ท่านพ่อเป็นอะไรหรือขอรับทำไมถึงได้ทำหน้าเศร้า” จางอี้เปาเอียงคอมองบิดาก่อนเอ่ยต่อ “หรือท่านพ่อเศร้าเพราะท่านแม่ยังไม่ตื่น...”

“....”

“ท่านพ่ออย่าเศร้าเลยนะขอรับอีกไม่นานท่านแม่ก็ตื่นแล้ว” จางอี้เปายืดตัวขึ้นยื่นมือสัมผัสศีรษะบิดาลูบเบา ๆ “โอ๋ ๆ ท่านพ่อไม่เศร้านะขอรับ” ก่อนจะเบาลมหายใจข้างขมับแล้วกลับมานั่งทรงตัวบนแขนดี ๆ ฉีกยิ้มออกมา “ท่านแม่เคยบอกอาเปาว่าเวลาเจ็บปวดแค่เป่าตรงนี้ก็จะรู้สึกดีขึ้น อาเปาไม่รู้ว่าที่ท่านพ่อทำหน้าเศร้าเพราะเจ็บปวดหรืออย่างไร ถึงอย่างนั้นอาเปาก็หวังว่าท่านพ่อจะไม่รู้สึกเศร้า”

นัยน์ตาบุรุษหนุ่มสั่นไหวอย่างไม่อาจห้าม ดึงบุตรชายที่มีนิสัยใจคอเหมือนภรรยาเข้ามากอดแน่น

อ้อมแขนแข็งแกร่งกระชับ ซุกซบใบหน้าลงบนไหล่เล็ก

เด็กน้อยถูกบิดากอดแน่นรู้สึกเจ็บขึ้นมา

“ท่านพ่อปล่อยอาเปาขอรับ อาเปาเจ็บ” แต่เหมือนบิดาจะไม่ทำตามคำพูด เด็กน้อยจึงหันสายตามองโลงศพที่มารดานอนอยู่ยื่นมือออกไป

“ท่านแม่ช่วยอาเปาด้วย อาเปาเจ็บ! ท่านพ่อปล่อยอาเปา เจ็บ ฮึก เจ็บ อาเปาเจ็บ!”

เด็กชายตัวน้อยดิ้นรนขัดขืนในอ้อมกอดบิดา หัวใจดวงน้อยรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม

ท่านพ่อเป็นอะไรทำไมต้องทำอาเปาเจ็บด้วย!

ดวงตาแวววาวเปล่งประกายเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก ดวงตารื้นแดง หยาดน้ำสีใสไหลหยดลงมา มือเล็กพยายามดันบิดาออกห่าง

จางหลิวไม่ได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดของลูกน้อยเลย แม่ทัพหนุ่มคล้ายคนหูหนวก สองมือกอดบุตรชายแน่น

ไม่มีแล้วอาเปา ท่านแม่ไม่อยู่กับพวกเราแล้ว....

จางหลิวพึมพำในใจ

เขาจะบอกกับบุตรชายวัยสี่ขวบกว่าคนนี้อย่างไรดี จะเอ่ยปากพูดออกไปว่าท่านแม่ที่เขารักมากไม่อยู่แล้วอย่างไรดี

แผ่นหลังกว้างดูแข็งแกร่งให้ความรู้สึกปลอดภัยยามกวัดแกว่งดาบฟาดฟันศัตรูในสนามรบ ยามนี้แผ่นหลังที่ว่ากับสั่นไหวเหมือนเขื่อนที่กั้นน้ำเอาไว้ไม่ไหวรอวันพังทลาย

“นายท่านปล่อยคุณชายน้อยก่อนเถิดขอรับ” เสียงกระซิบของมือขวาคนสติทำชายหนุ่มได้สติ คลายอ้อมกอด

“ฮึก ฮือ อาเปาจะหาท่านแม่ ฮึกหาท่านแม่! ท่านพ่ออาเปาเจ็บ อาเปาไม่อยากอยู่กับท่านพ่อแล้ว!” เด็กน้อยดิ้นรน ยื่นมือออกไปคว้าโลงศพ ชายหนุ่มได้แต่มองตาม พูดอะไรไม่ออก

“ท่านอ๋องให้ข้าน้อยพาคุณชายน้อยออกไปก่อนดีกว่าขอรับ” ชายคนเดิมเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

นัยน์ตาไร้ชีวิตชีวามองคนข้างกาย

เขาในตอนนี้คงไม่พร้อมจะอยู่กับบุตรชายจริง ๆ