6

“อุ๊ย!” รุ้งรวิดาสะดุ้ง เธอดึงมือหนีจากดอกกุหลาบ แต่เผลอไปสัมผัสหนามของมันจนเลือดซึม

“ต้องหัดระวังตัวเองบ้างนะ” เขาเดินเข้ามาหา ก่อนจะดึงมือไปงับดูเบา ๆ เพื่อห้ามเลือด

“อุ๊ย!” รุ้งรวิดาอุทานออกมาอีกครั้งต่างตกใจ

ความร้อนชื้นและสายตาร้อนแรงโลมเลียของเขาทำให้รุ้งรวิดาใจเต้นโครมคราม เธอรีบดึงมือหนีและถอยห่างไปหลายก้าว สายตาตื่น ๆ มองเขาอย่างตกประหม่า

ท่าทีของอีกฝ่ายทำให้กรการณ์ยกยิ้มมุมปาก เมื่อก่อนเธอเป็นคนร่าเริงสดใส ใครอยู่ด้วยแล้วรู้สึกชอบ เธอมีผู้ชายมาจีบเยอะเขารู้ดี เขาเองก็เป็นหนึ่งในจำนวนนั้นเหมือนกัน

ตอนที่เธอประกาศว่าคบกับเขา มันทำให้เขารู้สึกว่าได้กำชัยชนะทุกอย่างเอาไว้ แต่ในวันที่เธอบอกเลิกเขา ด้วยเหตุผลทุเรศ ๆ ว่าเขาดีเกินไป มันทำให้เขารู้สึกย่ำแย่เหมือนโดนตบหน้าจนหน้าชาไปหมด

ยังไม่พอแค่นั้น เธอยังหันไปสนิทสนมกับปิง ไปไหนมาไหนด้วยกันจนคนเอาไปพูดกันสนุกปากว่าเธอสลัดรักจากเขาแล้วหนีไปซบอกปิง อีกไม่นานก็คงเปิดตัวคบหากัน

ความรู้สึกนั้นทำให้เขาเจ็บปวดแค้นใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ผ่านไปหลายเดือน เขาก็ไม่ได้ยินข่าวว่าปิงประกาศตัวคบหาดูใจกับอดีตแฟนสาวอย่างรินลดา ทำให้เขากลับมาคุยกับปิงอีกครั้ง ยิ่งเมื่อรู้ว่านอกจากปิงแล้ว เธอก็มีผู้ชายมากมายมารุมชอบ จึงทำให้เขาเข้าใจว่าเธอก็แค่บริหารเสน่ห์ไปแบบนั้นเอง

“ขอตัวก่อนนะคะ” เธอเดินหนี ยิ่งเดินหนีเขายิ่งอยากเอาชนะ คราแรกปล่อยไป แต่ตอนนี้เขาเดินมาดักหน้าเธอเอาไว้ ยิ่งเห็นความหวั่นไหวในแววตาคู่นั้นยิ่งทำให้เขาอยากเอาชนะมากยิ่งขึ้นไปอีก

อาจเพราะในคราแรกนั้นเธอไม่ได้ดูหวั่นไหวกับเขาขนาดนี้ก็เป็นได้

“อุ๊ย!” รุ้งรวิดาอุทานออกมา เมื่อเขาเดินมาดักหน้าเธอเอาไว้

“จะรีบไปไหนล่ะ” เขาเดินเข้าหาด้วยท่าทีคุกคาม ทำให้รุ้งรวิดาต้องถอยหนีไปเรื่อย ๆ

“ว้าย!” เธอเสียหลักทำท่าจะล้มหงายหลังแต่เขาก็รีบมาคว้าตัวเธอเอาไว้

ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ กรการณ์กวาดสายตามองใบหน้าหวานที่เขาเคยรู้สึกหลงใหลไม่วางตา ท่าทีของเธอไม่เหมือนรินลดาในอดีตหรือเพราะการพบกันอีกครั้งทำให้เธอเริ่มหวั่นไหวกับเขาบ้างแล้ว

“ปล่อยค่ะ” เธอรีบดีดตัวเองขึ้นจากอ้อมแขนของเขา ทำตัวไม่ถูกเมื่อโดนจ้องเหมือนจะกลืนกิน

“ขอโทษที่พี่ทำให้ตกใจ แต่พี่เห็นรินทำท่าจะล้มเลยช่วยเอาไว้” เขาเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเอง ทำให้เธอต้องกะพริบตาปริบ ๆ

“ขอบคุณค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” เธอรีบเดินหนี แต่รอบนี้เขาก็ปล่อยให้เธอเดินจากไปอีกครั้ง แต่ต่อไปต้องเป็นเธอที่จะเดินเข้ามาหาเขา ไม่ใช่เดินหนีแบบนี้

รินลดาไม่รู้ว่ากรการณ์ตั้งใจหรือบังเอิญกันแน่ เธอเผอิญได้เจอเขาทุกครั้งที่ออกไปนอกบ้าน ไม่ว่าจะไปฟิตเนส ไปดูหนัง ซื้อของหรือไปเที่ยวต่างจังหวัดกับปัทมา

“อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อยื่นมือไปหยิบของใส่ตะกร้า ก็มีมือหนาของใครบางคนเอื้อมไปหยิบของชิ้นเดียวกันกับเธอ

“พี่กร!” เธออุทานออกมาเมื่อหันไปเจอหน้าเขาเข้า

“มาซื้อของเหมือนกันเหรอครับ”

“ค่ะ” เธอรับคำ เขาก็ไม่ได้ดูเลวร้ายอะไร เจอกันบ่อยครั้งทำให้เธอกล้าคุยกับเขามากขึ้น อาจเพราะลึก ๆ ก็นึกเห็นใจเขาอยู่เหมือนกันที่โดนพี่สาวของเธอสลัดรัก

แต่ความรักมันห้ามกันไม่ได้ บังคับกันไม่ได้ ฉันใดก็ฉันนั้น เธอได้รับรู้เรื่องของกรการณ์ผ่านปัทมา จึงคิดว่าเขาเองก็คงจะเสียใจมากที่อกหักในครั้งนั้น

เธอไม่คิดโทษพี่สาว คบกันไปแล้วพบว่ามันไม่ใช่ พี่สาวก็คงอยากถอยออกมา ดีกว่าทนคบกันไปแล้วไม่ได้รู้สึกอะไรกัน มันทำให้เจ็บปวดเสียเปล่า ๆ

“ชอบทำอาหารด้วยเหรอ เมื่อก่อนไม่เห็นชอบทำ” เขาพูดได้แค่นั้นก็ชะงักไป เมื่อก่อนเป็นเขาเองที่ชอบทำอาหารให้เธอรับประทาน แต่ไม่ยักเห็นเธอชอบทำอาหารเหมือนกันกับเขา

“พอทำได้ค่ะ” เธอถ่อมตัว เพราะไม่เคยยกหางตัวเองว่าเป็นคนเก่งอะไร แค่ว่าถ้าหากทำอะไรเธอจะทำให้ดีที่สุด และถ้ารักใคร เธอก็จะรักคนคนนั้นให้ดีที่สุด

“วันนี้ทำเมนูอะไรเหรอ” เขาชวนคุย ทำเหมือนกับว่าไม่เคยมีเรื่องแค้นเคืองอะไรกับเธอมาก่อน นั่นทำให้รุ้งรวิดาเอ่ยตอบออกไปแบบไม่ได้คิดอะไรมาก บางทีถึงไม่ได้คบหากันเป็นคนรัก แต่คบหากันในฐานะพี่ชายกับน้องสาวก็ได้

“ทำหลนเต้าเจี้ยวค่ะ” เธอเอ่ยตอบเขา ก่อนจะออกเดินเพื่อเลือกซื้อผักสดต่อ

“พี่ก็ชอบกิน”

“คะ” เธอหันมามองหน้าเขาเมื่อเขายังเดินตามมา

“ตอนคบกันรินไม่เคยทำอาหารให้พี่กินเลย” นี่เป็นความรู้ใหม่ที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวมากๆ ระหว่างพี่สาวของเธอกับกรการณ์

“พี่กรอยากกินฝีมือทำอาหารของรินเหรอคะ” เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้ถามออกไปแบบนั้น แต่ลึกๆ ยอมรับว่าหวั่นไหวกับผู้ชายทรงเสน่ห์ตรงหน้าเสียเหลือเกิน

“ถ้าอยากกิน แล้วจะได้กินไหมล่ะ” ประโยคของเขาทำให้เธอนิ่งอึ้งไป รุ้งรวิดาหยุดเดินเพื่อมองหน้าเขาให้ชัดเจนขึ้น

เธอมองหน้าเขานิ่ง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอกล้ามองสบตากับเขา หัวใจเต้นโครมครามอย่างประหลาด มันแปลกมากที่เธอรู้สึกหวั่นไหวกับผู้ชายตรงหน้าเหลือเกิน

เธอคงไม่ได้ชอบเขาหรอกนะ!

รุ้งรวิดาตกใจกับความรู้สึกของตัวเองอยู่มาก ไม่คิดว่าจะรู้สึกแบบนี้กับกรการณ์

“เอ่อ...”

“หรือแค่อยากยั่วให้อยากแล้วจากไป เหมือนที่ชอบทำ”

“ไม่ใช่นะคะ” เธอรีบปฏิเสธ

“งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ เธอคงอึดอัด”

“เดี๋ยวก่อนค่ะ เราไปหาอะไรกินกันไหมคะ” แทนที่จะไปทำอาหารให้เขากิน แต่ชวนเขาไปกินข้าวน่าจะดีกว่า เธอไม่ได้สนิทกับเขาถึงขั้นจะไปทำอาหารให้เขากิน

“ทำไมถึงชวนไปกินข้าว” เขาเอ่ยถาม

“อยากคุยด้วยน่ะค่ะ เราไม่เคยคุยกันอย่างจริงจังเลย” เธอหมายถึงไม่เคยคุยกับเขาอย่างจริงจังเพื่อปรับจูนอะไร ๆ เข้าหากัน แต่เขาหมายถึงไม่เคยคุยกันอย่างจริงจังตอนเลิกกัน

“จะอยากคุยไปทำไม”

“เรื่องของเราไงคะ” เธอรีบเดินมาดักหน้าเขา ก็เห็นเขามองนิ่ง เธอเลยทำใจดีสู้เสือ ยิ้มให้เขาเข้าไว้

“ไปสิ” เขาเดินนำไปยังร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เธอก็เดินตามไปเงียบ ๆ

“อุ๊ย!” เพราะมัวแต่คิดหาคำพูดที่จะคุยกับเขา เธอก็เลยเดินไปชนเขาแบบไม่ได้ตั้งใจ

“ระวังหน่อยสิ” เขาทำเสียงดุ ทำให้เธอต้องเอ่ยขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

“ขอโทษค่ะ”

เธอนั่งมองเขาไม่วางตา พอเขาหันมาเธอก็หลบสายตาเป็นพัลวัน

นึกสงสัยในใจว่าเหตุใดพี่สาวถึงได้เลิกรากับผู้ชายที่ดูดีคนนี้ได้ หรือเขามีนิสัยอะไรสักอย่างที่แย่มากๆ กันนะ

“เห็นว่ามีเรื่องจะคุยกับพี่” เขาเป็นคนทำลายความเงียบ

“ถึงแม้ว่าจะเลิกกันไปแล้ว แต่เรายังเป็นพี่น้องกันได้ใช่ไหมคะ” เธอเอ่ยถามออกไป

อยากให้พี่สาวถูกมองว่าเป็นคนดี เลิกรากันไปแล้วก็ยังคบหากันเป็นเพื่อนหรือพี่น้องได้ เธอเองก็ไม่ใช่พี่สาว จึงไม่มีอะไรบาดหมางกับเขาอยู่แล้วนอกจากหวั่นไหว

เธอเคยเลียบ ๆ เคียงๆ  เอ่ยถามปัทมา เพื่อนก็บอกว่ากรการณ์ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร แค่ว่าเป็นคนยิ้มยาก เย็นชา ไม่ค่อยสนใจใครก็แค่นั้นเอง แต่เบื้องลึกตอนคบหากันเขาเลวร้ายอะไรหรือเปล่ากับพี่สาวของเธอ ไม่มีใครรู้

“อย่างนั้นเหรอ” เขาเอ่ยออกมา แอบเหยียดยิ้มให้กับความแสนดีของเธอ ทำเขาเจ็บหนัก ทำให้เขาหลงรักจนหัวปักหัวปำ แล้วกลับมาพูดแบบนี้ เหมือนโดนตบหัวแล้วลูบหลัง

“พี่กรยังโกรธรินอยู่เหรอคะ” เธอเอ่ยถามแทนพี่สาว

“ไม่ได้โกรธ พี่เลิกสนใจเรื่องนั้นมานานแล้ว”

“ดีแล้วค่ะ” เธอยิ้มออก เมื่อเห็นว่าเขาไม่ติดใจอะไร อย่างน้อยเขาก็จะได้อโหสิกรรมให้พี่สาวของเธอ เพราะอย่างไรรินลดาก็ตายจากไปแล้ว

รุ้งรวิดารู้สึกเหมือนได้ปลดแอกเรื่องคนรักเก่าของพี่สาว หากเธอเจอเขาในโอกาสต่อไปก็จะทำให้เขารู้สึกดี ๆ ในฐานะพี่น้อง

พี่น้องอย่างนั้นเหรอ รุ้งรวิดาใจสั่น เธอไม่ได้คิดกับเขาเพียงแค่นั้นน่ะสิ ทำไมมันถึงได้เป็นแบบนี้ก็ไม่รู้