บทที่ 4 ไปส่งที่หอ

ช่วงเย็น

สกายขับรถมาจอดที่หน้าตึกของคณะทันตแพทย์แล้วนั่งรออยู่ในรถ สายตาคมจดจ้องไปยังหญิงสาวที่กำลังเดินลงมาพร้อมกับเพื่อนของเธอ หนึ่งในนั้นก็มีซันซึ่งเขารู้จักเป็นอย่างดี ซันเองก็เป็นเพื่อนสนิทที่เรียนมัธยมปลายด้วยกันตอนอยู่ที่โคราช

“นั่นไง เพื่อนสุดที่รักของแกมารับแล้ว”

หลินพูดพลางชี้ไปยังรถหรูคันสีดำที่จอดอยู่ตรงลานจอดรถด้านหน้า

นินิวหันไปมองเพียงนิด ก่อนจะหันไปมองซันเพื่อส่งสายตาเว้าวอนชักชวนให้ไปด้วยกัน

“อย่ามาทำหน้าแบบนี้นะ วันนี้ฉันไปกับแกไม่ได้หรอก นัดกับเด็กไว้แล้ว”

เพื่อนหนุ่มรีบออกตัวปฏิเสธ ปกติถ้าว่างก็ไปด้วยตลอดแต่วันนี้เขาไม่ว่างจริง ๆ เพราะมีนัดกับสาวน้อยหน้าใสที่เจอกันในแอปพลิเคชันหาคู่

หลินมองดูท่าทางกระดี๊กระด๊าของเพื่อนชายแล้วนึกหมั่นไส้ ถ้ามาโอดครวญว่าไม่ตรงปกแม่จะสมน้ำหน้าให้เลยคอยดู

“งั้นฉันไปล่ะนะ”

นินิวโบกมือให้กับเพื่อนทั้งสองคน ก่อนจะเดินมุ่งไปยังรถของคนที่รับปากว่าจะมารับ เธอเองก็ลำบากใจไม่น้อยที่ต้องนั่งรถไปกับสกายสองต่อสอง ยิ่งพักหลังมานี้ความรู้สึกที่มีมันเริ่มบานปลายก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก ดูเหมือนว่าเธอจะชอบเขามากขึ้นทุกวัน ๆ

“รอนานไหม”

เอ่ยถามคนในรถทันทีที่เปิดประตู ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคู่คมเพียงชั่วครู่ก็ต้องรีบหลุบลงต่ำ ถ้าให้สบตากับเขานาน ๆ คงได้หลงอยู่ในภวังค์ไม่จบไม่สิ้นแน่ ๆ

“ไม่นานอะ เพิ่งมาถึงเมื่อกี้”

ตอบเธอแล้วกระตุกยิ้มเบา ๆ

เมื่อหญิงสาวขึ้นนั่ง เขาก็เริ่มค่อย ๆ เหยียบคันเร่ง ทว่าจู่ ๆ ต้องเบรกกะทันหันเมื่อได้ยินประโยคถัดไปของหญิงสาว

“ความจริงกายไม่ต้องมารับมาส่งเราก็ได้นะ หอเราอยู่ใกล้แค่นี้เอง เรากลับเองได้”

“ทำไมล่ะ รำคาญแล้วเหรอ”

คิ้วเข้มขมวดขึ้นตาคมจ้องเขม็งมองเธอ เอ่ยเสียงแข็งราวกับไม่พอใจในสิ่งที่หญิงสาวพูดออกมา

“เปล่าสักหน่อย ก็แค่ไม่อยากให้กายต้องลำบาก”

“เคยบอกเหรอว่าลำบาก”

หญิงสาวส่ายหน้าไปมาช้า ๆ เขาไม่เคยบอกว่าลำบากก็จริง แต่เธอก็ไม่รู้นี่นาว่าในใจเขาจะคิดหรือเปล่า เธอแค่ไม่อยากให้เขาต้องมาเวทนาเหมือนที่ซันพูด ที่แอบรู้สึกเกินเลยกับเขาทุกวันนี้ก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว รู้สึกผิดยังไงไม่รู้ที่แอบหาเศษหาเลยเก็บเอาใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อนไปฝันหวาน

“งั้นคราวหน้าก็ไม่ต้องพูดอีก”

ทำเสียงดุใส่เธอ ใบหน้าที่มองกันเรียบนิ่งจนคาดเดาได้ยาก

นินิวนั่งนิ่งตัวแข็งทื่ออย่างทำตัวไม่ถูก มือเล็กกำแน่นอยู่หน้าตักของตัวเอง สถานการณ์น่าอึดอัดใจเกิดขึ้นกับเธออีกแล้ว ไม่รู้จะพูดอะไรต่อเลยตอนนี้

ฝ่ายหญิงสาวเงียบไป อีกฝ่ายกลับขยับตัวเข้าใกล้ แขนยาวเอื้อมดึงเข็มขัดนิรภัยพาดผ่านหน้าอกกลมกลึงที่มีอาภรณ์กั้นขวางคาดมาสวมใส่กับตัวล็อกเข็มขัด การกระทำของเขาทำเอาหัวใจดวงน้อย ๆ ของหญิงสาวเต้นตึกตักโครมครามอีกแล้ว

“คาดไว้ เกิดอะไรขึ้นจะได้ปลอดภัย”

พูดจบก็หันไปสนใจขับรถ รถเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัยได้ไม่นาน ก็แล่นมาถึงตรอกแคบ ๆ ที่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก สายตาคู่คมจ้องมองหญิงสาวข้างกายเป็นระยะ ๆ นินิวไม่ยอมปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เธอเปิดตำราทบทวนบทเรียนเงียบ ๆ

ไม่รู้ว่าเธอตั้งใจเรียน หรือกำลังเลี่ยงการพูดคุยกับเขากันแน่ หรือเมื่อกี้เผลอใช้น้ำเสียงดุเกินไปเลยทำให้เธอไม่พอใจ

“แวะกินข้าวก่อนเข้าหอไหม”

เอ่ยถามเธอไม่อยากให้บรรยากาศภายในรถตึงเครียด

“ไม่ดีกว่า พอดีวันนี้เรามีติวออนไลน์ เดี๋ยวติวเสร็จค่อยลงมาหาอะไรกินทีหลัง”

พูดจบก็ตั้งหน้าตั้งตาอ่านตำราเรียนต่อ เปิดหน้านั้นหน้านี้ทำทีเป็นขีดเขียนข้อความลงบนแผ่นงาน ทั้งที่จริง ๆ แล้วเนื้อหาที่อ่านไม่ได้เข้าสมองแม้แต่น้อย

สกายก็ไม่ได้คิดจะรบเร้าให้เธอทานข้าว ในเมื่อเธอไม่อยากทานเขาก็คงไม่อยากบังคับ

ชายหนุ่มจึงทำแค่จอดรถหน้ามินิมาร์ททางเข้าหอพัก แล้วลงไปเลือกซื้อนมและขนมหลายอย่างเอาไว้ให้เธอแทน

“อะ!!”

ยื่นถุงขนมที่ซื้อมาให้เธอทันทีหลังจากที่กลับเข้ามาในรถ

“อะไร?”

“ขนมกับนม เอาไว้ไปกินบนหอ”

“ซื้อมาทำไม ก็บอกแล้วไงว่าติวเสร็จแล้วเราจะลงมาหาอะไรกินเอง”

“จะเอาไม่เอา”

ทำเสียงดุใส่เธอซะงั้น สกายชอบเอาแต่ใจชะมัดเลย คิดเหรอว่าเธอจะยอม

“ไม่เอา”

ตอบกลับเสียงแข็ง หัวเด็ดตีนขาดก็จะไม่ยอมอ่อนข้อให้เด็ดขาด

“ถ้านิวไม่เอา เราก็คงต้องเอาไปทิ้ง นิวก็รู้ว่าเราไม่กินขนมพวกนี้อยู่แล้ว”

“กายก็เป็นซะแบบเนี้ย ชอบขู่ตลอดเลย”

ทำหน้ามุ่ยแล้วบ่นกระปอดกระแปด สุดท้ายก็ต้องยอมรับถุงขนมมาไว้ในมือ เธอแพ้ให้เขาอีกแล้ว แพ้อย่างราบคาบมาโดยตลอด

ส่วนคนถูกบ่นกลับหัวเราะชอบใจ ก่อนจะกลับมาให้ความสนใจท้องถนนข้างหน้าอีกครั้ง เพียงไม่นานก็ขับมาถึงหน้าหอพักของหญิงสาว

“ขอบคุณนะที่มาส่ง แล้วก็ขนมด้วย”

คนบนรถพยักหน้าแล้วยิ้มให้ หลังจากนั้นไม่นานรถของเขาก็ขับออกไปจากหอพักของหญิงสาว

นินิวเหลียวมองรถที่ขับออกไปจนลับสายตา เธอพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ทำไมการแอบชอบเพื่อนสนิทมันถึงได้ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดได้ขนาดนี้นะ