Mag-log inเขาช่วยชีวิตเธอจากเงื้อมมือของชายฉกรรจ์นับสิบในสถานที่อโคจร ก่อนจะยื่นมือเข้ามาเปลี่ยนโลกอันมืดมนของเธอให้กลับมาสวยงามอีกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่เขาคอยทะนุถนอมและมอบความรักให้หมดหัวใจ กำลังใช้ความรักนั้นเป็นอาวุธเพื่อทำลายเขาและครอบครัวอย่างเลือดเย็น ‘น้ำค้าง’ ถูกปลูกฝังให้เกลียดชังครอบครัวของ ‘เมฆคินทร์’ ผู้ชายที่เธอต้องเข้าไปตีสนิท หลอกให้รัก และทำให้เขาเจ็บปวดอย่างสาสมกับสิ่งที่ครอบครัวของเขาเคยทำไว้กับแม่ของเธอ เธอจึงยอมสวมหน้ากากเป็นหญิงสาวแสนไร้เดียงสา ปล่อยให้เขาหลงรักจนหมดหัวใจ ก่อนจะกระชากหน้ากากออกแล้วเหยียบย่ำความรู้สึกของเขาให้แหลกสลาย ทว่า…น้ำค้างไม่เคยรู้เลยว่า ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอเองก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานแก้แค้นของคนที่เธอเรียกว่าแม่ เมื่อความจริงถูกเปิดเผย ผู้หญิงที่เคยเชื่อมั่นในความแค้นของตัวเองจะเหลืออะไรให้ยึดเหนี่ยวอีก ในเมื่อแม้แต่ชาติกำเนิดและความรักที่ได้รับก็อาจเป็นเพียงเรื่องโกหก และผู้ชายที่เธอคิดจะทำลาย…กลับเป็นคนเดียวที่รักเธอโดยไม่เคยเรียกร้องสิ่งใดตอบแทน เมื่อความรักเริ่มต้นจากคำลวง และความแค้นเกิดจากความจริงเพียงครึ่งเดียว ใครกันแน่ที่จะต้องชดใช้ให้กับบาปที่ไม่ได้ก่อ
view moreบทนำ
เวลาเกือบห้าทุ่มภายในห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ยังมีการพูดคุยเรื่องธุรกิจดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง เมฆคินทร์ ภูวดล นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนดูเอกสารบนแท็บเล็ตเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนวางมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า คืนนี้เขามีนัดพบกับตัวแทนกลุ่มทุนจากต่างประเทศ ซึ่งสนใจเข้าร่วมลงทุนในโครงการขยายเส้นทางบินของสายการบินภูวดลแอร์ไลน์ ธุรกิจการบินที่ครอบครัวของเขาก่อตั้งขึ้น และปัจจุบันอยู่ภายใต้การบริหารของเขา การเจรจาใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้เล็กน้อย แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี “ผมจะให้ทีมกฎหมายส่งร่างสัญญาฉบับแก้ไขไปให้ภายในวันศุกร์นะครับ” เมฆคินทร์กล่าวกับชายวัยกลางคนฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงสุขุมและหนักแน่น “ยินดีครับคุณเมฆคินทร์ หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันในเร็ว ๆ นี้” “เช่นกันครับ” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จับมือกับคู่เจรจาก่อนเดินออกมาส่งถึงหน้าห้องรับรอง โดยมีธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวคอยถือแฟ้มเอกสารตามหลัง “คุณเหนือจะกลับเลยไหมครับ” “อืม พรุ่งนี้มีประชุมเช้า” “ผมให้คนเอารถมารอแล้วครับ” เมฆคินทร์พยักหน้า แต่ก่อนจะเดินไปถึงลิฟต์ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นขึ้นเสียก่อนชื่อของวาโยปรากฏบนหน้าจอ “ว่าไง” “มึงอยู่ไหนแล้ว” “กำลังจะกลับ” “กลับอะไรนักหนาวะ คืนนี้กูเลี้ยง ฉลองที่มึงปิดดีลได้ไม่ใช่หรือไง” เมฆคินทร์ถอนหายใจเบา ๆ “กูไม่ได้เป็นคนปิดดีลคนเดียว” “เออ ๆ ถ่อมตัวเข้าไป เดี๋ยวนี้จะชวนมึงออกมาแต่ละทีต้องมีเหตุผลทางธุรกิจประกอบตลอด” “มีอะไรก็พูดมา” “กูอยู่ชั้นล่าง มึงลงมาเจอกันหน่อย ธีร์ก็อยู่” ชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนตอบรับอย่างไม่เต็มใจนัก “ครึ่งชั่วโมง” “เออ แค่นั้นก็ยังดี” สายถูกตัดไป เมฆคินทร์หันไปบอกผู้ช่วยให้กลับไปพักได้ ไม่จำเป็นต้องรอรับเขา เพราะวาโยจะเป็นคนขับรถไปส่ง ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา เขาก็ลงมาถึงโซนไนต์คลับซึ่งแยกออกจากพื้นที่รับรองด้านบนอย่างชัดเจน เสียงดนตรีดังสนั่น แสงไฟหลากสีเคลื่อนไหวไปทั่วบริเวณ ผู้คนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าราคาแพงกำลังสนุกสนานกับค่ำคืนของตัวเอง วาโยนั่งอยู่ในโซน VIP พร้อมแก้วเครื่องดื่มในมือ ข้างกันมีธีรภัทร เพื่อนสนิทอีกคนที่เพิ่งเลิกเวรจากโรงพยาบาล “โอ้โห ประธานใหญ่เสด็จแล้วครับ” วาโยยกแก้วขึ้นทักทายทันทีที่เห็นเขา “มึงนี่ว่างมากหรือไง” “ว่างสิ ถึงได้มีเวลามานั่งรอคนสำคัญ” ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนเลื่อนแก้วน้ำเปล่าไปตรงที่นั่งว่าง “นั่งก่อนเถอะ กูว่าอีกเดี๋ยวมันก็คงกลับแล้ว” “รู้ทันอีก” เมฆคินทร์นั่งลงโดยไม่สนใจเสียงแซว เขาปลดกระดุมสูทเม็ดบน แล้วรับแก้วน้ำจากเพื่อน “วันนี้เจรจาเป็นไงบ้าง” ธีร์ถาม “เรียบร้อยดี แต่ยังมีรายละเอียดที่ต้องให้ฝ่ายกฎหมายตรวจอีกนิดหน่อย” “ชีวิตมึงนี่มีแต่เรื่องงานจริง ๆ” “แล้วชีวิตมึงมีอะไรบ้าง นอกจากเที่ยวกับหาเรื่องแซวกู” “มีเรื่องผู้หญิงด้วยครับ” วาโยตอบหน้าตาเฉย ธีร์ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา บทสนทนาของทั้งสามคนดำเนินไปเรื่อย ๆ ส่วนใหญ่เป็นเรื่องงานและเรื่องไร้สาระที่วาโยชอบหยิบมาพูดให้คนอื่นปวดหัว เมฆคินทร์ไม่ได้ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มากนัก เขาตั้งใจว่าจะกลับตามเวลาที่บอกไว้ กระทั่งเวลาผ่านไปประมาณยี่สิบนาทีชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้ง ก่อนลุกขึ้นหยิบเสื้อสูทที่พาดอยู่ข้างตัว “กลับแล้ว?” “อืม พอแล้ว” “เดี๋ยวก่อนสิวะ เพิ่งมาเอง” “พรุ่งนี้กูมีประชุม” “เออ ๆ คนมีภาระเยอะ” เมฆคินทร์ไม่ได้ตอบโต้ เพียงเดินออกจากโซนรับรองส่วนตัวไปยังทางเดินด้านนอก โดยตั้งใจจะใช้ทางเชื่อมอีกฝั่งเพื่อออกไปยังลานจอดรถ แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงปลายทาง เสียงบางอย่างก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเดินแคบด้านหลัง “ช่วยด้วยค่ะ! ปล่อยหนู!” ฝีเท้าของชายหนุ่มหยุดลงทันทีเขาหันไปตามทิศทางของเสียง คราวนี้มีเสียงผู้ชายหัวเราะตามมา ก่อนจะเป็นเสียงร้องขอความช่วยเหลืออีกครั้ง เมฆคินทร์ขมวดคิ้ว สายตาคมมองไปยังประตูทางเดินซึ่งเปิดแง้มอยู่ “คุณเหนือ มีอะไรหรือเปล่าครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยที่เดินตามมาถามขึ้น “มีคนอยู่ข้างใน” เขาวางเสื้อสูทลงบนแขน ก่อนสาวเท้าไปทางต้นเสียงโดยไม่ลังเล และนั่นคือวินาทีที่เขาได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังถูกชายฉกรรจ์เกือบสิบคนล้อมเอาไว เสียงดนตรีหนักหน่วงจากด้านในผับหรูแทบกลบเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่ดังมาจากทางเดินด้านหลัง ร่างบอบบางของหญิงสาวถูกกระชากจนเสียหลัก แผ่นหลังชนเข้ากับผนังปูนเย็นเฉียบ มือเล็กพยายามปัดป้องฝ่ามือหยาบกร้านที่กำลังฉุดกระชากเสื้อผ้าของเธออย่างไม่ปรานี “ปล่อยนะ! ช่วยด้วย!” น้ำค้างกรีดร้องจนเสียงแหบพร่า แต่ดูเหมือนเสียงของเธอจะไม่มีความหมายสำหรับผู้ชายกลุ่มนั้นเลยแม้แต่น้อย ชายฉกรรจ์เกือบสิบคนล้อมเธอเอาไว้ บางคนหัวเราะเยาะ บางคนยืนกั้นทางออก ขณะที่อีกคนพยายามจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบเข้าหากัน “ร้องไปก็ไม่มีใครได้ยินหรอกน้อง” “พวกพี่แค่อยากคุยด้วย ทำไมต้องเล่นตัวขนาดนั้นวะ” “อย่าเข้ามานะ! หนูบอกให้ปล่อย!” น้ำค้างดิ้นสุดแรงเกิด เล็บมือข่วนเข้ากับแขนของคนที่จับเธอจนอีกฝ่ายสบถลั่น ก่อนฝ่ามือหนัก ๆ จะฟาดลงบนแก้มจนใบหน้าหันไปตามแรงกระแทก เพียะ! โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนไปชั่วขณะ เธอรู้สึกแสบไปทั้งแก้ม หูอื้อ และมีรสคาวเลือดจาง ๆ อยู่ในปาก แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความเจ็บปวดคือสายตาของผู้ชายตรงหน้า สายตาที่ไม่ได้มองเธอเป็นมนุษย์คนหนึ่ง “อย่าทำให้พวกพี่ต้องใช้กำลังสิ” น้ำตาไหลอาบแก้ม หญิงสาวส่ายหน้าทั้งที่ไม่มีแรงเหลือแล้ว “หนูขอร้อง…ปล่อยหนูไปเถอะค่ะ” “กูบอกแล้วไงว่าอย่าเสียงดัง!” มือใหญ่ตะปบเข้าที่ต้นแขนอีกครั้ง น้ำค้างพยายามบิดตัวหนี แต่กลับถูกผลักจนเข่ากระแทกพื้นอย่างแรง ในจังหวะที่เธอกำลังจะถูกลากเข้าไปด้านใน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากปากทางเดิน “หยุด” ไม่ใช่เสียงตะโกน ไม่ได้ดังไปกว่าเสียงของคนอื่นด้วยซ้ำ แต่กลับทำให้ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างถือโทรศัพท์มือถือ ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิทจนยากจะคาดเดาอารมณ์ เมฆคินทร์ ภูวดล เขาเพิ่งเดินออกมาจากห้องรับรองส่วนตัว หลังเสร็จธุระกับคนรู้จักด้านใน ก่อนจะพบภาพที่ไม่ควรเกิดขึ้นตรงทางเดินด้านหลัง สายตาคมกวาดมองผู้ชายเกือบสิบคน ก่อนหยุดอยู่ที่หญิงสาวซึ่งนั่งตัวสั่นอยู่บนพื้น “มีปัญหาอะไรกัน” หนึ่งในนั้นรีบก้าวออกมา สีหน้าพยายามทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “ไม่มีอะไรครับพี่ แค่เรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย” เมฆคินทร์มองรอยแดงบนแก้มของหญิงสาว แล้วเลื่อนสายตาไปยังเสื้อผ้าที่ถูกดึงจนเสียรูปทรง “เข้าใจผิด?” “ครับ น้องเขาเป็นคนรู้จักพวกผม” “เธอรู้จักพวกคุณหรือเปล่า” คำถามนั้นทำให้ชายกลุ่มดังกล่าวเงียบไปชั่วขณะ เมฆคินทร์ไม่ได้ละสายตาจากหญิงสาว “ตอบผม” น้ำค้างเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำสั่นระริก เธอพยายามรวบรวมเสียงที่เหลืออยู่ก่อนส่ายหน้า “ไม่ค่ะ…หนูไม่รู้จักพวกเขา” เพียงเท่านั้น สีหน้าของเมฆคินทร์ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาหันกลับไปมองกลุ่มชายตรงหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ถอยออกไป” “พี่ครับ อย่าเพิ่งเข้าใจผิด พวกผมแค่—” “ผมไม่ได้ถามเหตุผล” น้ำเสียงเรียบเฉยตัดบทอีกฝ่ายอย่างเด็ดขาด “ผมบอกให้ถอย” ชายคนหนึ่งหัวเราะหยัน ก่อนเดินเข้ามาประจันหน้า “พี่เป็นใครวะ ถึงมาสั่งพวกกู” เมฆคินทร์เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนถอนหายใจอย่างคนที่เริ่มหมดความอดทน “คนที่กำลังให้โอกาสพวกคุณเดินออกไปดี ๆ” “อย่ามาทำเป็นเก่ง!” หมัดหนัก ๆ พุ่งเข้าหาใบหน้าของเขา แต่เมฆคินทร์เบี่ยงตัวหลบได้ทัน ก่อนคว้าข้อมืออีกฝ่ายบิดกลับและผลักจนร่างนั้นกระแทกผนัง ความโกลาหลเกิดขึ้นในเวลาไม่กี่วินาที ชายอีกสองคนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน เมฆคินทร์ยกแขนป้องกัน ก่อนสวนกลับอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้สะเปะสะปะ แต่แม่นยำและเด็ดขาดพอจะทำให้อีกฝ่ายเสียหลัก “คุณเหนือ!” เสียงผู้ติดตามที่วิ่งตามมาจากด้านในดังขึ้น “เรียกรปภ. แล้วแจ้งตำรวจด้วย อย่าให้ใครออกจากที่นี่” “ครับ” สถานการณ์เริ่มควบคุมได้เมื่อพนักงานรักษาความปลอดภัยเข้ามาสมทบ ชายที่เหลือถูกผลักออกจากหญิงสาว ก่อนจะถูกแยกตัวออกไป เมฆคินทร์จัดแขนเสื้อที่ยับเล็กน้อย แล้วหันกลับไปมองคนที่ยังนั่งอยู่บนพื้นน้ำค้างกอดตัวเองแน่น เธอไม่ได้สนใจคนที่กำลังถูกควบคุมตัว ไม่ได้สนใจเสียงพูดคุยรอบข้างด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่เธอทำคือพยายามดึงชายกระโปรงลงมาปกปิดเรียวขาที่เปิดเผยเพราะการถูกกระชาก ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทออกจากตัว ก่อนย่อตัวลงวางคลุมไหล่ให้ “ลุกไหวไหม” น้ำค้างเงยหน้ามองเขาดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนเมฆคินทร์ต้องลดน้ำเสียงลง “ไม่ต้องกลัวแล้ว พวกนั้นทำอะไรเธอไม่ได้อีก” หญิงสาวพยายามลุกขึ้น แต่ขาอ่อนจนเกือบทรุด ชายหนุ่มจึงประคองต้นแขนเอาไว้ “เจ็บตรงไหนบ้าง” เธอส่ายหน้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นพยักหน้าอย่างสับสน น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลลงมาอีกครั้ง “หนู…หนูกลัวค่ะ” “ผมรู้” เขาไม่ได้พูดปลอบโยนยืดยาว เพียงประคองเธอให้ยืนได้มั่นคง แล้วหันไปสั่งผู้ติดตามให้จัดการเรื่องที่เหลือ “เตรียมรถ แล้วให้คนตรวจสอบกล้องวงจรปิดทั้งหมด ผมต้องการรู้ว่าเธอเข้ามาที่นี่กับใคร” “ครับคุณเหนือ” น้ำค้างได้ยินทุกคำ แต่ไม่มีแรงพอจะสนใจอะไรอีกแล้ว เธอเดินตามชายแปลกหน้าไปอย่างเงียบงัน จนกระทั่งมาถึงรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ด้านหน้า เมฆคินทร์เปิดประตูให้ ก่อนหันกลับมาถาม “มีใครที่ผมต้องติดต่อให้ไหม ครอบครัวหรือคนสนิท” คำถามนั้นทำให้หญิงสาวชะงักมือที่กำเสื้อสูทของเขาอยู่แน่นขึ้นเล็กน้อย “ไม่มีค่ะ” “ไม่มีเลย?” “หนูไม่มีใครให้โทรหาแล้วค่ะ” เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ซักไซ้ต่อ ทั้งที่รู้ว่าคำตอบสั้น ๆ นั้นยังมีอะไรซ่อนอยู่ “งั้นไปโรงพยาบาลก่อน” น้ำค้างพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนก้าวเข้าไปนั่งในรถ ระหว่างทาง เธอเอาแต่มองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจก มือยังคงกำชายเสื้อสูทที่คลุมอยู่บนไหล่เอาไว้ราวกับเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยให้รู้สึกปลอดภัย เมฆคินทร์เหลือบมองเธอเป็นระยะ เขาไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ ไม่รู้ว่าเธอเข้าไปอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้นได้อย่างไร และไม่รู้ว่าคำว่าไม่มีใครของเธอเป็นความจริงมากน้อยแค่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้คือ คืนนี้เขาคงปล่อยให้เธอกลับไปเผชิญอะไรตามลำพังไม่ได้ “คุณคะ…” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นจากเบาะข้างกาย “ว่าไง” “ถ้าหนูขอร้องอะไรคุณสักอย่าง…คุณจะช่วยหนูได้ไหมคะ” เมฆคินทร์หันมองเธอเพียงแวบเดียว “ลองบอกมาก่อน” น้ำค้างเม้มริมฝีปาก ดวงตาที่เพิ่งผ่านความหวาดกลัวมาหมาด ๆ ค่อย ๆ เอ่อคลอขึ้นอีกครั้ง “หนูไม่อยากกลับไปที่เดิมแล้วค่ะ” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบทันทีเขามองถนนเบื้องหน้า ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุม “คืนนี้เธอไม่ต้องกลับไปไหนทั้งนั้น รักษาตัวให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยคุยกัน” น้ำค้างก้มหน้าลงปลายนิ้วของเธอค่อย ๆ คลายออกจากชายเสื้อสูท ก่อนจะกำมันไว้ใหม่อีกครั้ง ค่ำคืนนี้ เมฆคินทร์คิดเพียงว่าตัวเองกำลังช่วยผู้หญิงคนหนึ่งให้พ้นจากอันตราย เขาไม่เคยรู้เลยว่า การเปิดประตูรถให้ผู้หญิงแปลกหน้าขึ้นมาในคืนนั้น จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่เขาไม่อาจถอยกลับไปเป็นคนเดิมได้อีก และไม่รู้เลยว่า…ผู้หญิงที่กำลังนั่งอยู่ข้างกาย อาจเป็นคนที่มีเหตุผลมากที่สุดในการเข้ามาอยู่ในชีวิตของเขาแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟระย้าสาดส่องลงมาในห้องรับแขกส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยความเย้ายวน น้ำค้างในชุดนอนผ้าซาตินสีดำสนิทเนื้อนุ่มลื่น ทิ้งตัวแนบไปกับเรือนร่างอ้อนแอ้น เสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาถูกผูกทับไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดตรงช่วงเนินอกและหัวไหล่ระหงที่ถูกแต่งแต้มด้วยกลิ่นน้ำหอมสูตรพิเศษ กลิ่นหอมหวานรัญจวนใจที่ลอยละล่องอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับเชื้อเชิญให้ใครต่อใครเข้ามาสัมผัสใกล้ชิดบนโต๊ะตรงหน้ามีขวดเหล้าราคาแพงและแก้วคริสตัลวางจัดเตรียมไว้อย่างประณีต น้ำค้างยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตากลมโตทอประกายระยิบระยับด้วยความมุ่งมั่นในเมื่อการเข้าหาเขาตามปกติไม่อาจเจาะทะลวงผ่านกำแพงความระแวดระวังไปได้ เธอก็จำเป็นต้องใช้ อาวุธที่ผู้หญิงอย่างเธอมีอยู่เป็นเครื่องมือในการสยบความสุขุมของเขาลงแกร๊ก... เสียงเปิดประตูดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเธอหัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้ดูเย้ายวนและอ่อนระโหยราวกับคนกำลังมึนเมาเล็กน้อย“อึ่ก”หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากขณะที่ เมฆคินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าจากการทำงาน ทว่า เมื่อกวาด
แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดทาบลงบนใบหน้าเรียบเนียน น้ำค้างนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนนุ่ม หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความสั้น หัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งพิมนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเปิดอ่านข้อความบนหน้าจอ[พิม: แกมัวทำบ้าอะไรอยู่หะ! ชักช้าโอ้เอ้อยู่ได้! ฉันให้เวลาแกอีกแค่สามวันเท่านั้น ถ้างานนี้พังเพราะความโง่และความใจอ่อนของแก แกก็รู้ดีว่าฉันจะจัดการแกยังไง อย่าทำตัวไร้ประโยชน์เด็ดขาด แกก็รู้ดีนี่ว่าแม่ไม่ชอบ!]ตัวอักษรแต่ละคำเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและถ้อยคำขู่ตะคอกที่อ่านแล้วชวนให้สะท้านสันหลังวาบ น้ำค้างเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกดดันจากพิมไม่เคยมีความเป็นพี่น้องเจือปนอยู่เลย มีเพียงคำสั่งและการข่มขู่ราวกับเธอบังคับให้คนรับใช้ทำตามคำสั่งอย่างไร้ความปรานีทั้งที่เราเป็นพี่น้องกันแท้ๆ เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะฝ่ากำแพงความสุขุมของเมฆคินทร์เข้าไปได้อย่างไรเพราะตลอดสองสามวันที่ผ่านมา น้ำค้างพยายามใช้ความอ่อนหวานและรอยยิ้มออดอ้อนตามที่เคยเป็นมาเข้าหาเขา ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง แม้ภายนอกเมฆคินทร์จ
บทที่3ผู้หญิงในบ้านของเมฆคินทร์เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ขณะที่เมฆคินทร์กำลังอ่านรายงานผลประกอบการของสายการบินอยู่หลังโต๊ะทำงานเขาเหลือบมองหน้าจอ ก่อนพบว่าเป็นข้อความจากวาโยในกลุ่มไลน์ที่มีสมาชิกเพียงสามคน ได้แก่เขา วาโย และธีรภัทรกลุ่ม: สามคนสามวัย (แต่ไม่มีใครยอมแก่)วาโย: วันนี้อยู่บริษัทไหมธีร์: ถ้าถามหาเหนือ โทรไปถามเองวาโย: กูถามเผื่อมันไม่ว่างเมฆคินทร์: มีอะไรวาโย: จะเข้าไปหาเมฆคินทร์: นัดก่อนวาโย: โอ้โห เดี๋ยวนี้ต้องนัดด้วยเหรอครับท่านประธานธีร์: มึงก็อย่ากวนมันเมฆคินทร์วางโทรศัพท์ลงโดยไม่ตอบต่อ เขามีประชุมกับฝ่ายการตลาดในอีกยี่สิบนาที และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนสิ้นวันเสียงเคาะประตูดังขึ้น ธนกฤตเปิดเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร“คุณเหนือครับ เอกสารที่ต้องเซ็นวันนี้ครับ”“วางไว้ก่อน”“ครับ อีกเรื่องหนึ่งครับ คุณวาโยโทรมาถามว่าคุณอยู่หรือเปล่า”“เขาส่งข้อความมาแล้ว”ธนกฤตพยักหน้ารับ ก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ“คุณวาโยแจ้งว่าจะเข้ามาพบช่วงบ่ายครับ”“ถ้ามีธุระก็ให้เข้ามา”“ครับ”เมฆคินทร์กลับไปสนใจเอกสารตรงหน้า ไม่ได้ใส่ใจนักว่าคนเป็นเ
บทที่2หนึ่งปีที่เขาไม่เคยถามหนึ่งปีต่อมาเสียงกริ่งลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้นในเวลาเกือบสองทุ่มเมฆคินทร์ก้าวออกมาพร้อมกระเป๋าเอกสารในมือ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เนกไทคลายออกเล็กน้อยหลังผ่านการประชุมต่อเนื่องมาตลอดทั้งวันเขาเพิ่งกลับจากการหารือกับคณะกรรมการบริหารสายการบิน และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนวันประชุมใหญ่ในสัปดาห์หน้าแต่สิ่งแรกที่เห็นเมื่อเปิดประตูเข้ามาในเพนต์เฮาส์กลับไม่ใช่เอกสารหรือความเงียบอย่างที่คุ้นเคย“คุณเหนือกลับมาแล้วเหรอคะ”เสียงหวานดังมาจากห้องนั่งเล่นน้ำค้างในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนลุกขึ้นจากโซฟา ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าต่ำ ใบหน้าสดใสมีรอยยิ้มต้อนรับเหมือนทุกครั้งหนึ่งปีที่แล้วเธอยังเป็นผู้หญิงตัวสั่นอยู่บนเตียงโรงพยาบาล แต่ตอนนี้กลับเดินเข้ามาหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเพนต์เฮาส์แห่งนี้เป็นบ้านของเธอมาตั้งแต่แรก“กินข้าวหรือยัง”“ยังค่ะ รอคุณอยู่”เมฆคินทร์วางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนมองนาฬิกาข้อมือ“ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องรอ”“ก็หนูอยากกินพร้อมคุณนี่คะ”“ถ้าผมกลับเที่ยงคืน เธอก็จะรอถึงเที่ยงคืน?”“ถ้าคุณกลับเที่ยงคืน หนูก็คงหลับรออยู่