บทที่ 3 ยังไหวอยู่

คณะทันตแพทย์

ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนม้านั่งใต้ตึกคณะ ตาคู่สวยจ้องมองกล่องข้าวผัดหมู ก่อนเสียงพ่นลมหายใจดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าจนทำให้คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามพลอยรู้สึกหงุดหงิดไปด้วย

“จะนั่งถอนหายใจอีกนานไหม ชอบมันทำไมไม่บอกมันไปตรง ๆ วะ”

“จะให้บอกยังไงล่ะ ไม่ได้ยินที่กายมันประกาศปาว ๆ รึไงว่าชาตินี้ไม่คิดจะมีแฟนน่ะ การมีแฟนมันไม่ดีขนาดนั้นเลยรึไง”

พูดระบายความในใจออกมาพร้อมกับถามลอย ๆ ไม่คาดหวังจะได้คำตอบ การมีแฟนมันไม่ดีเลยหรือยังไงกัน ถึงได้ไม่อยากมีแฟนขนาดนั้น

“ไม่รู้เว้ย ไม่เคยมี”

คนตรงหน้าตอบกลับมาลอย ๆ หนุ่มสาวเพื่อนสนิทหันหน้าไปคนละทางแล้วพ่นลมหายใจออกมาราวกับคิดหนักไม่ต่างกัน คนหนึ่งก็แอบรักเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกัน ส่วนอีกคน อยากมีแฟนแต่ก็ยังหาไม่ได้

“นินิว!”

เสียงแหลมเอ่ยเรียกดังมาแต่ไกล สองคนหันไปมองตามเสียงที่คุ้นหู ตรงทางเดินปรากฏร่างเล็กของ หลิน เพื่อนสาวในกลุ่มอีกคน เธอวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะด้วยท่าทางหอบเหนื่อย

“โอ๊ย! เหนื่อย ขอน้ำกินหน่อย”

ยังไม่ทันได้อนุญาต หลิน ก็หยิบแก้วชาเขียวของซันยกขึ้นแล้วดูดเข้าไปอึกใหญ่ ใบหน้าจิ้มลิ้มของคนเชื้อสายจีนหันไปยิ้มให้กับเจ้าของแก้วน้ำอย่างสบายใจ ก่อนจะแกล้งเรอออกมาเสียงดัง

“เอ่ออออ!!!”

“น่าเกลียดว่ะไอ้หลิน”

ปลายนิ้วเรียวของซันดันหน้าผากคนส่งเสียงเรอน่าเกลียด หลินแลบลิ้นล้อเลียนแล้วเดินอ้อมไปนั่งลงอีกฝั่ง ก่อนจะหันมาเห็นใบหน้าบูดบึ้งของเพื่อนสาวคนสวย

“เป็นอะไร หน้าเครียดเชียว”

แค่เห็นหน้าเพื่อนอีกคน นินิวก็ลอบถอนหายใจอีกครั้ง ไม่รู้จะตอบเพื่อนยังไงดี ถ้าบอกไปก็คงได้ยินหลินพูดประโยคเดิม ๆ แน่

'แอบชอบมันมาตั้งหลายปีไม่เห็นจะมีอะไรคืบหน้าสักนิด ทนดูมันควงผู้หญิงคนนั้นทีคนนี้ทีให้ปวดใจเล่นอยู่ได้ ฉันว่าแกเลิกชอบมันไปเถอะ เดี๋ยวแม่จะหาให้เอง ผู้ชายดี ๆ ยังมีอีกตั้งเยอะแยะ สวย ๆ อย่างแกรับรองว่าหัวกระไดบ้านไม่แห้งหรอก'

นี่คือคำพูดที่หลินพร่ำบอกเธออยู่เสมอ

...ถ้าเลิกชอบได้ง่าย ๆ ก็ดีสิ...

และนี่คือประโยคที่เธอตอบหลินในใจ

“สรุปว่าเป็นอะไร”

หลินถามขึ้นอีกครั้ง

“จะมีอะไรล่ะ ก็เรื่องเดิมนั่นแหละ เรื่องไอ้กายน่ะดิ”

คำตอบของซันทำให้หลินถึงกับต้องหันขวับไปมองหน้าเพื่อนสาว เธอขมวดคิ้วนิด ๆ อย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่

“ก็บอกแล้วว่าให้เลิกชอบก็ไม่เชื่อ สุดท้ายต้องมานั่งอมทุกข์อีกแล้วเห็นไหม”

“ไม่ถึงกับอมทุกข์สักหน่อย ยังไหวอยู่น่า ไม่ต้องห่วงหรอก”

...ยังไหวแหละ เพราะยังทนได้อยู่...

“จ้า...ไหว ถ้าไหวอย่างที่ปากพูด จะมานั่งทำหน้าซังกะตายอย่างนี้เหรอ แล้วนี่อะไรเนี่ย? อย่าบอกนะว่าไอ้กายมันเอาข้าวผัดหมูมาอ่อยแกอีกแล้วอะ”

“อืม”

ครางตอบสั้น ๆ ก่อนจะหันไปมองกล่องข้าวผัดหมูที่วางอยู่บนโต๊ะ บางทีก็นึกสงสัยอยู่เหมือนกัน หรือว่าสกายแอบใส่ยาเสน่ห์มาในข้าวผัดหมูด้วย เธอถึงได้ติดใจรสชาติของมันนักหนา

“เฮ่อ! ฉันละยอมใจไอ้กายมันเหมือนกันนะ ไม่ได้รักไม่ได้ชอบ แต่มาทำดีให้ความหวังอยู่ได้ ถึงจะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ ก็เถอะ มาทำดีด้วยอย่างนี้เป็นใครใครก็คิด”

“แต่ถ้าเป็นเธอไม่ต้องคิดนะหลิน”

ซันพูดล้อเล่น

“เป็นฉันแล้วยังไง ทำไมถึงไม่ต้องคิด”

“ก็สภาพอย่างเธอไอ้กายมันไม่น่าจะเอาไปทำพันธุ์หรอก ถ้ามันจะทำดีกับเธอมันก็คงจะทำเพราะความเวทนาเท่านั้นแหละ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ”

ซันหัวเราะเสียงดังลั่น ดูจะถูกอกถูกใจที่ได้แกล้งหลิน

คนถูกแกล้งทำหน้าบึ้งขึ้นมาทันควัน ตาสวยขึงตึงรู้สึกโมโหไอ้คนปากร้าย สวย ๆ อย่างเธอเนี่ยนะจะไม่มีคนอยากเอาไปทำพันธุ์ คอยดูเถอะสักวันแม่จะทำให้คนปากเสียคลานเข่ามาอ้อนวอนขอความรัก

นินิวนิ่งฟังสองคนทะเลาะกัน ก่อนจะฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ หรือบางทีที่สกายทำดีกับเธออาจเป็นเพราะความเวทนาอย่างที่ซันพูด

ก็เธอมันเป็นแค่ลูกแม่ค้าขายขนมหวาน แตกต่างจากเขาที่ฐานะทางบ้านร่ำรวย เป็นถึงหลานเจ้าของไร่องุ่นที่ใหญ่ที่สุดในโคราช ถ้าเขาจะทำดีกับเธอเพราะความเวทนาในฐานะเพื่อนก็คงจะไม่แปลกอะไร

คิดแล้วก็เจ็บหน่วง ๆ ที่หัวใจขึ้นมา

คณะวิศวกรรมศาสตร์

หลังจากไปส่งเพื่อนทั้งสองคน สกายก็ขับรถกลับมาที่คณะของตัวเอง จอดรถเสร็จก็เดินมุ่งไปยังโต๊ะประจำกลุ่มที่ยังมีพวกเพื่อนของเขานั่งอยู่

“มาเร็วจังวะ นึกว่าจะมัวอ้อยอิ่งกับเพื่อนสาวคนสวยซะอีก”

เชนเอ่ยแซวเป็นเรื่องปกติ ก็สกายชอบทำตัวติดกับนินิวราวกับแฟนกันอย่างไรอย่างนั้น

“อ้อยอิ่งเชี่ยอะไร กูบอกแล้วไงว่านินิวเป็นแค่เพื่อน”

“เพื่อนห่าอะไร กูเห็นไปรับไปส่งกันทุกวัน”

“เพื่อนก็คือเพื่อนไม่มีอย่างอื่น”

ตอบเพื่อนน้ำเสียงติดหงุดหงิด เขารู้สึกรำคาญและเบื่อหน่ายกับคำถามพวกนี้เต็มทน ก็แค่ไปรับไปส่งเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งและบางครั้งก็มีซันไปด้วย ไม่เข้าใจเลยว่าพวกเพื่อนของเขาจะสงสัยอะไรกันนักกันหนา

ความสัมพันธ์ของเขากับนินิว เป็นแค่เพื่อนที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ตอนที่อยู่ต่างจังหวัด และบังเอิญว่าได้มาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน เขาไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกับนินิวจริง ๆ และไม่มีวันที่จะคิดด้วย

“เออ! เพื่อนก็เพื่อน”

“มันก็บอกอยู่ว่าชาตินี้จะไม่มีแฟน นินิวจะเป็นมากกว่าเพื่อนไปได้ยังไง มึงก็แซวมันอยู่ได้”

บูม เพื่อนในกลุ่มอีกคนทำทีเข้าข้าง แต่พยักหน้าส่งยิ้มกับเชนอย่างรู้กัน

“เออ! เพื่อนก็เพื่อนครับ ผมขอโทษครับพี่กายครับ ต่อไปจะไม่แซวอีกแล้วครับ”

พูดจบก็ตบไหล่คนขี้หงุดหงิด จากนั้นบูมก็พูดขึ้นเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

“แล้วสรุปว่าคืนนี้มึงยังจะไปงานวันเกิดเฮียน็อต อยู่ไหมว่ะกาย”

“ไปดิ แต่กูจะไปถึงดึก ๆ หน่อย พอดีวันนี้นิวมีกิจกรรมตอนเย็น รอไปส่งนิวเสร็จแล้วกูถึงจะกลับไปอาบน้ำแล้วเดี๋ยวตามไป”

ฟังจบเชนกับบูมก็หันมาส่งยิ้มให้กันแล้วพยักหน้าอย่างรู้กัน คนที่ย้ำนักย้ำหนาว่าคิดแค่เพื่อนแต่ดูเหมือนว่าการกระทำจะไม่ใช่อย่างที่ปากพูดเลยสักนิด

เหมือนสกายจะรู้ทันความคิดของเพื่อนทั้งสองคน เขารีบย้ำชัดถ้อยชัดคำอีกครั้งว่าเขากับนินิวเป็นแค่เพื่อนกันจริง ๆ

“เพื่อนเว้ย!!”

“พวกกูก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”