บทที่ 12 อิ่มอกอิ่มใจ

@หอพัก

“ขับรถกลับดี ๆ นะ”

หันไปพูดกับคนขับเมื่อรถจอดนิ่งหน้าหอพัก

ชายหนุ่มทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อย นี่เธอไล่กันทางอ้อมชัด ๆ

“นิว”

รีบเอ่ยเรียกหญิงสาวก่อนที่เธอจะเปิดประตูลงจากรถ

“ว่า” หันมาขานรับเขาเพียงสั้น ๆ

“ไม่คิดจะชวนขึ้นไปกินก๋วยเตี๋ยวบนห้องหน่อยเหรอ”

“ไม่อะ”

“อย่างนี้ก๋วยเตี๋ยวของเราก็เส้นอืดหมดอะดิ ครึ่งชั่วโมงเลยนะกว่าจะขับรถถึงคอนโดอะ”

“ไม่อืดหรอกน่า แม่ค้าเขาแยกเส้นกับน้ำมาให้แล้ว พอถึงคอนโดกายก็แค่เอาเข้าไปอุ่นในไมโครเวฟก็กินได้แล้ว”

ยิ้มบางเบาก่อนจะตั้งท่าเตรียมลงจากรถของเขา แต่จู่ ๆ ชายหนุ่มก็ดึงรั้งเรียวแขนเล็กเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนเกือบแนบชิด ยิ่งจังหวะที่หญิงสาวหันกลับมาปลายจมูกสองคนแทบจะชนกัน ดวงตากลมโตสบตากับเขาเพียงชั่วครู่แต่สุดท้ายก็เป็นฝ่ายหลบตาก่อน

“ทำไมเดี๋ยวนี้นิวไม่ค่อยอยากให้เราขึ้นห้อง มีอะไรซ่อนอยู่ในห้องเหรอ”

กดเสียงต่ำถามหญิงสาวในขณะที่สายตาลุ่มลึกมองเธอไม่กะพริบราวกับรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

หญิงสาวถอยใบหน้าออกมาเล็กน้อย จ้องมองริมฝีปากหยักได้รูปที่อยู่ใกล้แค่คืบ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแล้วกดเอาไว้แน่น หัวใจเต้นระส่ำระสายจนแทบไม่เป็นจังหวะ

เขาเข้ามาใกล้เธอมากเกินไปแล้ว

“ถามทำไมไม่ตอบ”

เสียงของชายหนุ่มถามย้ำช่วยเรียกสติให้หลุดออกจากภวังค์ เธอดันตัวเขาให้ออกห่างแล้วรีบเอ่ยตอบ

“ไม่มีสักหน่อย”

“หึ...ไม่มีก็ดี”

แค่นหัวเราะในลำคอแล้วพูดเสียงเข้ม ก่อนจะยอมปล่อยมือจากเรียวแขนของหญิงสาว ไม่อยากจะรบเร้าเธอไปมากกว่านี้เพราะกลัวว่าเธอจะอึดอัด แค่ทุกวันนี้นินิวแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากอยู่ใกล้เขา ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร

หลังจากหญิงสาวลงจากรถไป ชายหนุ่มก็ขับรถออกมาจากหอพักของเธอ เขาเปิดมือถือหลังจากที่ปิดเครื่องเอาไว้นาน ข้อความนับร้อยกระหน่ำเตือนไม่หยุดไม่หย่อน คงเป็นข้อความแจ้งเตือนว่ามีคนโทรเข้าและข้อความจากเพื่อน ๆ ที่ส่งมาถามตอนที่เขากับนินิวแยกตัวออกมาเดินด้วยกันแค่สองคน เขาหยิบขึ้นมาอ่านแต่ก็ไม่ได้สนใจจะตอบกลับ

เลื่อนมือถือไปเรื่อย ๆ ในขณะที่รถจอดติดไฟแดง ระหว่างนั้นก็มีคนโทรเข้ามาพอดิบดี สายตาคมมองดูชื่อคนที่โทรเข้ามาแล้วพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ครับไอริน”

“พี่กายทำไมหนีกลับไม่บอกไอรินสักคำล่ะคะ โทรไปก็ไม่ติดส่งข้อความไปก็ไม่อ่าน”

“พอดีมือถือพี่แบตหมดน่ะ แค่นี้นะพี่กำลังขับรถอยู่”

หลังพูดจบก็กดวางสายทันที พักหลังมานี้ไอรินทำตัวน่ารำคาญชะมัด โทรจิกเขาแล้วก็ตามติดเขาแจราวกับเป็นอะไรกัน คิดขึ้นมาแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดไม่หาย

เขาหันมาสนใจถนนข้างหน้าอีกครั้งเมื่อถึงสัญญาณไฟจราจรสีเขียว

ส่วนอีกด้าน หลังจากถึงห้อง หญิงสาวก็รีบหาสายชาร์จแบตเตอรี่มือถือแล้วรีบชาร์จมันอย่างจ้าละหวั่น หลังจากนั้นก็มาจัดการเทก๋วยเตี๋ยวใส่ชาม ปรุงรสเสร็จสรรพกำลังจะตักเข้าปาก

แต่ทว่าจู่ ๆ ก็ดันนึกถึงใบหน้าของใครบางคนขึ้นมา มือหนา ๆ ตอนที่จูงมือเธอเดินเที่ยวตลาดคิดแล้วยังรู้สึกตื่นเต้นไม่หาย

ใบหน้าสวยเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว ก่อนที่เสียงเรียกเข้าจากมือถือจะดังขึ้นมาอย่างขัดจังหวะ

ครืด! ครืด! ครืด!

หญิงสาวรีบกดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของหลิน

“ว่าไงแก”

“แกสิว่าไง หายไปไหนกันสองคน โทรไปก็ไม่ติดทั้งคู่เลย”

“ฉันก็เดิน ๆ อยู่แถวนั้นแหละไม่ได้ไปไหนสักหน่อย พอดีว่ามือถือมันแบตหมดน่ะ ของกายก็คงแบตหมดเหมือนกันมั้ง”

“แหม! พร้อมใจกันหมดพอดีเลยเนอะ แถมยังแยกไปเดินกันสองต่อสองอีก แปลก ๆ อยู่นะ”

“ไม่แปลกหรอก ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ”

“แน่ใจ?”

“แน่ใจจ้า ปกติมากกกก แล้วนี่ แค่จะโทรมาถามเรื่องนี้เหรอ?”

“อ่อใช่ เกือบลืมเลย พอดีมีเรื่องอยากจะเม้า”

“เรื่อง?”

“ก็เรื่องน้องไอรินคนสวยน่ะสิ ฉันอยากให้แกเห็นหน้านางตอนที่หันมาแล้วไม่เห็นไอ้กายฉิบเป๋งเลย หน้านี่...เหลอหลาแถมยังซีดเป็นไก่ต้มเลยแก หันไปถามคนนั้นทีคนนี้ทีว่าพี่กายไปไหน แล้วนางก็กดมือถือยิก ๆ เลย สงสัยจะโทรหาไอ้กายแต่โทรไม่ติด ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ นึกถึงแล้วก็ขำไม่หาย ดู ๆ ไปแล้วฉันว่า...ไอ้กายมันก็ไม่ได้สนใจน้องไอรินอะไรนั่นสักเท่าไหร่เลยนะ งานนี้แกชนะจ้า”

“ชนะอะไรล่ะ ไม่ได้ไปลงแข่งกับใครสักหน่อย แค่นี้นะ จะกินก๋วยเตี๋ยว”

“อย่าให้เห็นนะว่าแอบยิ้ม”

“อย่าทำเป็นมารู้ดีหน่อยเลย”

แกล้งทำเสียงดุใส่คนปลายสาย แต่ก็แอบยิ้มจริง ๆ อย่างที่หลินพูดนั่นแหละ

“ไม่ต้องกินแล้วมั้งก๋วยเตี๋ยวอะ อิ่มอกอิ่มใจแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ไอ้บ้าหลินพูดมาก แค่นี้นะ”

“จ้า...เจอกันพรุ่งนี้ คืนนี้นอนให้หลับล่ะ”

หลังจากวางสายจากเพื่อนสาว นินิวก็ยิ้มจนแก้มปริ เธอหันมาสนใจก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าอีกครั้ง ตั้งท่าจะตักขึ้นมากินแต่ก็ต้องชะงักงัน จู่ ๆ ก็รู้สึกไม่อยากกินขึ้นมาราวกับรู้สึกอิ่ม สงสัยจะอิ่มจริง ๆ อย่างที่หลินพูด

...อิ่มอกอิ่มใจ...