ยาพิษที่หวานที่สุด คืออ้อมกอดจากฮ่องเต้ทรราช!!

บทนำ: ภายใต้หน้ากากและม่านมุก 

กลิ่นกำยานดอกมู่หลานผสมผสานกับสุราท้อแดงลอยอวลอยู่กลางอากาศ มันคือกลิ่นหอมรัญจวนที่มอมเมาบุรุษทั่วทั้งเมืองหลวงให้ลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้น... ‘หอหมื่นบุปผา’ สถานเริงรมย์อันดับหนึ่งที่ซ่อนเครือข่ายข่าวกรองที่ใหญ่ที่สุดเอาไว้ในเงามืด

หลังม่านมุกระย้าในห้องลับชั้นบนสุด ร่างระหงในชุดกระโปรงผ้าไหมสีแดงเพลิงเอนกายอยู่บนตั่งเตียงนุ่ม มือเรียวขาวผ่องดุจหยกสลักแกว่งจอกสุราไปมาอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยชาดสีสดเหยียดยิ้มเย้ยหยันให้กับโชคชะตา

ใครจะไปคิดว่า ‘จ้าวลี่อิน’ บุตรสาวภรรยาเอกแห่งจวนอัครเสนาบดี สตรีร้ายกาจที่ผู้คนทั้งแคว้นต่างก่นด่าและรังเกียจ จะตื่นขึ้นมาในร่างนี้หลังจากการถูกลอบวางยาพิษเมื่อสามปีก่อน... จากจุดจบที่ควรจะตายอย่างอนาถตามหน้าประวัติศาสตร์เดิม เธอพลิกกระดานอำนาจทั้งหมด รวบรวมสวะที่สังคมทิ้งขว้างมาสร้างขุมกำลังใหม่ และสถาปนาตนเองเป็น ‘เถ้าแก่เนี้ย’ ผู้ลึกลับที่ไม่มีใครเคยเห็นใบหน้าใต้ผ้าคลุมหน้าครึ่งซีกนี้

ปัง!

เสียงถีบประตูไม้แกะสลักดังสนั่นจนบานพับแทบหลุดกระเด็นทำลายความเงียบงัน ลมพายุขนาดย่อมพัดเอาม่านมุกปลิวว่อน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่ที่แผ่รังสีสังหารกดดันจนอากาศในห้องแทบจะถูกสูบออกไปจนหมด

‘หยางเหวินหลง’ ชินอ๋องผู้กุมอำนาจทางการทหาร บุรุษที่ได้ชื่อว่าดุดัน อำมหิต และไร้หัวใจที่สุดในแคว้น... และเป็นบุรุษที่เกลียดชังจ้าวลี่อินเข้ากระดูกดำ!

"ส่งตัวสายลับของแคว้นเยี่ยนที่ซ่อนอยู่ในหอนี้มาให้เปิ่นอ๋อง... หรือจะให้เปิ่นอ๋องเผาที่นี่ทิ้งซะ" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว นัยน์ตาดุดันดั่งพญาเหยี่ยวตวัดมองสตรีในชุดแดงที่ยังคงนั่งนิ่งไม่สะทกสะท้าน

"ช่างใจร้อนเสียจริงพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง" จ้าวลี่อินจงใจดัดเสียงให้แหบพร่าและเย้ายวน เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน กรีดกรายเรือนร่างที่ถูกเน้นสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ผ้าไหมบางเบาเดินเข้าไปหาเขาทีละก้าว "หอหมื่นบุปผาของหม่อมฉันมีแต่สุราเลิศรสและสาวงาม... หาได้มีสายลับที่ท่านอ๋องตามหาไม่"

"อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า!"

เพียงพริบตาเดียว หยางเหวินหลงก็พุ่งเข้ามาประชิดตัว มือหนาหยาบกร้านจากการจับดาบคว้าหมับเข้าที่รอบลำคอระหง ออกแรงดันร่างของเธอจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับเสาไม้สลักลายอย่างแรง!

"อ๊ะ..." จ้าวลี่อินเผลอหลุดเสียงครางในลำคอเมื่อความจุกแล่นริ้ว ทว่าแววตาของเธอกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกลับช้อนตามองเขาด้วยสายตาท้าทาย ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือเพียงคืบ ทำให้ลมหายใจร้อนผ่าวของบุรุษตรงหน้ารินรดลงบนผิวแก้มของเธอ

กลิ่นอายบุรุษเพศที่ผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ จากตัวเขา กระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างในกายให้ตื่นตัว

หยางเหวินหลงจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่โผล่พ้นผ้าคลุมหน้าสีแดงเพลิง ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกพลันชะงักงันเมื่อได้กลิ่นหอมประหลาดจากกายสตรีใต้ร่าง... มันไม่ใช่กลิ่นน้ำอบราคาถูก แต่เป็นกลิ่นหอมหวานที่ทำให้เส้นสติของเขาตึงเครียด สายตาคมกริบเลื่อนต่ำลงมามองเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ

แทนที่จะบีบคอให้ตายคามือ... นิ้วโป้งสากของเขากลับเผลอไล้ไปตามแนวกรอบหน้าของเธออย่างลืมตัว ผ่านเนื้อผ้าที่ปิดบังริมฝีปากนั้นเอาไว้

"เจ้าคิดว่ามารยาตื้นๆ พวกนี้... จะใช้กับข้าได้ผลอย่างนั้นหรือ?" เสียงของเขาลดความดุดันลง ทว่ากลับแทนที่ด้วยความแหบพร่าที่เต็มไปด้วยอันตรายบางอย่างที่ลึกล้ำกว่าเดิม ร่างกายกำยำขยับเบียดแนบชิดจนจ้าวลี่อินสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแกร่งและอุณหภูมิความร้อนที่แผ่ซ่านออกมา

"แล้วได้ผล... หรือไม่เล่าเพคะ?" เธอเชิดหน้าขึ้น ริมฝีปากภายใต้ผ้าคลุมเฉียดผ่านปลายนิ้วของเขาอย่างจงใจ 

เขากัดกรามกรอด ดวงตาเป็นประกายด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกปั่นและความอยากเอาชนะ มือหนาอีกข้างเลื่อนขึ้นมาหมายจะกระชากผ้าคลุมหน้าที่น่ารำคาญนี้ออกเพื่อดูสิว่า... สตรีที่กล้ายั่วโมโหและปลุกปั่นอารมณ์เบื้องลึกของเขาจนแทบคลั่งผู้นี้ คือใคร!

หากหน้ากากนี้หลุดออก... หากเขารู้ว่าสตรีที่เขากำลังปรารถนาจนแทบจะกลืนกิน คือ ‘นางร้าย’ ที่เขาเคยลั่นวาจาว่าขยะแขยงที่สุด... สวรรค์คงได้ถล่มลงมาที่หอหมื่นบุปผาแห่งนี้เป็นแน่!