Novel-novel oleh ลานิรินน์

ตอนที่ 5 แสงสว่างเดียวในความมืดครืดดด ครืดดดตัวเลขเรืองแสงบนนาฬิกาหัวเตียงบอกเวลาเที่ยงคืนตรง ความเงียบสงัดภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ถูกทำลายลงด้วยเสียงสั่นครืดคราดของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงอลิซขยับตัวอย่างงัวเงีย มือเล็กคลำสะเปะสะปะไปคว้ามันขึ้นมา หน้าจอที่สว่างวาบในความมืดปรากฏ

ตอนที่ 4 กรงขังที่เรียกว่าบาป รถยุโรปคันหรูแล่นผ่านประตูเหล็กดัดตระหง่านเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขของคฤหาสน์ศิริวัฒนากุล สถานที่ที่คนภายนอกมองว่ามันคือวิมานบนดินของครอบครัวนักการเมืองใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล แต่สำหรับอลิซ... ที่นี่คือคุกขังลืมที่คอยสูบเอาชีวิตจิตใจของเธอไปจนหมดสิ้น ทันทีที่ส้นรองเท้าแตะลงบนพื

ตอนที่ 3 เหตุผลที่ซ่อนอยู่แผ่นหลังบางของอลิซลับสายตาไปแล้ว แต่ร่างสูงของอเดลยังคงยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิมราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง นัยน์ตาคมกริบที่เคยมั่นใจในทุกก้าวของชีวิต บัดนี้เหม่อลอยและแหลกสลาย ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งจนก้าวไม่ออก โลกทั้งใบของเขากำลังพังครืนลงมาเป็นครั้งที่สอง"อเดล! ลูก!"เสียงเร

ตอนที่ 2 สวัสดีอเดล...อลิซทันทีที่หญิงสาวบนเวทีกล่าวทักทายแขกผู้มีเกียรติจบและกำลังก้าวลงจากบันไดเวทีด้านข้าง สัญชาตญาณเดียวที่สั่งการในหัวของอเดลคือ…ต้องตามไปร่างสูงโปร่งในชุดทักซิโด้สีดำสนิทรีบก้าวยาวๆ ฝ่าฝูงชนที่กำลังยืนออพูดคุยกันออกไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนมารยาททางสังคม ไม่สนว่าตัวเองคือรองปร

ตอนที่ 1 การกลับมาของความทรงจำลมแรงบนดาดฟ้าตึกระฟ้าใจกลางมหานครพัดจนชายเสื้อเชิ้ตแบรนด์หรูปลิวไสว ร่างสูงโปร่งของ 'อเดล วงศ์วริศ เบอร์นาร์ด' รองประธานบริษัท เอ็มไพร์เทค ยืนทอดสายตามองออกไปยังเส้นขอบฟ้า นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ที่เหลือเพียงเถ้าสีหม่นดวงตาคมกริบที่ถอดแบบมาจากบิดาเฝ้ามองเครื่องบินลำแล้ว

บทนำ ขอให้อเดลมีความสุขนะท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ เสียงประกาศจากประชาสัมพันธ์สนามบินดังคลอไปกับเสียงจอแจของผู้คนนับร้อยที่เดินทางเข้าออกประเทศ ท่ามกลางบรรยากาศที่วุ่นวาย ร่างบอบบางของหญิงสาวในชุดโค้ทสีครีมตัวยาวกำลังยืนนิ่งงันอยู่หน้าประตูทางออก'อลิซ ศิริวัฒนากุล' ในวัยยี่สิบสามปี สูดลมหายใจ

ความอบอุ่นที่สาดซัดเข้ามาทำลายกำแพงน้ำแข็งในใจจนละลายหายไปจนหมดสิ้น ความรู้สึกปลอดภัยและถูกรักอย่างแท้จริงเติมเต็มช่องโหว่ในอกจนล้นปรี่ เซียร่าสูดลมหายใจเข้าลึก มือเล็กล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะหยิบเอา 'ปลอกคอหนังสานสีน้ำตาล' ที่สลักชื่อลัคกี้ออกมา... สิ่งยึดเหนี่ยวที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดในอดีต ซึ่งบัดนี้เธอพร้อมที่จะปล่อยมันไปแล้ว เลออนมองปลอกคอในมือเธอแล้วพยักหน้าเบาๆ อย่างเข้าใจ ชายหนุ่มไม่ได้ถามอะไรให้มากความ เขาเดินนำเธอไปที่ใต้ต้นสนใหญ่ริมหน้าผา ก่อนจะย่อตัวลงแล้วใช้กิ่งไม้และมือเปล่าๆ ช่วยขุดหลุมดินขนาดเล็กให้โดยไม่กลัวเปื้อน หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า วางปลอกคอเส้นนั้นลงในหลุมอย่างเบามือ แล้วค่อยๆ เกลี่ยดินกลบมันจนมิด "หลับให้สบายนะลัคกี้..." เซียร่ากระซิบเสียงแผ่วเบาทว่าหนักแน่น "ไม่ต้องห่วงฉันแล้วนะ... ฉันไม่เป็นไรแล้วจริงๆ" เมื่อกล่าวคำบอกลาและทิ้งบาดแผลทั้งหมดไว้เบื้องหลัง หญิงสาวก็หยัดกายลุกขึ้น หันกลับมามองผู้ชายตัวโตที่ยืนล้วงกระเป๋ารออยู่... ในจังหวะนั้นเอง เลออนก็รูดซิปกระเป๋าเป้อวกาศที่เขาวางไว้บนพื้นหญ้

เลออนหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ นัยน์ตาคมกริบที่มักจะดุดันเสมอ บัดนี้ทอดมองเธอด้วยความอ่อนโยน ก่อนที่มือหนาจะยื่น ‘ดอกหญ้าสีขาว’ ดอกเล็กๆ ที่เพิ่งเด็ดมาจากริมทางมาตรงหน้าเธอ มันไม่ใช่กุหลาบช่อโตราคาแพง หรือดอกไม้หรูหราที่ถูกจัดเตรียมมาอย่างดี... มันเป็นแค่ดอกไม้ป่าธรรมดาๆ ทว่ากลับทนทานและผลิบานได้อย่างงดงามท่ามกลางดินหิน “ให้...” เสียงทุ้มเอ่ยสั้นๆ ติดจะขัดเขินนิดหน่อย ชายหนุ่มยกมืออีกข้างขึ้นเกาหลังคอตัวเองแก้เก้อ “ฉันว่ามันเข้ากับเธอดี” "มันเป็นแค่ดอกไม้ป่า... แต่ต่อให้โลกจะใจร้ายหรือแห้งแล้งแค่ไหน มันก็ยังเอาตัวรอดและผลิบานได้สวยงามเสมอ... เหมือนเธอไง เซียร่า" ชายหนุ่มกระตุกยิ้มบางๆ เซียร่ากะพริบตา มองดอกไม้ป่าดอกเล็กในมือเขาสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังเบือนหนีไปทางอื่น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้าไปในก้อนเนื้ออกซ้ายที่เคยด้านชา หญิงสาวค่อยๆ เอื้อมมือไปรับดอกไม้นั้นมาถือไว้อย่างทะนุถนอม... แม้จะไม่ได้พูดคำว่าขอบคุณ แต่นิ้วเรียวที่ลูบกลีบดอกไม้เบาๆ ก็แทนความรู้สึกทั้งหมดได้เป็นอย่างดี เลออนอมยิ้ม ก่อนจะกลับขึ้นไปคร่อมจักรยานแล้วออกแรงปั่

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านทิวสน ท้องฟ้าโปร่งใสไร้เมฆหมอก อากาศบนหุบเขาเย็นสบายและสดชื่นจนทำให้ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยมีค่อยๆ เจือจางลง บนถนนดินลูกรังสายเล็กที่ทอดยาวลัดเลาะไปตามแนวเขา รถจักรยานคันเล็กกำลังเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างไม่เร่งรีบ เลออนรับหน้าที่ปั่น โดยมี 'กระเป๋าเป้อวกาศ' ที่บรรจุเจ้าก้อนขนสองตัวสะพายอยู่ด้านหน้าแผงอก โดยมีเซียร่านั่งอยู่บนเบาะซ้อนท้าย สองมือเล็กจับชายเสื้อยืดของเขาเอาไว้หลวมๆ เพื่อทรงตัว สายลมเย็นที่พัดมาปะทะใบหน้า กลิ่นไอดินและธรรมชาติรอบข้าง... ผสานกับแผ่นหลังกว้างที่คอยบังลมหนาวอยู่เบื้องหน้า ทำเอาเซียร่าเผลอซบหน้าผากลงกับแผ่นหลังของเขาอย่างลืมตัว ภาพความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาฉายชัดในหัวอีกครั้ง... วันวานที่เธอเคยซ้อนท้ายจักรยานเขา... แม้ในตอนนั้นโลกทั้งใบของเธอจะเต็มไปด้วยบาดแผลและความอ้างว้าง แต่การได้นั่งอยู่ตรงนี้ กลับเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่สายลมช่วยพัดพาความเจ็บปวดให้จางหาย และทำให้เธอรู้สึกสงบลงได้ชั่วขณะ... เส้นทางข้างหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นเนินลาดชันที่ต้องใช้พละกำลังมากขึ้นจนคิดว

ตกกลางคืน... อากาศบนภูเขาเริ่มเย็นจัดจนเกิดหยาดน้ำค้าง ชายหนุ่มปล่อยให้เซียร่านั่งพักอยู่บนโซฟา โดยมีผ้าห่มผืนหนาคลุมทับไว้ให้ความอบอุ่น ร่างสูงเดินหายเข้าไปในโซนครัว ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับชามข้าวต้มหมูสับกลิ่นหอมกรุ่นที่เขาลงมือทำเองแบบง่ายๆ วางลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเธอ พร้อมกับยาหลังอาหารและแก้วน้ำ "กินซะ จะได้กินยา" เลออนเอ่ยบอกเสียงเรียบพลางยื่นช้อนให้ เซียร่ามองชามข้าวต้มสลับกับใบหน้าของเขา หญิงสาวรับช้อนมาถือไว้แล้วตักข้าวต้มเข้าปากเงียบๆ โดยมีเลออนนั่งเท้าคางมองอยู่ฝั่งตรงข้าม คอยให้เธอจัดการมื้ออาหารจนเสร็จ เมื่อข้าวต้มพร่องไปเกือบครึ่งชาม เซียร่าก็วางช้อนลง เลออนหยิบเม็ดยาส่งให้ถึงมือ หญิงสาวรับมากินและดื่มน้ำตามอย่างว่าง่าย ท่าทีดื้อรั้นและพยศที่เคยมีหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่เกาะกินไปทั้งร่าง เลออนรับแก้วน้ำไปวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปนั่งเบียดชิดเคียงข้างเธอ ฝ่ามือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าออกให้อย่างเบามือ “รีบๆ หายล่ะ ฉันคิดถึงเซียร่าคนที่ปากหมาๆ” เซียร่าอยากจะอ้าปากด

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป... รถสปอร์ตคันหรูถูกจอดทิ้งไว้หน้าบ้านพักตากอากาศส่วนตัวกลางหุบเขาที่เงียบสงบ เลออนตัดสินใจพับเก็บความวุ่นวายในเมืองหลวง แล้วพาเซียร่าหนีมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เซียร่ายอมพูดคุยกับจิตแพทย์ผ่านวิดีโอคอลตามที่ชายหนุ่มคอยจัดการให้ แน่นอนว่าบาดแผลที่ถูกกรีดลึกมาทั้งชีวิต... ไม่มีทางรักษาสมานได้ในเวลาแค่ไม่กี่วัน บางคืนเธอยังคงสะดุ้งตื่นมาพร้อมกับคราบน้ำตา อาการเหม่อลอยและหวาดระแวงยังคงมีให้เห็น ทว่าความเงียบสงบของธรรมชาติรอบตัว ผนวกกับการดูแลที่ไร้เงื่อนไขของเลออน ก็ช่วยประกอบเศษซากจิตใจของเธอให้ค่อยๆ เข้ารูปเข้าทีทีละนิด ลมเย็นเยียบของป่าสนพัดโชยมากระทบผิว ระเบียงไม้กว้างขวางที่ยื่นออกไปรับวิวทิวเขาคือมุมโปรดมุมใหม่ของเซียร่า ร่างบางในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งของเลออนกำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นระเบียง ท่อนขาขวาที่เพิ่งถอดเฝือกออกถูกวางเหยียดเอาไว้อย่างระมัดระวัง นัยน์ตาคู่สวยทอดมอง 'เต้าหู้' กับ 'โคล่า' สองก้อนขนจรจัดที่กำลังวิ่งไล่ตะครุบใบไม้แห้งกันอยู่บนพื้นไม้กระดาน เซียร่านั่งเหม่อลอย ปล่อยให้สา

12.00 น. แสงแดดจัดจ้าของช่วงเที่ยงวันสาดส่องเข้ามาเต็มพื้นที่ ภายในห้องพักหลงเหลือเพียงความเงียบงันและกลิ่นคาวโลกีย์ที่คละคลุ้ง เซียร่านอนสลบไสลจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา ร่างกายบอบช้ำเต็มไปด้วยรอยรักสีเข้มและคราบความเร่าร้อนที่สาดกระเซ็นไปทั่ว เลออนในสภาพที่ควรจะหมดเรี่ยวแรง กลับขยับตัวเข้าหาแผ่นหลังบางที่เปลือยเปล่า ชายหนุ่มทาบทับแผงอกลงไปเบียดชิด ค่อยๆ แนบใบหน้าและใบหูลงบนแผ่นหลัง ฝั่งที่ตรงกับก้อนเนื้อข้างซ้ายของเธอ... ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงนั้นราวกับเครื่องยืนยันว่าเธอยังคงอยู่ตรงนี้ อยู่ในอ้อมกอดของเขา ท่อนแขนแกร่งตวัดกอดรัดร่างที่อ่อนปวกเปียกเข้ามาแนบอกแน่น หวงแหนและปรารถนาจะครอบครองเธอไว้เพียงผู้เดียว หวังเพียงว่าเซ็กส์ที่ดุเดือดตลอดค่ำคืนที่ผ่านมา จะช่วยเยียวยาและลบฝันร้ายออกจากใจเธอได้ ทว่าความลุ่มหลงในกายชายกลับไม่ยอมสงบลงง่ายๆ เลออนสูดกลิ่นกายหอมกรุ่นจากซอกคอขาวเนียน เขาขยับจัดแจงท่านอนของตัวเองอย่างระมัดระวังที่สุด เพื่อให้มั่นใจว่าน้ำหนักตัวของเขาจะไม่เผลอไปกดทับท่อนขาขวาที่เพิ่งถอดเฝือกของเธอแม้แต่มิลลิเ

อลิซน้ำตารื้นขึ้นมาทันที เธอเข้าใจความหมายของการกระทำนี้ได้ในเสี้ยววินาที... อเดลกำลังจะจัดงานแต่งงานให้กับเธอ งานแต่งงานที่มีแค่เราสองคน หญิงสาวพยักหน้ารับรัวๆ ก่อนจะหยิบชุดนั้นเข้าไปเปลี่ยนในห้องรับรองด้านหลัง เพียงไม่นาน บานประตูห้องรับรองก็เปิดออก อลิซก้าวเดินออกมาในชุดเดรสสีขาวพลิ้ว

"ยินดีด้วยนะคะ เป็นผู้หญิงค่ะ แข็งแรงสมบูรณ์มากเลย" คุณหมอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะส่งทารกตัวน้อยที่ห่อด้วยผ้าขนหนูสีชมพูมาวางทาบลงบนอกของอลิซ อลิซก้มมองเด็กทารกตัวนุ่มนิ่มบนอก ดวงตาที่ยังคงหลับพริ้ม จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากบางจิ๋ว... ทุกอย่างบนใบหน้าของเด็กคนนี้ ถอดแบบผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเ

ตอนที่ 49 รางวัลของการรอคอย พออายุครรภ์ก้าวเข้าสู่สัปดาห์ที่สามสิบแปด ท้องที่นูนใหญ่ก็ทำเอาอลิซเดินเหินแทบไม่ไหว ช่วงเวลานี้คฤหาสน์วงศ์วริศทั้งหลังเลยต้องสแตนด์บายเตรียมพร้อมกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง โดยเฉพาะคุณพ่ออย่างอเดลที่หอบงานกลับมาทำที่บ้านแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาปฏิเสธที่จะเข้าออฟฟิศ

"ผมนั่งไม่ติดหรอกครับป๊า" อเดลตอบเสียงเครียด ยกมือขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิด "นี่มันจะสามชั่วโมงแล้วนะ ทำไมยังไม่ออกมาอีก" "การผ่าตัดตามันละเอียดอ่อนลูก มันต้องใช้เวลา ใจเย็นๆ สิ" เ มลดาเอ่ยปลอบ ลุกขึ้นมาลูบแผ่นหลังกว้างของลูกชายเบาๆ แม้จะเป็นผู้บริหารที่เด็ดขาดและจัด

ตอนที่ 48 แสงสว่างของกันและกัน เวลาผ่านไปสองเดือนกว่า... สายลมเย็นสบายยามสายพัดเอื่อยเข้ามาในสวนดอกไม้หลังคฤหาสน์วงศ์วริศ อลิซในชุดคลุมท้องเนื้อนิ่มสีพาสเทลกำลังเอนหลังพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้หวายบุนวมตัวใหญ่ อายุครรภ์ที่ก้าวเข้าสู่เดือนที่ห้าทำให้หน้าท้องของเธอเริ่มนูนกลมจนเห็นได้ชัด เป

"ปะ... เปล่าค่ะ" อลิซส่ายหน้าดิก พยายามระบายยิ้มกว้างออกมาทั้งน้ำตา เธอหันหน้าไปทางเมลดา สลับกับอลัน และหยุดลงที่ฝ่ามือหนาของอเดลที่กำลังกุมมือเธออยู่ "อลิซแค่... อลิซแค่ดีใจน่ะค่ะ" "ดีใจ?" อเดลเลิกคิ้ว "อื้อ... อลิซไม่เคย... ไม่เคยมีใครมาคอยดูแล หรือทำกับอลิซแบบน

ตอนที่ 100 นางร้ายของเขา... เพียงคนเดียวสองปีต่อมา...ใบหน้าของ 'มิลา' ปรากฏอยู่แทบทุกตารางนิ้วของเมืองหลวง ตั้งแต่บิลบอร์ดขนาดยักษ์บนทางด่วน จอดิจิทัลใจกลางสี่แยก ไปจนถึงแคมเปญแบรนด์หรูในห้างสรรพสินค้าชั้นนำบัดนี้เธอพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในฐานะนางเอกแถวหน้า คิวงานที่แน่นขนัดข้ามปีทำให้เธอต้องทำงานเจ็ดวันต่อสัปดาห์เบื้องหลังสปอตไลต์ที่สว่างไสว... คือเวลาส่วนตัวที่ถูกความสำเร็จกลืนกินไปจนแทบไม่เหลือ"ขอบคุณทุกคนมากนะคะ เดินทางกลับกันดีๆ น้า..."หลังจบงานอีเวนต์ในช่วงค่ำ แสงแฟลชและเสียงรัวชัตเตอร์ยังคงทำงานแข่งกับเวลา แฟนคลับนับร้อยรุมล้อมอยู่เต็มลานหน้าห้างสรรพสินค้า มิลาส่งยิ้มกว้าง รับของขวัญ และแจกลายเซ็นอย่างเป็นกันเอง แม้สองขาที่หยัดยืนบนส้นสูงมาหลายชั่วโมงจะล้าจนแทบหมดแรงห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น รถยุโรปคันหรูสีดำสนิทจอดเทียบรออยู่อย่างเงียบเชียบ กระจกติดฟิล์มทึบฝั่งผู้โดยสารเลื่อนลงเพียงนิดให้พอเห็นสายตาคมกริบ ลีเจย์นั่งเอนหลังพิงเบาะ ทอดสายตามองผู้หญิงของเขาที่กำลังแจกรอยยิ้มให้ผู้คนอย่างใจเย็น เขาไม่เคยกดดัน ไม่บีบแตรเร่งรัด และไม่เคยปริปากบ่นสักค

ตอนที่ 99 ความลับในห้องน้ำชาย"ปะป๊า... อื้อ... ไม่เอานะคะ ที่นี่มันห้องน้ำชายของบริษัทนะ!"มิลาพยายามเอี้ยวใบหน้าหลบพลางเอ่ยประท้วงเสียงสั่น ทรวงอกอวบอิ่มและหน้าท้องแบนราบแนบชิดไปกับผนังกระเบื้องเย็นเฉียบของห้องน้ำ ทว่าการเบี่ยงหน้าหนีกลับกลายเป็นการเปิดทางให้คนเอาแต่ใจรังแกเธอได้ถนัดยิ่งขึ้นจมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากหยักร้อนระอุซุกไซ้ลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างตะกละตะกลาม ลีเจย์กดจูบหนักๆ สลับกับขบเม้มผิวเนื้ออ่อนอย่างมันเขี้ยว ทว่าก็ยังคงสติยั้งแรงเอาไว้ไม่ให้เกิดรอยช้ำสีจาง เพราะรู้ดีว่าแฟนเด็กยังมีคิวงานรออยู่ ลมหายใจร้อนจัดที่เป่ารดต้นคอทำเอามิลาขนลุกซู่ไปทั้งตัว"แล้วมันยังไงล่ะ..."เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ขณะที่ปลายลิ้นสากตวัดเลียติ่งหูเล็กจนร่างบางสะท้าน"ห้องน้ำสำหรับผู้บริหาร... ถ้าฉันไม่อนุญาต ก็ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าเข้ามาหรอก"ความเอาแต่ใจและทรงอำนาจของท่านประธานทำเอามิลาเถียงไม่ออก ฝ่ามือหนาที่เพิ่งจัดการรูดกางเกงสูทสีเบจของเธอลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้า เลื่อนกลับขึ้นมาเกี่ยวรั้งขอบแพนตี้ลูกไม้ตัวจิ๋วที่ยังคงปกปิดจุดอ่อนไหวเอาไว้ ก่อนจะออกแรงรั้งให้ร่นไปด้านข้างอย่างรวดเร็วแล

ตอนที่ 98 ก้าวใหม่ของการเริ่มต้นสามสัปดาห์ต่อมา ณ ห้องแถลงข่าว อาคาร Rift Entertainmentแสงแฟลชและเสียงชัตเตอร์จากกองทัพสื่อมวลชนสว่างวาบไปทั่วห้องแถลงข่าวขนาดใหญ่ มิลาในชุดสูทกางเกงสีเบจเรียบหรูและทะมัดทะแมงนั่งอยู่หลังโต๊ะแถลงข่าวด้วยท่าทีสงบนิ่ง ร่องรอยฟกช้ำบนใบหน้าและตามร่างกายจางหายไปจนหมด เหลือเพียงพลาสเตอร์สีเนื้อแผ่นเล็กที่แปะทับรอยแผลตรงข้อมือเอาไว้เท่านั้นถัดไปด้านข้างมีเรย์ในฐานะผู้จัดการส่วนตัวนั่งประกบอยู่เพื่อคอยดูแลความเรียบร้อยและคุมสถานการณ์"ก่อนอื่น... มิลาต้องขอขอบคุณแฟนคลับ พี่ๆ สื่อมวลชน และทุกๆ กำลังใจที่ส่งมาให้ตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมานะคะ"น้ำเสียงฉะฉานและรอยยิ้มบางๆ ที่ประดับบนใบหน้า ทำให้บรรยากาศที่ค่อนข้างตึงเครียดดูผ่อนคลายลง"ตอนนี้สุขภาพร่างกายและสภาพจิตใจของมิลาดีขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วค่ะ พร้อมกลับมาลุยงานต่อแล้วค่ะ""น้องมิลาพอจะบอกได้ไหมคะ ว่าสภาพจิตใจตอนนี้เป็นยังไงบ้าง หลังจากเจอเหตุการณ์สะเทือนขวัญขนาดนั้น" หนึ่งในนักข่าวสายอาชญากรรมที่นั่งอยู่แถวหน้ายกมือถามขึ้นมิลาพยักหน้ารับคำถาม เธอไม่มีท่าทีตื่นตระหนกหรือฟูมฟายเรียกร้องความสงสารเลยสักนิด"ย

ตอนที่ 97 ฉันรักเธอแสงแดดยามเช้าลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาภายในห้องพักฟื้นที่เงียบสงบมิลาค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นพร้อมกับความเจ็บระบมไปทั้งตัว ฤทธิ์ยาที่กดทับอาการไว้ตลอดทั้งคืนเริ่มหมดลงทีละน้อย ทว่าท่ามกลางความปวดร้าว สิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้กลับเป็นความอบอุ่นคุ้นเคยที่โอบล้อมอยู่รอบตัวเปลือกตาที่ยังบวมช้ำค่อยๆ ปรือขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือแผงอกกว้างเบื้องหน้า เมื่อขยับสายตามอง เธอก็พบว่าลีเจย์กำลังนอนกอดเธออยู่บนเตียงคนไข้ที่ค่อนข้างคับแคบ ท่อนแขนแกร่งสอดประคองร่างของเธอเอาไว้แน่นใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงและเนี้ยบอยู่เสมอ บัดนี้ดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ใต้ตาคล้ำลง บ่งบอกชัดเจนว่าผู้ชายคนนี้คงไม่ได้นอนเลยทั้งคืน และเพิ่งจะเผลอหลับไปได้ไม่นานด้วยความเหนื่อยล้าสะสมหญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยเพื่อคลายความปวดเมื่อยที่แผ่นหลัง ทว่าเพียงแค่ร่างเล็กขยับเขยื้อน...สัญชาตญาณระแวดระวังภัยของชายหนุ่มก็ทำงานขึ้นมาทันที เขาผุดลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวกกลับมาจดจ้องร่างบนเตียงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก... ซึ่งเป็นมุมที่คนเยือกเย็นและคุมสถานการณ์ได้เสมออย่างเขาไม่เคยหลุดให้ใ

ตอนที่ 96 ฉันขอโทษนะโรงพยาบาลเอกชน เวลา 02.00 น.แสงไฟในห้องพักฟื้นวีไอพีถูกหรี่ลงจนสลัว บรรยากาศภายในเงียบสนิทจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงจังหวะการหายใจที่แผ่วเบาของร่างบนเตียง ลีเจย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ในท่ากอดอก แผ่นหลังกว้างพิงพนักเก้าอี้ นัยน์ตาคมกริบจดจ้องใบหน้าหวานที่บวมช้ำของมิลาไม่วางตาหญิงสาวหลับใหลไปด้วยฤทธิ์ยาระงับประสาทและยาแก้ปวดที่หมอฉีดให้ผ่านทางสายน้ำเกลือ เธอหลับลึกมาตลอดทางตั้งแต่อยู่บนรถสปอร์ตจนถึงห้องฉุกเฉิน ทิ้งให้ลีเจย์เผชิญหน้ากับความเงียบงันและความโกรธแค้นที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในอกเพียงลำพังชายหนุ่มหลุบตามองมือเล็กที่ถูกพันด้วยผ้าก๊อซสีขาวสะอาดทั้งสองข้าง รอยบาดจากเคเบิลไทร์ที่ข้อมือและข้อเท้าของเธอลึกจนเกือบถึงชั้นกล้ามเนื้อ ไหนจะรอยเขียวช้ำที่ลำคอระหงนั่นอีก... ทุกรอยแผลบนตัวเธอคือสิ่งที่ตอกย้ำถึงความสะเพร่าของเขาที่ดูแลเธอได้ไม่ดีพอ“คนไข้หมดสติเพราะภาวะช็อกและร่างกายบอบช้ำหนักครับ มีรอยฟกช้ำรุนแรงที่ซี่โครง รอยบีบรัดบริเวณลำคอ แล้วก็แผลถลอกลึกที่ข้อมือกับข้อเท้า... แต่ผลตรวจยืนยันชัดเจนครับว่าไม่มีร่องรอยการถูกล่วงละเมิด ตอนนี้หมอท

ตอนที่ 95 จุดเดือดสิ้นคำท้าทายที่เต็มไปด้วยความอวดดี เส้นฟางความอดทนของทรงยศก็ขาดผึง นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ถูกเติมเชื้อเพลิงจนลุกโชน มันง้างมือสากหยาบกร้านขึ้นสุดแขน ก่อนจะตวัดฟาดลงบนใบหน้าหวานอย่างเต็มแรงเพียะ!!!"อ๊ะ!"แรงตบมหาศาลทำเอาศีรษะเล็กสะบัดหันไปตามแรงจนคอแทบเคล็ด หูทั้งสองข้างอื้ออึงจนได้ยินเพียงเสียงวิ้งยาวๆ รสคาวเลือดฝาดเฝื่อนคลุ้งกระจายไปทั่วโพรงปาก ริมฝีปากที่ปริแตกอยู่แล้วฉีกกว้างขึ้นจนเลือดสีสดไหลหยดลงมาเปื้อนคาง"ปากดีนักนะมึง! คิดว่าจะมีใครมาช่วยมึงอีกเหรอ!"ทรงยศตะคอกลั่น กระชากผมดึงศีรษะของมิลาให้หงายขึ้น ก่อนจะง้างหมัดลุ่นๆ ซัดเข้าที่หน้าท้องของหญิงสาวอย่างจังพลั่ก!!!"อั้ก...!!"ดวงตากลมโตเบิกโพลงจนแทบถลน ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นริ้วจากหน้าท้องทะลวงไปถึงกระดูกสันหลัง ร่างกายบอบบางที่ถูกมัดมือไพล่หลังกระตุกงอเป็นกุ้งทันที มิลาจุกจนส่งเสียงไม่ออก หลอดลมเหมือนถูกตีบตัน หญิงสาวอ้าปากพะงาบๆ หอบกอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างทุลักทุเล"อ่อก... แค่กๆ ... อึก..."น้ำตาเม็ดโตไหลทะลักออกมาอาบสองแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ความเจ็บปวดทางสรีระทำเอาน้ำลายสีใสปนเลือดข้นคลั่กไหลย้อยออก