อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ 20

ยามเฉิน แสงทองของเช้าวันใหม่สาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องของบ้านสกุลหาน สายหมอกบางเบาที่ปกคลุมเชิงเขาชิงซานเริ่มจางหายไป 

เผยให้เห็นทิวทัศน์อันงดงามของธรรมชาติ ภายในบ้านเต็มไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารมื้อแรกของวัน หลินซื่อและหานจื่อเยว่ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อเข้าครัวเตรียมอาหารสำหรับแขกผู้มาเยือน

บนโต๊ะอาหารไม้เนื้อแข็งตัวใหญ่กลางห้องโถง เต็มไปด้วยข้าวต้มร้อนๆ ที่เคี่ยวจนเมล็ดข้าวขาวนวลแตกตัวส่งกลิ่นหอมละมุน กินคู่กับผัดผักกาดขาวที่ส่งกลิ่นหอมฉุนของกระเทียมและพริกแห้ง

 เนื้อกวางป่าย่างที่เหลือจากงานเลี้ยงเมื่อวานถูกนำมาอุ่นจนร้อน และยังมีน้ำแกงกระดูกหมูใส่หัวไชเท้าที่เคี่ยวทิ้งไว้ข้ามคืนจนรสชาติหวานกลมกล่อม

หลังจากกินอาหารเช้าจนอิ่มหนำสำราญแล้ว บรรดาสหายร่วมเรียนของบุตรชายและอาจารย์หลินก็เตรียมตัวเดินทางกลับสถานศึกษาชิงอวิ๋น 

หานจื่อเซวียนและหานเหวินเทียนช่วยกันยกห่อผ้าและสัมภาระของสหายขึ้นไปเก็บบนรถม้าโดยสารคันใหญ่ที่เช่ามา หานเยี่ยนโจวเดินออกมาส่งอาจารย์หลินที่หน้าประตูบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและเปี่ยมไปด้วยความเคารพ อาจารย์หลินประสานมือคารวะหานเยี่ยนโจว ก่อนจะล้วงหยิบห่อผ้าฝ้ายสีครามที่บรรจุตำราหลายเล่มส่งให้

 “ท่านพี่หาน นี่คือตำราเรียนพื้นฐาน ทั้งตำราพันอักษร ตำราร้อยแซ่ และคัมภีร์กตัญญู ข้านำมามอบให้ท่านเพื่อใช้เป็นแนวทางในการสอนหนังสือเด็กๆ ในหมู่บ้านชิงซาน การเปิดโรงเรียนส่วนตัวเป็นงานที่หนักหนาและต้องใช้ความอดทนยิ่งนัก แต่ข้าเชื่อมั่นว่าปัญญาและความเมตตาของท่านจะสามารถขัดเกลาเด็กเหล่านี้ให้เติบโตเป็นคนดีได้อย่างแน่นอน”

หานเยี่ยนโจวรับห่อตำรามาด้วยความซาบซึ้งใจ  “ขอบคุณอาจารย์หลินที่เมตตา ตำราเหล่านี้มีค่ายิ่งกว่าทองคำสำหรับเด็กในหมู่บ้านที่ยากไร้ ข้าจะตั้งใจสั่งสอนพวกเขาอย่างสุดความสามารถ ไม่ให้เสียแรงที่ท่านอุตส่าห์นำตำรามามอบให้ด้วยตนเอง”

บรรดาสหายร่วมเรียนต่างประสานมืออำลาและกล่าวขอบคุณครอบครัวหานสำหรับอาหารมื้ออร่อยและการต้อนรับที่อบอุ่น

 หานจื่อเยว่บังคับรถม้าของตระกูลหานนำหน้ารถม้าโดยสารคันใหญ่ ขับพาพวกเขามุ่งหน้าสู่อำเภอหลิงซี เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตา หานเยี่ยนโจวก็หันกลับมาจัดการงานสำคัญที่รออยู่เบื้องหน้าทันที

ยามซื่อ หานเยี่ยนโจวเรียกช่างไม้และชาวบ้านที่ว่าจ้างเอาไว้มารวมตัวกันที่หน้าบ้านหลังเก่าที่ ตัวบ้านที่สร้างจากดินและฟางบัดนี้ดูทรุดโทรมและไม่มั่นคงแข็งแรงอีกต่อไป

“พวกท่านลงมือรื้อถอนบ้านหลังนี้ได้เลย ระมัดระวังอย่าให้ไม้กระดานหรือเสาที่ยังพอใช้งานได้ต้องเสียหาย เราจะนำไม้เหล่านี้ไปทำเป็นฟืนและซ่อมแซมคอกสัตว์ ส่วนพื้นที่ตรงนี้ ให้พวกท่านช่วยกันถางหญ้าและปรับหน้าดินให้เรียบที่สุด ข้าจะใช้ที่ดินผืนนี้สร้างโรงเรียนสำหรับสอนหนังสือเด็กในหมู่บ้าน” หานเยี่ยนโจวกล่าวสั่งการด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ชาวบ้านต่างพยักหน้ารับคำและเริ่มลงมือทำงานอย่างขะมักเขม้น เสียงทุบทำลายกำแพงดิน เสียงงัดแงะแผ่นไม้ และเสียงพูดคุยดังประสานกันไปทั่วบริเวณ

 แม้บ้านหลังเก่าจะเต็มไปด้วยความทรงจำมากมายนับตั้งแต่ตระกูลหานถูกตระกูลสายหลักขับไล่ออกจากเมืองหลวงตั้งแต่ท่านปู่ยังมีชีวิตอยู่ แต่มันก็เป็นเพียงอดีตที่ผ่านพ้นไปหลายสิบปี บัดนี้พวกเขาได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในบ้านหลังใหญ่ที่มั่นคง และกำลังจะสร้างสถานที่เพาะบ่มปัญญาให้แก่ชนรุ่นหลัง

ในขณะเดียวกัน หานจื่อเยว่ที่เพิ่งกลับจากการไปส่งน้องชายและแขกที่หน้าหมู่บ้าน ก็ไม่มีเวลาหยุดพัก นางเดินตรงไปยังลานบ้าน เรียกชาวบ้านที่ว่าจ้างไว้สำหรับงานเพาะปลูกให้มารวมตัวกัน

เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว นางจึงนำทางพวกเขาเดินไปตามคันนา มุ่งหน้าสู่ที่ดินผืนใหม่ที่เพิ่งซื้อมาไม่นานที่ดินผืนนั้นถูกไถพรวนและพลิกหน้าดินเตรียมไว้เรียบร้อย รอเพียงการเริ่มลงมือเพาะปลูกเท่านั้น

หานจื่อเยว่สะพายตะกร้าไม้ไผ่ที่บรรจุถุงผ้าหลายใบ ภายในถุงผ้าเหล่านั้นคือเมล็ดพันธุ์ผักนานาชนิด ทั้งผักกาดขาว หัวไชเท้า ถั่วฝักยาว ฟักทอง และแตงกวา 

เมล็ดพันธุ์เหล่านี้ดูผิวเผินอาจเหมือนเมล็ดพันธุ์ธรรมดาทั่วไป แต่แท้จริงเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ถูกปรับปรุงมาแล้วในมิติ ก่อนที่จะนำออกมาปลูกนางได้แช่เมล็ดพันธุ์เหล่านี้ในน้ำพุวิเศษถึงหนึ่งคืน นางอธิบายวิธีการขุดหลุม ระยะห่างของแต่ละแปลง และวิธีการกลบดินให้ชาวบ้านฟังอย่างละเอียด

 “พวกท่านแบ่งหน้าที่กันให้ดี ผู้ชายรับหน้าที่ขุดหลุมตามแนวเชือกที่ขึงไว้ ส่วนผู้หญิงรับหน้าที่หยอดเมล็ดพันธุ์และกลบดินบางๆ อย่าฝังเมล็ดลึกจนเกินไปเพราะจะทำให้งอกได้ช้า”

ชาวบ้านต่างลงมือทำตามคำสั่งอย่างกระตือรือร้น หานจื่อเยว่เดินตรวจตราความเรียบร้อยอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเดินไปที่บ่อน้ำริมแปลงนา 

นางตักน้ำใส่ถังไม้ใบใหญ่เตรียมไว้สำหรับรดน้ำแปลงผัก ในจังหวะที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น นางแอบใช้เติมน้ำพุวิเศษจากมิติเสินหนงออกมาผสมลงในถังน้ำไม้จำนวนหลายหยด

 น้ำพุวิเศษนี้มีสรรพคุณช่วยเร่งการเจริญเติบโตและบำรุงรากของพืชให้แข็งแรง นางให้ชาวบ้านตักน้ำจากถังใบนี้ไปรดแปลงผักที่เพิ่งหยอดเมล็ดเสร็จใหม่ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าพืชผลของตระกูลหานจะเติบโตอย่างรวดเร็วและให้ผลผลิตที่ดี

เมื่อจัดการงานและดูแลความเรียบร้อยในแปลงนาจนมั่นใจแล้ว หานจื่อเยว่ก็ปล่อยให้ชาวบ้านทำงานต่อไป ส่วนตนเองเดินกลับมาที่บ้านเพื่อเตรียมตัวขึ้นเขาเป้าหมายต่อไปของนางคือการตามหาต้นผลไม้ชนิดต่างๆ

ยามเว่ย ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงเล็กน้อย แต่อากาศยังคงอบอุ่น หานจื่อเยว่เปลี่ยนมาสวมชุดผ้าฝ้ายที่รัดกุม สะพายตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ขึ้นหลัง

นางไม่ลืมที่จะหยิบมีดสั้นและหน้าไม้คู่กายติดตัวไปด้วย นางบอกกล่าวแก่มารดาเพียงสั้นๆ ว่าจะขึ้นเขาไปหาของป่า ก่อนจะเดินลัดเลาะออกจากบ้านมุ่งหน้าเข้าสู่เขตภูเขาชิงซาน

ยิ่งเดินลึกเข้าไป ต้นไม้ก็ยิ่งสูงใหญ่และหนาแน่นขึ้น แสงแดดที่สาดส่องลงมาถูกใบไม้บดบังจนเหลือเพียงลำแสงสีทองรำไรที่ลอดผ่านช่องว่าง 

บรรยากาศรอบตัวเริ่มเย็นเยียบและเงียบสงัด มีเพียงเสียงนกและเสียงแมลงที่ดังแว่วมาเป็นระยะ หานจื่อเยว่ก้าวเดินเข้าสู่ป่าทึบด้วยความระมัดระวัง สายตาของนางกวาดมองไปรอบด้านเพื่อสังเกตร่องรอยของสัตว์ป่าและค้นหาสมุนไพรล้ำค่า

นางเดินลึกเข้ามาในป่าทึบราวสองชั่วยาม ข้ามลำธารสายเล็กและปีนป่ายขึ้นไปบนโขดหินสูงชัน จนกระทั่งนางได้กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวอ่อนๆ ลอยมาตามสายลม หานจื่อเยว่สูดดมกลิ่นนั้นและเดินตามรอยไปอย่างระมัดระวัง

เมื่อเดินพ้นจากดงต้นไผ่หนาทึบ สายตาของนางก็ปะทะเข้ากับภาพที่ทำให้ต้องหัวเราะด้วยความยินดี เบื้องหน้าของนางคือหุบเขาขนาดเล็กที่ซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิด

 ตามโขดหินและต้นไม้ใหญ่มีเถาองุ่นป่าเลื้อยพันกันอย่างหนาแน่น เถาองุ่นเหล่านี้กำลังออกผลดกเต็มต้น พวงองุ่นสีม่วงเข้มอมดำเรียงรายอัดแน่นจนกิ่งแทบหัก แต่ละลูกมีขนาดใหญ่และสมบูรณ์ ผิวของมันเคลือบด้วยนวลสีขาวบางๆ บ่งบอกถึงความสุกงอมเต็มที่