EP. 03 ขอโทษ

[คุณอิฐ]

สวัสดีครับทุก ๆ คน ใครหลาย ๆ คนอาจจะเคยรู้จักผมมาบ้างแล้ว แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ยังมีคนบางกลุ่มที่ยังไม่รู้จักผมดีพอ วันนี้ผมจะขอสาธยายชีวิตของผมคร่าวๆ เพื่อให้ทุกคนได้รู้จักทั่ว ๆ กัน ผมชื่ออิฐ หรือ นายอมรเชษฐ์ เศรษฐ์คุณาธิป อายุสามสิบสามปี ส่วนสูงร้อยแปดสิบห้า น้ำหนักเจ็ดสิบหก หุ่นค่อนข้างสันทัดตามแบบฉบับผู้ชายไทย

อมรเชษฐ์ แปลว่า ผู้เป็นใหญ่ ซึ่งเอาจริงๆ ชีวิตผมไม่ได้ยิ่งใหญ่เหมือนชื่อ ถ้าเทียบกับพี่ชายแท้ๆ ผมก็เป็นได้แค่เศษดินปลายเล็บ เพราะพ่อกับแม่รักพี่ชายมากกว่าผม ถึงผมจะมีอาชีพการงานที่ดีกว่า แต่ผมมันก็เป็นได้แค่เศษสวะในสายตาพ่อ แต่ถึงอย่างไรผมก็ไม่เคยคิดอิจฉาพี่ชายในสายเลือด อาจจะมีผิดใจกันบ้างในบางเรื่อง แต่ก็ไม่เคยคิดร้ายต่อกัน ผมเป็นคนง่าย ๆ สบาย ๆ กล้าได้กล้าเสีย อาจจะเป็นคนอารมณ์ร้อนไปนิด แต่ลึก ๆ ผมเป็นคนจิตใจดี ซึ่งใครหลาย ๆ คนก็ต่างพูดกันแบบนั้น

ผมนั้นประกอบธุรกิจหลากหลายอย่างครับ ไม่ว่าจะเปิดบริษัทส่งออกรถยนต์ทั้งในและนอกประเทศ และทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ผมคว้านซื้อที่ดินในหลาย ๆ จังหวัดเพื่อเก็งกำไร อีกส่วนก็แบ่งไว้สร้างคอนโดหรือบ้านจัดสรรขายทอดตลาด เอาจริง ๆ ถ้าเรื่องความรวย ไอ้เพลิงเทียบผมไม่ติด แต่ก็มีอีกเรื่องหนึ่งที่ผมสู้มันไม่ได้เลย นั่นก็คือเรื่องผู้หญิง ผมมักจะแพ้มันทุกครั้งไป ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ผมจะรักใครแต่ละที ก็จำต้องผิดหวัง เอาจริง ๆ ผมโคตรศรัทธาในความรักเลย แต่ความรักไม่เคยเข้าข้างผมเลยสักครั้ง และครั้งนี้ก็เช่นกัน

ผมตกหลุมรักผู้หญิงคนเดียวกันกับมันอีกแล้วครับ นั่นก็คือสปาย เพราะเธอดันรักไอ้เพลิง ไม่ใช่ผม ผมตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น วันนั้นเธอวิ่งหนีใครบางคนอย่างหวาดกลัว และมาขอร้องอ้อนวอนให้ผมพาเธอหนี แรก ๆ ผมก็ปฏิเสธ พอรู้ว่าเธอหนีใครมา ผมก็ตัดสินใจช่วยอย่างไม่ลังเล เพราะคนที่สปายหนีมาก็คือ... ไอ้เพลิง ศัตรูของผม ผมพาเธอไปส่งที่ห้อง แต่รู้อะไรไหม ผมยิ้มและยืนมองตามเธอตลอดทางที่เธอเดินขึ้นตึกไปเลย ขนาดกลับถึงคอนโด ผมยังเก็บเอาใบหน้าแสนหวานของเธอกลับไปฝันอะคิดดู

แต่ฟ้าก็ดันมาเล่นตลก พรากเธอไปจากผม เพราะผู้หญิงที่ผมไม่ค่อยชอบขี้หน้า เพราะมันฝีปากกล้า ๆ หน่อย กล้าต่อล้อต่อเถียงกับผม โดยที่ไม่ดูรุ่น ดูอายุ นั่นก็คือไอ้แป้ง ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ผมไม่ค่อยถูกชะตากับผู้หญิงคนนี้เท่าไหร่นัก หรืออาจเป็นเพราะผมตกหลุมรักสปายไปแล้วก็ได้ ผมเลยไม่สนใจใครอีก ต่อให้จะสวยจะดีมากแค่ไหนก็ตาม

และแล้ววันนี้ วันที่ผมกลัวก็มาถึง วันที่สปายจากผมไป เพราะผู้หญิงคนนั้น ไอ้แป้ง!! มันพาสปายหนีผมไปหาไอ้เพลิง ศัตรูตลอดกาลของผม ซึ่งผมผิดหวัง เสียใจ และโมโหมากๆ และผมก็ระงับอารมณ์โกรธของตัวเองไม่อยู่

“แม่ง!! ใครเป็นคนพาไปว่ะ มึง!! มึงใช่ไหม มึงทำแบบนี้ทำไมว่ะ”

ฝ่ามือหนาของผมรีบคว้าไปที่คอของไอ้แป้งอย่างรุนแรง ก่อนที่จะกระชากตัวมันให้ลุกขึ้นมาจากโซฟา แล้วดันตัวมันให้ไปติดกับผนังห้อง ผมรวบรวมความโกรธที่มีบีบรัดลำคอเรียวยาวของมันสุดแรง จนมันนั้นตัวสั่นเครือ และน้ำตาก็ไหลพรากออกมา

“ขะ ขอ... โทษ...”

ไอ้แป้งมันกลั้นใจพูดออกมาจนน้ำเสียงแทบหายไปกับอากาศ ก่อนที่มันจะยกมือเรียวเล็กของมันขึ้นมากุมมือผมด้วยอาการสั่นเครือ สายตาที่มันจ้องมองผม มันมีแต่ความหวาดกลัว

“แม่ง!!”

ผมจับคนตัวเล็กเหวี่ยงสุดแรง ก่อนที่หัวของมันจะไปโขกกับขอบโต๊ะ แล้วมันก็ล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดก็ไหลมาเปื้อดใบหน้าขาวนวลช้า ๆ ช่วยไม่ได้ นาทีนี้ผมโมโหจริง ๆ

“แคกๆๆ”

ไอ้แป้งมันหายใจหอบ และไอออกมาสุดแรง เพราะเมื่อกี้มันคงหายใจไม่ออก แต่คิดว่าผมจะสงสารมันไหม ไม่มีทาง

“มึงเป็นคนวางแผนพาสปายหนีใช่มั้ยแป้ง มึงไปวางแผนกับไอ้เพลิงมาใช่ไหม ใช่ไหม กูถามว่าใช่ไหม?”

ผมตะคอกออกไปสุดแรง ก่อนจะยกนิ้วชี้หน้า ส่งสายตาคาดโทษให้มัน แม่ง!! กล้าดียังไงมาพาคนที่ผมรักสุดหัวใจหนีไปแบบนี้ ผมไม่ยอมง่าย ๆ แน่

“ไม่!! ฉันไม่ได้วางแผนอะไรทั้งนั้นแหละ คุณกำลังเข้าใจผิด”

แป้งมันยกมือขึ้นมาจับคอตัวเองไว้หลวม ๆ แล้วแสดงสีหน้าที่เจ็บปวด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าคมคายของผมช้าๆ น้ำตาก็ยังคงไหลมาเป็นสาย หึ!! ร้องไห้ให้ตายผมก็ไม่มีวันสงสารหรอก

“แล้วมึงพาสปายไปให้ไอ้เพลิงทำเหี้ยอะไรวะ” ผมนั่งชันเข่าลงไปข้าง ๆ มัน ก่อนจะตบไปที่ใบหน้าขาวนวลเบาๆ สองสามที “กูเคยเตือนมึงแล้วใช่ไหม ว่าถ้ามึงบอกไอ้เพลิง กูเอามึงตายแน่”

ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง ก่อนที่น้ำตาของมันจะร่วงหล่นลงมาอีกครั้ง ผมเคยพูดว่าผมเกลียดน้ำตาผู้หญิง แต่สำหรับผู้หญิงคนนี้ ผม... ไม่!!

“ฮึก!! มึงคิดว่ามึงจะยื้อสปายไว้กับมึงตลอดไปได้เหรอว่ะ สักวันสปายก็ต้องกลับมาจำได้ เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว สปายเขาไม่ได้รักมึง คนที่สปายรักคือเสี่ยเพลิง”

คนตัวเล็กมันตะเบ็งเสียงออกมาดังลั่น จนทำให้ผมที่ได้ฟังนั้น โมโหเลือดขึ้นหน้า สปายรักไอ่เพลิงงั้นเหรอ หึ!! ทำไมผมกลัวคำนี้จังว่ะ ผมกลัวมาก ๆ กลัวว่าสปายจะกลับไปจำไอ้เพลิงได้ ถ้าสปายกลับไปจำไอ้เพลิงได้อีกครั้ง ผมจะทำยังไงวะ ผมคงปวดใจไม่น้อย

“ไม่ใช่!! สปายเขารักกู”

เพี๊ยะ!!

ฝ่ามือหนาของผมประทับลงไปบนใบหน้าขาวนวลด้วยความโกรธ จนเผยให้เห็นรอยนิ้วมือฉายขึ้นมาบนใบหน้า ซึ่งมันทำให้ผมสะใจซะมากกว่า จากนั้นผมก็รีบเดินออกจากห้องเพื่อไปตามหาสปายอย่างหัวเสีย โดยที่ผมไม่สนใจคนที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ในห้อง ผมรู้ตัวดีว่าผมกำลังหลอกตัวเองอยู่ว่าสปายเขารักผม แต่ผมก็ยอมให้สปายหลอก หลอกทั้งชีวิตยังได้เลย

[แป้งร่ำ]

มันชาไปทั้งหัวใจ เราไม่คิดไม่ฝันว่าคนที่เรารัก เขาจะทำกับเราแบบนี้ เรายกมือข้างซ้ายไปกุมใบหน้าที่แดงฉ่าของตัวเองไว้หลวม ๆ แล้วร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด เราจุกหัวใจมาก ในตอนนี้ความรู้สึกที่มีต่อเขามันแตกละเอียดไปหมดแล้ว เราคงรักเขามากจนเกินไป จนมันย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง เรารู้สึกอึดอัดใจยังไงก็ไม่รู้ พอได้ร้องไห้ ก็ปล่อยออกมาจนหมดแม็ก

ผ่านไปหนึ่งวันเต็มๆ กับการออกตามหาสปาย แต่ก็ไร้วี่แวว เราไม่รู้ว่าเสี่ยเพลิงเอาสปายไปไว้ที่ไหน ส่วนคุณอิฐเขาก็คงกำลังตามหาสปายอยู่เช่นกัน

จู่ ๆ เราก็ดันไปเห็นคุณอิฐในห้างสรรพสินค้าโดยบังเอิญ ซึ่งตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มตรงพอดีเป๊ะ เราทำใจดีสู้เสือ แล้วเดินเข้าไปถามข่าวคราวของสปายจากเขา เผื่อเราจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง เพราะตอนนี้เขากำลังยื่นรูปสปายให้คนในห้างดูอยู่

“คุณ!! ได้ข่าวสปายบ้างหรือเปล่าคะ?”

เราสูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยปากถามข่าวคราวของสปาย ถึงเราจะเจ็บปวดจากการกระทำของเขามากแค่ไหน แต่เพราะความเป็นห่วงเพื่อน เราจึงยอมกลับมาคุยดีกับเขาอีกครั้ง เขาหันมามองเราสักพัก ก่อนจะหันมาตอบเราด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาไม่แสดงท่าทางอะไรออกมา ซึ่งเราไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“หาทั่วแล้ว แต่ไม่มีใครเจอเลยสักคน กูหมดปัญญาแล้วจริง ๆ ว่ะ”

“ยังหรอกค่ะ อีกไม่นานก็คงเจอ เดี๋ยวฉันจะช่วยคุณออกตามหาอีกแรง”

เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะออกตามหาสปายอีกครั้ง ส่วนเราก็เดินตามเขามาติด ๆ เราเห็นการกระทำของเขาทุกอย่าง เขาดูรัก และเป็นห่วงสปายมาก แต่กับเราเขาไม่เคยมีความปรานีหรือเห็นอกเห็นใจ เขาก็คงรักของเขานั่นแหละ ส่วนเราก็รักของเราเช่นกัน แต่จากนี้ไปเราคงต้องทำใจ เพราะเรื่องของเรากับเขามันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาเกลียดเรายิ่งกว่าอะไรดี

“น้องครับ เคยเจอผู้หญิงในรูปนี้บ้างหรือเปล่าครับ?”

“ไม่นะคะ หน้าไม่คุ้นเลยค่ะ”

“อ้อ ครับ ขอบคุณครับ”

เขาโค้งนิดหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปถามผู้ชายที่มีอายุราว ๆ สามสิบปีคนหนึ่งปีคนหนึ่งต่อ

“เอ่อ... พี่ครับ เคยเห็นผู้หญิงในรูปนี้บ้างหรือเปล่าครับ?”

“ไม่เคยนะครับ”

เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินตามหาสปายอีกครั้ง เขาดูรักสปายมาก ๆ เลยนะ ออกตามหาสปายไม่ได้พักผ่อนเลย น้ำท่าได้อาบบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ แล้วทำไมเราต้องเป็นห่วงเขาด้วยล่ะ เขาพึ่งทำร้ายเราไปเองนะ เราควรจะโกรธเขาสิ แต่ไม่เลย เราโกรธเขาไม่ลง ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

สักพักเราสองคนก็เดินมาที่รถ ก่อนจะแล่นรถออกตามหาสปายที่อื่นต่อ เราบอกให้เขาไปพักผ่อน เขาก็ไม่ยอมไป อ้างว่าสปายกำลังตกอยู่ในอันตรายอยู่นั่นแหละ อันตรายอะไรวะ สปายอยู่กับผัวที่กำลังกลับตัวกลับใจเป็นคนใหม่เพื่อลูกเพื่อเมีย มันอันตรายยังไงวะ ซึ่งเราเองก็งง เห้อ...

คุณอิฐขับรถมาเรื่อย ๆ สองข้างทางค่อนข้างมืดและเปลี่ยว จนสักพักรถหรูก็เคลื่อนตัวมาอยู่บนสะพานริมแม่น้ำเจ้าพระยา แต่สายตาเราก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงร่างบางกำลังจะกระโดดสะพาน เรารีบตะโกนบอกคุณอิฐ ให้รีบจอดรถทันที

“คุณๆๆ กำลังจะมีผู้หญิงกระโดดสะพาน จอดรถเร็ว!!”

เราพูดออกมาด้วยความตกใจกลัว จนทำให้คุณอิฐรีบเหยียบเบรกทันควัน จนทำให้หัวเราไปโขกกับคอนโซนรถเต็มแรง เจ็บชะมัด สักพักคุณอิฐก็รีบเปิดประตูรถ และวิ่งไปอีกฝั่งของถนน จากนั้นก็กระชากแขนผู้หญิงคนนั้นลงมาสุดแรง ส่วนเราก็รีบวิ่งเข้าไปดูเหตุการณ์ เรากึ่งวิ่งกึ่งเดิน พอมองเข้าไปดี ๆ ผู้หญิงคนนี้หน้าตาคุ้นมาก พอเรารู้ว่าเขาเป็นใคร ขาเราก็หยุดชะงักทันที เรายืนดูเหตุการณ์อยู่ไกล ๆ ไม่คิดไม่ฝันว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นสปาย ซึ่งเราเองก็ดีใจมาก ๆ ดีใจจนฉีกยิ้มอ่อน ๆ ออกมา สปายยังคงปลอดภัย แต่ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่

เมื่อคุณอิฐรู้ว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคือสปาย ก็โผเข้ากอดสปายทันที เขากอดสปายแน่นมาก คงเป็นเพราะเขาทั้งห่วง ทั้งโหยหา มือหนาก็ยกขึ้นไปลูบหัวอย่างแผ่วเบา นี่สินะความรัก ความรักที่เสี่ยอิฐมีให้สปาย ทำไมดูน่าอิจฉาจังเลย ซึ่งเราเองก็ภาวนาขอให้ได้เจอสักครั้งในชีวิต และเราก็ภาวนาขอให้เป็นเขา คุณอิฐ!!

คุณอิฐเขารัวคำถามมากมายใส่สปาย และพยายามชวนสปายกลับบ้าน แต่สปายก็รั้งแขนไว้ สีหน้าคุณอิฐเขาดูตกใจนิดหน่อย ที่สปายมีท่าทีที่เปลี่ยนไป พอเขารู้ว่าสปายกลับมาจำทุกอย่างได้แล้ว คุณอิฐถึงกลับปล่อยโฮออกมาทันที เขาคงเสียใจมากๆ ที่ทุกอย่างมันพังลงไม่เป็นท่า ซึ่งเราเองก็เสียใจเหมือนกัน เพราะเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันก็เป็นเพราะเรา

สปายเขากลับมาจำเสี่ยเพลิงได้ เขาจำได้แม้กระทั่งคุณอิฐ เขาไม่ใช่พี่อิฐที่แสนดีของสปาย สปายรู้แล้วว่าที่ผ่านมาคุณอิฐปิดบังความจริงและหลอกตนมาโดยตลอด สปายร้องไห้ออกมาอย่างหนัก สปายคงผิดหวังและเสียใจมากๆ ที่เจอแต่คนหลอกลวง วินาทีนี้เราสงสารสปายจริงๆ

เราเห็นการกระทำที่คุณอิฐแสดงต่อสปายทุกอย่าง เขาร้องไห้ แล้วเอ่ยคำขอโทษ ก่อนจะสารภาพรักสปาย ว่าที่ผ่านมา เขาไม่ได้ดึงสปายเข้ามาเพื่อที่จะแก้แค้นเสี่ยเพลิง แต่เขารักสปายจริงๆ ซึ่งพอเราได้ยินแบบนั้นเราก็เสียใจ เพราะเราก็รักเขาเหมือนกัน แต่ทำไมนะ ทำไมผู้หญิงที่เขารักถึงไม่ใช่เรา

สักพักเราก็เห็นสปายทรุดเข่าลงไปนั่งกองกับพื้น เราชะงักไปเล็กน้อย กะว่าจะเดินเข้าไปช่วย แต่คุณอิฐก็โผเข้ากอดสปายไว้เสียก่อน เราเลยรั้งขาไว้ คุณอิฐกอดสปายจนกระชับ ส่วนสปายก็ซบลงไปที่อกแกร่งของเขา และร้องไห้ เขาสองคนร้องไห้ไปพร้อมๆ กัน ส่วนเรานะเหรอ ยืนร้องไห้เงียบ ๆ อยู่คนเดียว คุณอิฐเขาทั้งปลอบโยน ลูบหัวสปาย ราวกับว่าสปายคือผู้หญิงที่บอบบางที่สุดบนโลกใบนี้ เขาช่างอ่อนโยนกับสปายซะเหลือเกิน

จนสักพักเราก็เห็นรถหรูคันหนึ่งจอดสนิทที่ฝากฝังหนึ่งของถนน และมีผู้ชายร่างสูงใหญ่เดินหน้าตั้งมาแต่ไกล ก่อนจะกระชากคุณอิฐให้ออกห่างจากสปาย พวกเขาสองคนชกต่อยกันเพื่อยื้อแย่งสปายกันอยู่นาน จนเราเริ่มทนไม่ไหว เพราะเรารู้สึกอึดอัดใจ จนต้องร้องไห้ออกมา วันนี้เราต้องบอกความรู้สึกที่มีต่อคุณอิฐให้เขารู้ให้ได้ เขาจะได้ตัดใจจากสปายเสียที

“คุณอิฐ!! คุณตั้งสติหน่อยสิ แล้วหันกลับมามองความจริงบ้าง เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว ฮึก! อย่างน้อยก็ยังมีคนที่รักคุณจริงๆ ยืนอยู่ตรงนี้นะ!!! ฮึก!”

เราพูดออกไปเสียงเรียบ ก่อนจะสารภาพรักกับเขาทั้งน้ำตา ซึ่งท่าทีของเขาดูจะไม่แปลกใจอะไร นี่เขาไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่เราเอื้อนเอ่ยไปเลยเหรอ

“หึ!! แต่กูไม่ได้รักมึง!!”

คุณอิฐตอบกลับมาเสียงแข็งทันที!! คำพูดนี้มันบาดลึกลงไปในใจของเรา เราเจ็บปวดมากเมื่อได้ยินคำตอบจากปากของเขา ประโยคสั้น ๆ แต่ได้ใจความ ว่าเขาไม่ได้รักเรา คนที่เขารักคือสปาย

“ฮึก!! ฉัน... คนที่แอบรักคุณข้างเดียวมาโดยตลอด ฉันไม่มีสิทธิ์แยกคุณออกจากคนที่คุณรักหมดหัวใจได้เลยใช่ไหมคุณอิฐ? ฮึก!! ฮือ...”

เรากลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ ก่อนจะมองไปที่คุณอิฐด้วยสายตาที่ผิดหวังกับคำตอบ ส่วนคุณอิฐเขาไม่แม้แต่จะหันมามองใบหน้าขาวนวลของเราด้วยซ้ำ

“ใช่! มึงไม่สามารถทำได้ หึ! คิดว่ากูไม่รู้หรือไง ว่าที่มึงอ้างว่าจะมาหาสปายทุกวัน มันเป็นเพราะอะไร กูพยายามทำตัวนิ่ง ๆ เพราะไม่อยากทำตัวให้ความหวังมึง แต่ถ้ากูจะรักมึงจริง ๆ กูคงรักไปนานแล้วล่ะ... นั่นก็หมายความว่าในใจกูไม่ได้มีมึงอยู่เลย!! มึงเองก็เลิกหลอกตัวเองได้แล้วล่ะ”

น้ำเสียงแข็งกระด้างที่เอื้อนเอ่ยออกมา ทำให้หัวใจของเราเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ทำไมนะ ทำไมเขาถึงไม่รักเราบ้าง ทั้งที่เราก็ดีกับเขาซะขนาดนี้ หรือความรักกับความดีมันแทนที่กันไม่ได้

“ฮึก!! กูแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มสินะ!!”

“กูไม่สามารถเริ่มใหม่กับใครได้อีกแล้ว!!”

คุณอิฐพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เขาไม่แม้แต่จะชายตามามองเราด้วยซ้ำ น้ำเสียงเย็นชาแบบนี้ฟังดูก็รู้ว่าเขาไม่มีทางรักเราได้

“ฮึก!! ฮือ... ฮือ...”

เรายกมือขึ้นมาปิดปากของตัวเองไว้ช้าๆ ก่อนจะปล่อยโฮออกมา

“กูหวังว่ามึงคงเข้าใจนะ”

“ฮึก!! แป้งจะพยายามทำความเข้าใจนะ คุณอิฐ ฮึก!! ฮือ...”

เราร้องไห้ออกมาอย่างหนัก และวิ่งไปหลบที่มุมมืดของถนน เราก้าวเท้าเดินในเส้นทางที่มืดมิดเเละเปล่าเปลี่ยวเพียงลำพัง เราเดินกอดตัวเองร้องไห้มาตลอดทาง ทำไมหัวใจเราถึงเจ็บปวดขนาดนี้นะ

สักพักก็มีแสงไฟจ้าสาดส่องมาที่ตัวเราจากทางด้านหลัง ซึ่งเมื่อเราหันกลับไปมอง ก็ทำให้เรารู้ว่า นั่นคือรถของคุณอิฐ เขาขับมาประชิดตัวเราเรื่อยๆ และขับมาปาดหน้าขวางทางเราไว้ จนทำให้เราสะดุ้งตกใจ และเราพยายามเดินถอยหลังหนี ซึ่งตอนนี้เรารู้สึกกลัวมากๆ เราตัดสินใจปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะหันไปมองผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่เดินลงมาจากรถด้วยท่าทางที่โมโห

“มึงมานี่!!”

“ว้าย!! นี่คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ ปล่อย!!”

เราร้องออกมาเสียงดังลั่น ก่อนที่คุณอิฐเขาจะเอาวงแขนหนามาคว้าเอวเราแล้วเหวี่ยงเข้าไปในรถสุดแรง ซึ่งมันเจ็บเอามากๆ เพราะหัวเรามันไปกระแทกกับหลังคารถเต็มแรง เราพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นหนี แต่มือหนาก็มาล็อกคอเราไว้จนแน่น เราชะงักกับสิ่งที่เขาทำ เราเลยนิ่งเงียบ ซึ่งตอนนี้เรากับเขากำลังจ้องตากันอยู่ เขากัดฟันพูดกับเราด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง ซึ่งถ้าฟังดี ๆ มันคือน้ำเสียงของพวกคนป่าเถื่อน!

“หึ!! ทำความรักกูพังทลายขนาดนี้ อย่าคิดว่ากูจะปล่อยมึงไปง่าย ๆ”