หวานใจนายสิงหราช

หวานใจนายสิงหราช

last updateLast Updated : 2024-11-23
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
2.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เรื่อง...หวานใจนายสิงหราช (คุณสิงห์) คำโปรย...เมื่อกามเทพตัวน้อยนำพาให้คุณอาสิงห์ได้พบกับคุณหมอมาใหม่ประจำตำบล เกิดถูกตาต้องใจตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้สบตา การเดินหน้าจีบคุณหมอจึงเริ่มขึ้น แนะนำตัวละคร คุณสิงหราช (นายสิงห์) อายุ 34 ปี เจ้าของสวนผลไม้และรีสอร์ตขนาดใหญ่ เขาหล่อ รวย เจ้าเล่ห์ คุณนิชนันท์ (หมอแก้ม) อายุ 27 ปี เธอสวย รวย เก่ง แต่สู้ความเจ้าเล่ห์ของเขาไม่ได้หรอก หนูนิด อายุ 2 ขวบกว่าๆ หลานสาวคุณอาสิงห์ น่ารัก พูดเก่ง ขี้สงสัย ตัวละครอื่นๆ คุณคชา (เฮียช้าง) พี่ชายคนโต ป๊ะป๋าของหนูนิด คุณมังกร น้องชายคนเล็ก ปล.นิยายเรื่องนี้เขียนต่อจากเรื่อง...หวานใจคุณพ่อลูกติด

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 พบเจอ

Preface

Zara Fen POV

In Silvercrest, survival was determined by rank.

Those born strong were protected by the pack. Those who proved useful found their mistakes quietly forgiven. And those who possessed true power watched the rules bend around them without question.

For the rest of us, the pack made it certain that we understood exactly where we belonged.

My father was an Alpha warrior. He commanded patrols, guarded the borders, and fought rogues with unwavering loyalty to Silvercrest. When the Rogue War erupted along our territory, he answered the call without hesitation.

Along the line he never returned. The pack honored him for one night.

Torches burned along the courtyard walls while the pack elders spoke solemnly of sacrifice and courage. Warriors raised their glasses in tribute and swore his name would never be forgotten within the history of Silvercrest.

By the following morning, the pack had already begun to forget.

Whatever protection his title once afforded me vanished with him. I was no longer regarded as the daughter of a respected warrior.

I was merely what he had left behind.

My birth mother departed before dawn.

She did not wake me or take me with her nor did she say farewell.

No one tried to stop her or demanded an explanation. Wolves sometimes leave when they sense danger. That was the excuse whispered among the pack, even though no one could say what threat she believed was approaching.

Afterward, I was taken in by my father’s mate and her daughter, Elara.

The pack praised her for her generosity. They spoke admiringly of her kindness and devotion to family duty. Again and again, I was reminded that I should be grateful for the place she had given me in her home.

I soon learned that gratitude in Silvercrest was a debt that never truly ended.

From the beginning, I understood that fairness was not a privilege extended to wolves like me.

Elara was everything the pack admired. She was striking, confident, and naturally suited to the strength Silvercrest celebrated.

I existed quietly beside her.

When something went wrong, the blame arrived swiftly at my door. When something went right, my presence was forgotten just as easily.

By the time I was old enough to understand the customs of the pack, another word had already begun to follow me wherever I went.

Curse.

I had no reflection.

Whenever I stood before a mirror, nothing appeared. Not my face. Not my eyes. Not even the faint outline of a shadow where I should have been.

Polished glass reflected the empty room behind me. The same thing goes for water, they remain smooth and undisturbed. Silver surfaces returned nothing but absence also.

The elders insisted it was rare but harmless.

The priests watched me with a different expression but said nothing.

My stepmother quietly removed mirrors from the house and warned visitors never to mention the matter aloud.

Fear settled into the walls of that home long before anyone explained the reason for it.

Elara, however, had learned to smile whenever it happened.

The first time a priest truly noticed, he pulled my stepmother aside and spoke in a hushed voice. I was not meant to hear him, but I did.

“Some wolves are not recognized by the moon,” he murmured. “Zara case is something we have never seen before and it's raising concern among the pack.”

After that day, the watchful glances became more frequent with looks of anticipation.

As though everyone expected something about me to eventually prove dangerous.

Silvercrest hosted more mating ceremonies than any other pack in the region. Wolves traveled from distant territories in the hope that the Moon Goddess would finally reveal their fated partner.

The pack called it generosity. They claimed Silvercrest offered opportunities where others would not.

For me, it felt like standing before a silent crowd waiting to witness a failure.

Three months ago, I stood beneath the moon for the first time.

The priests chanted their ancient rites while the courtyard filled with anticipation. Around me, bonds ignited one after another. Wolves gasped as the invisible pull of fate snapped into place. Hands reached across the crowd the moment mates recognized one another. I felt nothing.

The moonlight rested briefly upon my skin.

Then it passed me by.

The silence that followed was heavier than ridicule would have been.

No one spoke the word curse aloud, yet I could feel it moving through the crowd like a quiet rumor carried in the wind.

Later that night, the Council summoned my stepmother for a private discussion.

“She will be granted one final ceremony,” they decided. “If fate does not choose her again, she will be declared unfit for union.”

Unfit.

The word carried consequences that required no explanation.

Wolves declared unfit rarely remained in Silvercrest. They were not protected or matched. Their names gradually disappeared from pack memory until it seemed as though they had never belonged at all.

Tonight was my final chance.

Silvercrest was preparing for a grand ceremony. High ranking Alphas were arriving from distant territories. Alliances would be strengthened and the pack wished to present perfection to the many outsiders who would be watching.

Elara would be honored during the ceremony.

Before we left the house, my stepmother stopped me at the door.

“Do not embarrass us tonight, she said coldly. If nothing happens for you again, the Council will act immediately.”

Elara stood beside her, radiant and composed, already certain of the future awaiting her.

At that moment, the truth burned down my throat like vinegar.

This ceremony was never meant to save me, it was meant to decide my fate.

When I stepped into the cold night air, the moon rising slowly above Silvercrest’s towering walls, a single thought echoed through my mind.

By the end of the ceremony, Silvercrest would either claim me or cast me aside.

There would be no third outcome.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
ตอนที่ 1 พบเจอ
ตอนที่ 1 พบเจอสวัสดีครับ ผม...สิงหราช เป็นเจ้าของรีสอร์ตและสวนผลไม้ ผมมีพี่น้องที่คลานตามกันออกมาจากท้องแม่สามคน ส่วนตัวผมเป็นลูกคนกลาง ตอนนี้ผมกำลังขับรถกลับบ้านสวน ในรถมีคุณแม่กับหลานสาวตัวเล็กของผมนั่งมาด้วยแกชื่อหนูนิด อายุสองขวบกว่าๆ เป็นลูกของพี่ชายของผมเองครับ ตอนนี้หม่ามี๊ของแกแพ้ท้องหนัก ผมจึงชวนคุณแม่กับหนูนิดมาเที่ยวที่รีสอร์ตสักพัก“คุณอาขา...นิดหิวขนมค่ะ” เสียงเล็กๆของหนูนิดร้องบอกเมื่อแกเห็นว่ารถกำลังวิ่งผ่านตลาดระหว่างทางกลับบ้านสวนพอดี“หนูนิดหิวขนมอะไรคะ ผ่านตลาดพอดีอาจะได้แวะซื้อให้”“นิดหิวขนมอะไรก็ได้ค่ะ”“ขนมอะไรก็ได้มันเป็นยังไงคะ”“อื้อ...ข้าวเหนียวไก่ย่างก็ได้ค่ะ”“โอ้โห...สงสัยจะหิวจริงๆเล่นของหนักเลย เดี๋ยวอาจอดรถแวะซื้อให้นะ ขออาหาที่จอดรถก่อน”"คุณแม่ส้มตำไก่ย่างมั้ยครับ""จะกินก็ซื้อมาเถอะ แม่ยังไงก็ได้"ผมหาที่จอดรถได้ก็เดินลงจากรถไปหาร้านไก่ย่างที่หลานสาวของผมอยากกิน แต่อยู่ๆผมก็ถูกผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้คว้ามาที่แขนของผม"มับ!" เฮ้ย!...ตกใจหมด! หันไปเห็นว่าเป็นผู้หญิงแถมยังสวยซะด้วย ผมก็เลยปรับสีหน้าลงนิดหน่อย ถ้าเป็นผู้ชายอยู่ๆมาจับแบบนี้ผมเสยหน้าเข้าให
Read more
ตอนที่ 2 หาบ้านเช่า
ตอนที่ 2 หาบ้านเช่าพื้นที่ตรงส่วนของสิงหราชรีสอร์ตทั้งหมด เป็นพื้นที่สี่เหลี่ยมจำนวนร้อยไร่ ถูกแบ่งทำรีสอร์ตสิบไร่ สวนผลไม้แปดสิบไร่ เป็นสวนผสมปลูกหลายอย่างรวมกัน เก็บเกี่ยวตามฤดูกาล พื้นที่ส่วนที่เหลือเป็นบริเวณบ้านของเจ้าของรีสอร์ตส่วนพื้นที่ตรงรีสอร์ตมีน้ำจากเขื่อนไหลผ่านตลอดปี นักท่องเที่ยวจึงนิยมพากันมาเที่ยวเพื่อชมบรรยากาศ เนื่องจากเป็นจังหวัดที่อยู่ไม่ได้ไกลจากกรุงเทพมากนักช่วงวันหยุดนักท่องเที่ยวจะมากเป็นพิเศษ แต่ทางรีสอร์ตก็มีที่พักเพียงพอสำหรับต้อนรับนักท่องเที่ยว มีทั้งแบบบ้านพักและห้องเช่าแล้วแต่ลูกค้าจะเลือก ส่วนราคานั้นก็จะแตกต่างกันออกไปรีสอร์ตแห่งนี้ยังมีร้านอาหารรสชาติถูกปากและร้านกาแฟเปิดบริการตั้งแต่เช้า เรียกได้ว่าตื่นเช้าขึ้นมาก็มีให้เลือกซื้อเลือกกินกันได้ตามใจชอบ บริการดี อาหารอร่อย ที่พักสะอาดและที่สำคัญเจ้าของใจดีแถมยังหล่อสุดๆทางด้านนิชนันท์ เนื่องจากว่าบ้านพักหมอที่ทางหน่วยงานจัดไว้ให้มันคับแคบสำหรับเธอแถมยังดูวุ่นวายไม่เป็นส่วนตัว เธอจึงตัดสินใจมาหาบ้านเช่าสักหลัง ซึ่งเธอก็ถูกแนะนำให้ลองมาถามที่สิงหราชรีสอร์ตดูเพื่อว่าจะมีบ้านพักให้เธอเช่า“สิงหราชรีสอ
Read more
ตอนที่ 3 พบกันอีกครั้ง
ตอนที่ 3 พบกันอีกครั้งเช้าวันรุ่งขึ้น เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแต่เช้าในขณะที่สิงหราชกำลังแต่งตัวเตรียมที่จะออกไปทำงานเหมือนทุกวัน"ครับเฮีย...หวานเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง" หวานก็คือพี่สะใภ้ของผมเอง เธอชื่อน้ำหวาน อายุน้อยกว่าผมหลายปี ผมก็เลยเรียกเธอว่าหวานเฉยๆ เป็นหม่ามี๊ของหนูนิดครับ"เหมือนจะดีขึ้นมาหน่อย อาจจะเป็นเพราะได้พักผ่อน วันนี้เฮียจะพาเธอไปหาหมอแหละ""อือ ผมว่าก็ดีนะไปเถอะ ส่วนยัยหลานสาวของผมไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ เห็นแก่กินแบบนั้นผมหลอกล่อแกได้สบายมาก""ฝากไว้ก่อนสักพักนะ ถ้าเอาไม่อยู่ก็บอกเดี๋ยวไปรับเอง""ครับ เฮียไม่ต้องเป็นห่วง คุณแม่ก็อยู่""เออ...พูดเผื่อๆไว้ ขอคุยกับหนูนิดหน่อยสิแกตื่นหรือยัง""แป๊บนึงนะครับ แกนอนห้องคุณแม่เดี๋ยวผมเดินไปดูให้" เมื่อผมเดินไปถึงก็เห็นยัยหนูนิดกำลังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียง ส่วนคุณแม่น่าจะอยู่ในห้องน้ำ"หนูนิดคะ ดูสิใครโทรมาหาหนูแต่เช้าเอ่ย" ผมยื่นมือถือที่ตอนนี้มีใบหน้าของป๊ะป๋าให้แกดู"ปะป๊า..." น้ำเสียงดีใจของหนูนิดร้องเรียกเมื่อเห็นว่าป๊ะป๋าของแกวิดีโอคอลมาหา"ใจเย็นๆค่ะ ลูกสาวป๊าเพิ่งตื่นเหรอคะ""ค่ะ นิดเพิ่งตื่น คิดถึงมี๊กับป๊า
Read more
ตอนที่ 4 หนูนิดไม่สบาย
ตอนที่ 4 หนูนิดไม่สบายช่วงกลางวันคุณแม่โทรตามให้ผมกลับเข้าบ้าน ท่านบอกว่าหนูนิดไม่สบายผมจึงรีบขับรถบึ่งกลับบ้านมาอย่างไว“ตาสิงห์...หนูนิดไม่สบาย แม่ว่าพาแกไปหาหมอดีกว่า” ผมเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นยัยตัวเล็กนั่งปากแดงมองมาที่ผม สีหน้าไม่สดชื่นเหมือนทุกวัน“ตัวร้อนมั้ยครับ” ผมรีบนั่งลงข้างหลานสาวเอามือคลำๆดูที่หน้าผาก“เริ่มรุมๆ ไม่มียากินยังไงก็ต้องไป”“สงสัยเป็นเพราะโดนละอองฝนเมื่อวาน หนูนิดคะ ให้อาพาไปหาคุณหมอนะคะ หนูนิดไม่สบาย”“นิดคิดถึงมี๊ค่ะ นิดอยากให้มี๊พานิดไปหาคุณหมอ” เด็กน้อยเริ่มงอแงแล้ว พาลูกเขาไปตากฝนจนไม่สบาย ถ้าเฮียรู้ผมโดนด่าแน่“มี๊ก็ไม่สบายเหมือนกันค่ะ วันนี้ให้คุณย่ากับคุณอาพาหนูนิดไปหาคุณหมอก่อนนะคะ”“ตอนนี้มี๊หายไม่สบายหรือยังคะ”“ยังเลยค่ะ มาค่ะให้คุณอาอุ้มพาไปหาคุณหมอนะคะ” ผมอุ้มหนูนิดมาที่รถโดยมีคุณแม่เดินตามมาด้วย ไปแค่โรงพยาบาลใกล้ๆนี่แหละ คนน้อย คิวน้อย ได้กลับบ้านไว“ตาสิงห์คุณหมอเรียกแล้ว”“คุณแม่นั่งรออยู่ตรงนี้ก็ได้ครับ เดี๋ยวยัยหนูผมจัดการเอง” ผมอุ้มหนูนิดเอาไว้บนแขนพาเดินเข้าห้องตรวจ เข้าไปยังหมายเลขห้องที่ได้ประกาศบอก พอเข้ามาถึงด้านใน“อ้าวคุณแฟน! เจอ
Read more
ตอนที่ 5 ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก
ตอนที่ 5 ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก"กาแฟได้แล้วค่ะ" เป็นจังหวะที่เธอหันไปจ่ายค่ากาแฟพอดี พอเธอได้กาแฟแล้วก็ทำท่าจะเดินหนี"เดี๋ยวสิครับคุณหมอ" ผมรีบเดินไปดักหน้าเธอไว้ ก่อนที่เธอจะเดินหนีขึ้นรถไป"มีอะไรอีกคะ""หนูนิดยังไม่ค่อยยังชั่วเลย คุณช่วยไปดูแกให้หน่อยสิครับ" อาขอเอาหนูมาเป็นข้ออ้างหน่อยนะลูก...หลังจากที่ผมพาแกกลับมาจากโรงพยาบาลแล้ว ผมปล่อยแกไว้กับคุณแม่ส่วนผมก็ออกไปทำงานต่อ เพิ่งจะกลับเข้ามานี่แหละครับ พอดีเจอคุณหมอที่ร้านกาแฟเลยเดินเข้ามาทัก"บ้านหลังนั้นบ้านคุณเหรอคะ" บ้านผมอยู่ตรงทางเข้ารีสอร์ตพอดี เป็นบ้านไม้สักสองชั้นหลังใหญ่"ครับ ไปนะ...ช่วยไปดูหนูนิดให้ผมหน่อยนะ" เธอทำท่าคิดอยู่นาน..."นำไปสิคะ" เดินเท้ามาหน่อยเดียวก็ถึง พอผมโผล่หน้าเข้าไปในบ้านเท่านั้นแหละ"คุณอาขา..." เสียงเล็กๆร้องเรียกพร้อมกับเสียงฝีเท้าวิ่งเร็วๆเข้ามาหาผม หมดกัน! หายเร็วจังวะหลานอา..."คุณอาแก้มสวัสดีค่ะ" ไม่ต้องรอให้บอกยัยหนูนิดรีบยกมือไหว้ผู้ใหญ่อีกคนที่เดินตามหลังผมมา เออๆทำงานหน่อยลูกอาอยากได้เมีย!"สวัสดีค่ะหนูนิดหายดีหรือยังคะ" วิ่งป๋อขนาดนี้ สำออยหน่อยทำเป็นมั้ยลูก..."หายแล้วค่ะ เหลือแต่น้ำม
Read more
ตอนที่ 6 กามเทพเห็นแก่กิน
ตอนที่ 6 กามเทพเห็นแก่กินเสียงสัญญาณโทรออกดังอยู่พักใหญ่ ในที่สุดปลายสายก็รับสายสักที'สวัสดีค่ะ'"คุณอาแก้มขาสวัสดีค่ะ หนูนิดหลานอาสิงห์เองนะคะ"'อ้าวหนูนิดเองเหรอคะ น้ำมูกยังไม่หายอย่าลืมทานยานะคะ'"นิดทานแล้วค่ะ"'คุณอาของนิดมีธุระอะไรกับอาแก้มมั้ยคะ'"อุ้ย! รู้ด้วย" เสียงหลานสาวกับคุณอาซุบซิบกันดังเข้าไปในสาย"คุณหมอ...ผมกลัวคุณเหงาก็เลยให้หนูนิดโทรหาครับ"'ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ ฉันอยู่ได้กำลังจะเข้านอนแล้วค่ะ'"เอ่อ...เดี๋ยวสิครับ ไม่ทราบว่าคุณหมอมีวันหยุดวันไหนบ้างครับ"'ทำไมเหรอคะ'"ผมว่าจะพาหนูนิดไปเที่ยวดูน้ำบนเขื่อนช่วงนี้หน้าฝนน้ำกำลังเยอะเลย อยากชวนคุณไปด้วยกัน คิดซะว่าเปิดหูเปิดตานะครับ"'วันเสาร์ค่ะ'"โอเคครับ งั้นเสาร์นี้เราสามคนไปเที่ยวเขื่อนกัน""เย่ๆนิดกำลังจะได้ไปเที่ยวแล้ว บนเขื่อนมีขนมอร่อยๆเยอะแยะเลย นิดอยากกิน" เสียงหลานสาวคุณอาสิงห์ดีใจส่งเสียงดังลั่น"นี่เจ้าตัวแสบตกลงอยากไปเที่ยวหรือว่าอยากไปหาของอร่อยกินคะ""ทั้งสองอย่างเลยค่ะ คุณอาแก้มขาว่าแต่วันเสาร์นี่นิดต้องรออีกนานแค่ไหนคะ"'อีกสองวันค่ะ'"โอ้โห...นานจัง""คุณหมอผมไม่รบกวนแล้ว เดี๋ยวผมจะโทรไปนัดเวลากับ
Read more
ตอนที่ 7 จูบนี้ใจสั่น
ตอนที่ 7 จูบนี้ใจสั่นRrrrrrrเสียงมือถือของเธอดังขึ้นบนโต๊ะตรงหน้าทุกคน ชื่อที่แสดงที่หน้าจอเป็นชื่อแฟนเก่า สิงหราชก็เห็น"เขายังไม่เลิกกวนใจคุณอีกใช่มั้ย" นิชนันท์พยักหน้า โทรมาวันละหลายรอบแต่เธอก็ไม่เคยรับ"ทำไมคุณไม่บล็อกเบอร์ทิ้งไปล่ะ หรือคุณยังมีใจให้มันอยู่" สิงหราชเริ่มไม่พอใจที่ดูเหมือนว่าเธอจะยังลืมคนรักเก่าไม่ได้"ช่วยฉันหน่อยเถอะค่ะ" มือถือเครื่องดังกล่าวถูกเลื่อนมาให้สิงหราช เขามองหน้าเธออย่างไม่เข้าใจ"ให้ผมรับสายเหรอ""ค่ะ ฉันไม่เคยรับสายของเขาตั้งแต่ตัดสินใจเลิกเด็ดขาด" เธอต้องการให้สิงหราชแสดงตัวเป็นแฟนของเธออีกครั้ง"คุณขอให้ผมช่วยเองนะ ถ้าผมพูดอะไรไปคุณห้ามโกรธ""ค่ะ" สิงหราชหยิบมือถือของเธอแล้วเดินออกไปคุยด้านนอก เนื่องจากที่ตรงนี้มีหนูนิดอยู่ด้วย เขาไม่อยากให้เด็กได้ยินสิ่งที่เขากำลังจะพูด"โทรมาทำไม..." น้ำเสียงห้วนๆกรอกลงไปในสาย แสดงความไม่พอใจ'มึงเป็นใคร...'"เมียก็มีแล้ว ลูกก็มีแล้ว ยังจะโทรมาหาเมียคนอื่นเขาอีก ต้องเลวขนาดไหนวะถึงจะทำได้"'ไม่จริง! แก้มไม่ได้เป็นเมียมึง' ตอนนี้ยังไม่ใช่แต่อีกหน่อยเดี๋ยวก็ใช่!"ทำไม...เสียดายเหรอ ตอนมีไม่หัดรู้จักรักษาเอาไว้ให
Read more
ตอนที่ 8 พี่น้องคุยกัน
ตอนที่ 8 พี่น้องคุยกันสิงหราชเดินผิวปากเข้ามาในบ้านอย่างคนอารมณ์ดี หลังจากกลับมาจากไปส่งคุณหมอแก้มที่บ้านพัก"เฮียสิงห์...สวัสดีครับ" มังกรน้องชายคนเล็กเดินออกมาหน้าบ้านเมื่อได้ยินเสียงรถพี่ชายขับเข้ามาจอด"เฮ้ย! มาตอนไหนเนี่ย""เมื่อกี้นี้เอง...ทำไมมาไม่ได้หรือไงคิดถึงคุณแม่""ไม่ได้ว่าอะไร ถามดูเฉยๆ กินข้าวมาหรือยัง เฮียเพิ่งกินอิ่มไปเมื่อกี้นี้เอง""เรียบร้อยมาแล้วครับ ไม่ต้องเป็นห่วงว่าแต่เฮียเถอะ เดินยิ้มอะไรมา" ไม่ได้ยิ้มอย่างเดียวอารมณ์ดีสุดๆเลยเชียวล่ะ"ไม่บอก...""ไม่บอกจริงเหรอ""บอกก็ได้!" ว่าแล้วก็ยกแขนกอดคอน้องชายพากันเดินเข้าบ้าน แล้วเริ่มเล่า...ส่วนหนูนิดคุณแม่ใช้ให้มังกรอุ้มหลานไปนอนที่ด้านบนเรียบร้อยแล้ว ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่นก็เลยให้นอนไป ตรงพื้นที่ห้องนั่งเล่นของบ้านชั้นล่างจึงถูกสองหนุ่มพี่กับน้องยึดนั่งคุยกัน"เธอจะชอบเฮียเหรอครับ" ถามแบบนี้อีกคนแล้ว..."วะไอ้นี่! อีกคนและ ทำไมเฮียของมึงมีอะไรไม่ดีตรงไหน""ไม่ใช่แบบนั้นครับ เพียงแต่คุณหมอผู้ที่ร่ำเรียนมาหนักเงินเดือนก็คงไม่ธรรมดา เธอจะชอบชาวสวนอย่างพวกเราเหรอครับ" อาชีพชาวสวนมันไม่ดีตรงไหน สบายใจ มีความสุข เป็
Read more
ตอนที่ 9 เชื่อคนง่าย
ตอนที่ 9 เชื่อคนง่ายช่วงเย็นนิชนันท์กลับมาถึงบ้านพัก เธอก็เห็นเงาะกับส้มโอถูกแขวนไว้ให้ที่ประตูหน้าบ้านเหมือนเดิม เงาะยังพอกินได้แต่ส้มโอจะกินยังไง...เธอหยิบเอาถุงผลไม้ที่น่าจะเป็นคุณสิงหราชเอามาแขวนไว้ให้ เอาเข้าไปวางไว้บนโต๊ะในบ้าน เธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนั่งศึกษางานของเธออยู่พักใหญ่"ก๊อกๆๆ" ท้องฟ้ามืดแล้ว ได้ยินเสียงรถขับเข้ามาจอด จากนั้นก็ได้ยินเสียงเคาะประตู สงสัยจะเป็นคุณอากับคุณหลานเจ้าเดิม...นิชนันท์คิดในใจแล้วจึงเดินมาเปิดประตู"คุณสิงห์..." เธอมองหาหนูนิดแต่ก็ไม่เห็นมี"ป๊ะป๋ากับหม่ามี๊ของแกมารับกลับกรุงเทพไปแล้วครับ" ผมเห็นเธอมองหา ผมก็รู้ได้ทันทีว่าเธอคงมองหาหนูนิดแน่นอน"เหรอคะ" เธอยังคงยืนคาประตูอยู่อย่างนั้น สงสัยวันนี้คงต้องอาศัยหน้าด้านๆของผมขอเธอเข้าไป แต่ก็ไม่รู้จะสำเร็จหรือเปล่า"ผมขอเข้าไปนั่งด้านในได้มั้ยครับ""ไม่ได้ค่ะ" นึกไว้แล้วเชียวเธอต้องปฏิเสธ เธอทำท่าจะปิดประตูใส่ผม...แต่มีหรือคนอย่างสิงหราชจะยอมง่ายๆ"เดี๋ยวสิครับ" ผมรีบใช้มือดันประตูเอาไว้ไม่ยอมให้เธอปิดได้ง่ายๆ"ปล่อยนะคะ คุณกำลังทำให้ฉันกลัว""แก้ม...ผมจะไม่ทำอะไรคุณ ผมสัญญา...สาบานเลยก็ได้อ่ะ
Read more
ตอนที่ 10 ผู้ชายหน้ามึน
ตอนที่ 10 ผู้ชายหน้ามึนนิชนันท์กลับมาถึงบ้านพัก วันนี้เธอไม่เห็นถุงผลไม้ที่เขามักจะเอามาแขวนไว้ให้ พลางคิดในใจว่าสงสัยวันนี้คงจะยุ่ง เธอจึงไขกุญแจเข้าบ้านไปตามปกติ แต่พอเปิดเข้าไปเท่านั้นแหละ"ว๊าย!! คุณ...ตกใจหมด เข้ามาได้ยังไงคะเนี่ย" เปิดประตูเข้าบ้านมานึกว่าเจ้าที่เจ้าทาง ที่ไหนได้ผีบ้านผีเรือนหลังนี้นี่เอง...คุณสิงห์เจ้าเก่า"ผมกลัวคุณลำบากใจถ้าจะต้องเปิดประตูให้ผมเข้ามา ผมก็เลยชิงเข้ามาก่อน คุณจะได้ไม่ต้องลำบากใจไง" หน้าด้านหน้าทน! พูดไปยิ้มไปจะโกรธก็โกรธไม่ลง"ฉันถามว่าคุณเข้ามาได้ยังไง""นี่มันบ้านผม คุณคิดว่าผมเข้ามาได้ยังไงล่ะ""ตอนนี้ฉันเป็นผู้เช่ามีสิทธิ์โดยชอบธรรม เชิญคุณออกไปเลยค่ะ" แล้วนี่อะไรอาบน้ำอาบท่าใส่ชุดนอนมาเรียบร้อย โอ้โห...ทำอย่างกับว่าจะมานอนที่นี่อย่างนั้นแหละฉันมองไปที่เขาตาเขม็ง ชุดนอนลายทางแขนยาวขายาวสีขาวน้ำเงิน...เขาคิดจะทำอะไรกันแน่!"อย่าใจร้ายสิคุณ ผมอุตส่าห์เข้ามาปลอกส้มโอให้คุณ รอคุณกลับมาจากที่ทำงานเนี่ย""คุณไม่คิดว่าจะล้ำเส้นกันเกินไปหน่อยเหรอคะ""อย่าโกรธน่า ทำหน้าดุเดี๋ยวไม่น่ารักนะ""ปกติฉันเป็นคนน่ารักกับทุกคนเสนอยกเว้นบางคนค่ะ" กูแน่ๆเลย!
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status