บทที่ 1

บทนำ ขอให้อเดลมีความสุขนะ

ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ

เสียงประกาศจากประชาสัมพันธ์สนามบินดังคลอไปกับเสียงจอแจของผู้คนนับร้อยที่เดินทางเข้าออกประเทศ ท่ามกลางบรรยากาศที่วุ่นวาย ร่างบอบบางของหญิงสาวในชุดโค้ทสีครีมตัวยาวกำลังยืนนิ่งงันอยู่หน้าประตูทางออก

'อลิซ ศิริวัฒนากุล' ในวัยยี่สิบสามปี สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า... กลิ่นอายของประเทศไทยที่เธอไม่ได้สัมผัสมานานกว่า ห้าปี ทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างรุนแรง

ห้าปีแล้วสินะ... ที่เธอหนีไป

ห้าปีแล้ว... ที่เธอทิ้งหัวใจตัวเองไว้ที่นี่

มือเรียวที่สั่นเทานิดๆ ล้วงลงไปในกระเป๋าสะพายใบเก่ง ปลายนิ้วสัมผัสกับกรอบรูปไม้เก่าๆ ที่เธอพกติดตัวไว้ตลอดเวลา... รูปถ่ายใบเดียวที่เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจของเธอในวันที่โดดเดี่ยวที่สุดในต่างแดน

ภาพของเด็กชายตัวสูงหน้าตามุ่ยๆ ที่ยอมไหล่เปียกเพื่อกางร่มให้เธอ... อเดล

แค่คิดถึงชื่อนี้ ขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ อลิซก้มลงมองรูปใบนั้นผ่านพลาสติกใสในกระเป๋า แววตาเต็มไปด้วยความโหยหาและความเจ็บปวดที่ไม่มีใครเข้าใจ

"เรากลับมาแล้วนะอเดล..." เธอรำพึงในใจเสียงแผ่ว

ครืดดด ครืดดดด

เสียงโทรศัพท์มือถือในมือสั่นเตือน ดึงสติเธอกลับมาสู่โลกแห่งความจริงอันโหดร้าย ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือก มือเย็นเฉียบขึ้นมาทันที

คุณพ่อ

อลิซเม้มปากแน่น ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยไร้ความรู้สึก ก่อนจะกดรับสาย

"ค่ะ... คุณพ่อ"

(ถึงหรือยัง?) ปลายสายถามเสียงเรียบ ทรงอำนาจ และไร้ซึ่งความห่วงใยตามประสาพ่อลูก (รถจอดรออยู่ที่ประตูสาม อย่าให้คนของฉันต้องรอนาน ฉันเกลียดการรอคอย)

"ค่ะ... อลิซกำลังเดินออกไป"

(ดี... จำใส่หัวเอาไว้ว่ากลับมาคราวนี้ แกมีหน้าที่ต้องทำ อย่าริอ่านทำตัวมีปัญหา หรือทำอะไรนอกเหนือคำสั่งฉันเด็ดขาด... เข้าใจที่พูดใช่ไหม?)

"เข้าใจค่ะ"

(วางสายซะ แล้วรีบขึ้นรถ)

สัญญาณถูกตัดไปแล้ว... ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจ

อลิซลดโทรศัพท์ลง ช่างน่าตลกสิ้นดี... เธอเป็นถึงลูกสาวของนักการเมืองใหญ่ เป็นทายาทตระกูล ศิริวัฒนากุล ที่ใครๆ ต่างอิจฉา แต่ชีวิตจริงกลับไม่ต่างอะไรกับนกน้อยในกรงทอง... หรือบางทีอาจจะแย่กว่านั้น

เธอเป็นแค่ตุ๊กตาไขลานที่มีหน้าที่หมุนไปตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อเท่านั้น

หญิงสาวเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า สัมผัสรูปถ่ายของอเดลเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อขอกำลังใจ...

เธอรู้ดีว่าการกลับมาครั้งนี้ เธออาจจะมีโอกาสได้เจอเขา... ได้เห็นหน้าเขาไกลๆ หรืออาจจะโชคร้ายที่สุดคือได้เห็นเขาเกลียดเธอ

แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน... เธอก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น

เพราะเธอเป็นคนเลือกที่จะทิ้งเขาไปเอง... เลือกที่จะปกป้องเขาด้วยวิธีที่โหดร้ายที่สุด

"ขอให้อเดลมีความสุขนะ..."

อลิซกระชับเสื้อโค้ทแน่น เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความอ่อนแอ แล้วลากกระเป๋าเดินตรงไปยังประตูทางออก... ก้าวเข้าสู่กรงขังที่ชื่อว่าบ้านที่รอจองจำเธออีกครั้ง

โดยไม่รู้เลยว่า... การกลับมาเหยียบแผ่นดินไทยครั้งนี้ จะทำให้กงล้อแห่งโชคชะตาที่หยุดหมุนไปห้าปี เริ่มขยับอีกครั้ง... ในทิศทางที่รุนแรงกว่าเดิม

ย้ำอีกรอบนะ พี่อเดล ธงเขียวจริงๆ 555555

เปิดเรื่องทิ้งไว้ก่อนน้า แม่ๆ ถ้ารอหลานอยู่ เข้าคลังรอไว้เลย ขอเคลียร์เรื่องเก่านิดหน่อย อาจจะอัพช้าบ้าง