หัวใจรัตติกาล

หัวใจรัตติกาล

last updateLast Updated : 2025-05-13
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
76Chapters
1.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“กูจะให้ในสิ่งที่มึงอยากได้ และมึงจะต้องจดจำค่ำคืนนี้ไปตลอดชีวิต มึงต้องอยู่อย่างทุกทรมาน จนกว่ามึงจะสิ้นลมหายใจ รู้ไว้ซะ!!”

View More

Chapter 1

EP. 00 เกริ่นนำ

Larut malam, akhirnya Willy tiba di rumah sakit.

Bau alkohol masih melekat di tubuhnya dan jas lab pun masih tersisa aroma parfum wanita.

“Cindy, bagaimana perasaanmu?”

Aku menatapnya dan bertanya pelan, “Willy, kapan obatnya itu bisa diberikan padaku?”

Dia mengerutkan kening, “Angel bilang kalau pakai obat itu sekarang, tingkat keberhasilannya hanya 30%, terlalu beresiko.”

“Bulan lalu, waktu dipakai putri Bu Tina, tingkat keberhasilannya berapa?”

Willy terdiam sejenak, lalu menjawab, “Dia masih stadium tiga, kamu sudah stadium akhir, berbeda.”

“Dia menyumbangkan enam puluh miliar untuk dana riset.” Aku menatapnya dan melanjutkan, “Itu yang membuatnya sama denganku?”

Raut wajah Willy langsung memuram, “Cindy, kok kamu berpikir seperti itu tentangku?”

“Aku meneliti obat ini memang untukmu.”

Melihat ekspresinya yang begitu yakin, aku malah tertawa tiba-tiba.

“Willy, kamu masih ingat dari mana asal penyakitku ini?”

Sepuluh tahun lalu, labnya meledak.

Aku menerobos masuk ke dalam kobaran api untuk menyeretnya keluar dan menghirup gas kimia.

Diagnosisnya tertulis, [Kerusakan paru-paru kimia akut, fibrosis tahap lanjut yang tidak dapat dipulihkan.]

Dia berlutut di samping ranjang rumah sakit dan bersumpah, “Cindy, aku pasti akan menyembuhkanmu.”

Baru saja dia hendak membuka mulut dan berbicara, tiba-tiba ponselnya berdering.

Itu panggilan dari Angel.

“Pak Willy, lampu lab rusak, aku agak takut. Bisakah kamu datang sebentar?”

Suaranya manja dan terdengar seperti ingin menangis.

Willy langsung berdiri, “Jangan takut, aku segera ke sana.”

Aku menarik ujung bajunya, “Willy, kita masih belum selesai bicara….”

“Bicara lain kali saja, Angel sendirian, aku khawatir.”

Dia menarik ujung bajunya dan pergi tanpa menoleh ke belakang.

Setelah Willy pergi, aku meminta perawat untuk membantuku mencari tahu kondisi putri pengusaha kaya itu.

Dan ternyata benar, dia menggunakan obat baru Willy.

Tiga bulan, kondisinya pun sudah stabil dan dia bisa menjalani kehidupan normal.

Sementara aku, surat pemberitahuan kondisi kritis sudah turun untuk ketiga kalinya.

Keesokan harinya, aku memaksakan diri dengan tubuh yang hampir hancur ini, diam-diam pergi ke lab Willy.

Berdiri di luar pintu, aku bisa mendengar suara Angel.

“Pak Willy, berikan saja obat yang baru ini pada putri Bu Tina. Mereka mau menambah investasi seratus miliar, lho.”

Terjadi keheningan sesaat di dalam, kemudian terdengar suara Willy yang lembut. Itu nada yang sudah lama tak kudengar,

“Angel, aku tahu kamu melakukan ini demi kebaikan lab, tapi….”

“Tapi apa?”

Angel memotongnya, nadanya terdengar seperti merajuk, “Pak Willy, aku tahu diriku nggak seharusnya mengatakan ini, tapi… emangnya kondisi Kak Cindy benar-benar separah itu?”

“Setiap kali kondisinya kritis, selalu bertepatan saat kamu sedang sibuk-sibuknya. Terakhir kali, kamu harus pergi ke konferensi internasional untuk presentasi, dia malah masuk ICU. Kali ini, kita harus merayakan keberhasilan riset, lagi-lagi dia mendapat surat pemberitahuan kritis… tidakkah ini terlalu kebetulan?”

Angel menghela napas pelan, “Pak Willy, kamu sudah terlalu banyak berkorban untuknya. Investasi Bu Tina kali ini sangat penting untuk masa depan seluruh proyek, kamu nggak bisa terus-menerus… dibebani olehnya.”

Willy terdiam lama.

Aku menahan napas dan menunggu jawabannya.

“Kamu benar,” jawabnya.

“Mungkin… aku terlalu memanjakannya. Ya sudah, sesuai kata-katamu saja, berikan batch obat ini pada Bu Tina dulu.”

Suaranya menjadi dingin, “Lagipula, seharusnya kondisi Cindy nggak sekritis yang dia tunjukkan.”

Ternyata, perjuangan hidup dan matiku berkali-kali, semuanya hanyalah ‘kesengajaan’ baginya.

Aku membuka pintu, merusak suasana harmonis di dalamnya.

Angel terkejut dan langsung bersandar pada Willy. Willy pun reflek menyamping, menggunakan setengah badannya untuk melindunginya.

Wajah Willy tampak canggung, dia bertanya, “Cindy? Kok kamu datang ke sini? Dengan kondisi tubuhmu sekarang, mana boleh berkeliaran?”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
76 Chapters
EP. 00 เกริ่นนำ
สองเท้าย่างย้ำอย่างแผ่วเบา เพราะกลัวคนตรงหน้าที่กำลังหันหลังยืนทำกับข้าวจะได้ยิน หนึ่งปีเต็ม ๆ ที่เราไม่ได้มาเหยียบบ้านหลังนี้ บ้านที่เต็มไปด้วยความรักของแม่ เพราะเรามัวแต่เอาเวลาที่ควรจะไขว่คว้าความสุขกับคนที่เรารักที่สุด ไปทำงาน“จ๊ะเอ๋!”หญิงสาวใช้นิ้วจี้เอวคนที่อยู่ตรงหน้า แล้วยิ้มร่าออกมาอย่างมีความสุข“ว้าย! ใครน่ะ!”ส่วนคนตรงหน้าก็สะดุ้งตกใจ อุทานออกมาเสียงดัง ก่อนจะรีบหันหลังมาดูให้เห็นกับตาว่าใครนั้น เป็นคนทำให้ตนขวัญเสีย“แป้งเองแม่ ฮ่าๆๆ”“ยัยแป้ง” ผู้เป็นแม่ทำท่าตกใจแล้วรีบโผเข้ากอดลูกสาว “ไปไงมาไง จะกลับบ้านทั้งทีทำไมไม่บอกแม่ แม่จะได้เตรียมของอร่อย ๆ ไว้รอ”ของอร่อย ๆ ที่แม่พูดถึง ก็คงจะเป็นน้ำพริกกะปิกับผักลวกสินะ อาหารที่แม่ชอบทำให้เรากินบ่อย ๆ ซึ่งเราก็ชอบกินมันมากๆ เพราะฝีมือการทำอาหารของแม่ขั้นเทพอย่าบอกใคร“แป้งอยากมาเซอร์ไพรส์ไง คิดถึงแม่จังเลย...”เรากอดกระชับผู้เป็นแม่อย่างแนบแน่นด้วยความคิดถึง ส่วนแม่ก็ลูบหลังเราอย่างแผ่วเบา“แม่ก็คิดถึงแก ยัยตัวแสบของแม่... ปะๆๆ ไปกินข้าวกัน กับข้าวกำลังจะเสร็จ เดี๋ยวแม่ไปปูเสื่อรอ มาๆๆ มานั่งรอแม่เลยยัยแป้ง เดี๋ยวแม่ยกกับข้าว
Read more
EP.01 อึดอัด
“มากินข้าวกันเถอะค่ะ อาหารพร้อมแล้ว”สปายฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะยกอาหารทุกอย่างมาเสิร์ฟบนโต๊ะ ส่วนเรานะเหรอ จ้องอาหารตาเป็นมันเลย เพราะหน้าตาอาหารน่าทานมากๆ“โห... น่ากินทั้งนั้นเลยสปาย ทำไมแกทำอาหารเก่งจังว่ะ นี่แกไม่แพ้ท้องเลยเหรอ แปลกแฮะ ปกติคนท้องจะเหม็นกลิ่นอาหารนี่นา...”“ไม่รู้เหมือนกันน่ะ เราก็ยังงง ๆ อยู่เหมือนกัน”เพื่อนสนิทพูดออกมาด้วยความสับสนก่อน จะตักข้าวใส่จานช้า ๆ“แปลกจริง!!”“มาสปาย... มานั่งข้าง ๆ พี่ ส่วนคนอื่นก็ไปนั่งตรงนู้นซะ”ชายหนุ่มหันไปมองเพื่อนรักของเราด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม ก่อนจะเปล่งน้ำเสียงอ่อนหวาน แต่หันมาพูดเสียงเข้มใส่เรา สองมาตรฐานชัดๆ ฟ้าลำเอียง!!“เหอะ!! ใครจะไปอยากนั่งใกล้คุณมึงไม่ทราบคะ แค่คิดก็ขนลุกและ แขยง...”เราเบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบแขนด้วยความรวดเร็ว ความจริงก็อยากให้จิตใจของเราแขยงเขาอย่างที่ปากพูด แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเรารับรู้อยู่เต็มอกว่าเรานั้นรักเขาหมดหัวใจ“ก็ดี... กูจะได้ไม่อึดอัด”อึดอัด! อึดอัดงั้นเหรอ เจ็บจัง เขาคงอยากมีเวลาส่วนตัวอยู่กับสปายสองต่อสองสินะ แต่ทำไงได้ ก็เราอยากเจอหน้าเขาบ่อย ๆ นี่ เราเลยทำได้แค่อดทน และสัญญากั
Read more
EP.02 ทำได้เพียงแอบรัก
สามอาทิตย์ผ่านไปไวมากๆ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เรามักจะมาคลุกอยู่กับสปายที่คอนโดของคุณอิฐทุกวัน มาบ่อยซะจนคนที่เราแอบชอบเขาเหม็นขี้หน้า แต่เราก็ยังอยากมาอยู่ดี“เฮโหล... สปาย วันนี้เป็นยังไงบ้าง ฉันซื้อขนมมาฝากแกด้วยน่ะ แล้วก็มีขนมของ... คุณอิฐด้วย”เราเปิดประตูห้องเข้าไปก่อนจะเปล่งเสียงออกมาด้วยความดีใจเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะผ่อนเสียงให้อ่อนลงเมื่อพูดชื่อของคุณอิฐเขา ซึ่งวันนี้เราก็ซื้อขนมทองหยอดมาฝากเขาเหมือนอย่างเช่นเคย ถึงแม้เขาจะไม่แตะต้องมันเลยก็ตาม“โห... แป้ง!! ไม่เห็นต้องซื้อของมาฝากทุกวันแบบนี้เลย สิ้นเปลืองเปล่าๆ แป้งก็ค่าใช้จ่ายเยอะไม่ใช่เหรอ แค่ให้แป้งมาอยู่เป็นเพื่อนเราทุกวัน ก็เกรงใจจะแย่แล้ว...”“เกรงใจอะไรวะ เราเป็นเพื่อนกันนะเว้ย แล้วอีกอย่าง... ฉันก็รักแกมาก ๆ เลยด้วย ไอ้สปาย ฮ่าๆๆ”เราฉีกยิ้มกว้างก่อนจะโผมือโอบไหล่สปายด้วยความเป็นมิตร แต่สายตาของเรานี่สิ กำลังมองหาใครบางคนอยู่ เขาไปอยู่ไหนนะ ผู้ชายคนนั้น“เออ... แล้วนี่คุณอิฐไปไหน?”“อ้อ... พี่อิฐอาบน้ำอยู่น่ะ มาเข้ามานั่งข้างในก่อนดีกว่า”สปายรีบเดินจูงมือเราเข้ามาในห้อง ส่วนเราก็เดินเข้าไปวางข้าวของในมือไว้บนโต๊ะอาหา
Read more
EP. 03 ขอโทษ
[คุณอิฐ]สวัสดีครับทุก ๆ คน ใครหลาย ๆ คนอาจจะเคยรู้จักผมมาบ้างแล้ว แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ยังมีคนบางกลุ่มที่ยังไม่รู้จักผมดีพอ วันนี้ผมจะขอสาธยายชีวิตของผมคร่าวๆ เพื่อให้ทุกคนได้รู้จักทั่ว ๆ กัน ผมชื่ออิฐ หรือ นายอมรเชษฐ์ เศรษฐ์คุณาธิป อายุสามสิบสามปี ส่วนสูงร้อยแปดสิบห้า น้ำหนักเจ็ดสิบหก หุ่นค่อนข้างสันทัดตามแบบฉบับผู้ชายไทยอมรเชษฐ์ แปลว่า ผู้เป็นใหญ่ ซึ่งเอาจริงๆ ชีวิตผมไม่ได้ยิ่งใหญ่เหมือนชื่อ ถ้าเทียบกับพี่ชายแท้ๆ ผมก็เป็นได้แค่เศษดินปลายเล็บ เพราะพ่อกับแม่รักพี่ชายมากกว่าผม ถึงผมจะมีอาชีพการงานที่ดีกว่า แต่ผมมันก็เป็นได้แค่เศษสวะในสายตาพ่อ แต่ถึงอย่างไรผมก็ไม่เคยคิดอิจฉาพี่ชายในสายเลือด อาจจะมีผิดใจกันบ้างในบางเรื่อง แต่ก็ไม่เคยคิดร้ายต่อกัน ผมเป็นคนง่าย ๆ สบาย ๆ กล้าได้กล้าเสีย อาจจะเป็นคนอารมณ์ร้อนไปนิด แต่ลึก ๆ ผมเป็นคนจิตใจดี ซึ่งใครหลาย ๆ คนก็ต่างพูดกันแบบนั้นผมนั้นประกอบธุรกิจหลากหลายอย่างครับ ไม่ว่าจะเปิดบริษัทส่งออกรถยนต์ทั้งในและนอกประเทศ และทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ผมคว้านซื้อที่ดินในหลาย ๆ จังหวัดเพื่อเก็งกำไร อีกส่วนก็แบ่งไว้สร้างคอนโดหรือบ้านจัดสรรขายทอดตลาด เอาจริง ๆ
Read more
EP.04 ผู้หญิงตอแหล
[คุณอิฐ]ผมยอมหลีกทางให้ไอ้เพลิง ทั้ง ๆ ที่ในใจผมมันโคตรเจ็บ แต่ทำไงได้ล่ะครับ ก็ผู้หญิงที่ผมรักเขา เขาไม่ได้รักผม ผมคงทำได้แค่ทำใจ และยอมรับความจริง ผมเดินเงียบ ๆ ออกมาจากตรงนั้น ผมพยายามอดกลั้น ไม่ให้น้ำตามันไหลลงมา แต่ผมก็ทำไม่ได้ มันไหลออกมาเหมือนท่อประปาแตกเลยล่ะครับผมขับรถมาเรื่อยๆ ผมมองทางด้วยสายตาที่พร่ามัว ก่อนจะเหลือบไปเห็นผู้หญิงรูปร่างคุ้นตา เดินอยู่ท่ามกลางความมืดเพียงลำพัง จากที่ผมอารมณ์เย็นลง แต่พอเห็นว่าผู้หญิงตรงหน้าคือใคร สุดท้ายความโมโหที่ผมพยายามสลัดมันทิ้ง ก็ระเบิดขึ้นมาอีกครั้ง ผู้หญิงตอแหล แสร้งทำเป็นรักเพื่อน แต่สุดท้ายก็เห็นแก่เงิน หน้าเงิน ยอมหักหลังเพื่อนเพื่อจับผู้ชายรวย อยากได้ผมนักใช่ไหม ได้!! ผมจะทำให้มันรู้ซึ้งถึงรสชาติของความเจ็บปวดผมเร่งความเร็ว ขับเข้าไปประชิดตัวไอ้แป้งมัน ก่อนจะขับไปปาดหน้ามัน ไอ้แป้งมันดูตกใจเล็กน้อย มันพยายามเดินถอยหลังหนี ก่อนที่ผมกระโจนเข้าหามันแบบไม่ทันตั้งตัว“มึงมานี่!!”“ว้าย!! นี่คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ ปล่อย!!”คนตัวเล็กมันพยายามดิ้นหนี และแหกปากออกมาเสียงดังลั่น แต่ด้วยความโมโหที่มีอยู่เต็มอก ผมจึงใช้มือหนาคว้าเอวมันไว้แ
Read more
EP. 05 ตายทั้งเป็น
[แป้งร่ำ]เจ็บปวดใจเหลือเกิน เจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ เจ็บปวดใจทุกครั้งเวลาที่เราโดนคนที่เรารักทำร้าย ยิ่งมองไปที่ใบหน้าคมคายของเขาก็ยิ่งเจ็บ ไม่คิดไม่ฝันว่าเขาจะมีจิตใจโหดร้ายขนาดนี้ เพราะที่ผ่านมาเราคิดว่าเขาเป็นคนดีมาโดยตลอด เราเห็นเพียงตัวตนอีกด้านหนึ่งของเขาเท่านั้น แต่อีกด้านหนึ่งกลับเป็นอสูรร้าย เมื่อเรารู้แบบนั้นหัวใจเราก็แหลกสลายไม่เป็นชิ้นดี เราคิดว่าเขาคือผู้ชายที่อบอุ่น แสนดี แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เรามองเขาเปลี่ยนไปแล้ว เขามันคือซาตานในคราบนักบุญ“มึงพากูมาที่นี่ทำไม พามาเพื่ออะไร ทำไมต้องลากกูมาทำร้ายแบบนี้ด้วย!!? ”เราเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าคมคายของเขาด้วยสายตาที่ผิดหวัง เสียใจ แล้วตะคอกออกไปสุดแรง ก่อนจะรีบหยัดตัวลุกขึ้นไปยืนประจันหน้ากับเขาตรงๆ เราจ้องมองเข้าไปในดวงตาคมกริบ ซึ่งแน่นอนเราเห็นเพียงความโกรธ ความเคียดแค้น“มึงอยากจะรู้ใช่ไหม ว่ากูพามึงมาที่นี่ทำไม ได้!! เดี๋ยวมึงก็จะได้รู้เอง”หมับ!!มือหนาคว้ามาที่แขนเราด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะลากเราเข้าไปในห้องนอน และเอื้อมมือไปเปิดไฟในห้องให้สว่างวาบ เรามองเข้าไปในห้องของเขาด้วยความตื่นตระหนก เขาพาเราเข้ามาในนี้ทำไม เอาจร
Read more
EP.06 ไม่เหมาะที่จะเป็นพ่อของใคร
คุณอิฐสะบัดหัวเราทิ้ง ก่อนที่เขาจะรีบชันตัวลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้า โดยที่ไม่สนใจไยดีเราที่นอนร้องไห้อยู่บนเตียง ส่วนเราก็รีบคว้าผ้าห่มผืนหนามาคลุมตัวไว้ เรารีบหยัดตัวขึ้นแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่กองกับพื้นทีละชิ้นๆ แล้ววิ่งเข้าไปห้องน้ำ ล็อกกลอนให้เรียบร้อย เราทรุดตัวนั่งลงไปกับพื้นช้าๆ ก่อนจะยกมือเรียวเล็กขึ้นมากุมหน้าแล้วก้มลงไปร้องไห้“ฮึก!! ฮือ...”เราร้องไห้อยู่นานจนรู้สึกเหนื่อยล้า ก่อนจะนั่งเหม่ออยู่บนพื้น แต่กลับต้องสะดุ้งตกใจ เมื่อได้ยินเสียงคนเคาะประตูปัง!! ปัง!! ปัง!!เสียงเคาะประตูที่เราได้ยินมันดังมากๆ ดังซะจนทำให้เริ่มรู้สึกปวดหัว เราเลยยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหูไว้ และตอนนี้เรามีอาการหวาดหวั่นสะพรึงกลัว เรายังไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาตอนนี้ เราจึงตัดสินใจจะไม่เปิดประตูให้เขา เพราะเราหวาดกลัวเขามาก เรากลัวว่าเขาจะทำร้ายเราอีก“ทำเหี้ยอะไรอยู่ว่ะ คนจะเข้าห้องน้ำ”คุณอิฐเขาตะคอกออกมาด้วยความโมโห ก่อนจะพังประตูเข้ามา ซึ่งแน่นอนเขาก็ทำมันสำเร็จ ซึ่งตอนนี้กลอนประตูได้พังเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พอเขาเข้ามาในห้องน้ำได้ ก็เดินเข้าใส่เราด้วยอาการหัวเสีย ก่อนจะกระชากแขนเราให้ลุกขึ้นยืน“กร
Read more
EP.07 เพื่อความสะใจ
คุณอิฐหันมามองเราด้วยสายตาอันตราย ก่อนที่เราจะรีบแกะยาคุมกินไปพร้อม ๆ กันทั้งสองเม็ด แล้วดื่มน้ำตามไปอึกใหญ่ สักพักคุณอิฐเขาก็โยนมวนบุหรี่ทิ้งลงบนพื้นแล้วใช้เท้าขยี้ และก้มลงไปถุยน้ำลาย ทำไมกิริยาท่าทางเขาดูทุเรศแบบนี้ว่ะ ทุเรศแบบที่เราคิดไม่ถึง นี่เราไปตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ลงได้ยังไง“ขึ้นรถสิวะ ยืนทำเหี้ยอะไรอยู่”เขาหันมาตวาดใส่ใบหน้าขาวนวลเสียงดังลั่น จนเราสะดุ้งตกใจ“ก็กำลังจะขึ้นอยู่นี่ไง ทำไมต้องพูดเสียงดังด้วย คนอื่นเขาหันมามองกันหมดแล้ว”“แล้วทำไมกูต้องแคร์”“.....”คุณอิฐเขาเบ้ปากไหวไหล่นิดหน่อย เชิงว่ากูไม่แคร์ ส่วนเราทำสายตาลอกแลกรีบกวาดสายตามองหาผู้คน และพยายามส่งซิกให้ผู้ชายวัยกลางคนมาช่วยให้เราหนีไปจากผู้ชายเลว ๆ คนนี้ แต่พี่ผู้ชายคนนั้นเขากลับไม่สนใจ และเดินผ่านเราไปโดยไม่หันกลับมามอง ก่อนที่ไอ้คุณอิฐมันจะจับเรายัดเข้าไปในรถ สักพักรถสปอร์ตคันหรูก็เคลื่อนตัวกลับมาที่เดิม บ้านพักตากอากาศริมทะเลของเขาพอกลับมาถึงเขาก็กระชากแขนเราให้ลงจากรถ และลากเราไปที่ห้องนอนก่อนจะเหวี่ยงตัวเราเข้าไปในห้อง ร่างบางก็กระแทกไปที่ขอบเตียงอีกครั้ง เจ็บชะมัด เขาไม่มีความอ่อนโยนกับเราเลยสักนิด ส
Read more
EP.08 พูดคำอื่นที่ไม่ใช่คำว่าขอโทษ
“อึก!! ช่วยด้วย...”เราพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาเหนือน้ำสุดความสามารถ ซึ่งแน่นอนมันไม่สำเร็จ เราใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่มีกระโจนไปอีกทาง แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะที่ตรงนี้มันลึกกว่าเดิม จนเรารู้สึกเหนื่อยล้า สุดท้ายร่างบาง ๆ ก็จมลงไปใต้ทะเลลึกอย่างเชื่องช้า ทำไมมันถึงทรมานอย่างนี้ ทรมานทั้งกาย ทรมานทั้งใจ และที่ทรมานใจไปมากกว่าเดิมก็คือ เขายืนดูเรากำลังจะตายอย่างเลือดเย็น ทั้งๆ ที่เรากับเขาก็อยู่ใกล้กันแค่เอื้อม[คุณอิฐ]ร่างสูงใหญ่กำลังยืนมองผู้หญิงตัวเล็กพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาเหนือน้ำด้วยความสะใจ โดยไม่สนว่าผู้หญิงตรงหน้าจะเป็นจะตายยังไง ผมเหยียดยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันหลังกลับมาขึ้นฝั่ง สักพักก็ได้ยินเสียงเฮือกสุดท้ายร้องขอความช่วยเหลือด้วยความทรมาน จึงหันหลังกลับไปดู ก็พบว่าเธอได้หายไปแล้ว ไอ้แป้งมันกำลังจมลงไปใต้ทะเลลึก“เชี้ย!! หายไปไหนแล้วว่ะ”ด้วยความตกใจผมจึงรีบกระโจนลงไปใต้ทะเล ก่อนจะแหวกว่ายหาร่างผู้หญิงตัวเล็กด้วยความกระวนกระวายใจ ผมว่ายลงไปลึกมาก ๆ แต่ก็ยังคงหาไม่พบ แต่ผมพยายามกลั้นใจแหวกว่ายลงไปให้ลึกกว่าเดิม ก่อนจะพบร่างหญิงสาวหลับตาพริ้มจมดิ่งลงไปใต้ทะเล ผมรีบว่ายลงไปคว้าผู้หญิง
Read more
EP.09 ยิ่งเธอร้องไห้ ฉันยิ่งสะใจ
[แป้งร่ำ]หลายวันผ่านมานี่เราก็ยังคงถูกคุณอิฐกักขังหน่วงเหนี่ยวไว้ในห้อง ซึ่งถ้าคำนวณดูดีๆ วันนี้ก็เข้าวันที่ 8 แล้วที่เราไม่ได้ไปทำงาน และโทรศัพท์มือถือของเราก็แบตเตอรี่หมดไปตั้งแต่วันแรกๆ ไม่สามารถติดต่อใครได้เลย ส่วนเราก็ยังคงถูกคุณอิฐทรมานทั้งร่างกายและจิตใจ จนเนื้อตัวเราบอบช้ำไปหมดแกร๊ก...จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกด้วยผู้ชายร่างสูงใหญ่ คุณอิฐถือข้าวของเต็มไม้เต็มมือเดินเข้ามาด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะปาข้าวของทุกอย่างใส่ใบหน้าขาวนวลของเรา จนเราสะดุ้งตกใจ“เอาของพวกนี้ไป แล้วรีบไปทำอะไรมาให้กูกินซะ”“วางให้ดีๆ ก็ได้เหอะ ทำไมต้องปาใส่หน้ากันด้วย กูเจ็บเป็นนะ”“มันเรื่องของกู”เขาเบ้ปากไหวไหล่แสดงสีหน้าที่ไม่สนใจอะไร ส่วนเราได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะใช้มือเรียวเล็กกวาดข้าวของที่อยู่บนเตียงมาถือไว้ เราก้าวขาลงจากเตียงช้าๆ แล้วเดินไปที่ครัว เอาจริงๆ เราทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ทำเป็นอย่างเดียวคือหุงข้าว เพราะส่วนใหญ่เราจะซื้อกับข้าวจากตลาด เรารู้สึกกังวลใจมาก เพราะเราไม่รู้จะทำอะไรให้เขากินดี“กูซื้อของมาให้ตั้งหลายอย่าง มึงทำแค่ไข่เจียวมาให้กูแดกเนี่ยนะ”คุณอิฐเอื้อมมือมาจับ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status