ตอนที่ 2 หาบ้านเช่า

ตอนที่ 2 หาบ้านเช่า

พื้นที่ตรงส่วนของสิงหราชรีสอร์ตทั้งหมด เป็นพื้นที่สี่เหลี่ยมจำนวนร้อยไร่ ถูกแบ่งทำรีสอร์ตสิบไร่ สวนผลไม้แปดสิบไร่ เป็นสวนผสมปลูกหลายอย่างรวมกัน เก็บเกี่ยวตามฤดูกาล พื้นที่ส่วนที่เหลือเป็นบริเวณบ้านของเจ้าของรีสอร์ต

ส่วนพื้นที่ตรงรีสอร์ตมีน้ำจากเขื่อนไหลผ่านตลอดปี นักท่องเที่ยวจึงนิยมพากันมาเที่ยวเพื่อชมบรรยากาศ เนื่องจากเป็นจังหวัดที่อยู่ไม่ได้ไกลจากกรุงเทพมากนัก

ช่วงวันหยุดนักท่องเที่ยวจะมากเป็นพิเศษ แต่ทางรีสอร์ตก็มีที่พักเพียงพอสำหรับต้อนรับนักท่องเที่ยว มีทั้งแบบบ้านพักและห้องเช่าแล้วแต่ลูกค้าจะเลือก ส่วนราคานั้นก็จะแตกต่างกันออกไป

รีสอร์ตแห่งนี้ยังมีร้านอาหารรสชาติถูกปากและร้านกาแฟเปิดบริการตั้งแต่เช้า เรียกได้ว่าตื่นเช้าขึ้นมาก็มีให้เลือกซื้อเลือกกินกันได้ตามใจชอบ บริการดี อาหารอร่อย ที่พักสะอาดและที่สำคัญเจ้าของใจดีแถมยังหล่อสุดๆ

ทางด้านนิชนันท์ เนื่องจากว่าบ้านพักหมอที่ทางหน่วยงานจัดไว้ให้มันคับแคบสำหรับเธอแถมยังดูวุ่นวายไม่เป็นส่วนตัว เธอจึงตัดสินใจมาหาบ้านเช่าสักหลัง ซึ่งเธอก็ถูกแนะนำให้ลองมาถามที่สิงหราชรีสอร์ตดูเพื่อว่าจะมีบ้านพักให้เธอเช่า

“สิงหราชรีสอร์ต...เจอแล้ว” นิชนันท์เลี้ยวรถเข้าไปจอด เมื่อเจอป้ายบ่งบอกว่าเธอมาถูกทางแล้ว จากโรงพยาบาลที่เธอกำลังจะเข้าไปทำงานกับที่รีสอร์ตแห่งนี้ระยะทางห่างกันแค่เพียงห้ากิโลเมตรเท่านั้น ซึ่งถือว่าไม่ได้อยู่ห่างกันมากนักขับรถแป๊บเดียวก็ถึง

เธอจอดรถแล้วเดินเข้ามาด้านในก็เจอกับพนักงานของที่นี่เอ่ยต้อนรับเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“สวัสดีค่ะ คุณลูกค้า มาพักผ่อนใช่มั้ยคะ” เนตร...คนดูแลรีสอร์ตแห่งนี้ ร่างกายเป็นหญิงแต่แต่งตัวคล้ายกับผู้ชายตัดผมรองทรงสูงแต่งตัวเท่ๆกางเกงยีนส์เสื้อยืดนุ่งทับในดูสะอาดเรียบร้อย

“สวัสดีค่ะ ไม่ใช่ค่ะ คือดิฉันมาทำงานประจำอยู่แถวนี้ ต้องการจะขอเช่าบ้านพักเป็นแบบรายเดือนค่ะ ไม่ทราบว่าที่นี่มีบริการมั้ยคะ”

“แบบรายเดือนเหรอคะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าอยากจะได้ราคาแบบไหน บรรยากาศยังไงมีคิดไว้มั้ยคะ”

“มีแบบเป็นบ้านมั้ยคะ กว้างๆหน่อย ขอแบบเงียบๆ ไม่เจี๊ยวจ๊าวเลยจะดีมาก ไม่ทราบว่าความต้องการของดิฉันเยอะเกินไปหรือเปล่าคะ” ตอบแบบยิ้มๆแต่ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไร ขอแค่บ้านกว้างๆสักหลังก่อนก็ยังดี

“แป๊บนึงนะคะ อือ...เอาแบบนี้มั้ยคะ พี่พาไปดูจะได้ดูด้วยว่าห้องขนาดนี้ราคาเท่านี้คุณลูกค้าจะโอเคหรือเปล่า” บ้านพักมีหลายขนาดหลายราคา แต่สำหรับอาชีพเงินเดือนคุณหมอแบบเธอเท่าไหร่เธอก็จ่ายได้

“ได้ค่ะ”

“เชิญค่ะ พี่พานั่งมอเตอร์ไซค์นะคะ ที่มันกว้างพี่ขี้เกียจเดินมันช้า”

“ได้ค่ะ” ทั้งสองสาวพากันขึ้นมอเตอร์ไซค์โดยมีเนตรเป็นคนขับพาชมบ้านพักภายในรีสอร์ต ในระหว่างขับรถดูบ้านพักแต่ละหลัง เนตรก็อธิบายรายละเอียดคร่าวๆไปด้วย จนขับมาถึงบ้านพักหลังสุดท้าย

“บริเวณตรงนี้บรรยากาศดีสุด มีน้ำจากเขื่อนไหลผ่านตลอด อากาศก็เย็นสบาย บ้านพักตรงบริเวณนี้มีขนาดใหญ่สุดแล้วค่ะ คุณลูกค้าสนใจหลังไหนดีคะ”

“สุดทางแล้วใช่มั้ยคะ” เธอมองตามทางเข้าไปเห็นมีถนนเล็กๆตรงเข้าไปที่ด้านในอีก

“ใช่ค่ะมีแค่นี้” นิชนันท์มองไปรอบๆเกิดสะดุดตาเข้ากับบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ถัดออกไปอีกหน่อย รู้สึกเหมือนจะเป็นหลังสุดท้ายที่อยู่ด้านในสุด น่าจะเงียบสงบดี

“แล้วบ้านหลังนั้นล่ะคะ”

“อ่อบ้านหลังนั้นไม่ได้เปิดให้คนเช่าหรอกค่ะ เป็นบ้านพักของเจ้าของที่นี่ค่ะ แต่นายก็ไม่ค่อยได้มาอยู่หรอก นานๆจะมานั่งมานอนสักครั้ง”

“ขอฉันเช่าบ้านหลังนั้นได้มั้ยคะ น่าจะเงียบดี” นิชนันท์รู้สึกถูกใจบ้านหลังสุดท้ายปลูกอยู่ต่างหากไม่ติดกับบ้านพักหลังอื่นด้วย

“อือ...ขอพี่โทรถามนายสิงห์สักครู่นะคะ" เนตรหยิบมือถือขึ้นมาโทรออกหาเจ้านาย แต่โทรไปสองสายแล้วก็ไม่มีคนรับ เนตรจึงจำเป็นต้องตัดสินใจเอง

"ตกลงพี่ให้เช่าค่ะ...เดินไปดูกัน ด้านหลังของบ้านหลังนี้เป็นสวนผลไม้ของนายสิงห์เจ้าของที่นี่เหมือนกันค่ะ มีถนนเล็กๆขับตรงไปเรื่อยๆจะเป็นทางออกหน้าสวนค่ะ”

เนตรจัดการตัดสินใจให้ลูกค้าคนนี้เช่าโดยที่ยังไม่ได้ขออนุญาตเจ้าของบ้านก่อน เนื่องจากโทรไม่ติด กุญแจห้องทั้งหมดอยู่ที่เนตรพอดี เธอเห็นว่าบ้านหลังนี้ปิดทิ้งไว้เฉยๆก็เลยตอบตกลงให้เช่า

เนตรพานิชนันท์เดินเข้าไปดูด้านใน ภายในตกแต่งทุกอย่างเหมือนกับบ้านพักหลังอื่นๆ แต่แค่มีขนาดใหญ่กว่า เป็นบ้านพักหลังสุดท้ายที่น่าจะเงียบและเป็นส่วนตัวดี

“กว้างมากเลยนะคะเนี่ย”

“ตกลงคุณลูกค้าสนใจบ้านหลังนี้นะคะ”

“ค่ะ”

“โอเคค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าชื่ออะไรคะ ส่วนพี่ชื่อพี่เนตรนะคะ”

“ชื่อแก้มค่ะ เป็นคุณหมอมาใหม่ของตำบลนี้ เพิ่งย้ายมาค่ะ บ้านพักหมอที่โรงพยาบาลมีให้มันคับแคบ แก้มก็เลยมาหาเช่าเอาดีกว่า”

“เป็นคุณหมอเหรอคะเนี่ย ถ้างั้นพี่เรียกหมอแก้มแล้วกันนะคะ”

“ได้สิคะ...ไม่ทราบว่าแก้มสามารถเข้ามาอยู่ได้วันนี้เลยมั้ยคะ"

"ได้เลยค่ะ ทางรีสอร์ตของเรามีร้านอาหารตามสั่ง ร้านกาแฟเปิดแต่เช้า ลองไปแวะชิมได้นะคะ"

"โอเคค่ะ"

@ทางด้านสิงหราช

บ้านหลังใหญ่สองชั้นเป็นบ้านไม้สักทั้งหลัง อยู่ตรงทางเข้ารีสอร์ตพอดี ใครผ่านไปผ่านมาก็จะเห็นหมด

"คุณย่าขา นิดคิดถึงมี๊ค่ะ” เสียงเล็กๆของหนูนิดเอ่ยขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาคุณอาหนุ่มกับคุณย่ามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"เพิ่งจะมาเองจะรีบคิดถึงไปไหนล่ะลูก ย่าก็อยู่ คุณอาก็อยู่" คุณย่าเอ่ยบอกหลานสาวที่ทำท่าเหมือนจะร้องกลับกรุงเทพฯ

"ใครอยากกินขนมเค้กบ้างน้า...อาจะพาไปกิน" คุณอาหนุ่มเริ่มทำหน้าที่หลอกล่อหลานสาวไปหาขนมกิน

"นิดค่า..." เสียงใสๆตอบรับเมื่อพูดถึงของกิน เค้กที่คุณอาพูดถึงทำให้หนูนิดหยุดคิดถึงหม่ามี๊ไปได้ชั่วครู่

"ป่ะ อุ้มมั้ย"

"อุ้มค่ะ" คุณอาสิงห์อุ้มหนูนิดไว้บนแขนแล้วพากันเดินออกจากบ้านตรงไปที่ร้านกาแฟใกล้ๆ ขนมเค้กหน้าส้มชิ้นใหญ่ถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะตรงหน้าหนูนิดพร้อมกับนมปั่นรสชาติหวานมัน ส่วนของคุณอาเป็นกาแฟปั่นเข้มๆแต่ก็เน้นหวานมันเช่นกัน

"เค้กส้มอร่อยมั้ยคะ"

"อร่อยค่ะ นิดขอมากินทุกวันเลยได้มั้ยคะ"

"ได้สิคะ"

"คุณอาใจดีจังเลยค่ะ"

"อาใจดี ก็อยู่ที่นี่กับอานานๆนะคะ อย่าเพิ่งร้องกลับ"

"คิดถึงป๊ากับมี๊น่ะสิคะ"

"มี๊ไม่สบายยังไม่หาย หนูนิดอยู่กับอากับคุณย่าที่นี่ก่อนนะคะ เดี๋ยวอาจะพาไปเที่ยวเล่นน้ำตก อยากไปมั้ยคะ"

"อยากค่า..."

"แต่วันนี้เย็นแล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่เนอะ"

"ค่ะ"

"เอ้ากินเยอะๆจะได้อ้วนๆ"

"มี๊บอกว่าอ้วนแล้วไม่สวย"

"ถ้างั้นมาค่ะ อาช่วยกิน"

"ไม่ให้ค่ะ นิดกลัวอ้วนแต่นิดอยากกินมากกว่า"

"ถ้างั้นก็เอาที่นิดสบายใจเลยลูก" คุณอาหนุ่มกับหลานสาวพากันนั่งคุยกว่าเค้กจะหมดอันก็กินเวลาไปพักใหญ่เพราะเจ้าหลานตัวแสบเอาแต่พูดจ๋อยๆไม่ค่อยจะตักเข้าปากสักเท่าไหร่