Masukบิดาของหลิวโหลวหรานได้เสียสละชีวิตเพื่อปกป้องชีวิตไท่ซางหวงจากกบฏ หลิวโหลวหรานถูกบังคับให้แต่งงานกับฮ่องเต้ที่ไม่เคยรักเพราะมีหญิงที่รักอยู่ก่อนแล้ว แต่เพียงเพราะไทเฮาและไท่ซางหวงที่ยืนกรานหากไม่แต่งกับโหลวหรานจะไม่มอบบัลลังก์ให้กับหยางหวาง เมื่อฮ่องเต้ขอหย่าและเลือกที่จะกลับไปหาหญิงที่รักของเขาในขณะที่โหลวหรานกำลังตั้งครรภ์ และนางกลับต้องมาตาย แต่ยังๆ ไม่จบ โหลวหรานคนที่แกร่งกว่าไม่ยอมคนที่มาเข้าร่างโหลวหรานและมาพร้อมกับความฮาพร้อมกับระบบกลับมาแก้แค้น หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า หาญท้าชะตาเน่าๆ จะแก้แค้นสำเร็จหรือไม่ แน่นอนพร้อมกันนี้เราจะไม่ปล่อยให้ท่านผู้ใช้ต้องโดดเดี่ยว ระบบของเราจะซัพพอร์ตท่านจนกว่าจะแก้แค้นสำเร็จ...
Lihat lebih banyakยามบ่ายแสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาภายในบ้านหลังเล็ก สายลมพัดเอื่อยพาให้ม่านผ้าสีอ่อนขยับเบาๆ โหลวหรานนั่งพิงขอบหน้าต่า สายตาเหม่อมองออกไปยังแปลงผักด้านนอก บริวารดินเหนียวกำลังช่วยกันรดน้ำ พรวนดิน และเก็บผลผลิตอย่างขยันขันแข็ง แต่ดวงตาของนางกลับไร้ประกายราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลาแอ๊ด...ประตูไม้ถูกผลักเปิดออกช้าๆ สุ่ยซือกวานเดินเข้ามาในมือถือถาดไม้เล็กๆ บนนั้นมีขนมหวานที่ชิงอวี้เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ พร้อมน้ำชาร้อนหนึ่งกา หมอหนุ่มวางถาดลงบนโต๊ะเบา“เฮ้อได้พักสักที”ก่อนหันมองโหลวหราน"คุณหนูหลิว"โหลวหรานค่อยๆ หันมา"หืม" สุ่ยซือกวานขมวดคิ้วนิดๆ"เจ้าเป็นอะไรไป วันนี้ดูเงียบผิดปกติ"โหลวหรานยิ้มบางๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืนกว่าทุกครั้ง หยิบถ้วยชาขึ้นมาแต่กลับไม่ได้ดื่มเพียงมองไอร้อนที่ลอยขึ้นจากถ้วยก่อนพูดช้าๆ"ข้าน่ะ...อยากเป็นเหมือนท่านจัง"สุ่ยซือกวานเลิกคิ้ว"เหมือนข้าหรือ"โหลวหรานพยักหน้า"ไม่ต้องผูกพันกับใคร อยู่คนเดียวตัดสินใจคนเดียว ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใครไปแล้วยังไม่ต้องคิดกังวลเรื่องใดวันๆ ข้าเห้นแต่ท่านสนุกสนาน"สุ่ยซือกวานไม่ได้ตอบทันทีเพียงนั่งลงตรงข้ามเงี
ภายในฐานลับกลางหุบเขาบรรยากาศคึกคักกว่าทุกวันที่ผ่านมาลานกว้างซึ่งเคยเงียบเหงา บัดนี้เต็มไปด้วยกองดินเหนียวสูงราวเนินเขาเล็กๆโหลวหรานนั่งอยู่กลางลาน มือทั้งสองขยับไม่หยุด ปั้นหุ่นดินเหนียวทีละตัวข้างกายนาง ชิงอวี้กำลังช่วยขนน้ำ ส่วนบริวารดินเหนียวอีกหลายสิบคนต่างช่วยกันปั้นอย่างขยันขันแข็งคนหนึ่งปั้นศีรษะอีกคนปั้นแขนอีกคนปั้นลำตัว งานดำเนินไปอย่างเป็นระบบติ๊ง นายหญิงเจ้าขาทุกอย่างเริ่มลงตัวแล้วเจ้าค่ะ”โหลวหรานยิ้มจริงอย่างระบบว่า ทุกอย่างค่อยๆเป็นรูปเป็นร่างแล้วทุกครั้งที่โหลวหรานแตะปลายนิ้วลงบนหน้าผากหุ่นแสงสีทองก็สว่างวาบก่อนหุ่นดินจะลืมตาขึ้น แล้วประสานมือพร้อมกัน"นายหญิงขอรับ พวกข้าน้อยพร้อมรับคำสั่งเดี๋ยวนี้” เพียงครึ่งวันจำนวนบริวารก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สามสิบคน ห้าสิบคน กระทั่งตกเย็น กองทัพดินเหนียวก็มีจำนวนทะลุหนึ่งร้อยนายอีกด้านหนึ่งของลานสุ่ยซือกวานกำลังยืนถือกิ่งไม้แทนไม้ชี้ด้านหน้ามีบริวารดินเหนียวสิบกว่าคนนั่งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ"นี่คือเส้นลมปราณ ตรงนี้คือจุดชีพจร หากแทงเข็มผิด คนไข้ตายต้องจำให้แม่นเรียนรู้ให้เยอะ"หุ่นดินเหนียวทั้งหมดพยักหน้าพร้อมกัน"เข้าใจ
"เดี๋ยวก่อน ข้ารวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร"ระบบหัวเราะคิกคัก"ก่อนนายหญิงจะทะลุมิติมา ท่านเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมากเจ้าค่ะ ทรัพย์สินพวกนี้ระบบสำรองข้อมูลไว้หมด"โหลวหรานลูบคาง"แล้วเอามาทำอะไรได้"ระบบยิ้มกว้าง"ใช้แลกไอเท็มต่างๆ ได้เจ้าค่ะเงินจากโลกเดิม ถือเป็นสกุลเงินพิเศษ ร้านค้าระดับสูงรับเฉพาะเงินประเภทนี้"ติ๊ง ร้านค้าระดับตำนานระบบสะบัดมือหน้าต่างสีรุ้งค่อยๆ เปิดออกด้านในเต็มไปด้วยไอเท็มที่มีแสงวิบวับจนแทบละลานตาระบบยิ้มจนตาหยี"นายหญิงเจ้าขา ยินดีต้อนรับสู่ร้านค้าของเหล่าเศรษฐีเจ้าค่ะ ต่อจากนี้...ต่อให้แต้มหมด แต่ตราบใดที่เงินในโลกเดิมยังอยู่ ท่านก็ยังซื้อของระดับสูงได้อีกมากมายเลยเจ้าค่ะ" โหลวหรานนั่งเท้าคางอยู่หน้าหน้าต่างร้านค้าของระบบดวงตาเป็นประกายอย่างที่ระบบไม่เคยเห็นมาก่อนส่วนระบบกลับเริ่มรู้สึกหวั่นๆ"นายหญิง...เหตุใดท่านยิ้มเช่นนั้นเจ้าคะ"โหลวหรานยิ้มกว้างก่อนชี้ไปยังตัวเลขทรัพย์สินในโลกปัจจุบัน"ลองเอาเงินพวกนี้..มาแลกเป็นแต้ม แล้วข้าจะซื้อของเพิ่มให้หมดเลย เอาให้เยอะที่สุด"ระบบถึงกับอ้าปากค้าง"ทั้งหมดเลยหรือเจ้าคะ""ใช่"โหลวหรานพยักหน้า"ถ้ามีของดี ก็ซื้อ
ภายในกระโจมบัญชาการ แผนที่แคว้นฉีผืนใหญ่ถูกกางอยู่บนโต๊ะไม้หยางหวางยืนอยู่ด้านหนึ่งของโต๊ะ หลิวโยวเยว่ยืนอยู่ข้างกันทั้งสองกำลังชี้ตำแหน่งค่ายทหาร เส้นทางลำเลียงเสบียง และเมืองสำคัญที่ยังภักดีต่อฮ่องเต้หยางเทียน ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ฮองเฮาประทับอยู่ด้านข้างทั้งสี่กำลังหารืออย่างเคร่งเครียด"หากรวบรวมกองกำลังชายแดนได้สำเร็จ"หลิวโยวเยว่กล่าวพลางชี้ลงบนแผนที่"พวกเราจะมีทหารเพิ่มอีกราวสามหมื่นนาย"หยางหวางพยักหน้า"แต่ก่อนจะถึงวันนั้น ต้องรักษาเส้นทางลำเลียงเสบียงไว้ให้ได้"ฮ่องเต้หยางเทียนพยักหน้าเห็นด้วย"ถูกต้อง การศึกมิใช่มีเพียงการรบ หากเสบียงขาด ต่อให้มีกำลังพลมากเพียงใดก็ไร้ประโยชน์"ทุกคนกำลังจะหารือต่อ แต่ม่านกระโจมกลับถูกเปิดออกลี่เหวินหานเดินเข้ามาสีหน้าสงบนิ่งเมื่อเข้ามาถึงก็ประสานมือคำนับ"ถวายบังคมฝ่าบาท"หยางเทียนเพียงพยักหน้าเล็กน้อย"มีเรื่องใด"ลี่เหวินหานเดินเข้ามาใกล้โต๊ะสายตากวาดมองแผนที่เพียงครู่เดียวก่อนใช้นิ้วชี้ลงไปยังเมืองหนึ่ง"ข้าน้อยเห็นว่า ไม่ควรส่งกำลังไปทางนี้ ควรเปลี่ยนเป็นเส้นทางนี้จะเหมาะกว่า"เขาพูดต่อโดยไม่หยุด"ส่วนกองกำลังด้านตะวันตก ควรแบ่งออกเป็น












Ulasan-ulasan