บทที่ 2 ข้าวผัดหมูของโปรด

นินิวทำหน้ามุ่ยนิด ๆ แววตาไม่พอใจฉายชัดใส่คนที่แย่งกระเป๋าเธอไปสะพายอย่างถือวิสาสะ

ทำไมเขาต้องใจดีกับเธออยู่เรื่อยเลย แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่เธอจะตัดใจจากเขาได้สักทีล่ะ

หญิงสาวพ่นลมหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย ครั้นจะขัดคนเอาแต่ใจก็ดูจะไม่เป็นผล รายนั้นขึ้นรถได้ก็สตาร์ตทันที ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเธอจะยินยอมหรือเปล่า

“ไปเถอะน่า”

ซันดันไหล่นินิวให้เดินไปขึ้นรถ หญิงสาวจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย ไม่คิดจะขัดขืนอะไรอีก

คงมีเพียงซันเท่านั้นที่มองออกว่าเธอรู้สึกอย่างไรกับสกาย ส่วนเจ้าตัวน่ะเหรอ สงสัยไม่ค่อยได้บริโภคเนื้อปลาสักเท่าไหร่ หรือไม่ก็ไม่เคยสนใจ จึงไม่เคยรับรู้เลยว่าเธอแอบมีใจให้เขาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแล้ว

ความสัมพันธ์ของนินิวและสกายเป็นเพียงเพื่อนสนิทที่เรียนห้องเดียวกันตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยมปลาย เรียกได้ว่าเห็นหน้ากันแทบจะทุกวัน ถ้าเป็นคนอื่นคงจะเบื่อหน้ากันไปแล้ว

แต่สำหรับหญิงสาวมันกลับไม่เป็นแบบนั้น หัวใจดวงน้อย ๆ รู้สึกหวั่นไหวทุกครั้งกับความใกล้ชิดที่ชายหนุ่มเผลอมอบให้ แล้วไหนจะเป็นการปฏิบัติต่อเธออย่างใส่ใจ มันทำให้เธอเผลอใจไปชอบเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็เผลอหึงหวงทุกครั้งที่เห็นเขาใกล้ชิดหรือพูดคุยกับผู้หญิงคนอื่น

แม้จะพยายามห้ามความรู้สึกไม่ให้ใจหวั่นไหวไปกับความใกล้ชิด และหลาย ๆ ครั้งที่ข่มใจไม่ให้คิดกับเขาเกินเพื่อน แต่ดูเหมือนว่ายิ่งพยายามมากเท่าไหร่ความหลงใหลในตัวเขากลับเพิ่มมากขึ้นทุกวัน จนทำให้การพูดคุยกันในบางครั้งมันเริ่มอึดอัดมากขึ้นเรื่อย ๆ

หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะขึ้นไปนั่งที่เบาะด้านหลังของรถหรู ทิ้งหน้าที่นั่งคู่คนขับให้กับซันอย่างเลี่ยงไม่ได้

คนไม่พอใจได้แต่นั่งหน้ามุ่ยไม่พูดไม่จา ต่างจากคนเอาแต่ใจที่คลี่ยิ้มออกมาราวกับมีความสุข เขามองใบหน้าเง้างอผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะหยิบกล่องอะไรบางอย่างยื่นให้เธอ

“อะนี่! ข้าวผัดหมูของโปรดนิว ตอนแรกเรากะว่าจะเอาให้ตอนนั่งกินข้าวด้วยกัน นี่เราผัดเองกับมือเลยนะ รับรองว่ารสชาติแบบที่นิวชอบเป๊ะ”

ทำดีกับเธออีกแล้ว แถมยังรู้ใจไปเสียทุกอย่าง รู้ไปหมดว่าเธอกินรสชาติไหน แต่ทุกอย่างที่ทำให้ก็แค่ในฐานะเพื่อนสนิทของเขาเท่านั้น ก็เขาตั้งปณิธานเอาไว้แล้วนี่นาว่าชาตินี้จะไม่มีแฟน

“แล้วของกูล่ะ”

ซันชี้นิ้วมาที่ตัวเองเสียงพูดเหมือนโวยวายนิด ๆ เขาก็เป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่อนุบาลเหมือนกัน ไม่เห็นสกายจะใส่ใจเขาเหมือนใส่ใจนินิวบ้างเลย

“ซื้อแดกเองครับเพื่อน”

หันมาพูดกับคนข้าง ๆ ก่อนจะหันไปให้ความสนใจคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง ดูเหมือนว่าเพื่อนสาวของเขาจะไม่ได้สนใจเลยสักนิด ใบหน้างองุ้มไม่ได้มีทีท่าว่าจะคลายลงราวกับว่ากำลังไม่พอใจอะไรสักอย่างในตัวเขา

“นิวเป็นไร ไม่พอใจอะไรเราป้ะเนี่ย”

มีอะไรก็ถามออกไปตรง ๆ เพราะยังไงก็เพื่อนกัน

“เปล่านะ”

รีบปฏิเสธทันควัน นี่เธอเผลอทำตัวงี่เง่าใส่เขาอีกแล้ว อย่าลืมสิว่าเธอเป็นแค่เพื่อนนะนินิว

หญิงสาวรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วฝืนยิ้ม

“ถ้างั้นก็รับข้าวกล่องนี่ไป”

พูดพร้อมกับยื่นกล่องอาหารให้นินิวอีกครั้ง เธอยื่นมือไปรับอย่างจนใจ

คนเอาแต่ใจคลี่ยิ้มแล้วหันมาสนใจด้านหน้า หลังจากนั้นรถหรูก็เคลื่อนตัวไปตามถนนของมหาวิทยาลัย ก่อนจะจอดนิ่งที่หน้าตึกคณะทันตแพทย์ซึ่งเป็นคณะที่นินิวและซันเรียนอยู่

“ขอบใจนะที่มาส่ง”

เอ่ยบอกเจ้าของรถเรียบร้อยก็เปิดประตูลงจากรถ โดยไม่ลืมหยิบกล่องข้าวผัดลงมาด้วย

“ขับรถดี ๆ เพื่อน”

ซันเอ่ยแล้วปิดประตูรถให้ ยืนรอส่งเพื่อนอยู่ริมฟุตบาท

นัยน์คมของเจ้าของรถจ้องมองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่นอกรถ ช่วงนี้นินิวดูแปลกไปไม่ค่อยชวนคุยเหมือนเมื่อก่อน ไหนจะท่าทีหมางเมินเย็นชาที่พักหลังมานี้แสดงให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง หรือเขาเผลอทำอะไรให้เธอโกรธโดยไม่รู้ตัวกันนะ

ชายหนุ่มลดกระจกรถลงเล็กน้อยแล้วพูดกับเธอเพื่อดูท่าที

“เย็นนี้เรามารับเหมือนเดิมนะ”

เพียงได้ยินประโยคว่าจะมารับ ก็ทำเอาหัวใจที่เคยพยายามข่มให้นิ่งเริ่มสั่นไหวขึ้นมา ยิ่งเห็นรอยยิ้มหวาน ๆ ของเขามันยิ่งทำให้หัวใจของเธอพองโตราวกับเลือดลมสูบฉีดอย่างรุนแรง ถ้าเป็นอย่างนี้เธอจะตัดใจจากเขาได้ยังไงกัน

คนบ้า! จะทำให้หลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลยรึยังไง...

ตำหนิเขาในใจ แต่สุดท้ายก็พยักหน้าให้เขาง่าย ๆ ราวกับต้องมนต์สะกด เธอเผลอตอบรับความใจดีของเขาอีกแล้ว กว่าจะคิดได้รถหรูก็เคลื่อนตัวออกไปจนลับตาเสียแล้ว

สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกของตัวเองอย่างราบคาบอีกครั้งจนได้