Todos los capítulos de อย่ารักคนใจร้าย: Capítulo 1 - Capítulo 10

“คุณพ่อกับคุณแม่รู้ได้ยังไงคะว่าหนูคือรินลดา ไม่ใช่รุ้งรวิดา” รวบรวมจิตใจได้ รุ้งรวิดาก็เอ่ยถามเสียงสั่นสะท้าน รู้สึกเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก“ก็กระเป๋าที่หนูสะพายอยู่มันเป็นกระเป๋าตังค์และบัตรประชาชนของหนูไง แล้วหนูก็ถักเปียแค่ด้านหลังอันเดียว ไม่เหมือนยายรุ้ง ขานั้นชอบถักเปียสองข้าง ปัทมาก็บอกว่าใครคือริน ใครคือรุ้ง เพื่อนเราเองทำไมจะจำเราไม่ได้ล่ะ” คำตอบของมารดาทำให้รุ้งรวิดานิ่งคิดก่อนขับรถมาที่บ้าน และเกิดอุบัติเหตุนั้น รินลดาเอากระเป๋าสตางค์ของเธอไปสับเปลี่ยนกับอีกฝ่าย บอกว่าวันนี้อยากเป็นเธอ ให้เธอเป็นพี่สาวดูสักวัน เริ่มจากการถักเปียและแลกข้าวของกันใช้เหตุนี้ใช่ไหมบิดามารดาถึงเข้าใจว่าเธอคือรินลดา รุ้งรวิดากัดปาก แต่จะบอกว่าคนที่ตายไม่ใช่เธอ แต่คือรินลดา บิดามารดาคงรับไม่ได้ที่ตัวซวยอย่างเธอทำให้พี่สาวต้องตายก่อนตายได้รับปากพี่สาวเอาไว้แล้วว่าเธอต้องเป็นรินลดา หากเธอเป็นรุ้งรวิดา ทุกอย่างก็จะเลวร้ายยิ่งกว่าที่เป็นอยู่รุ้งรวิดาออกจากโรงพยาบาลด้วยความรู้สึกรวดร้าวไปหมดในอกบิดามารดารีบจัดงานศพ รีบเผา ไม่ได้บอกใคร ว่าลูกคนเล็กตาย และปัทมาเพื่อนรักของรินลดาก็ช่วยจัดการทุกอย่างใ

“พ่อกับแม่ไม่ค่อยมีเวลาค่ะ ท่านเดินทางไปโน่นไปนี่บ่อยครั้ง ส่วนใหญ่จะไปต่างประเทศน่ะค่ะ ก็เลยไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเท่าที่ควร แต่ถ้าอยู่ด้วยกันตลอดเวลาคุณพ่อกับคุณแม่คงจับสังเกตได้ค่ะ”“ก็คงจริง” ปัทมาเองยังแยกออกเลยว่าคนไหนริน คนไหนรุ้ง“ตอนงานศพพี่ริน ปัดก็ช่วยทุกอย่าง พวกท่านไม่สนใจอะไรเลย เอาแต่คุยโทรศัพท์ บ่นว่าเหนื่อย กลับไปก่อนงานเลิก มาก็เกือบเที่ยง ถ้าไม่มีปัดงานศพพี่รินคงไม่สำเร็จ” ประโยคของรุ้งรวิดาทำให้ปัทมาต้องถอนใจพรืดใหญ่พ่อแม่ไม่รักลูกนี่คือเรื่องจริง ไม่มีความรักของปิติกับเรวดีให้แก่รุ้งรวิดาเลย นั่นจึงทำให้รินลดาเพื่อนของเธอสงสารน้องสาวฝาแฝดเป็นอันมากการส่งให้ไปอยู่กับยายก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดี เพราะบิดามารดาคิดว่าลูกคนเล็กเป็นตัวซวย การส่งเสียเลี้ยงดูให้ดีจึงไม่มี คิดว่าเป็นการสิ้นเปลืองเสียเปล่า ๆ ดังนั้นคนที่เลี้ยงดูรุ้งรวิดามาด้วยความยากลำบากคือคุณยายคำแก้ว“ไม่ต้องเป็นกังวลไป ปัดจะทำให้รุ้งเป็นรินให้ได้ โดยที่ไม่มีใครสงสัย ทั้งอาหารการกิน การแต่งตัว การพูดจา และการใช้ชีวิตในแต่ละวัน แต่รุ้งควรไปดรอปเรียนที่มหาวิทยาลัยตัวเองซะ” ท้ายประโยคของปัทมาทำให้เธองง“ทำไ

“อุ๊ย!” รุ้งรวิดาสะดุ้ง เธอดึงมือหนีจากดอกกุหลาบ แต่เผลอไปสัมผัสหนามของมันจนเลือดซึม“ต้องหัดระวังตัวเองบ้างนะ” เขาเดินเข้ามาหา ก่อนจะดึงมือไปงับดูเบา ๆ เพื่อห้ามเลือด“อุ๊ย!” รุ้งรวิดาอุทานออกมาอีกครั้งต่างตกใจความร้อนชื้นและสายตาร้อนแรงโลมเลียของเขาทำให้รุ้งรวิดาใจเต้นโครมคราม เธอรีบดึงมือหนีและถอยห่างไปหลายก้าว สายตาตื่น ๆ มองเขาอย่างตกประหม่าท่าทีของอีกฝ่ายทำให้กรการณ์ยกยิ้มมุมปาก เมื่อก่อนเธอเป็นคนร่าเริงสดใส ใครอยู่ด้วยแล้วรู้สึกชอบ เธอมีผู้ชายมาจีบเยอะเขารู้ดี เขาเองก็เป็นหนึ่งในจำนวนนั้นเหมือนกันตอนที่เธอประกาศว่าคบกับเขา มันทำให้เขารู้สึกว่าได้กำชัยชนะทุกอย่างเอาไว้ แต่ในวันที่เธอบอกเลิกเขา ด้วยเหตุผลทุเรศ ๆ ว่าเขาดีเกินไป มันทำให้เขารู้สึกย่ำแย่เหมือนโดนตบหน้าจนหน้าชาไปหมดยังไม่พอแค่นั้น เธอยังหันไปสนิทสนมกับปิง ไปไหนมาไหนด้วยกันจนคนเอาไปพูดกันสนุกปากว่าเธอสลัดรักจากเขาแล้วหนีไปซบอกปิง อีกไม่นานก็คงเปิดตัวคบหากันความรู้สึกนั้นทำให้เขาเจ็บปวดแค้นใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ผ่านไปหลายเดือน เขาก็ไม่ได้ยินข่าวว่าปิงประกาศตัวคบหาดูใจกับอดีตแฟนสาวอย่างรินลดา ทำให้เขากลับมาคุยก

ออกไปเที่ยวหรือทำกิจกรรมร่วมกับคนอื่น นอกจากไปทำกิจกรรมด้วยกันเอง เช่นออกกำลังกายหรือไปเลือกซื้อของมื้อเย็นเต็มไปด้วยความชื่นมื่น กรการณ์รู้สึกว่าความรู้สึกเมื่อครั้งเก่าก่อนกลับมาอีกครั้ง หรือเขาจะทิ้งความรู้สึกเจ็บช้ำในอดีตแล้วกลับมาเริ่มต้นกับเธอใหม่เหตุผลของเธอในวันนั้นคือเขาดีเกินไป และเธอยังไม่พร้อม พูดกันง่าย ๆ ก็คือเธอไม่ได้รักเขา เขายังจำวันที่เธอบอกเลิกเขาได้ดี“พี่กรคะ”“หือ...” เขาครางรับ มองคนที่กำลังกินข้าวโพดคั่วแสนอร่อยอยู่ใกล้ ๆ ขณะนั่งดูหนังด้วยกัน“คิดอะไรอยู่คะ ดูใจลอย ๆ ไม่เห็นสนใจหนังที่ดูกับรุ้ง เอ่อ... รินเลย” เธอรีบเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเอง หลายครั้งที่เผลอหลุดเรียกชื่อตัวเอง“พี่เห็นว่ารินแทนตัวเองว่ารุ้งหลายครั้ง” เขาไม่ได้ปล่อยผ่าน แต่สังเกตเธออยู่เสมอ ตั้งแต่กลับมาพบกันอีกครั้ง เธอมักหลุดเรียกชื่อตัวเองว่ารุ้ง“รุ้งเป็นอีกชื่อน่ะค่ะ แต่ตอนหลังมาเปลี่ยนเป็นรินน่ะค่ะ” เธอโกหกคำโต เสไปมองหน้าจอทีวีที่กำลังดูซีรีส์สอบสวนสืบสวนกับเขาอยู่โชคดีว่าพี่สาวไม่เคยเล่าเรื่องของเธอให้กรการณ์ฟัง ถ้าจะคิดถึงเหตุผลก็มีหลายอย่าง หนึ่ง... พี่สาวไม่ได้ให้ความสำคัญกับเธอ ซึ่ง

“เพราะบอสไม่ใช่คู่แข่งของผมไงครับ”“ไม่ใช่คู่แข่งหมายความว่ายังไง”“ก็รินลดาไม่ได้คบกับบอสนี่ครับ เธอมีผู้ชายคนอื่นอีก และผู้ชายพวกนั้นถือว่าเป็นคู่แข่งของผม”“แล้วไง” กรการณ์ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าอีกฝ่ายหมายความว่ายังไง“ผมยอมรับปากรินลดาว่าจะไม่บอกใครเพราะจะรอประกาศความจริงว่าเราคบกัน ทำให้คนพวกนั้นกระอักไปเลยครับ ดังนั้นผมจึงบอกบอสได้ แต่กับผู้ชายคนอื่นต้องเก็บเงียบเอาไว้ก่อน รอเซอร์ไพร้ส์ทีเดียวไงครับ” ภพพูดด้วยสีหน้าระรื่น แต่ทำให้กรการณ์กัดกรามแน่น“แล้วสรุปว่าคบกันหรือยัง”“คบกันแล้วครับ” ภพยืนยันหนักแน่น“อย่างนั้นเหรอ” กรการณ์รู้สึกเจ็บใจที่เขาเป็นไอ้โง่อีกครั้ง เกือบจะใจอ่อนไปกับเธอแล้วเชียวช่วงเย็นวันนั้น เขารับหญิงสาวกลับบ้านด้วยกันเหมือนเช่นเคย สายฝนด้านนอกตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ทำให้ช่วงเย็นค่อนข้างเดินทางลำบาก แต่ไม่ได้ทำให้สองหนุ่มสาวที่นั่งอยู่ในรถอนาทรร้อนใจเลยสักนิด“วันนี้พี่กรอยากกินอะไรคะ บอกรินได้นะคะ รินจะทำให้กิน” เธอขยับเข้าไปหาเขา พร้อมทั้งเอนศีรษะพิงไปกับไหล่กว้าง เพราะสนิทกันมากพอที่จะทำแบบนี้ เธอเลยรู้สึกดี ๆ ที่ได้ใกล้ชิดเขา“กินได้ทุกอย่างเหรอ” เขาเอ่ยถา