เมื่อฉันทะลุมิติไปเป็นหญิงอ้วนแสนร้ายกาจ

ฟารีดา กิตติภัค นักธุรกิจสาวไฟแรง เจ้าของห้างสรรพสินค้าและร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมงทั่วประเทศ กำลังขับรถมาด้วยความเร็วบนถนนที่คุ้นเคย จู่ๆ ก็มีเจ้าหมาน้อยตัวหนึ่งวิ่งตัดหน้ารถเธออย่างกะทันหัน ด้วยสัญชาตญาณ เธอหักหลบอย่างเร็วจนรถเสียการทรงตัว พุ่งชนเข้ากับต้นไม้ข้างทางอย่างจัง

"กรี๊ดดดด!" เสียงกรีดร้องของเธอถูกกลบด้วยเสียงดังสนั่น

ปัง! โครม!

ทุกอย่างมืดดับลงสนิท และเมื่อเธอรู้สึกตัวอีกครั้ง สิ่งที่เห็นคือร่างของตัวเองที่นอนจมกองเลือดอยู่คาพวงมาลัยรถ ภาพนั้นทำเอาเธอใจสลาย

"ฮื้อๆๆๆ สวรรค์ทำไมทำกับลูกช้างแบบนี้ ผัวก็ยังไม่มี ลูกก็ยังไม่มี ทำไมไม่ให้ลูกช้างได้มีครอบครัวก่อน แล้วถ้าท่านยมถามว่ามีผัวรึยังลูกช้างจะตอบยังไง ฮื้อๆๆ" เธอคร่ำครวญอย่างน่าสงสาร

"อะแฮ่ม เจ้าชื่อ ฟารีดา กิตติพัฒน์ ใช่หรือไม่?" เสียงทุ้มต่ำและกังวานดังขึ้น เธอหันไปมองต้นเสียงก็พบกับร่างสูงใหญ่ ตัวดำทะมึนยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แต่เอ๊ะ... นามสกุลไม่ใช่ชื่อเธอนี่นา

"ฮื้อๆ ชื่อถูกเจ้าค่ะ แต่นามสกุลไม่ใช่ นามสกุล กิตติภัค ค่ะ ไม่ใช่พัฒน์" เธอตอบเสียงสะอื้น

"เอ้า! นี่ข้ามารับผิดตัวรึไงกัน ซวยแล้ว จะโดนท่านยมบ่นอีกแน่ๆ" ร่างทมิฬสบถเบาๆ อย่างหัวเสีย

ฟารีดาได้ยินดังนั้นถึงกับชะงัก การรับรู้ว่าตัวเองตายฟรีเพราะความผิดพลาดของยมทูตทำให้เธอหันขวับ!กลับไปมองร่างของตัวเองอีกครั้ง แล้วก็ร้องไห้หนักกว่าเดิมอย่างห้ามไม่อยู่

“โฮ…ฮื้อๆๆๆๆ”

"เอาล่ะๆ เจ้าอย่าร้องไห้ไปเลย ข้าขอโทษ จะส่งเจ้าไปเกิดใหม่แทนแล้วกัน และไถ่โทษจะให้ของเป็น กำไลมิติห้างสรรพสินค้าของเจ้าเอง"

เธอได้ฟังก็ได้แต่ทำตาปริบๆ เกิดใหม่? กำไลมิติ? อะไรกันวะเนี่ย? ยังไม่ทันได้เอ่ยถามหรือทำความเข้าใจ เธอก็ถูกดูดด้วยแรงมหาศาล สัมผัสได้ถึงความเร็วที่พุ่งผ่านดวงดาวนับล้าน กระทั่งสติของเธอก็ดิ่งวูบหายไปในความมืดมิดอีกครั้ง

.

.

.

ย้อนกลับไปในยุคจีน ปีค.ศ. 1979 ณ คอมมูนชนบทอันเงียบสงบ เสียงเจื้อยแจ้วของการทำงานและเสียงตะโกนสั่งงานดังแว่วมาตามลม ฟางหรู แม่สามีของ หลี่ซูเซียว กำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกธัญพืชในโรงงานของคอมมูน เหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าอย่างไม่ใส่ใจ เพราะนี่คืองานประจำวันที่ต้องทำเพื่อแลกแต้มอาหารสำหรับครอบครัว

"ป้าฟางครับ! ป้าฟาง! ลูกสะใภ้รองของป้าล้มหัวฟาดพื้นสลบที่หน้าบ้านแน่ะครับ!" เสียงหอบเล็กๆ ของเด็กหนุ่มวิ่งเข้ามาตะโกนบอกด้วยความตื่นตระหนก

ฟางหรูชะงักมือ ใบหน้าตึงเครียดขึ้นมาทันที "เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะนี่!" เธอพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย ไม่ต้องเดาให้ยากก็รู้ว่าต้องเป็นฝีมือของหลี่ซูเซียวสะใภ้รองตัวปัญหาสร้างเรื่องอีกแล้ว

ใจจริงฟางหรูไม่ชอบหน้าหลี่ซูเซียวเอาเสียเลย ตั้งแต่ที่ยายอ้วนคนนี้วางยา เฉินเฟยเทียน ลูกชายคนรองของเธอจนต้องมาแต่งงานกัน แถมยังมีลูกชายด้วยกันหนึ่งคนคือ เปาเปา แต่ถึงอย่างนั้นหลี่ซูเซียวก็ไม่เคยทำตัวเป็นแม่ที่ดี ไม่เคยสนใจงานบ้านงานเรือน มีแต่สร้างปัญหาไม่เว้นแต่ละวัน จนเฉินเฟยเทียนต้องแยกบ้านออกมาอยู่เองกับลูกชายเพื่อความสบายใจของทุกคนในบ้าน

แม้จะไม่ชอบใจเพียงใด แต่สายเลือดก็ตัดไม่ขาด หลี่ซูเซียวก็ยังคงเป็นสะใภ้ของบ้านสกุลเฉินอยู่ดี ยิ่งคิดถึงหลานชายตัวน้อยอย่างเปาเปาที่อาจจะไม่มีใครดูแล ฟางหรูก็ไม่อาจจะนิ่งเฉยได้ เธอวางตะกร้าในมือลงอย่างรีบร้อน ก่อนจะรีบไปลาหัวหน้าหน่วยเพื่อไปดูสถานการณ์ที่บ้านลูกชาย

.

.

.

หลังจากที่ฟางหรูรีบรุดมาถึงบ้านลูกชาย สิ่งแรกที่เห็นคือร่างอวบอ้วนของหลี่ซูเซียวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหน้าบ้าน และเสียงร้องไห้จ้าของเด็กชายตัวน้อย

"ฮื้อๆๆ แม่ก๊าบๆๆ" เปาเปา ลูกชายวัยสองขวบ กำลังพยายามเขย่าตัวแม่ที่ร่างกายใหญ่โตกว่าเขาหลายเท่าด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด ใบหน้าเล็กๆ เปื้อนน้ำตาด้วยความตกใจและหวาดกลัว

ฟางหรูรีบถลาเข้าไปอุ้มหลานชายตัวน้อยขึ้นมาแนบอกทันที "ย่ามาแล้วลูก ย่ามาแล้ว" เธอปลอบประโลมเปาเปาที่ยังคงสะอึกสะอื้นไม่หยุด

ในขณะที่ย่ากำลังกอดปลอบหลานชายอยู่นั้นเอง จู่ๆ เสียงกรีดร้องอันแหลมสูงก็ดังขึ้น

"กรี๊ดดดดด!"

ฟารีดาที่ถูกดูดข้ามมิติมาพลันลืมตาขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องนั้น แต่ทว่านี่ไม่ใช่เสียงของเธอเลยแม้แต่น้อย ร่างกายที่รู้สึกอึดอัด หนักอึ้ง และใหญ่โตผิดปกติทำให้เธอขยับตัวได้ยาก พลันเธอก็รู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรงจนต้องยกมือขึ้นกุมขมับ

ภาพความทรงจำของร่างนี้ไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก ทั้งเรื่องราวของ หลี่ซูเซียว หญิงอ้วนร้ายกาจที่วางยาเฉินเฟยเทียนจนได้แต่งงาน มีลูกชายชื่อเปาเปา แต่กลับไม่เคยดูแลใส่ใจใคร มีแต่สร้างปัญหาให้ครอบครัวสามีจนถูกเกลียดชัง และสาเหตุที่เธอต้องล้มหัวฟาดพื้นก็เพราะวิ่งไล่ตีเด็กที่มาล้อว่าเธออ้วนเหมือนหมู!

ให้ตายเถอะ! เธอเกิดใหม่ในร่างของยัยอ้วนที่ทำตัวร้ายกาจคนนี้หรือนี่! ไมนะ! ท่านยมใจร้ายมากกกก!