5

“ชมปัดแล้วก็ชมน้องรินด้วยครับ วันนี้น้องรินสวยมากเลยนะครับ”

“ปัดว่าชมรินเสียมากกว่ากระมังคะ” ปัทมาแซวยิ้ม ๆ ทำให้ปิงเขิน และรุ้งรวิดาเองก็ทำหน้าไม่ถูก เพราะไม่ได้สนิทสนมกับปิงถึงขั้นที่จะหยอกล้อกัน

“สุขสันต์วันเกิดนะเพื่อน” ผู้มาใหม่ทำให้ทุกคนหันไปมอง เสียงทุ้มนั้นเรียกความสนใจของรุ้งรวิดาเป็นอันมาก

ผู้ชายตรงหน้าคือชายหนุ่มหน้าตาดี เขาสูงมากเธอกะประมาณจากสายตาน่าจะร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร รูปร่างสูงเพรียว แขนขาดูแข็งแรง

เขาจัดว่าเป็นผู้ชายหน้าตาดีที่มีเสน่ห์ แต่หน้าของเขาดูนิ่งสนิท ติดจะเฉยชาเสียด้วยซ้ำ

ด้วยว่าพี่สาวนั้นไม่เคยมีความลับอะไรต่อกัน ทำให้เธอจำได้ว่าผู้ชายที่ยืนอยู่นั้นเคยเป็นคนรักของพี่สาวอยู่ช่วงระยะเวลาหนึ่ง เธอแค่รับรู้ฝ่ายเดียว แต่ผู้ชายคนนี้ไม่ได้รับรู้เรื่องราวของเธอหรอก อาจเพราะพี่สาวไม่ได้พามาแนะนำหรือคิดจะคบหาอย่างจริงจัง

“สวัสดีค่ะพี่กร” ปัทมาเอ่ยทักทายเพื่อนพี่ชาย ในขณะที่รุ้งรวิดาสบตาแล้วตกประหม่า เธอเลยเสมองไปทางอื่น

อาการมองเมินของผู้หญิงที่เคยคบหากันอยู่พักหนึ่งทำให้กรการณ์กัดกรามเข้าหากัน เขายังรู้สึกเจ็บปวดที่โดนรินลดาทิ้ง หากเธอจะทิ้งเขาไปคบหากับคนอื่นคงไม่เจ็บเท่า เธอทำท่าเหมือนมีใจให้ปิง เพื่อนสนิทของเขานี่แหละ ผู้หญิงอย่างเธอนี่มันช่างใจร้ายและเลือดเย็นที่สุด

แม้เธอกับปิงยังไม่ได้คบหากันอย่างจริงจัง เพียงแค่ไปไหนมาไหนด้วยกันและสนิทกันมากกว่าปกติเท่านั้น แต่เขาก็ไม่ชอบอยู่ดี ถึงแม้ว่าจะมีปัทมาน้องสาวของปิงไปไหนด้วยทุกครั้งก็ตามที เขาดูออกรู้ว่าปัทมาพยายามทำตัวเป็นแม่สื่อให้พี่ชายตัวเอง

“พี่กรกลับมาจากต่างประเทศเมื่อไหร่แล้วคะ” ปัทมาเอ่ยถาม เธอรับรู้ว่ากรการณ์อกหักจึงไปอยู่ต่างประเทศช่วงหนึ่ง และไม่ได้รับรู้เรื่องราวของเพื่อนพี่ชายคนนี้อีกเลย ไม่คิดว่าจู่ ๆ อีกฝ่ายก็จะมาโผล่ที่งานวันเกิดของพี่ชาย

“เพิ่งกลับมา” กรการณ์ตอบเสียงขรึม ปกติเขาก็ไม่ใช่ผู้ชายพูดเยอะหรือสนุกสนานเหมือนปิงพี่ชายของเธออยู่แล้ว ดังนั้นนิสัยตรงส่วนนี้เธอจึงรับรู้และเข้าใจ

แม้เขาจะเป็นผู้ชายที่ดูเย็นชาแค่ไหน แต่ตอนคบหากับรินลดา เธอก็เห็นว่าเขาใส่ใจดูแลและเป็นห่วงเป็นใยรินลดาเป็นอันมาก

“ปัดจ๊ะ รินขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะจ๊ะ” รุ้งรวิดารู้สึกอึดอัดกับสายตาของกรการณ์ จึงเอ่ยขอตัว

“เดี๋ยวปัดไปด้วย” ปัทมารีบเอ่ยบอก เธอเองก็รู้สึกอึดอัดกับสายตาของเขาเช่นกัน

“ปัด ปัดจ๊ะ อยู่นี่เอง ไปไหว้คุณหญิงนราเพื่อนสนิทของแม่ก่อน เขาบ่นคิดถึงลูกไม่ขาดปากเลยจ้ะ” มารดาของปิงเอ่ยขึ้น ทำให้ปัทมาทำหน้าเมื่อย จริงๆ มารดาจะให้เธอไปทำความรู้จักกับลูกชายของคุณหญิงนราต่างหากล่ะ

“ปัดไปเถอะจ้ะ เดี๋ยวรินไปเข้าห้องน้ำคนเดียวได้”

“เอาแบบนั้นเหรอริน”

“เร็วสิจ๊ะ” คุณหญิงเกศเกสรเร่งเร้าลูกสาว

“แม่ขอตัวยายปัดก่อนนะจ๊ะ ทุกคนตามสบายนะ” เกศเกสรดึงลูกสาวให้เดินตามไป ปัทมาหันมาพยักหน้าให้รุ้งรวิดา รุ้งรวิดาก็พยักหน้ากลับไปว่าไม่เป็นไร

“ปิง มาทางนี้ก่อน เพื่อน ๆ อยากคุยกับนาย” มีเพื่อน ๆ ในงานวันเกิดที่สนิทกันมากอดคอของปิงแล้วพาไปคุยกับเพื่อนอีกด้าน ทำให้ตรงนั้นเหลือเพียงแค่รุ้งรวิดากับกรการณ์เพียงเท่านั้น

รุ้งรวิดาประหม่า เธออึกอัก ทำตัวไม่ถูก จะให้ชวนเขาคุยเธอก็คงไม่ทำ เพราะเขาดูไม่เป็นมิตร เป็นผู้ชายที่เข้าถึงได้ยาก และดูเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลกเสียอีก

“ขอตัวก่อนนะคะ” กระนั้นเธอก็ยังมีมารยาท เอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงสุภาพออกไป

“รังเกียจกันขนาดนั้นเลยเหรอ” ประโยคกระด้างของเขาทำให้รุ้งรวิดาชะงักเท้าที่หมุนกายเดินจากมา ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเขา หัวใจของเธอเต้นโครมครามอย่างประหลาด เมื่อได้สบประสานสายตาด้วย

เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูก เนื้อตัวเย็นเยียบและร้อนผ่าวสลับกันเหมือนคนเป็นไข้

“คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอไม่รู้จะใช้สรรพนามเรียกเขาว่าอย่างไรดี เลยเรียกใช้คำสุภาพที่สุด

“คุณ!” เขาทวนคำพลางขมวดคิ้วเข้าหากัน

สรรพนามห่างเหินนั้นทำให้กรการณ์รู้สึกอยากเอาชนะ อยากครอบครองเธอเข้าไปอีก

แต่ครอบครองแล้วเขวี้ยงทิ้งเหมือนที่เธอทำกับเขา ไม่ใช่ครอบครองแล้วจะรักษาเธอเอาไว้ตลอดไป

เธอมาสนิทกับเขาเอง มาทำให้เขารัก มาทำให้เขารู้สึกดีๆ แล้วเขี่ยทิ้ง ช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ที่เธอมาทำให้เขารู้สึกดี ก่อนที่เธอทำให้เขาเจ็บเจียนตาย พร้อมด้วยภาระหนี้สินและปัญหาเรื่องเงินๆ ทอง ๆ ที่เขาเต็มใจให้โดยไม่หวังผลตอบแทน แต่เธอมาเพื่อหวังผลจากเขาเท่านั้น

เขาเจ็บปวดจนต้องหนีไปเลียแผลใจอยู่เมืองนอกพักใหญ่

“คือรินขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” เธอรีบเอ่ยอีกครั้งเพื่อทำลายความเงียบอันชวนอึดอัดนั้น

ครั้งนี้ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้รั้งเธอเอาไว้ เธอจึงรีบเดินจ้ำอ้าวจากไป

กรการณ์มองตามร่างอรชรไปจนสุดตา เขากัดฟันจนขึ้นสัน รู้สึกร้อนเร่าในอกทุกครั้งเมื่อได้เจอกับรินลดา ทั้ง ๆ ที่ความรู้สึกนี้มันจางหายไปแล้วเมื่อหลายเดือนก่อน

รุ้งรวิดารู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองเธออยู่ตลอดเวลา พอหันไปก็เจอเข้ากับกรการณ์ เธอรู้สึกประหม่า จนต้องหลบสายตาเขาทุกครั้ง รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เลยต้องหนีออกมาเดินรับลมเล่นในสวนหลังบ้านของปัทมา ปล่อยให้ปัทมาคุยกับเพื่อนวัยเด็กของหล่อนอย่างออกรส

“ดอกไม้งามมักจะซุกซ่อนไปด้วยหนามอันแหลมคม”