Novels by ลานิรินน์

ตอนที่ 5 แสงสว่างเดียวในความมืดครืดดด ครืดดดตัวเลขเรืองแสงบนนาฬิกาหัวเตียงบอกเวลาเที่ยงคืนตรง ความเงียบสงัดภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ถูกทำลายลงด้วยเสียงสั่นครืดคราดของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงอลิซขยับตัวอย่างงัวเงีย มือเล็กคลำสะเปะสะปะไปคว้ามันขึ้นมา หน้าจอที่สว่างวาบในความมืดปรากฏ

ตอนที่ 4 กรงขังที่เรียกว่าบาป รถยุโรปคันหรูแล่นผ่านประตูเหล็กดัดตระหง่านเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขของคฤหาสน์ศิริวัฒนากุล สถานที่ที่คนภายนอกมองว่ามันคือวิมานบนดินของครอบครัวนักการเมืองใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล แต่สำหรับอลิซ... ที่นี่คือคุกขังลืมที่คอยสูบเอาชีวิตจิตใจของเธอไปจนหมดสิ้น ทันทีที่ส้นรองเท้าแตะลงบนพื

ตอนที่ 3 เหตุผลที่ซ่อนอยู่แผ่นหลังบางของอลิซลับสายตาไปแล้ว แต่ร่างสูงของอเดลยังคงยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิมราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง นัยน์ตาคมกริบที่เคยมั่นใจในทุกก้าวของชีวิต บัดนี้เหม่อลอยและแหลกสลาย ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งจนก้าวไม่ออก โลกทั้งใบของเขากำลังพังครืนลงมาเป็นครั้งที่สอง"อเดล! ลูก!"เสียงเร

ตอนที่ 2 สวัสดีอเดล...อลิซทันทีที่หญิงสาวบนเวทีกล่าวทักทายแขกผู้มีเกียรติจบและกำลังก้าวลงจากบันไดเวทีด้านข้าง สัญชาตญาณเดียวที่สั่งการในหัวของอเดลคือ…ต้องตามไปร่างสูงโปร่งในชุดทักซิโด้สีดำสนิทรีบก้าวยาวๆ ฝ่าฝูงชนที่กำลังยืนออพูดคุยกันออกไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนมารยาททางสังคม ไม่สนว่าตัวเองคือรองปร

ตอนที่ 1 การกลับมาของความทรงจำลมแรงบนดาดฟ้าตึกระฟ้าใจกลางมหานครพัดจนชายเสื้อเชิ้ตแบรนด์หรูปลิวไสว ร่างสูงโปร่งของ 'อเดล วงศ์วริศ เบอร์นาร์ด' รองประธานบริษัท เอ็มไพร์เทค ยืนทอดสายตามองออกไปยังเส้นขอบฟ้า นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ที่เหลือเพียงเถ้าสีหม่นดวงตาคมกริบที่ถอดแบบมาจากบิดาเฝ้ามองเครื่องบินลำแล้ว

บทนำ ขอให้อเดลมีความสุขนะท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ เสียงประกาศจากประชาสัมพันธ์สนามบินดังคลอไปกับเสียงจอแจของผู้คนนับร้อยที่เดินทางเข้าออกประเทศ ท่ามกลางบรรยากาศที่วุ่นวาย ร่างบอบบางของหญิงสาวในชุดโค้ทสีครีมตัวยาวกำลังยืนนิ่งงันอยู่หน้าประตูทางออก'อลิซ ศิริวัฒนากุล' ในวัยยี่สิบสามปี สูดลมหายใจ

เสียงปรบมือดังขึ้นอีกระลอก ก่อนที่ฮอลล์จะค่อยๆ เงียบลงเมื่อน้ำเสียงหวานเริ่มสั่นเครือและจริงจังขึ้น"รางวัลนี้... คือเป้าหมายสูงสุดในชีวิตการเป็นนักแสดงของมิลาค่ะ ตลอดเวลาที่ผ่านมา มิลาทุ่มเททุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเอง... แต่การที่มิลากล้าวิ่งตามความฝันได้อย่างเต็มที่โดยไม่เคยกลัวล้ม เป็นเพราะมิลามีผ

"เพื่อแฟนสุดหล่อของหนู... ไหวอยู่แล้วค่ะ"หญิงสาวยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ปลายนิ้วเล็กกรีดกรายลากไล้จากสาบเสื้อสูทลงมาหยุดป้วนเปี้ยนอยู่แถวหัวเข็มขัดราคาแพงช้าๆ นัยน์ตาคู่สวยช้อนมองอย่างท้าทาย ก่อนจะเริ่มกระซิบถ้อยคำชวนหวิวที่ฟังดูเป็นธรรมชาติแต่อนุภาพทำลายล้างสูง"หนูอยากให้ปะป๊า... ค่อยๆ ถอดชุดหนูออกทีละ

ตอนที่ 100 นางร้ายของเขา... เพียงคนเดียวสองปีต่อมา...ใบหน้าของ 'มิลา' ปรากฏอยู่แทบทุกตารางนิ้วของเมืองหลวง ตั้งแต่บิลบอร์ดขนาดยักษ์บนทางด่วน จอดิจิทัลใจกลางสี่แยก ไปจนถึงแคมเปญแบรนด์หรูในห้างสรรพสินค้าชั้นนำบัดนี้เธอพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในฐานะนางเอกแถวหน้า คิวงานที่แน่นขนัดข้ามปีทำให้เธอต้องท

"อืมมม... เหมยหลิน... ตอดดีจังนะ... หนูรักปะป๊าขนาดนั้นเลยเหรอ"ลีเจย์กระซิบเสียงแหบพร่าอย่างพอใจ สันกรามคมบดเข้าหากันแน่นเมื่อถูกตอดรัดจนแทบจะทนไม่ไหว ชายหนุ่มโหมกระแทกความใหญ่โตเข้าหาความฉ่ำเยิ้มแบบเน้นๆ และลึกล้ำที่สุดอีกสองสามครั้ง ท่ามกลางเสียงคุยโทรศัพท์เรื่องงานของน้องชายที่ดังอยู่แค่หน้าประต

กึก!!!สะโพกสอบที่กำลังขยับขับเคลื่อนอย่างดุดันชะงักกึก ร่างของคนทั้งคู่ชาวาบและแข็งทื่อไปในเสี้ยววินาที มิลาเบิกตากว้างจนแทบลืมหายใจ อาการตกใจสุดขีดทำเอาช่องทางรักเผลอตอดรัดความใหญ่โตที่แช่นิ่งอยู่ภายในอย่างแรง จนลีเจย์ต้องขบกรามแน่น...ท่านรอง?! กลอนประตูเสีย ล็อกไม่ได้?!มิลาหน้าซีด ความเสียวซ่าน

ตอนที่ 99 ความลับในห้องน้ำชาย"ปะป๊า... อื้อ... ไม่เอานะคะ ที่นี่มันห้องน้ำชายของบริษัทนะ!"มิลาพยายามเอี้ยวใบหน้าหลบพลางเอ่ยประท้วงเสียงสั่น ทรวงอกอวบอิ่มและหน้าท้องแบนราบแนบชิดไปกับผนังกระเบื้องเย็นเฉียบของห้องน้ำ ทว่าการเบี่ยงหน้าหนีกลับกลายเป็นการเปิดทางให้คนเอาแต่ใจรังแกเธอได้ถนัดยิ่งขึ้นจมูกโ

อลิซน้ำตารื้นขึ้นมาทันที เธอเข้าใจความหมายของการกระทำนี้ได้ในเสี้ยววินาที... อเดลกำลังจะจัดงานแต่งงานให้กับเธอ งานแต่งงานที่มีแค่เราสองคน หญิงสาวพยักหน้ารับรัวๆ ก่อนจะหยิบชุดนั้นเข้าไปเปลี่ยนในห้องรับรองด้านหลัง เพียงไม่นาน บานประตูห้องรับรองก็เปิดออก อลิซก้าวเดินออกมาในชุดเดรสสีขาวพลิ้ว

"ยินดีด้วยนะคะ เป็นผู้หญิงค่ะ แข็งแรงสมบูรณ์มากเลย" คุณหมอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะส่งทารกตัวน้อยที่ห่อด้วยผ้าขนหนูสีชมพูมาวางทาบลงบนอกของอลิซ อลิซก้มมองเด็กทารกตัวนุ่มนิ่มบนอก ดวงตาที่ยังคงหลับพริ้ม จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากบางจิ๋ว... ทุกอย่างบนใบหน้าของเด็กคนนี้ ถอดแบบผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเ

ตอนที่ 49 รางวัลของการรอคอย พออายุครรภ์ก้าวเข้าสู่สัปดาห์ที่สามสิบแปด ท้องที่นูนใหญ่ก็ทำเอาอลิซเดินเหินแทบไม่ไหว ช่วงเวลานี้คฤหาสน์วงศ์วริศทั้งหลังเลยต้องสแตนด์บายเตรียมพร้อมกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง โดยเฉพาะคุณพ่ออย่างอเดลที่หอบงานกลับมาทำที่บ้านแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาปฏิเสธที่จะเข้าออฟฟิศ

"ผมนั่งไม่ติดหรอกครับป๊า" อเดลตอบเสียงเครียด ยกมือขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิด "นี่มันจะสามชั่วโมงแล้วนะ ทำไมยังไม่ออกมาอีก" "การผ่าตัดตามันละเอียดอ่อนลูก มันต้องใช้เวลา ใจเย็นๆ สิ" เ มลดาเอ่ยปลอบ ลุกขึ้นมาลูบแผ่นหลังกว้างของลูกชายเบาๆ แม้จะเป็นผู้บริหารที่เด็ดขาดและจัด

ตอนที่ 48 แสงสว่างของกันและกัน เวลาผ่านไปสองเดือนกว่า... สายลมเย็นสบายยามสายพัดเอื่อยเข้ามาในสวนดอกไม้หลังคฤหาสน์วงศ์วริศ อลิซในชุดคลุมท้องเนื้อนิ่มสีพาสเทลกำลังเอนหลังพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้หวายบุนวมตัวใหญ่ อายุครรภ์ที่ก้าวเข้าสู่เดือนที่ห้าทำให้หน้าท้องของเธอเริ่มนูนกลมจนเห็นได้ชัด เป

"ปะ... เปล่าค่ะ" อลิซส่ายหน้าดิก พยายามระบายยิ้มกว้างออกมาทั้งน้ำตา เธอหันหน้าไปทางเมลดา สลับกับอลัน และหยุดลงที่ฝ่ามือหนาของอเดลที่กำลังกุมมือเธออยู่ "อลิซแค่... อลิซแค่ดีใจน่ะค่ะ" "ดีใจ?" อเดลเลิกคิ้ว "อื้อ... อลิซไม่เคย... ไม่เคยมีใครมาคอยดูแล หรือทำกับอลิซแบบน

ความอบอุ่นที่สาดซัดเข้ามาทำลายกำแพงน้ำแข็งในใจจนละลายหายไปจนหมดสิ้น ความรู้สึกปลอดภัยและถูกรักอย่างแท้จริงเติมเต็มช่องโหว่ในอกจนล้นปรี่ เซียร่าสูดลมหายใจเข้าลึก มือเล็กล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะหยิบเอา 'ปลอกคอหนังสานสีน้ำตาล' ที่สลักชื่อลัคกี้ออกมา... สิ่งยึดเหนี่ยวที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดในอดีต ซึ่งบัดนี้เธอพร้อมที่จะปล่อยมันไปแล้ว เลออนมองปลอกคอในมือเธอแล้วพยักหน้าเบาๆ อย่างเข้าใจ ชายหนุ่มไม่ได้ถามอะไรให้มากความ เขาเดินนำเธอไปที่ใต้ต้นสนใหญ่ริมหน้าผา ก่อนจะย่อตัวลงแล้วใช้กิ่งไม้และมือเปล่าๆ ช่วยขุดหลุมดินขนาดเล็กให้โดยไม่กลัวเปื้อน หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า วางปลอกคอเส้นนั้นลงในหลุมอย่างเบามือ แล้วค่อยๆ เกลี่ยดินกลบมันจนมิด "หลับให้สบายนะลัคกี้..." เซียร่ากระซิบเสียงแผ่วเบาทว่าหนักแน่น "ไม่ต้องห่วงฉันแล้วนะ... ฉันไม่เป็นไรแล้วจริงๆ" เมื่อกล่าวคำบอกลาและทิ้งบาดแผลทั้งหมดไว้เบื้องหลัง หญิงสาวก็หยัดกายลุกขึ้น หันกลับมามองผู้ชายตัวโตที่ยืนล้วงกระเป๋ารออยู่... ในจังหวะนั้นเอง เลออนก็รูดซิปกระเป๋าเป้อวกาศที่เขาวางไว้บนพื้นหญ้

เลออนหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ นัยน์ตาคมกริบที่มักจะดุดันเสมอ บัดนี้ทอดมองเธอด้วยความอ่อนโยน ก่อนที่มือหนาจะยื่น ‘ดอกหญ้าสีขาว’ ดอกเล็กๆ ที่เพิ่งเด็ดมาจากริมทางมาตรงหน้าเธอ มันไม่ใช่กุหลาบช่อโตราคาแพง หรือดอกไม้หรูหราที่ถูกจัดเตรียมมาอย่างดี... มันเป็นแค่ดอกไม้ป่าธรรมดาๆ ทว่ากลับทนทานและผลิบานได้อย่างงดงามท่ามกลางดินหิน “ให้...” เสียงทุ้มเอ่ยสั้นๆ ติดจะขัดเขินนิดหน่อย ชายหนุ่มยกมืออีกข้างขึ้นเกาหลังคอตัวเองแก้เก้อ “ฉันว่ามันเข้ากับเธอดี” "มันเป็นแค่ดอกไม้ป่า... แต่ต่อให้โลกจะใจร้ายหรือแห้งแล้งแค่ไหน มันก็ยังเอาตัวรอดและผลิบานได้สวยงามเสมอ... เหมือนเธอไง เซียร่า" ชายหนุ่มกระตุกยิ้มบางๆ เซียร่ากะพริบตา มองดอกไม้ป่าดอกเล็กในมือเขาสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังเบือนหนีไปทางอื่น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้าไปในก้อนเนื้ออกซ้ายที่เคยด้านชา หญิงสาวค่อยๆ เอื้อมมือไปรับดอกไม้นั้นมาถือไว้อย่างทะนุถนอม... แม้จะไม่ได้พูดคำว่าขอบคุณ แต่นิ้วเรียวที่ลูบกลีบดอกไม้เบาๆ ก็แทนความรู้สึกทั้งหมดได้เป็นอย่างดี เลออนอมยิ้ม ก่อนจะกลับขึ้นไปคร่อมจักรยานแล้วออกแรงปั่

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านทิวสน ท้องฟ้าโปร่งใสไร้เมฆหมอก อากาศบนหุบเขาเย็นสบายและสดชื่นจนทำให้ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยมีค่อยๆ เจือจางลง บนถนนดินลูกรังสายเล็กที่ทอดยาวลัดเลาะไปตามแนวเขา รถจักรยานคันเล็กกำลังเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างไม่เร่งรีบ เลออนรับหน้าที่ปั่น โดยมี 'กระเป๋าเป้อวกาศ' ที่บรรจุเจ้าก้อนขนสองตัวสะพายอยู่ด้านหน้าแผงอก โดยมีเซียร่านั่งอยู่บนเบาะซ้อนท้าย สองมือเล็กจับชายเสื้อยืดของเขาเอาไว้หลวมๆ เพื่อทรงตัว สายลมเย็นที่พัดมาปะทะใบหน้า กลิ่นไอดินและธรรมชาติรอบข้าง... ผสานกับแผ่นหลังกว้างที่คอยบังลมหนาวอยู่เบื้องหน้า ทำเอาเซียร่าเผลอซบหน้าผากลงกับแผ่นหลังของเขาอย่างลืมตัว ภาพความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาฉายชัดในหัวอีกครั้ง... วันวานที่เธอเคยซ้อนท้ายจักรยานเขา... แม้ในตอนนั้นโลกทั้งใบของเธอจะเต็มไปด้วยบาดแผลและความอ้างว้าง แต่การได้นั่งอยู่ตรงนี้ กลับเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่สายลมช่วยพัดพาความเจ็บปวดให้จางหาย และทำให้เธอรู้สึกสงบลงได้ชั่วขณะ... เส้นทางข้างหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นเนินลาดชันที่ต้องใช้พละกำลังมากขึ้นจนคิดว

ตกกลางคืน... อากาศบนภูเขาเริ่มเย็นจัดจนเกิดหยาดน้ำค้าง ชายหนุ่มปล่อยให้เซียร่านั่งพักอยู่บนโซฟา โดยมีผ้าห่มผืนหนาคลุมทับไว้ให้ความอบอุ่น ร่างสูงเดินหายเข้าไปในโซนครัว ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับชามข้าวต้มหมูสับกลิ่นหอมกรุ่นที่เขาลงมือทำเองแบบง่ายๆ วางลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเธอ พร้อมกับยาหลังอาหารและแก้วน้ำ "กินซะ จะได้กินยา" เลออนเอ่ยบอกเสียงเรียบพลางยื่นช้อนให้ เซียร่ามองชามข้าวต้มสลับกับใบหน้าของเขา หญิงสาวรับช้อนมาถือไว้แล้วตักข้าวต้มเข้าปากเงียบๆ โดยมีเลออนนั่งเท้าคางมองอยู่ฝั่งตรงข้าม คอยให้เธอจัดการมื้ออาหารจนเสร็จ เมื่อข้าวต้มพร่องไปเกือบครึ่งชาม เซียร่าก็วางช้อนลง เลออนหยิบเม็ดยาส่งให้ถึงมือ หญิงสาวรับมากินและดื่มน้ำตามอย่างว่าง่าย ท่าทีดื้อรั้นและพยศที่เคยมีหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่เกาะกินไปทั้งร่าง เลออนรับแก้วน้ำไปวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปนั่งเบียดชิดเคียงข้างเธอ ฝ่ามือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าออกให้อย่างเบามือ “รีบๆ หายล่ะ ฉันคิดถึงเซียร่าคนที่ปากหมาๆ” เซียร่าอยากจะอ้าปากด

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป... รถสปอร์ตคันหรูถูกจอดทิ้งไว้หน้าบ้านพักตากอากาศส่วนตัวกลางหุบเขาที่เงียบสงบ เลออนตัดสินใจพับเก็บความวุ่นวายในเมืองหลวง แล้วพาเซียร่าหนีมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เซียร่ายอมพูดคุยกับจิตแพทย์ผ่านวิดีโอคอลตามที่ชายหนุ่มคอยจัดการให้ แน่นอนว่าบาดแผลที่ถูกกรีดลึกมาทั้งชีวิต... ไม่มีทางรักษาสมานได้ในเวลาแค่ไม่กี่วัน บางคืนเธอยังคงสะดุ้งตื่นมาพร้อมกับคราบน้ำตา อาการเหม่อลอยและหวาดระแวงยังคงมีให้เห็น ทว่าความเงียบสงบของธรรมชาติรอบตัว ผนวกกับการดูแลที่ไร้เงื่อนไขของเลออน ก็ช่วยประกอบเศษซากจิตใจของเธอให้ค่อยๆ เข้ารูปเข้าทีทีละนิด ลมเย็นเยียบของป่าสนพัดโชยมากระทบผิว ระเบียงไม้กว้างขวางที่ยื่นออกไปรับวิวทิวเขาคือมุมโปรดมุมใหม่ของเซียร่า ร่างบางในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งของเลออนกำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นระเบียง ท่อนขาขวาที่เพิ่งถอดเฝือกออกถูกวางเหยียดเอาไว้อย่างระมัดระวัง นัยน์ตาคู่สวยทอดมอง 'เต้าหู้' กับ 'โคล่า' สองก้อนขนจรจัดที่กำลังวิ่งไล่ตะครุบใบไม้แห้งกันอยู่บนพื้นไม้กระดาน เซียร่านั่งเหม่อลอย ปล่อยให้สา

12.00 น. แสงแดดจัดจ้าของช่วงเที่ยงวันสาดส่องเข้ามาเต็มพื้นที่ ภายในห้องพักหลงเหลือเพียงความเงียบงันและกลิ่นคาวโลกีย์ที่คละคลุ้ง เซียร่านอนสลบไสลจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา ร่างกายบอบช้ำเต็มไปด้วยรอยรักสีเข้มและคราบความเร่าร้อนที่สาดกระเซ็นไปทั่ว เลออนในสภาพที่ควรจะหมดเรี่ยวแรง กลับขยับตัวเข้าหาแผ่นหลังบางที่เปลือยเปล่า ชายหนุ่มทาบทับแผงอกลงไปเบียดชิด ค่อยๆ แนบใบหน้าและใบหูลงบนแผ่นหลัง ฝั่งที่ตรงกับก้อนเนื้อข้างซ้ายของเธอ... ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงนั้นราวกับเครื่องยืนยันว่าเธอยังคงอยู่ตรงนี้ อยู่ในอ้อมกอดของเขา ท่อนแขนแกร่งตวัดกอดรัดร่างที่อ่อนปวกเปียกเข้ามาแนบอกแน่น หวงแหนและปรารถนาจะครอบครองเธอไว้เพียงผู้เดียว หวังเพียงว่าเซ็กส์ที่ดุเดือดตลอดค่ำคืนที่ผ่านมา จะช่วยเยียวยาและลบฝันร้ายออกจากใจเธอได้ ทว่าความลุ่มหลงในกายชายกลับไม่ยอมสงบลงง่ายๆ เลออนสูดกลิ่นกายหอมกรุ่นจากซอกคอขาวเนียน เขาขยับจัดแจงท่านอนของตัวเองอย่างระมัดระวังที่สุด เพื่อให้มั่นใจว่าน้ำหนักตัวของเขาจะไม่เผลอไปกดทับท่อนขาขวาที่เพิ่งถอดเฝือกของเธอแม้แต่มิลลิเ