ชายาที่ไม่ถูกรัก

ชายาที่ไม่ถูกรัก

last updateLast Updated : 2026-09-17
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
4 ratings. 4 reviews
65Chapters
3.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“แต่จำเอาไว้... อยู่ในจวนข้า ฐานะของเจ้าชายาก็ไม่ใช่ สาวใช้ก็ไม่เชิง!” ‘หึ...ช่างหลงตัวเอง ใครอยากเป็นชายาของเขา แต่ฐานะมารดาล่ะไม่แน่’

View More

Chapter 1

บทนำ

蘇清予確診胃癌這天,厲霆琛正陪著他的白月光帶兒子做兒保。

醫院走廊,林簷拿著活檢報告一臉嚴肅道:「清予,檢查結果出來了,惡性腫瘤3A期,手術成功的話,五年存活率達百分之十五到三十。」

蘇清予纖細的手指拽緊肩背包背帶,略顯蒼白的小臉神情凝重:「學長,不手術我還能活多久?」

「半年到一年,因人而異,你這個情況還是先做兩期化療再手術,這樣可以阻止浸潤擴散和轉移的風險。」

蘇清予咬唇艱難道:「謝謝你。」

「跟我還謝什麼?我這就給你安排住院。」

「不用了,我沒打算治療,我撐不下來的。」

林簷還想多說幾句,蘇清予恭敬地對他鞠了一躬,「學長,還請你替我保密,我不想讓家人擔心。」

蘇家破產,光是負擔蘇父高額的醫療費用,蘇清予就要耗費全力,再告知家人她的病情無疑是雪上加霜。

林簷無奈嘆了口氣,「你放心吧,我會守口如瓶的,我聽說你結婚了,你老公這邊……」

「學長,我爸爸就勞煩你多費心了,我還有事先走了。」

蘇清予似乎很不想提到這個話題,不等他回應便快步離開。

林簷搖頭,相傳她大學沒畢業就休學嫁人,從前醫學院的天才像是流星隕落,再見只剩滿目瘡痍。

蘇父治療這兩年只有蘇清予一人忙前忙後,就連她自己病發也是被路人送來的,從頭到尾都沒見到她老公的影子。

蘇清予回憶往昔,剛結婚那一年厲霆琛也曾真心對她好過,只可惜在他的白月光挺著孕肚回國後一切都變了,身懷六甲的她和白月光同時落水。

掙扎中蘇清予看到他拼命游向白媛媛的背影,白媛媛和她受驚同時早產,她獲救較晚耽誤了最佳救治時間,送到醫院的時候孩子已經胎死腹中。

孩子離開的第七天,厲霆琛提出了離婚,她一直沒有答應。

如今得知自己的病情,蘇清予再也堅持不下去了。

顫抖的手撥通了他的號碼,三聲之後響起他磁性冷漠的聲音,「除了離婚,我不會見你。」

蘇清予鼻頭一酸,眼裡有些熱熱的,她硬生生嚥下了準備告訴他自己生病的話,白媛媛的聲音突兀地在電話中響起:「霆琛,寶寶要做檢查了。」

蘇清予控制已久的眼淚在這一刻落下,她的孩子沒了,她的家毀了,他卻和別人有了家,這一切是該結束了。

沒有和以前一樣低如塵埃地請求,蘇清予氣若游絲的聲音傳來:「厲霆琛,我們離婚吧。」

電話那端的男人明顯停滯了一瞬,繼而冷笑一聲:「蘇清予,你又在玩什麼花樣?」

蘇清予閉上眼睛一字一句道:「厲霆琛,我在家等你。」

結束通話已經用盡了蘇清予全身的力氣,身體直直從牆上滑落,走廊外的大雨斜飛進來打濕了她的身體,她緊握著手機咬著自己的衣袖無聲哭泣著。

厲霆琛看著那通突然中斷的電話出神,一年的冷戰,她死撐著不肯離婚,今天怎麼突然轉性了?

她的聲音帶著些哭腔,看著窗外的滂沱大雨,厲霆琛抬腿離開診間。

「霆琛,你要去哪?」白媛媛抱著孩子追了出來,卻只看到厲霆琛飛快離開的背影,一張溫和的臉陡然變得陰沉可怕。

賤人,還不死心。

厲霆琛許久沒有踏足兩人的婚房,本以為蘇清予做好了一桌子他喜歡吃的菜等著,然而他到的時候空蕩蕩的別墅沒有一盞燈,死氣沉沉。

入冬的夜總是來得太早,才六點多外面已經黑了。

厲霆琛瞥向餐桌上枯萎凋零的花。

以蘇清予的性格絕不會放任花朵枯萎成這樣還不丟,只有一個可能,這些天她不在家,大約一直守在醫院。

蘇清予推門而入,看到那身穿西裝、身材頎長的男人站在餐桌邊,一張英俊的臉冷漠如寒冰,看向自己的那一瞬,漆黑的瞳孔裡瀰漫著滔天的恨意。

下車後從大雨中跑過來的蘇清予全身都濕透了,被他這充滿寒意的目光一瞧,她後背冰涼一片。

「去哪了?」厲霆琛冰冷的聲音響起。

蘇清予往日那雙明亮的眼睛此刻也沒了光,她淡淡朝他看來,「我的生死你還關心嗎?」

厲霆琛冷笑,「我怕你死了沒人簽字。」

一句話像是芒刺狠狠戳在她千瘡百孔的心臟上,蘇清予拖著濕淋淋的身體走進來,沒有哭泣,也沒有吵鬧,情緒出奇地平穩,拿出檔案袋裡的協議。

「放心,字我已經簽好了。」

黑白分明的協議放在餐桌上,厲霆琛從沒有覺得離婚兩個字這麼刺眼。

她只有一個要求,一千萬的補償費。

「我就說你怎麼捨得離婚,還是為了錢。」

他嘲諷的表情充斥著她的眼底,如果是以前她會辯解幾句,今天她真的太累了。

所以蘇清予只是靜靜站在原地輕輕回答:「原本我是可以分走厲先生半個身家的,但我只要了一千萬,說到底我還是太善良了些。」

厲霆琛上前一步,高大的身影籠罩著蘇清予,修長的手指掐住了她的下巴,他的聲音冷而沉:「你叫我什麼?」

「厲先生要是不喜歡這個稱呼,前夫我也不介意,你簽完字就可以離開了。」

女人桀驁的臉引來厲霆琛的不滿,「這是我的房子,你有什麼資格讓我離開?」

蘇清予勾唇冷笑:「是沒有資格,厲先生放心,等拿到離婚證,我會從這裡搬走。」

說完她甩開厲霆琛的手,烏黑的眼珠直勾勾地盯著他,紅唇冷冷開口:「厲先生,明早九點帶上離婚協議和戶口名簿,我們戶政事務所見。」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

พรทิพย์ โพธิ์เอม
พรทิพย์ โพธิ์เอม
เรียบเรียงเนื้อหาได้ดีมาก
2026-10-23 05:07:34
0
0
jele.kunnuye
jele.kunnuye
สนุกดีค่ะ เรื่องราวตงอ๋องและหว่านโหรวจบในตอนนะคะ
2026-10-08 22:29:14
1
0
jele.kunnuye
jele.kunnuye
สนุกค่ะ เนื้อเรื่องดำเนินเร็วดีค่ะ ไม่เยิ่นเย้อต่อนยอนเลย ถือว่าจบอยู่นะคะ อาจจะมีปมที่ไม่ได้คลายทั้งหมด ไม่รู้ว่านักเขียนตั้งใจแบบนั้นไว้ต่อเรื่องราวขององค์รัชทายาทรึเปล่า แต่ถ้ามีต่อก็จะติดตามต่อค่ะ
2026-10-08 22:28:24
2
0
Wipada Suancharoen
Wipada Suancharoen
สนุกมากค่ะตอนสุดท้ายพ่อเป็นอย่างไรลูกสาวเป็นอย่างนั้นอิอิอิ ...อยากให้มีตอนพิเศษอีกสักหน่อยค่ะ
2026-10-04 02:21:10
1
0
65 Chapters
บทนำ
“คนโบราณกล่าวว่า ในตำรามีหญิงงามดุจหยก...ข้าว่าคงกล่าวเกินจริง เพราะสตรีที่ข้าพบในหอตำรา มีดีเพียงหน้าตา ส่วนวาจานั้นไม่น่าฟังเลยสักคำ” “แล้วท่านยังมายืนฟังข้าทำไม” “ข้าก็อยากรู้ว่าเจ้าจะพูดจาน่ารำคาญได้อีกสักกี่ประโยคกัน” “เช่นนั้นข้าต้องคารวะท่านเป็นอาจารย์ เพราะเรื่องทำให้ผู้อื่นรำคาญ...ท่านดูจะเชี่ยวชาญยิ่งนัก” คำสนทนาสั้น ๆ ระหว่างสตรีแปลกหน้ากับบุรุษปากสุนัข เริ่มต้นขึ้นภายในหอตำราของไท่เฟย[1]ที่ซึ่งพระนางทรงจัดงานเลี้ยงที่ไม่ใช่แค่เชิญพระญาติในราชวงศ์เสวียนมาสนทนาพาทีแลกเปลี่ยนความคิด แต่ยังมีเหล่าสตรีตระกูลขุนนางชั้นสูงมาร่วมงานด้วยแต่หนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีที่บังเอิญพบกันเหตุใดถึงได้เหมือนโกรธเกลียดกันมาแต่ชาติปางก่อนเช่นนี้ หลังจากแยกย้ายกันไป...ซูหว่านโหรวบุตรีคนโตของจวนตระกูลซูกลับถูกนางกำนัลเชิญให้ไปพบไท่เฟยเพียงลำพังในตำหนักข้างสำหรับพักผ่อนและเปลี่ยนเสื้อผ้าของสตรี แต่ขณะเดินอยู่นั้นจู่ ๆ นางเกิดอาการเวียนหัวจากนั้นภาพตรงหน้าก็ตัดไป!! “กรี๊ด...บัดสี...บัดเถลิงที่สุด”เสียงกรีดร้องแหลมสูงกระแทกเข้ามาในโสตประสาท หว่านโหรว
last updateLast Updated : 2026-09-16
Read more
บทที่ 1 กฎของจวน 1/2
วันถัดมาหลังย้ายเข้าจวนตงอ๋อง แสงอรุณยามเช้ายังมิทันจับขอบฟ้า ซูหว่านโหรวก็ถูกบ่าวหญิงร่างท้วมลากตัวออกจากเรือนร้างท้ายจวนมายังลานกว้างหน้าเรือนใหญ่ สภาพเรือนของนางมีเพียงโต๊ะหักหนึ่งตัวกับเตียงไม้ผุพัง แต่ดูเหมือนผู้เป็นเจ้าของจวนจะกลัวนางอยู่อย่างสงบสุขเกินไป จึงรีบส่งคนมาต้อนรับแต่ไก่โห่เสวียนเฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือสลักลายมังกร จิบชาจิ่งหลงด้วยท่าทีสง่างามทว่าดวงตากลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งยามเหมันต์ฤดู เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดัง ตึง ก่อนจะสะบัดม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งปลิวไปตกแทบเท้านาง“เก็บขึ้นมาอ่าน” น้ำเสียงห้วนจัดออกคำสั่งหว่านโหรวย่อกายลงหยิบม้วนกระดาษขึ้นมาคลี่ออกช้า ๆ กวาดสายตามองข้อความสามสี่บรรทัดที่ตวัดด้วยหมึกดำอย่างดุดัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนเขียนอยู่ในอารมณ์ใด“นั่นคือกฎของจวนตงอ๋อง” เสวียนเฟิงเหยียดยิ้มหยันก่อนเอ่ยต่อ“หนึ่ง ห้ามเจ้าโผล่หน้ามาให้ข้าเห็นในรัศมีสามสิบก้าวหากไม่มีคำสั่ง สอง ห้ามแตะต้องข้าวของส่วนตัวของข้าเพราะข้ารังเกียจสตรีไร้ยางอายเช่นเจ้า และสาม หน้าที่ของเจ้าคือคัดคัมภีร์สำนึกตนอยู่ท้ายเรือน...อ่านออกหรือไม่ หรือสตรีตระกูลซูเรียนรู้แค่เรื่องปีนเตียงบ
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
บทที่ 1 กฎของจวน 2/2
ทว่า หว่านโหรวกลับไม่แม้แต่จะเปลี่ยนสีหน้า นางย่อกายคารวะอย่างอ่อนช้อยสง่างาม ไร้ซึ่งการตัดพ้อหรืออ้อนวอนใด ๆ“น้อมรับบัญชาเพคะ”ร่างบางหมุนตัวเดินกลับออกไปอย่างสงบนิ่ง ใบหน้างดงามแฝงความดื้อรั้นที่ซ่อนไว้ใต้ความเงียบงัน เซียนหนิงสาวใช้คนสนิทที่ยืนรออยู่รีบประคองผู้เป็นนายเดินมุ่งหน้าไปยังหอตำราท้ายจวนทันทีโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อยสายตาเย็นชาของซูหว่านโหรวกลับทำให้คนออกคำสั่งรู้สึกเหมือนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เสวียนเฟิงยืนกำหมัดแน่นจ้องมองแผ่นหลังเล็กที่ค่อย ๆ ลับสายตาไปอาเซิง คนสนิทที่ยืนสังเกตการณ์อยู่นานจึงขยับเข้ามากระซิบเสียงเบา“เอ่อ... พระชายากล่าวไม่ผิดนะพ่ะย่ะค่ะ ไม่ใช่ว่าเราควรส่งคนไปตรวจสอบไท่เฟยดูหน่อยดีหรือไม่”เสวียนเฟิงตวัดสายตาดุร้ายหันไปมองคนสนิททันควัน “นางเป็นชายาตั้งแต่เมื่อใด!”อาเซิงสะดุ้งเฮือก รีบก้มหน้าแก้คำพูดแทบไม่ทัน “กะ... กระหม่อมหมายถึงคุณหนูใหญ่ซูพ่ะย่ะค่ะ!”“เรื่องนั้นต่อให้นางไม่พูดข้าก็รู้ว่าควรทำเช่นไร...สิ่งที่ควรจับตาดูคือนางต่างหาก จงใจใช้การจับแล้วปล่อยเพื่อตบตาหรือไม่!”ข้าเป็นถึงแม่ทัพเชียวนะ...กลยุทธ์สาวงามไม่ใช่ว่าไม่เคยพบยามราตรีมาเยือน สายลม
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
บทที่2 ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง 1/2
เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของตงอ๋องลับหายไปจากหอตำรา ซูหว่านโหรวก็โยนพู่กันในมือทิ้งทันที นางมิใช่สตรีโง่เขลาที่จะนั่งทรมานตนเองทั้งวันทั้งคืนเพื่อคัดคัมภีร์ไร้ประโยชน์ให้บุรุษปากสุนัขผู้นั้นสาแก่ใจนางรู้ดีว่าที่เสวียนเฟิงเกรี้ยวกราดปานนั้น เป็นเพราะเขาเสียหน้าอย่างหนักที่ชื่อเสียงอันขาวสะอาดต้องมามัวหมองด้วยสตรีไร้อำนาจเช่นนางร่างบางขยับไปเอนกายลงบนตั่งไม้อย่างเกียจคร้าน รออยู่อึดใจ ประตูหอตำราก็ถูกผลักเปิดออกแผ่วเบา เซียน หนิงสาวใช้คนสนิทที่นางจงใจส่งไปแทรกซึมหาข่าวค่อย ๆ ย่องเข้ามาพร้อมห่อขนมเปี๊ยะไส้เนื้อที่แอบซ่อนไว้ในอกเสื้อ กับถุงน้ำหนึ่งถุง“นายหญิงเจ้าคะ...” เซียนหนิงยื่นขนมให้นางก่อนจะกระซิบรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ข้าสืบมาได้แล้วเจ้าค่ะ วันนี้ที่ตงอ๋องอารมณ์ร้ายเป็นฟืนเป็นไฟ เพราะโดนฝ่าบาททรงกริ้วหนักที่ทำให้งานเลี้ยงของไท่เฟยต้องมัวหมอง ถึงขั้นมีรับสั่งให้เก็บตัวสำนึกตนอยู่ในจวนสามเดือน ห้ามยุ่งเกี่ยวกับราชกิจในราชสำนักเด็ดขาดเจ้าค่ะ”หว่านโหรวรับขนมเปี๊ยะมากัดชิมหนึ่งคำ มุมปากยกยิ้มสมเพช ‘มิน่าเล่า ถึงได้ว่างงานจนมีเวลาเดินหาเรื่องให้ข้าด่าถึงท้ายจวน ที่แท้ก็กลายเป็นคนตกอับ
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
บทที่2 ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง 2/2
ในจวนนี้ใคร ๆ ต่างเคารพนางเป็นผู้อาวุโส อยู่มาตั้งแต่ท่านอ๋องอายุห้าหนาวถึงความชอบไม่มีแต่เหนื่อยยากก็ยังมีให้เห็นหว่านโหรวกลับไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว นางปรายตามองดุดันจนอีกฝ่ายชะงักเท้า รู้สึกสันหลังวาบกับสายตาของสตรีตรงหน้า“ต่อให้ข้าตกต่ำ แต่ข้าคือบุตรีภรรยาเอกแห่งจวนตระกูลซู วันนี้ตงอ๋องเข้าใจผิดย่อมโกรธเคือง แต่อภิเษกหรือไม่ คนภายนอกยังครหาจับตามอง หากวันหน้ามีราชโองการสมรสพระราชทานล้างมลทินขึ้นมา...” หว่านโหรวก้าวประชิด สายตาดุจคมมีด “เจ้าคิดว่าฐานะบ่าวชั่วที่ริอ่านข่มเหงนายจะถูกตัดลิ้นก่อน หรือถูกลากไปโบยจนตายก่อนกันเล่า?”ความเยือกเย็นและแววตาไร้ความกลัวสะกดข่มบ่าวร่างท้วมจนหน้าซีดเผือด ลำคอตีบตันขึ้นมาทันควัน นางเพิ่งตระหนักได้ว่าสตรีตรงหน้ามิใช่คนสิ้นไร้ไม้ตอกที่จะยอมให้บ่าวไพร่อย่างนางรังแกได้ง่าย ๆหว่านโหรวเหยียดยิ้มบาง ยกแขนเสื้อขึ้นปัดละอองฝุ่นก่อนจะสั่งการหน้าตาเฉย“ยกข้าวหมูถ้วยนี้กลับไปกินเองเสีย แล้วไปตักสำรับใหม่ที่คนเขากินกันมาให้ข้า หากมาช้าเกินหนึ่งเค่อ... ข้าจะบอกท่านอ๋องว่าเจ้าจงใจดูแลสตรีในเรือนของเขาเหมือนขอทาน ให้คนภายนอกหัวเราะเยาะว่าจวนตงอ๋องยากจนจนไม่มีปั
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
บทที่ 3 แสงจันทร์ในใจ 1/2
ความวุ่นวายในเรือนหลังจวนตงอ๋องพลันมลายหายไป สิ้นเสียงฝีเท้าเร่งรีบของพ่อบ้านใหญ่ที่วิ่งหน้าตื่นมารายงาน“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ คุณหนูไป๋ซีชิงส่งเทียบมาขอพบพ่ะย่ะค่ะ”คำว่าไป๋ซีชิงกับท่าทีร้อนรนของบรรดาบ่าวในเรือนดูเหมือนจะทำให้ซูหว่านโหรวมองข้ามไม่ได้เลย แต่นางเลือกจะเงียบและเห็นว่าแผ่นหลังตั้งตรงของเจ้าของจวนรีบเดินออกไปไม่ต่อปากต่อคำกับนางต่อตามธรรมเนียมในเมืองหลวง หากจะพบกับผู้ใดต้องส่งเทียบเชิญก่อน หากเจ้าของเรือนอนุญาตจึงพบได้บ่าวไพร่ทั่วทั้งจวนก็เริ่มวิ่งวุ่นราวกับมดแตกรัง กลิ่นกำยานชั้นเลิศถูกจุดอบอวลไปทั่วลานเรือน ดอกไม้นานาพันธุ์ถูกยกมาจัดวางใหม่ ผ้าปูโต๊ะและชุดน้ำชากระเบื้องเคลือบสีครามถูกนำออกมาขัดเงาอย่างประณีต และเลือกชิ้นที่ดีและงดงามที่สุดทุกอย่างถูกจัดเตรียมอย่างเอิกเกริกและสมเกียรติ ผิดกับตอนที่ซูหว่านโหรวถูกโยนเข้ามาในจวนเยี่ยงทาสลิบลับ เพียงครึ่งวันบรรยากาศในจวนเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลอ่อนหวานขึ้นมาทันที“คุณหนูไป๋ซีชิงมาถึงแล้วขอรับท่านอ๋อง!”เสียงประกาศก้องทำให้เซียนหนิงที่แอบสืบข่าวอยู่ด้านนอก รีบผลุบกายเข้ามาในหอตำราท้ายจวนอย่างเงียบเชียบ สาวใช้ปรี่เข้ามากระซิบข้างหูน
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
บทที่ 3 แสงจันทร์ในใจ 2/2
“ซูหว่านโหรว!”ร่างสูงผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวพรวดเดียวเข้าประชิดตัวนาง ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่หัวไหล่บางก่อนจะออกแรงกดและเหวี่ยงลงพื้นอย่างรุนแรงโดยไร้ความปรานี“ข้าสั่งให้เจ้าคุกเข่า!”กึก!เสียงหัวเข่าบอบบางกระแทกเข้ากับขอบหินประดับแหลมคมตรงมุมเสาศาลาอย่างจัง ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นริ้วจากหัวเข่าพุ่งตรงสู่สมองจนร่างเล็กสั่นสะท้าน หยาดเลือดสด ๆ สีแดงฉานเริ่มซึมผ่านเนื้อผ้าไหมสีซีดออกมาเป็นวงกว้างในพริบตาทว่า หว่านโหรวกลับขบฟันแน่นทนเจ็บแปลบ ไม่ยอมส่งเสียงหวีดร้องหรือครางออกมาแม้แต่ครึ่งคำ นางเงยหน้าขึ้น สบตากับบุรุษสูงศักดิ์ด้วยแววตาดื้อรั้นและเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิมไป๋ซีชิงที่นั่งจิบชาอยู่เงียบ ๆ ชำเลืองมองรอยเลือดบนพื้นด้วยแววตาเรียบเฉย ริมฝีปากจิ้มลิ้มยกยิ้มน้อย ๆ ดั่งผู้ชมนอกวงที่กำลังมองดูฉากงิ้ว ไม่ได้แสดงความเวทนาหรือยินดียินร้าย เพียงเอ่ยหยั่งเชิงด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ท่านอ๋องสั่งสอนคนในเรือนเด็ดขาดยิ่งนัก... สตรีผู้นี้เพิ่งเข้ามาเป็นสาวใช้ใหม่หรือเพคะ ช่างไม่รู้ความเอาเสียเลย”เสวียนเฟิงแค่นยิ้มหยัน ปรายตามองร่างที่คุกเข่าอยู่แทบเท้าด้วยสายตาเหยียดหยาม“สาวใช้ยังสูงส่งกว่า
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
บทที่ 4 พรากความเชื่อถือ 1/3
ความเจ็บแปลบแล่นพล่านจนกระดูกแทบแหลกสลาย ปลุกให้ซูหว่านโหรวค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืดสลัว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนเปกับกลิ่นไหม้ของกำยานไม้จันทน์ ความเย็นเยียบของอากาศปะทะแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าจนหนาวสั่น ทว่าใต้ผิวเนื้อกลับร้อนรุ่มดั่งถูกไฟสุม“ฮึก... นายหญิง...”เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาดังอยู่ข้างเตียง เซียนหนิงนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ดวงตาบวมเป่ง น้ำตาไหลรินอาบสองแก้มเงียบ ๆ มือที่ถือผ้าชุบน้ำสั่นเทา สาวใช้ตัวน้อยพยายามไม่ส่งเสียงสะอื้นรบกวนผู้เป็นนายตามวิสัยของคนที่ต้องอดทนอดกลั้นมาเนิ่นนาน ตั้งแต่อยู่ในจวนตระกูลซูหว่านโหรวขยับริมฝีปากที่แห้งผาก ลำคอตีบตันจนเปล่งเสียงออกมาได้อย่างยากลำบาก“ยามใดแล้ว...”เซียนหนิงสะดุ้งตัว รีบยกหลังมือปาดน้ำตาออกจากแก้ม “ยามซวีแล้วเจ้าค่ะ... นายหญิงสลบไปตั้งแต่บ่าย ร่างกายร้อนดั่งถ่านสุม บ่าวตกใจแทบสิ้นสติ”หว่านโหรวพยายามยันกายขึ้นเล็กน้อย แต่เพียงแค่ขยับปลายนิ้ว ความปวดร้าวตรงท่อนล่างและแผ่นหลังก็แล่นริ้วขึ้นสู่สมองจนต้องกัดฟันแน่น นางจำได้เลือนรางว่าตนเองถูกลากไปที่ลานกว้าง ถูกกดลงกับม้าไม้ และถูกไม้กระบองฟาดลงมาไม่ยั้งจนภาพทุกอย่างตัดไป“เจ้า..
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
บทที่ 4 พรากความเชื่อถือ 2/3
“...หม่อมฉันเสียมารยาทเพคะ”ความเงียบงันอันน่าอึดอัดทิ้งตัวลงกลางห้องทันทีเสวียนเฟิงขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบอย่างประหลาดกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนของนางหรือนางสมองกระทบกระเทือน“เมื่อครู่เจ้าจะพูดอะไร”“ไม่มีอะไรเพคะ” น้ำเสียงของนางราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ใด ๆ ไม่ว่าโกรธหรือเสียใจก็ตาม“พูดมา!” เขาเค้นเสียงสั่ง“หม่อมฉันไม่กล้า”คำว่า ‘ไม่กล้า’ ดังก้องในหูของตงอ๋อง หว่างคิ้วของเขาขมวดมุ่นจนเป็นปมแน่อนสตรีผู้นี้เคยมีคำว่า ‘ไม่กล้า’ กับเขาตั้งแต่เมื่อใดกัน?นับตั้งแต่วันแรกที่นางเหยียบย่างเข้ามาในจวน ต่อให้ถูกเขาบีบข้อมือจนขึ้นรอยเขียวช้ำ ถูกกักบริเวณ ถูกข่มขู่ว่าจะหักคอ หรือถูกลดฐานะให้ต่ำต้อยยิ่งกว่าสาวใช้ชั้นต่ำ นางก็ยังกล้ายืนเชิดหน้าด่าเขาว่าว่างงาน ไร้แก่นสาร เป็นพวกขาดความอบอุ่น กระทั่งกล้าเย้ยหยันหน้าตายว่าหอตำราท้ายจวนคงเดินมาหาเขาเองแล้วบัดนี้เล่า?นางกำลังนั่งหลบสายตา ตัวสั่นเทิ้มด้วยพิษไข้ และพูดกับเขาด้วยถ้อยคำนอบน้อมดั่งบ่าวไพร่ที่กำลังสนทนากับเจ้านายผู้หนึ่งเท่านั้น!ความห่างเหินนี้กลับทำให้คนอย่างตงอ๋องผู้เหี้ยมโหดและเด็ดขาดไม่พอใจ“ซูหว่านโหรว” เสวี
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
บทที่ 4 พรากความเชื่อถือ 3/3
หว่านโหรวได้สติก่อน นางรีบก้มหน้าลงต่ำทันที“หม่อมฉันเสียมารยาทเพคะ”“เจ้ากลัวข้า?” น้ำเสียงทุ้มสั่นไหวเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้สึก“มิได้กลัวเพคะ”“เช่นนั้นหลบทำไม!”หว่านโหรวเงียบไปอึดใจหนึ่ง แววตาของนางทอดมองลงที่ผ้าห่ม ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าเชือดเฉือนเข้าไปในอกคนฟังอย่างลึกซึ้ง“เพียงไม่คุ้นชินกับการที่ท่านอ๋องแตะต้อง... โดยไม่ทำให้เจ็บเท่านั้นเพคะ”เสวียนเฟิงลมหายใจสะดุดกึก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่พยายามกดทับไว้ระเบิดทะลักออกมาจนกลายเป็นโทสะกลบเกลื่อน“ซูหว่านโหรว! เจ้ายังประชดข้าอยู่อีกหรือ!”“หม่อมฉันมิได้ประชดเพคะ”“แล้วน้ำเสียงเช่นนี้มันหมายความว่าอย่างไร!” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนค้ำหัวนาง ตวาดลั่นด้วยความคลุ้มคลั่งที่ไม่อาจทลายกำแพงที่สร้างความห่างเหินของนางได้“แต่ก่อนเจ้ามิได้พูดกับข้าเช่นนี้! ความเก่งกาจที่มีเล่ากลืนลงท้องไปแล้วหรือ”ดวงหน้างามช้อนขึ้นมองบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้านิ่ง “หม่อมฉันเพียงกำลังพูดกับท่านอ๋อง...อย่างที่คนในฐานะของหม่อมฉันสมควรพูดเท่านั้นเพคะ”“แต่ก่อนเจ้าดื้อรั้น เจ้าต่อปากต่อคำ เจ้าไม่เคยกลัวข้า!”“แต่ก่อนหม่อมฉันไม่รู้ความเพคะ”“เจ้าหม
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status