ログインทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งมู่เยว่เฉินถูกทหารดินเหนียวควบคุมตัวไปยังห้องคุมขัง ส่วนลี่เอินเอินถูกนำตัวไปพักรักษาอาการบาดเจ็บ นางนอนอยู่บนแท่นนอนหมอสุ่ยและซ่งเหลียวที่ช่วยกันทำแผล แขนถูกพันด้วยผ้าขาวใบหน้าซีดเซียวและเต็มไปด้วยคราบน้ำตาโหลวหรานยืนอยู่ปลายแท่นนอน มองลี่เอินเอินอยู่เงียบๆ หยางหวางเดินเข้ามาหยุดข้างกายสายตาคมมองลี่เอินเอินเพียงครู่หนึ่ง ก่อนหันมามองโหลวหราน"โหลวหรานเจ้าจะทำอย่างไรกับลี่เอินเอิน เจ้าจะให้นางอยู่ที่นี่หรือไม่"โหลวหรานนิ่งไปสายตายังคงจับอยู่บนใบหน้าของลี่เอินเอินก่อนถอนหายใจเบาๆ"ข้ายังไม่รู้"หยางหวางไม่ได้เร่งถามเพียงยืนอยู่ข้างกายนางโหลวหรานจึงกล่าวต่อ"ถ้านางเพียงโกหก ข้าคงไม่คิดจะทำอะไร แต่ครั้งนี้นางถึงขั้นคิดฆ่าข้าแต่ถึงกระนั้นข้าก้ไมไ่ด้ใจร้ายพอที่จะไล่นางออกไปตอนนี้ ตอนที่ทุกอย่างกำลังวุ่นวาย"ดวงตาของโหลวหรานค่อยๆ เย็นลง"เรื่องนี้ถึงปล่อยผ่านไม่ได้ แต่ข้าก็จะไม่ทำอะไรเด็ดขาดกับนาง เห้นแก่ความที่นางรักท่าน"หยางหวางพยักหน้า"นางใช้ความรักในทางที่ผิด ตีความผิด และมองความรักในแบบที่ผิดคิดว่าการได้รักคือการครอบครองคนที่รัก"โหลวหรานหันกลับม
ลี่เอินเอินรีบหันไปทางฮองเฮาดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา"ฮองเฮา...ท่านช่วยพูดให้ข้าหน่อยได้ไหม"ฮองเฮามองนางอยู่นานก่อนถอนหายใจออกมา"ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะไม่เคยโทษตัวเอง เอาแต่โทษผู้อื่น"ลี่เอินเอินส่ายหน้าแรงๆ"ไม่ใช่ไม่ใช่เพราะข้า"จู่ๆ นางก็หันไปทางซ่งเหลียวก่อนพุ่งเข้าไปกระชากเส้นผมของอีกฝ่าย"เจ้าพูดสิซ่งเหลียวเจ้าเป็นคนของข้า ช่วยข้าเดี๋ยวนี้บอกพวกเขาว่าข้าพูดความจริง"ซ่งเหลียวเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยวแต่ครั้งนี้กลับไม่ยอมก้มหน้าอีกเขาปัดมือลี่เอินเอินออกก่อนสูดลมหายใจลึก"พอได้แล้ว"ลี่เอินเอินชะงักซ่งเหลียวเงยหน้าขึ้นแววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด"ข้าน้อยรู้ทุกเรื่องและเห็นทุกอย่าง"ซ่งเหลียวกำหมัดแน่น"คราวนั้นที่คุณหนูหลิวถูกไล่ออกจากค่าย ก็เป็นเพราะแผนของใต้เท้าลี่กับคุณหนู"โหลวหรานนิ่งไปซ่งเหลียวกล่าวต่อ"เรื่องวางยาทำให้ครรภ์ของคุณหนูลี่บาดเจ็บ ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก"ลี่เอินเอินหน้าถอดสี"ไม่จริง"แต่ซ่งเหลียวไม่หยุด"ไม่มียาพิษไม่มีผู้ใดวางยา ไม่มีใครทำร้ายครรภ์ของคุณหนู วันที่คุณหนูหมดสติ ก็เพียงแกล้งทำเท่านั้น"เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลาน ซ่งเหลียวกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"
ลี่เอินเอินหันขวับไปทางซ่งเหลียวดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น"ซ่งเหลียว เจ้าเป็นพยานให้ข้าสิ"ซ่งเหลียวสะดุ้งลี่เอินเอินรีบพูดต่อ"โหลวหรานเองก็รู้ไม่ใช่หรือ ตอนนั้นนางก็เห็นว่าข้าตั้งครรภ์"ทุกสายตาหันไปหาโหลวหรานโหลวหรานนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าเบาๆ"ตอนที่ข้าออกมาจากค่าย ข้าเห็นว่าเจ้าตั้งครรภ์จริง"ลี่เอินเอินรีบพยักหน้า"เห็นหรือไม่นางพูดไม่ผิด""ข้าพูดจริง ข้ายืนยันได้"แต่โหลวหรานกล่าวต่ออย่างสงบนิ่ง"นั่นมันก่อนที่ข้าจะออกมาแต่หลังจากนั้นข้าก็ไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้วข้าจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า"รอยยิ้มของลี่เอินเอินค่อยๆ หายไปรีบหันกลับไปหาซ่งเหลียว"ซ่งเหลียว เจ้าพูดสิ เจ้ารู้ว่าข้า..."ซ่งเหลียวกลับหันหน้าหนีจากนั้นก็หันกลับมาอีกทางสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด"คุณหนู...ข้า...กลัวว่าจะอยู่ที่นี่ลำบาก"กำมือแน่นก่อนถอนหายใจ"ข้าจึงไม่อยากพูดโกหก"ลี่เอินเอินหน้าซีด"เจ้า..."ซ่งเหลียวก้มหน้าลง"ข้าไม่อาจเป็นพยานให้เรื่องที่ข้ารู้อยู่แก่ใจได้"บรรยากาศเงียบลงทันทีลี่เอินเอินเริ่มตัวสั่นก่อนหันไปมองหยางหวาง"ไท่จือ...ท่านต้องเชื่อข้านะเพคะ"หยางหวางมองนางอยู่นานก่อนเอ่ยขึ้นอย่
ภายในห้องพักอีกด้านหนึ่งของค่ายกลมู่เยว่เฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ แสงตะเกียงส่องกระทบใบหน้าเย็นชาปลายพู่กันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนกระดาษแผ่นเล็กไม่นานข้อความสั้นๆ ก็ถูกเขียนจนเสร็จเขาพับกระดาษอย่างระมัดระวังก่อนผูกมันเข้ากับขาของนกพิราบตัวหนึ่ง หน้าต่างถูกเปิดออกเพียงเล็กน้อยฟุ่บ นกพิราบบินหายเข้าไปในท้องฟ้ายามเช้า มู่เยว่เฉินมองตามอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่รู้เลยว่า ทหารดินเหนียวสองนายกำลังยืนเฝ้าอยู่บนหลังคาอีกฝั่งและทุกการเคลื่อนไหวของเขาล้วนถูกจับตามองแล้ว“ท่านมู่คุณหนูหลิวให้เชิญท่านที่ลานเพื่อหารือ” มู่เยว่เฉินขมวดคิ้วก่อนจะเดินออกห้องไปทันทีไม่นานนัก ลานประชุมกลางค่ายกลก็เต็มไปด้วยผู้คนหลิวโยวเยว่ยืนอยู่ด้านหน้า หยางหวางนั่งอยู่ข้างฮ่องเต้หยางเทียนและฮองเฮา ส่วนเฉินเจิ้งกั๋วและสุ่ยซือกวานก็อยู่ใกล้ๆ โหลวหราน ลี่เอินเอินกับมู่เยว่เฉินเองก็มาร่วมประชุมด้วยหลิวโยวเยว่กวาดตามองทุกคนก่อนเอ่ยขึ้น"หลิวโยวเฉวียนกำลังรวบรวมกำลังพลเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างที่รู้กันหยกก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ นั่นหมายความว่าชีวตผู้บริสุทธิ์ก็เสียไปไม่น้อยเหมือนกัน อีกไม่นานกองทัพของเขาคงมาถึงที่นี่"ชาวบ้านบ
โหลวหรานยืนอยู่หน้าต่าง สายตามองออกไปยังค่ายทหารดินเหนียวด้านนอกเสียงฝึกใช้อาวุธดังขึ้นเป็นระยะ ทั้งปืนใหญ่และปืนกลไฟ เริ่มถูกใช้งานได้คล่องขึ้นทุกวัน โหลวหรานถอนหายใจเบาๆ ก่อนเอ่ยถาม"ระบบ ข้าเหลือเวลาอีกกี่วัน"ระบบที่กำลังนั่งอยู่บนก้อนเมฆชะงักก่อนเปิดหน้าต่างข้อมูลขึ้นมาติ๊ง ตรวจสอบสถานะหยกเศษตราวิญญาณจักรพรรดิดวงตาของระบบค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจัง"นายหญิงเจ้าขา...ตอนนี้หยกดื่มเลือดและรวบรวมพลังวิญญาณมากพอแล้ว"โหลวหรานขมวดคิ้ว"หมายความว่าอย่างไร"ระบบมองข้อความตรงหน้า"ตอนนี้เหลือเพียงรอ...ว่าวันไหนหลิวโยวเฉวียนจะตัดสินใจใช้หยก"โหลวหรานนิ่งเงียบ ระบบหันมามองโหลวหราน"แต่ฝ่ายของพวกเราก็เตรียมพร้อมมากขึ้นแล้วเจ้าค่ะ คนของท่านเริ่มใช้อาวุธทั้งสองชนิดได้คล่องแล้ว ปืนใหญ่และปืนกลไฟพร้อมใช้งาน"โหลวหรานมองออกไปยังสนามฝึกอีกครั้งก่อนถอนหายใจยาว"ในที่สุด...สงครามก็กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วสินะ"พึมพำเบาๆระบบเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าเบาๆ"เจ้าค่ะอีกไม่นาน… ทุกอย่างที่พวกเราพยายามเตรียมมา คงได้ใช้จริงแล้ว"โหลวหรานกำมือแน่นสายตาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นหนักแน่น"เช่นนั้นก็คงเลี่ยงไม่ได้ ครั้งนี้…
ภายในห้องพักสุ่ยซือกวานนั่งอยู่ข้างแท่นนอนปลายนิ้วแตะลงบนข้อมือของลี่เอินเอินอย่างสงบนิ่ง ฮองเฮายืนอยู่ไม่ไกลสีหน้าทรงเต็มไปด้วยความกังวล หลังตรวจชีพจรอยู่พักใหญ่ สุ่ยซือกวานจึงปล่อยมือก่อนเปิดหีบยาหยิบสมุนไพรออกมาหลายชนิด"ร่างกายอ่อนเพลีย"เขากล่าวเรียบๆ"มีรอยฟกช้ำเล็กน้อยจากการเดินทาง ข้าน้อยจะจัดยาสำหรับบรรเทาอาการปวดและฟกช้ำให้"ฮองเฮาขมวดคิ้วทันที"แค่นั้นหรือ"สุ่ยซือกวานเงยหน้าขึ้น"พ่ะย่ะค่ะ"ฮองเฮาทอดสายตาไปทางลี่เอินเอินที่ยังคงนั่งก้มหน้าสะอื้นดวงตาแดงก่ำ"นางเพิ่งสูญเสียบุตรในครรภ์ เหตุใดเจ้าจึงจัดเพียงยารักษาอาการบาดเจ็บเล็กน้อยไม่ควรให้ยาบำรุงเลือดหรือ"สุ่ยซือกวานนิ่งไปครู่หนึ่ง"เรื่องนี้..."เขากำลังจะอธิบายแต่ยังไม่ทันพูดจบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตู"แน่นอนเพคะ"ทุกคนหันไปมองโหลวหรานเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มนางมองไปทางสุ่ยซือกวาน"หมอสุ่ย เช่นนั้นก็จัดยาบำรุงเลือดให้ว่าที่ไท่จือเฟยเถิด"คำว่าว่าที่ไท่จือเฟยทำให้ลี่เอินเอินชะงักเล็กน้อยส่วนฮองเฮาก็พยักหน้าทันที"ถูกต้อง ต้องใช้ยาที่ดีที่สุด"สุ่ยซือกวานมองโหลวหราน ก่อนมองลี่เอินเอินแล้วจึงพยักหน้าอย่างเชื่องช้า"ได้







