All Chapters of อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ: Chapter 1 - Chapter 5

หานจื่อเยว่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปวดหัวและเจ็บคอเหมือนว่าจะป่วยเสียแล้ว แต่เดียวก่อนนะ ไม่ใช่ว่านางตายไปแล้วหรือ เหตุใดคนตายถึงได้มีความรู้สึกปวดหัวล่ะ วิญญาณจะปวดหัวได้ด้วยหรือ หานจื่อเยว่ลืมตาขึ้นมองไปรอบ ๆ สิ่งที่ปรากฏในสายตาตอนนี้คือ ห้องสี่เหลี่ยมผนังทำจากดิน หลังคามุงด้วยหญ้าคา ภายในห้องมีตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง และโต๊ะกลม กับเก้าอี้หนึ่งตัว เครื่องเรือนทำจากไม้เนื้อแข็ง หลังจากที่มองไปรอบ ๆ เพื่อความแน่ใจ ตอนนี้หานจื่อเยว่แน่ใจแล้วว่าตัวเองได้เดินทางข้ามเวลามาเกิดใหม่ ตอนนี้ในหัวของนางกลับมีความทรงจำของใครบางคนแล่นเข้ามาในหัว หลังจากหลอมรวมความทรงจำของร่างเดิมแล้ว หานจื่อเยว่จึงได้รู้ว่าในที่แห่งนี้เป็นยุคโบราณที่ไม่มีในประวัติศาสตร์ที่นี้คือแคว้นต้าฉี เมืองชิงสุ่ย อำเภอหลิงซี ตำบลเริ่นอัน หมู่บ้านชิงซาน ซึ่งเมืองชิงสุ่ยนี้อยู่ทางตะวันออกของแคว้น ชาวบ้านในหมู่บ้านชิงสุ่ยมีอาชีพเพาะปลูกเป็นหลัก หลังจากฤดูเพาะปลูก อาศัยภูเขาหาของป่าเพื่อประทังชีวิต ดังเช่นคำที่กล่าวเอาไว้ว่า ใกล้ภูเขาอาศัยภูเขาเลี้ยงชีพ ตามความทรงจำของร่างเดิม หานจื่อเยว่เป็นบุตรสาวคนโตของบ้าน มีน้อ

เช้าวันต่อมา หานจื่อเยว่เตรียมของขึ้นเขา นางบอกท่านแม่เอาไว้ว่าจะไม่กลับมากินมื้อกลางวัน หลังจากเตรียมของเสร็จเรียบร้อยแล้วนางก็สะพายตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นไปบนภูเขาทันที แต่ก่อนที่จะไปถึงภูเขานางต้องหาอาวุธติดไม้ติดมือไปด้วย หานจื่อเยว่จำได้ว่าในหมู่บ้านมีนายพรานที่แก่ชราแล้ว ตามความทรงจำของร่างเดิม ดูเหมือนว่าลูกชายของนายพรานนั้นไม่ได้สืบทอดการล่าสัตว์จากผู้เป็นพ่อ เขาผันตัวไปเป็นพ่อค้าหาบเร่ และเปิดร้านขายของชำเล็ก ๆ ในหมู่บ้านกับภรรยาของเขา หานจื่อเยว่คิดว่าจะไปขอซื้อธนูและเครื่องมือล่าสัตว์กับนายพรานเฒ่า ไหน ๆ นางก็จะขึ้นไปบนภูเขาแล้ว การมีอาวุธติดมือไปด้วยจะดีที่สุด ถึงแม้ว่านางจะยังมีความสามารถในการต่อสู้จากชาติที่แล้วติดตัวมา แต่การไม่ประมาทนั้นจะดีที่สุด หานจื่อเยว่เดินมาได้พักใหญ่ก็มาถึงบ้านของนายพรานเฒ่า ซึ่งเป็นร้านขายของชำ หานจื่อเยว่พบกับลูกสะใภ้ของพรานชรา นางจึงเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน“ท่านป้าเจ้าคะ ท่านปู่กัวไม่อยู่หรือเจ้าคะ”“ท่านพ่ออยู่หลังบ้าน เจ้ามีธุระอันใดกับท่านพ่อหรือ”“ข้าอยากจะซื้อธนูล่าสัตว์ของท่านปู่เจ้าค่ะ ข้าเห็นว่าท่านปู่เองก็วางมือแล้ว พอดีข้าจะขึ้นเข

หานจื่อเยว่ปิดประตูห้องโถงลงอย่างแน่นหนา หลังจากมั่นใจว่าไม่มีสายตาของผู้ใดสอดแนมอยู่ด้านนอก นางจึงหันกลับมาหาบิดามารดาและน้องชายทั้งสามที่กำลังยืนมองนางด้วยความสงสัย หลินซือหลิงเห็นท่าทางระแวดระวังของบุตรสาวก็อดขมวดคิ้วไม่ได้“เยว่เอ๋อร์ มีเรื่องอันใดต้องปิดประตูหน้าต่างมิดชิดถึงเพียงนี้”หานจื่อเยว่ไม่ตอบคำถามในทันที นางเดินไปหยิบตะกร้าไม้ไผ่ที่วางอยู่มุมห้องมาวางลงบนโต๊ะกลางห้องโถง ก่อนจะหยิบเอาเหอโส่วอูหัวใหญ่ออกมาวางเรียงกันให้ทุกคนได้เห็นหานเยี่ยนโจวเป็นซิ่วไฉ แม้จะเป็นเพียงบัณฑิตชาวนา แต่เขาย่อมมีความรู้กว้างขวาง เมื่อเห็นสมุนไพรบนโต๊ะ เขาก็เบิกตากว้างทันที “นี่มัน เหอโส่วอูอายุห้าสิบปี เจ้าไปขุดมาจากที่ใดกัน หัวใหญ่และสมบูรณ์ถึงเพียงนี้ ของสิ่งนี้มีค่ามากนัก สามารถนำไปขายที่ร้านขายยาได้ราคาสูงทีเดียว”“เหอโส่วอูเหล่านี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งเจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านดูสิ่งนี้ก่อน” หานจื่อเยว่ยิ้มบาง ๆ นางล้วงมือเข้าไปในตะกร้า หยิบห่อผ้าแพรที่นางเตรียมไว้เป็นพิเศษออกมาอย่างระมัดระวัง เมื่อค่อยๆ เปิดห่อผ้าออก เผยให้เห็นรากไม้ที่มีรูปร่างคล้ายคน สมบูรณ์แบบไร้รอยขีดข่วน มีรากฝอยแตกแขนงชัด