Phony Love สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ

“พอไม่ได้หรอกครับคุณเฉิน ดูเธอสิขนาดผมพูดขนาดนี้แล้วเธอคนนี้ยังไม่มีทีท่าจะมารับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองทำเลยนะครับ” ฉันกลอกตาไปมาเหมือนเบื่อหน่ายกับลักษณะท่าทางของผู้ชายตรงหน้าเต็มทน พลางกอดอกหันไปมองทางเดิมต่อโดยไม่สนใจเสียงพูดของชายแว่นหนาสักนิดอันที่จริงไม่กล้ามองผู้ชายที่ชื่อ ‘เฉิน’ อะไรนั่นด้วยแหละ ชื่อเหมือนคนจีน แต่รูปหน้ากลับคล้ายคนไทยไม่พอเท่านั้นยังหล่อเหลาเสียจนฉันไม่กล้ามองนานถึงขนาดต้องทำเป็นหันหน้าไปมองทางอื่นแทนอีกอย่างนะ...เขาพูดไทยแบบชัดถ้อยชัดคำมากเลย“ใจเย็น ๆ กันก่อนนะคะ” ตั้งแต่เกิดเรื่องเธอคนนี้ก็เงียบกริบไปจนฉันเกือบลืมไปแล้วนะว่ายังมีอีกคนที่อยู่ในเหตุการณ์นี้ด้วยเหมือนกันทางด้านของยอดและเด่น“เห้ย! คุณหนูหายไปแล้วไอ้ยอด!” ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายเพียงแค่เกิดก่อนไม่กี่วินาทีเอ่ยถามกับน้องชายที่หน้าตาละม้ายคล้ายกันด้วยสีหน้าไม่สู้ดี เมื่อเขามองไม่เห็นผู้หญิงที่มีศักดิ์เป็นถึงเจ้านายของเขาอยู่บริเวณนี้ที่พวกเขากำลังยืนเถียงกันอยู่แล้ว“ไอ้เด่น! ไอ้ยอ- เอ๊ะ!” ไม่นานก็มีเสียงทรงพลังดังสนั่นขึ้นมา จนทำให้ทั้งสองคนต่างมองหน้ากันแล้วรีบวิ่งตามเสียงที่ได้ยินไปอย่างรี

“มึงก็หาผู้ชายสักคนมาแกล้งเป็นแฟนสิ แล้วมึงก็เอาไปบอกกับคุณป้าไง” ฉันส่ายหน้ากับคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของมัน ไม่รู้ว่าคิดก่อนพูดบ้างหรือเปล่า ไอ้หาอะหาง่ายอยู่แล้วจ้างมาก็จบ อันนี้หมายถึงกรณีที่ถ้าเกิดแม่ของฉันโง่นะ แต่มันไม่ใช่ แม่ฉันฉลาดอย่างกับอะไร แล้วไหนจะมีแววตาน่ากลัวนี่อีก ฉันกลัวว่าก่อนจะได้เจอแม่ ผู้ชายที่จ้างมาคงเผ่นหนีไปก่อนที่จะถึงตัวแม่ของฉันเสียอีกสายของแม่ คนของแม่มีเยอะยิ่งกว่าอะไร ถ้าฉันมีแฟนคนที่ซวยจะโดนตรวจสอบไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคนที่จะมาแสดงละครด้วยกันต่างหาก เฮ้อ~ คิดแล้วก็ปวดหัวขึ้นมาเลย เพราะแบบนี้ไงฉันถึงไม่เคยมีแฟนอย่างใครเขา!“ไอ้โดม...” ฉันเรื่อกชื่อมันอย่างเชื่องช้าตามด้วยการยกมือขึ้นมาเพื่อที่จะคลึงลงตรงขมับตัวเองอย่างคนหมดคำจะพูด“ดาวี่จ้ะ ดาวี่เนอะ!” ทว่ามันกลับไม่สนใจในท่าทีของฉันแถมยังมีหน้ามาแก้คำที่ฉันใช้เรียกมันอีก ‘ดาวี่’ เป็นชื่อที่สองของมัน เพราะชื่อโดมมันดูแมนไป มันเลยไม่ชอบ“แต่งให้มันจบ ๆ ไปเหอะมึง ยังไงเราก็วินกันทั้งคู่อยู่แล้วคิดดูถ้าเราย้ายออกไปอยู่ด้วยกัน มึงจะไปแรดที่ไหนก็ได้จริงไหม? แถมยังไปแบบไม่ต้องหลบซ่อนอีกด้วย” ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่

บทที่ 2ตกดึกภายในรถยนตร์บ้านภูสิทธ์พลังกรหลังจากใช้เวลาเกลี้ยกล่อมดาวี่เรื่องการแต่งงานของเราสองคนจนมันจบลงไม่ดีเท่าที่คิดเอาไว้สักเท่าไรฉันก็เลยถอดใจไปในที่สุด เมื่อโดนอีกฝ่ายขู่กลับมาด้วยร้านอันเป็นที่รัก เพราะงั้นเมื่อการพูดคุยจบลงฉันก็เดินทางไปที่ร้านดอกไม้ของตัวเองด้วยใจเป็นกังวลมาก จากนั้นก็ใช้เวลาพอสมควรกับการคลุกคลีอยู่ในร้านหลายชั่วโมงกว่าจะรู้ตัวก็ฟ้ามืดไปเสียแล้ว“ยินดีต้อนรับครับคุณหนู” นายเด่น ผู้ติดตามของฉันเอ่ยทักทายทันทีที่เห็นฉันลดกระจกรถยนต์ลงเพื่อจะให้เครื่องสแกนจับมาที่ใบหน้าของตัวเองก่อนเข้าบ้าน เพราะต้องให้ระบบทำงานตามกลไกลของมันก่อน ฉันถึงจะสามารถเข้าบ้านได้“...” ฉันพยักหน้าให้กับมันไป และเมื่อระบบขึ้นเป็นสีเขียวที่แปลกว่าผ่านแล้วฉันก็ตีรถวนเข้าไปจอดในที่ประจำของตัวเองต่อตามลำดับแกร๊ก~ยังไม่ทันได้เปิดประตูลงจากรถเอง ผู้ติดตามของฉันก็จัดการทำให้ทุกอย่างแล้วโดยที่ไม่ต้องสั่งอะไรให้เปลืองน้ำลาย“แม่ของฉันล่ะหลับไปหรือยัง?” พอก้าวขาออกมายืนข้างนอกเต็มความสูงแล้วฉันก็โยนกระเป๋าสะพายคู่ใจไปให้กับยอดที่พึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามา และก็ทันเห็นด้วยว่าผู้เป็นพี่อย่างเด่

“ร้อยวันพันปีฉันไม่เคยเห็นแกคบกับใครสักคน แต่พอมีเรื่องแต่งงานเข้ามาแกกลับมาบอกว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว?” ครั้งนี้ใบหน้าของแม่ดูเหมือนคนยิ้มธรรมดา อันนี้หมายถึงหากใครที่ไม่รู้จักมาเห็นนะ แต่ไม่ใช่สำหรับลูกสาวที่อยู่กับท่านมาตั้งแต่เกิดอย่างฉัน เนื่องจากใบหน้าที่ท่านกำลังแสดงอยู่คือใบหน้าที่กำลังจับผิด และรู้ว่าฉันกำลังโกหกจนส่งผลให้ท่านโกรธ แต่ก็ยังคงควบคุมตัวเองอยู่เพื่อให้ฉันได้มีเวลาสารภาพบาปออกไป“กะ...ก็หนูพึ่งไปชอบเขา” ฉันค่อย ๆ ทำเป็นหันหน้าไปมองทางอื่น แสร้งทำเป็นว่ากำลังเขินอาย ทว่าแท้จริงที่ทำแบบนี้ก็เพื่ออยากหลบสายตาเหยี่ยวอันน่ากลัวของแม่เท่านั้น“ชื่อ?” เพียงแค่คำพูดเพียงคำเดียวของแม่ แต่เล่นทำเอาฉันถึงกับเม้มปากแน่น และชั่งใจว่าจะพูดชื่อนี้ออกไปดีไหม มันจะคุ้มไหม และแผนที่คิดเอาไว้จะแตกเป็นเสี่ยง ๆ หรือเปล่า เพราะนี่คือแผนที่ฉันคาดหวังมากที่สุด และเป็นแผนสุดท้ายที่เตรียมมาแล้ว“…” เอาไงดี คิดสิสายป่าน หรือแกจะยอมโดนรื้อร้านไปให้จบ ๆ จะได้ไม่ต้องมาเสี่ยงทำอะไรที่ไม่เข้าเรื่องแบบนี้ แต่...น่าสงสารออก ดอกไม้ที่ฉันอุตส่าห์ใส่ใจดูแลเองทุกต้นทุกดอกเปรียบเหมือนเป็นลูก ๆ ของฉัน ถ้า

“วายุไม่ได้สอนงานหรือไงว่าถ้ามีแขกที่ไม่ได้นัดล่วงหน้าเอาไว้จะต้องทำยังไง?” แม้น้ำเสียงของเฉินจะดูเหมือนพูดปกติก็ตาม ทว่าคนฟังอย่างเธอกลับรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก และสิ่งที่เขาพูดออกมา เธอถูกสั่งสอนมาหมดแล้ว เพียงแต่ครั้งนี้แตกต่างจนเธอไม่รู้จะต้องทำยังไง อีกทั้งวายุที่มักจะคอยสอนงานเธอกลับไม่อยู่ เธอจึงตัดสินใจกัดฟันเดินมาหาบอสใหญ่อย่างเขาแทน“สอนค่ะ แต่...” รอบนี้เฉินละใบหน้าออกจากกองเอกสารเพื่อจะเงยขึ้นไปมองใบหน้าของหญิงสาวที่เขาพึ่งรับเข้ามาทำงานใหม่ได้ไม่ถึงอาทิตย์ ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะมีสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด“คุณหนูครับ ผมว่าเราไปนั่งรอกันที่เดิมเถอะ เดินเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้มันไม่ดีนะครับคุณหนู” เฉินยังไม่ทันได้ถามหาเหตุผลจากเลขาตัวเองจนจบ ดูเหมือนจะมีเสียงใหม่พูดขึ้น แม้เจ้าของเสียงจะพยายามพูดเบาแค่ไหน แต่มันก็ทำให้ทั้งเฉินและเลขาของเขาได้ยินชัดเจนอยู่ดี“ถ้ากลัวก็ไม่ต้องตามมา!” สิ้นเสียงของผู้หญิงที่เฉินฟังแล้วจำได้ว่านี่คือเสียงของใคร เขาก็เผลอตัวยกยิ้มขึ้นมาโดยที่ไม่สนใจเลขาของตัวเองเลยว่าเธอกำลังมองเขาด้วยใบหน้าตื่นตระหนกแค่ไหนที่แขกพวกนี้ถือวิสาสะเดินเ