ตอนที่ 8 หวนคืน

เฉิงอี้เฟยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่หญิงสาวสัมผัสมองเห็นหลังเปิดเปลือกตาขึ้นคือความมืด เฉิงอี้เฟยขมวดคิ้วนึกคิดชั่วขณะหนึ่ง หวนนึกถึงความทรงจำสุดท้าย ทว่าสิ่งที่จำได้กลับมีเพียงเหตุการณ์ก่อนจะตื่นขึ้นมาในสถานที่แห่งนี้

เจ้าของดวงตาสับสนยื่นมือออกไปรอบตัวอย่างสะเปะสะปะด้วยใจคาดหวังว่าจะสัมผัสอะไรได้ แล้วเธอก็พบว่าตัวเองเหมือนจะอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่กว่าตัวนิดหน่อย

“อึก ปวดหัว” คนพึ่งได้สติยกมือขึ้นจับหัว ภาพความทรงจำไม่คุ้นเคยพรั่งพรูเข้ามาจนใบหน้าบิดเบี้ยว เม็ดเหงื่อผุดผายตามใบหน้า

หญิงสาวพยายามหายใจเข้าออกแต่อากาศภายในก็น้อยเหลือเกิน

แค่อาการปวดหัวก็ทรมานมากกว่าแล้วยังจะหายใจยากอีก!!

เฉิงอี้เฟยคิดอย่างหัวใจ ยกมือทุบผนังแคบ

ตึง!!

เสียงตรงหน้าทำให้คนสองคนที่กำลังยื้อยุดกันอยู่หยุดชะงัก

จางอี้เปาหันมองโลงศพตรงหน้านิ่ง เป็นฝ่ายได้สติก่อนมารดายื่นมือออกไปคว้าปากก็พูดขึ้นมาว่า

“ท่านแม่ ท่านแม่อยู่ในนั้นใช่ไหมขอรับ ฮึก ท่านแม่ อาเปาจะหาท่านแม่!!”

จางหลิวได้สติตามมา แม่ทัพหนุ่มรับวางบุตรชายลงข้างกาย กระชากฝาโลงเปิดออก

และทันทีที่ดวงตาทั้งสองสบเข้าด้วยกันแม่ทัพหนุ่มถึงกับแข็งค้าง

ยังหายใจอยู่

เฉิงอี้เฟยตรงหน้าเขายังหายใจ นางยังขยับได้ แถมยังสบตาเขาได้อีกด้วย

หัวใจแม่ทัพสั่นไหวยื่นมือสั่น ๆ ออกไป เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“นะ...น้องหญิง?”

คนถูกเรียกกะพริบตาถี่ ๆ เพียงแค่มองสบตาเขาความรู้สึกคิดถึงพลันไหลทะลักออกมา

“จางหลิว” น้ำเสียงเบาหวิวแต่กระแทกใจคนฟัง

ร่างบางเบาหวิวถูกคนตัวสูงดึงเข้าสู่อ้อมกอด จมูกซุกซบศอกคอสูดดมกลิ่นหอม ใช้ริมฝีปากสัมผัสแก้มนวลตรวจสอบร่างกายของนางว่าอบอุ่นหรือไม่

และทันทีที่เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างบาง หยาดน้ำสีใสก็ไหลลงมาจากหางตา

“น้องหญิงเจ้ากลับมาแล้ว กลับมาอยู่ข้างข้า”

เฉิงอี้เฟยสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก สติเองก็กลับคืนมาเพียงส่วนหนึ่ง ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ยังยกแขนขึ้นกอดชายหนุ่มหลังสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดสั่นไหวและหยาดน้ำตาบริเวณไหล่บาง

เขากำลังร้องไห้เพียงแค่ได้เห็นว่าเธอฟื้นขึ้นมา

คนถูกสวมกอดชะงักกึก ซุกซบใบหน้าเข้าหาลำคอระหง กระชับอ้อมแขนให้แน่นมากขึ้นกว่าเดิม เงียบฟังเสียงหัวใจจากกายบาง

เพียงแค่ได้รับสัมผัสอบอุ่นจากเฉิงอี้เฟยจางหลิวก็แน่ใจว่ายิ่งกว่าเดิม

ภรรยากลับมาแล้วนางยังคงมีลมหายใจอยู่ หาใช่ร่างไร้วิญญาณเฉกเช่นเมื่อวาน เขาไม่สงสัยเลยว่าเพราะเหตุใดคนที่ตายไปแล้วถึงได้ฟื้นคืน

ไม่สิจางหลิวไม่อยากจะนึกสงสัยเสียมากกว่า ขอแค่นางกลับมาไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดเขาก็ยินดีทั้งสิ้น และหากหลังจากนี้มีเรื่องใดเกิดหรือข่าวลือใดเกี่ยวกับการกลับมาของนางเกิดขึ้น เขาก็พร้อมจะเป็นกำแพงคอยปกป้อง ขอแค่นางไม่จากกันไปอีกครั้งก็พอ

“ท่านแม่ ฮึก ท่านแม่ ! อาเปาคิดถึง” เด็กชายตัวน้อยเห็นบิดาเอาแต่กอดมารดาแน่นจึงขยับชายเสื้อเอ่ยออกมาด้วยความน้อยใจ

อาเปาก็อยากจะกอดท่านแม่เหมือนกัน แต่ท่านพ่อที่ทำอาเปาเสียใจกลับไม่ยอมปล่อยให้อาเปาได้กอดท่านแม่

ท่านแม่ทัพหนุ่มที่เริ่มหายจากอาการตกใจผละตัวออกหลุบสายตาตามองลูกน้อย โน้มตัวลงอุ้มจางอี้เปาขึ้น

“ภรรยาเจ้ายังคงลูกของเราได้ไหม?”

เฉิงอี้เฟยมองจางหลิวหันสายตามองเด็กชายตัวน้อย ยื่นนิ้วโป้งออกมาเช็ดน้ำตาบริเวณหางตาให้ ริมฝีปากประดับรอยยิ้มอ่อนโยน

“มาให้แม่อุ้มหน่อย”

เพียงเท่านั้นร่างเล็กก็โผเข้าหามารดา แขนเล็กกอดคอมารดาแน่น

“ฮึก ท่านแม่อาเปาคิดถึง อาเปาไม่ลา ไม่อยากเอ่ยลา”

เฉิงอี้เฟยนิ่งเงียบ ใช้มือลูบศีรษะลูกน้อยปลอบโยน ในหัวคิดเกี่ยวกับคำพูดของลูกชาย

ก่อนจะจำได้ว่าก่อนหน้านี้ตนเองถูกครอบครัววางแผนฆ่าตาย พอฟังจากคำพูดและบรรยากาศรอบกายตอนนี้ตนคงอยู่ในโลงศพ ส่วนสองพ่อลูกก็คงจะกำลังร่ำลาเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนนำไปเผา

โชคดีที่ตื่นขึ้นมาก่อน ถ้าตื่นขึ้นมาหลังถูกฝังไปแล้วเธอคงได้ขาดอากาศหายใจตายไปอีกรอบ