Novels by ลานิรินน์

ตอนที่ 5 แสงสว่างเดียวในความมืดครืดดด ครืดดดตัวเลขเรืองแสงบนนาฬิกาหัวเตียงบอกเวลาเที่ยงคืนตรง ความเงียบสงัดภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ถูกทำลายลงด้วยเสียงสั่นครืดคราดของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงอลิซขยับตัวอย่างงัวเงีย มือเล็กคลำสะเปะสะปะไปคว้ามันขึ้นมา หน้าจอที่สว่างวาบในความมืดปรากฏ

ตอนที่ 4 กรงขังที่เรียกว่าบาป รถยุโรปคันหรูแล่นผ่านประตูเหล็กดัดตระหง่านเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขของคฤหาสน์ศิริวัฒนากุล สถานที่ที่คนภายนอกมองว่ามันคือวิมานบนดินของครอบครัวนักการเมืองใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล แต่สำหรับอลิซ... ที่นี่คือคุกขังลืมที่คอยสูบเอาชีวิตจิตใจของเธอไปจนหมดสิ้น ทันทีที่ส้นรองเท้าแตะลงบนพื

ตอนที่ 3 เหตุผลที่ซ่อนอยู่แผ่นหลังบางของอลิซลับสายตาไปแล้ว แต่ร่างสูงของอเดลยังคงยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิมราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง นัยน์ตาคมกริบที่เคยมั่นใจในทุกก้าวของชีวิต บัดนี้เหม่อลอยและแหลกสลาย ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งจนก้าวไม่ออก โลกทั้งใบของเขากำลังพังครืนลงมาเป็นครั้งที่สอง"อเดล! ลูก!"เสียงเร

ตอนที่ 2 สวัสดีอเดล...อลิซทันทีที่หญิงสาวบนเวทีกล่าวทักทายแขกผู้มีเกียรติจบและกำลังก้าวลงจากบันไดเวทีด้านข้าง สัญชาตญาณเดียวที่สั่งการในหัวของอเดลคือ…ต้องตามไปร่างสูงโปร่งในชุดทักซิโด้สีดำสนิทรีบก้าวยาวๆ ฝ่าฝูงชนที่กำลังยืนออพูดคุยกันออกไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนมารยาททางสังคม ไม่สนว่าตัวเองคือรองปร

ตอนที่ 1 การกลับมาของความทรงจำลมแรงบนดาดฟ้าตึกระฟ้าใจกลางมหานครพัดจนชายเสื้อเชิ้ตแบรนด์หรูปลิวไสว ร่างสูงโปร่งของ 'อเดล วงศ์วริศ เบอร์นาร์ด' รองประธานบริษัท เอ็มไพร์เทค ยืนทอดสายตามองออกไปยังเส้นขอบฟ้า นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ที่เหลือเพียงเถ้าสีหม่นดวงตาคมกริบที่ถอดแบบมาจากบิดาเฝ้ามองเครื่องบินลำแล้ว

บทนำ ขอให้อเดลมีความสุขนะท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ เสียงประกาศจากประชาสัมพันธ์สนามบินดังคลอไปกับเสียงจอแจของผู้คนนับร้อยที่เดินทางเข้าออกประเทศ ท่ามกลางบรรยากาศที่วุ่นวาย ร่างบอบบางของหญิงสาวในชุดโค้ทสีครีมตัวยาวกำลังยืนนิ่งงันอยู่หน้าประตูทางออก'อลิซ ศิริวัฒนากุล' ในวัยยี่สิบสามปี สูดลมหายใจ

ตอนที่ 100 นางร้ายของเขา... เพียงคนเดียวสองปีต่อมา...ใบหน้าของ 'มิลา' ปรากฏอยู่แทบทุกตารางนิ้วของเมืองหลวง ตั้งแต่บิลบอร์ดขนาดยักษ์บนทางด่วน จอดิจิทัลใจกลางสี่แยก ไปจนถึงแคมเปญแบรนด์หรูในห้างสรรพสินค้าชั้นนำบัดนี้เธอพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในฐานะนางเอกแถวหน้า คิวงานที่แน่นขนัดข้ามปีทำให้เธอต้องทำงานเจ็ดวันต่อสัปดาห์เบื้องหลังสปอตไลต์ที่สว่างไสว... คือเวลาส่วนตัวที่ถูกความสำเร็จกลืนกินไปจนแทบไม่เหลือ"ขอบคุณทุกคนมากนะคะ เดินทางกลับกันดีๆ น้า..."หลังจบงานอีเวนต์ในช่วงค่ำ แสงแฟลชและเสียงรัวชัตเตอร์ยังคงทำงานแข่งกับเวลา แฟนคลับนับร้อยรุมล้อมอยู่เต็มลานหน้าห้างสรรพสินค้า มิลาส่งยิ้มกว้าง รับของขวัญ และแจกลายเซ็นอย่างเป็นกันเอง แม้สองขาที่หยัดยืนบนส้นสูงมาหลายชั่วโมงจะล้าจนแทบหมดแรงห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น รถยุโรปคันหรูสีดำสนิทจอดเทียบรออยู่อย่างเงียบเชียบ กระจกติดฟิล์มทึบฝั่งผู้โดยสารเลื่อนลงเพียงนิดให้พอเห็นสายตาคมกริบ ลีเจย์นั่งเอนหลังพิงเบาะ ทอดสายตามองผู้หญิงของเขาที่กำลังแจกรอยยิ้มให้ผู้คนอย่างใจเย็น เขาไม่เคยกดดัน ไม่บีบแตรเร่งรัด และไม่เคยปริปากบ่นสักค

ตอนที่ 99 ความลับในห้องน้ำชาย"ปะป๊า... อื้อ... ไม่เอานะคะ ที่นี่มันห้องน้ำชายของบริษัทนะ!"มิลาพยายามเอี้ยวใบหน้าหลบพลางเอ่ยประท้วงเสียงสั่น ทรวงอกอวบอิ่มและหน้าท้องแบนราบแนบชิดไปกับผนังกระเบื้องเย็นเฉียบของห้องน้ำ ทว่าการเบี่ยงหน้าหนีกลับกลายเป็นการเปิดทางให้คนเอาแต่ใจรังแกเธอได้ถนัดยิ่งขึ้นจมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากหยักร้อนระอุซุกไซ้ลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างตะกละตะกลาม ลีเจย์กดจูบหนักๆ สลับกับขบเม้มผิวเนื้ออ่อนอย่างมันเขี้ยว ทว่าก็ยังคงสติยั้งแรงเอาไว้ไม่ให้เกิดรอยช้ำสีจาง เพราะรู้ดีว่าแฟนเด็กยังมีคิวงานรออยู่ ลมหายใจร้อนจัดที่เป่ารดต้นคอทำเอามิลาขนลุกซู่ไปทั้งตัว"แล้วมันยังไงล่ะ..."เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ขณะที่ปลายลิ้นสากตวัดเลียติ่งหูเล็กจนร่างบางสะท้าน"ห้องน้ำสำหรับผู้บริหาร... ถ้าฉันไม่อนุญาต ก็ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าเข้ามาหรอก"ความเอาแต่ใจและทรงอำนาจของท่านประธานทำเอามิลาเถียงไม่ออก ฝ่ามือหนาที่เพิ่งจัดการรูดกางเกงสูทสีเบจของเธอลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้า เลื่อนกลับขึ้นมาเกี่ยวรั้งขอบแพนตี้ลูกไม้ตัวจิ๋วที่ยังคงปกปิดจุดอ่อนไหวเอาไว้ ก่อนจะออกแรงรั้งให้ร่นไปด้านข้างอย่างรวดเร็วแล

ตอนที่ 98 ก้าวใหม่ของการเริ่มต้นสามสัปดาห์ต่อมา ณ ห้องแถลงข่าว อาคาร Rift Entertainmentแสงแฟลชและเสียงชัตเตอร์จากกองทัพสื่อมวลชนสว่างวาบไปทั่วห้องแถลงข่าวขนาดใหญ่ มิลาในชุดสูทกางเกงสีเบจเรียบหรูและทะมัดทะแมงนั่งอยู่หลังโต๊ะแถลงข่าวด้วยท่าทีสงบนิ่ง ร่องรอยฟกช้ำบนใบหน้าและตามร่างกายจางหายไปจนหมด เหลือเพียงพลาสเตอร์สีเนื้อแผ่นเล็กที่แปะทับรอยแผลตรงข้อมือเอาไว้เท่านั้นถัดไปด้านข้างมีเรย์ในฐานะผู้จัดการส่วนตัวนั่งประกบอยู่เพื่อคอยดูแลความเรียบร้อยและคุมสถานการณ์"ก่อนอื่น... มิลาต้องขอขอบคุณแฟนคลับ พี่ๆ สื่อมวลชน และทุกๆ กำลังใจที่ส่งมาให้ตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมานะคะ"น้ำเสียงฉะฉานและรอยยิ้มบางๆ ที่ประดับบนใบหน้า ทำให้บรรยากาศที่ค่อนข้างตึงเครียดดูผ่อนคลายลง"ตอนนี้สุขภาพร่างกายและสภาพจิตใจของมิลาดีขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วค่ะ พร้อมกลับมาลุยงานต่อแล้วค่ะ""น้องมิลาพอจะบอกได้ไหมคะ ว่าสภาพจิตใจตอนนี้เป็นยังไงบ้าง หลังจากเจอเหตุการณ์สะเทือนขวัญขนาดนั้น" หนึ่งในนักข่าวสายอาชญากรรมที่นั่งอยู่แถวหน้ายกมือถามขึ้นมิลาพยักหน้ารับคำถาม เธอไม่มีท่าทีตื่นตระหนกหรือฟูมฟายเรียกร้องความสงสารเลยสักนิด"ย

ตอนที่ 97 ฉันรักเธอแสงแดดยามเช้าลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาภายในห้องพักฟื้นที่เงียบสงบมิลาค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นพร้อมกับความเจ็บระบมไปทั้งตัว ฤทธิ์ยาที่กดทับอาการไว้ตลอดทั้งคืนเริ่มหมดลงทีละน้อย ทว่าท่ามกลางความปวดร้าว สิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้กลับเป็นความอบอุ่นคุ้นเคยที่โอบล้อมอยู่รอบตัวเปลือกตาที่ยังบวมช้ำค่อยๆ ปรือขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือแผงอกกว้างเบื้องหน้า เมื่อขยับสายตามอง เธอก็พบว่าลีเจย์กำลังนอนกอดเธออยู่บนเตียงคนไข้ที่ค่อนข้างคับแคบ ท่อนแขนแกร่งสอดประคองร่างของเธอเอาไว้แน่นใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงและเนี้ยบอยู่เสมอ บัดนี้ดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ใต้ตาคล้ำลง บ่งบอกชัดเจนว่าผู้ชายคนนี้คงไม่ได้นอนเลยทั้งคืน และเพิ่งจะเผลอหลับไปได้ไม่นานด้วยความเหนื่อยล้าสะสมหญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยเพื่อคลายความปวดเมื่อยที่แผ่นหลัง ทว่าเพียงแค่ร่างเล็กขยับเขยื้อน...สัญชาตญาณระแวดระวังภัยของชายหนุ่มก็ทำงานขึ้นมาทันที เขาผุดลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวกกลับมาจดจ้องร่างบนเตียงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก... ซึ่งเป็นมุมที่คนเยือกเย็นและคุมสถานการณ์ได้เสมออย่างเขาไม่เคยหลุดให้ใ

ตอนที่ 96 ฉันขอโทษนะโรงพยาบาลเอกชน เวลา 02.00 น.แสงไฟในห้องพักฟื้นวีไอพีถูกหรี่ลงจนสลัว บรรยากาศภายในเงียบสนิทจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงจังหวะการหายใจที่แผ่วเบาของร่างบนเตียง ลีเจย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ในท่ากอดอก แผ่นหลังกว้างพิงพนักเก้าอี้ นัยน์ตาคมกริบจดจ้องใบหน้าหวานที่บวมช้ำของมิลาไม่วางตาหญิงสาวหลับใหลไปด้วยฤทธิ์ยาระงับประสาทและยาแก้ปวดที่หมอฉีดให้ผ่านทางสายน้ำเกลือ เธอหลับลึกมาตลอดทางตั้งแต่อยู่บนรถสปอร์ตจนถึงห้องฉุกเฉิน ทิ้งให้ลีเจย์เผชิญหน้ากับความเงียบงันและความโกรธแค้นที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในอกเพียงลำพังชายหนุ่มหลุบตามองมือเล็กที่ถูกพันด้วยผ้าก๊อซสีขาวสะอาดทั้งสองข้าง รอยบาดจากเคเบิลไทร์ที่ข้อมือและข้อเท้าของเธอลึกจนเกือบถึงชั้นกล้ามเนื้อ ไหนจะรอยเขียวช้ำที่ลำคอระหงนั่นอีก... ทุกรอยแผลบนตัวเธอคือสิ่งที่ตอกย้ำถึงความสะเพร่าของเขาที่ดูแลเธอได้ไม่ดีพอ“คนไข้หมดสติเพราะภาวะช็อกและร่างกายบอบช้ำหนักครับ มีรอยฟกช้ำรุนแรงที่ซี่โครง รอยบีบรัดบริเวณลำคอ แล้วก็แผลถลอกลึกที่ข้อมือกับข้อเท้า... แต่ผลตรวจยืนยันชัดเจนครับว่าไม่มีร่องรอยการถูกล่วงละเมิด ตอนนี้หมอท

ตอนที่ 95 จุดเดือดสิ้นคำท้าทายที่เต็มไปด้วยความอวดดี เส้นฟางความอดทนของทรงยศก็ขาดผึง นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ถูกเติมเชื้อเพลิงจนลุกโชน มันง้างมือสากหยาบกร้านขึ้นสุดแขน ก่อนจะตวัดฟาดลงบนใบหน้าหวานอย่างเต็มแรงเพียะ!!!"อ๊ะ!"แรงตบมหาศาลทำเอาศีรษะเล็กสะบัดหันไปตามแรงจนคอแทบเคล็ด หูทั้งสองข้างอื้ออึงจนได้ยินเพียงเสียงวิ้งยาวๆ รสคาวเลือดฝาดเฝื่อนคลุ้งกระจายไปทั่วโพรงปาก ริมฝีปากที่ปริแตกอยู่แล้วฉีกกว้างขึ้นจนเลือดสีสดไหลหยดลงมาเปื้อนคาง"ปากดีนักนะมึง! คิดว่าจะมีใครมาช่วยมึงอีกเหรอ!"ทรงยศตะคอกลั่น กระชากผมดึงศีรษะของมิลาให้หงายขึ้น ก่อนจะง้างหมัดลุ่นๆ ซัดเข้าที่หน้าท้องของหญิงสาวอย่างจังพลั่ก!!!"อั้ก...!!"ดวงตากลมโตเบิกโพลงจนแทบถลน ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นริ้วจากหน้าท้องทะลวงไปถึงกระดูกสันหลัง ร่างกายบอบบางที่ถูกมัดมือไพล่หลังกระตุกงอเป็นกุ้งทันที มิลาจุกจนส่งเสียงไม่ออก หลอดลมเหมือนถูกตีบตัน หญิงสาวอ้าปากพะงาบๆ หอบกอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างทุลักทุเล"อ่อก... แค่กๆ ... อึก..."น้ำตาเม็ดโตไหลทะลักออกมาอาบสองแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ความเจ็บปวดทางสรีระทำเอาน้ำลายสีใสปนเลือดข้นคลั่กไหลย้อยออก