LOGINChapter 111ตึกสูงระฟ้าตรงหน้าทำให้ปรางค์รวีต้องรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วมากยิ่งขึ้น อีกสิบห้านาทีเธอจะต้องเข้าไปรายงานตัวกับแผนกบุคคล เป็นนักศึกษาฝึกงานคนแรกของบริษัททีทีอาร์ กรุ๊ป เธอถูกคัดเลือกจากหนึ่งในร้อยของนักศึกษาที่ยื่นความจำนงขอฝึกงานด้วย“ทำไมมาช้าจังยัยปรางค์ นี่ได้เวลาแล้วนะ” ภัทราหันมาต่อว่าเพื่อนสนิท ที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในตัวอาคาร“รถติดมากเลย นี่ก็รีบสุดๆ แล้วนะ” ปรางค์รวีพูดอย่างเหนื่อยหอบ“ไปเถอะ กว่าจะรอลิฟต์อีกเดี๋ยวสายกันพอดี” ภัทราบ่นอุบ วันนี้ทั้งสองสาวต้องมารายงานตัวเป็นนักศึกษาฝึกงานที่นี่ หากแต่คนละบริษัท ภัทราฝึกงานในบริษัทประกันชีวิต ที่เช่าสำนักงานในอาคารแห่งนี้ ส่วนปรางค์รวีโชคดีได้ฝึกงานกับบริษัทเจ้าของอาคาร สองสาวยืนรอลิฟต์อยู่เกือบห้านาที หากแต่ลิฟต์ยังไม่เดินทางมาถึงชั้นล่าง เป็นจังหวะเดียวกับประธานหนุ่มไฟแรง มากด้วยเสน่ห์เจ้าชู้อย่างร้ายกาจ เดินทางมาถึงชั้นล่างของอาคาร ลูกน้องคนสนิทที่เป็นทั้งคนไทยและอิตาลี ยืนห้อมล้อมเจ้านายหนุ่ม รังสรรค์เป็นคนกดปุ่มเปิดลิฟต์ส่วนตัวของประธานบริษัท ทั้งหมดเดินเข้าไปภายในลิฟต์ ภัทราหันมามองทางด้านหลังเมื่อเห็นลิฟต์อีก
Chapter 110คฤหาสน์บนเกาะซิซิลีของอเล็สซานโดรเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรัก นับตั้งแต่ผ่านเรื่องร้ายๆ ที่เมืองไทย หลังจากที่เขาออกจากโรงพยาบาล ได้พาภรรยาและลูกชายกลับมาที่อิตาลีทันที โดยมีเดชดวงและวิภาดาตามมาด้วย รวมทั้งฟิลิปโปไม้เบื่อไม้เมาตัวฉกาจวิตโตริโอเป็นขวัญใจของทุกคนในบ้าน รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของหนูน้อย ทำให้คฤหาสน์หลังนี้มีชีวิตชีวามากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า“เสือน้อยมาหาลุงดีกว่า อย่าไปหาพ่อเลย เดี๋ยวหนวดเคราของพ่อจะทิ่มตำหนูเอา” ฟิลิปโปคว้าร่างของวิตโตริโอมานั่งบนตัก หอมแก้มยุ้ยๆ ของหลานรักทั้งซ้ายและขวา ผู้เป็นพ่อหายอมน้อยหน้าผู้เป็นลุงไม่ คว้าร่างของลูกชายมานั่งที่ตักของตนแทน“นั่งบนตักพ่อดีกว่าเนอะ ตักของลุงลิปโป้แข็งอย่างกับหินนั่งแล้วเจ็บก้น” เขาเอ่ยบอกลูกชาย“ไม่ได้นั่งกับลุง ตักลุงนิ่มที่สุด” ฟิลิปโปไม่ยอมคว้าร่างของหลานชายไว้มั่น ออกแรงดึงหวังจะได้ร่างของเสือน้อยมานั่งที่ตัก หากแต่อเล็สซานโดรกลับดึงเข้าหาตัว ทั้งสองจึงยื้อหยุดร่างของเสือน้อยที่หัวเราะร่วนด้วยความสนุกตามประสาของเด็ก“คุณซานโดร ทำอย่างนั้นกับลูกได้ยังไง เดี๋ยวลูกก็เจ็บหรอก” เสียงแหวของภรรยาสาวดังมาก่อ
Chapter 109“หมายความว่ายังไงลิปโป้ ที่นายพูดมาหมายความว่ายังไง” อเล็สซานโดรแทรกถาม เขาต้องการรู้ความจริงทั้งหมดเดี๋ยวนี้ ก่อนที่เส้นโลหิตในสมองของเขาจะแตกเสียก่อน ทิพย์ธารามองหน้าฟิลิปโป อย่างขอร้องไม่ให้พูด เธอไม่อยากเกี่ยวข้องกับใครในที่นี่อีกแล้ว เธออยากมีชีวิตที่สงบสุข มีลูกชาย มีน้องทั้งสอง และมีพี่ชายที่แสนดีก็เพียงพอแล้ว เธอเหนื่อยเหลือเกินกับการต้องวิ่งหนีใคร วิ่งหนีหัวใจของตัวเอง“ถึงเวลาแล้วที่ต้องพูดความจริงทาร่า มันถึงเวลาแล้ว ซานโดร ฉันมีเรื่องบางอย่างจะบอกนาย ทาร่าไม่เคยมีอะไรกับฉันอย่างที่ทาร่าพูดเลย ทุกอย่างเป็นแผนของเจนนิเฟอร์และอแมนดาทั้งสิ้น รวมทั้งตัวฉันด้วย ที่ทาร่าต้องพูดอย่างนั้น เพราะฉันจับตัวน้องของเธอไว้เป็นตัวประกัน ทาร่าจำเป็นต้องพูด และที่สำคัญวิโตเป็นลูกของนาย ไม่ใช่ลูกของฉัน” ร่างของอเล็สซานโดรนิ่งงัน อ้าปากค้างเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของฟิลิปโป สมองของเขาที่มีอากาศน้อยลงเริ่มเติมเต็มด้วยความดีใจ แช่มชื่นใจ สมองปลอดโปร่งราวกับว่าเรื่องร้ายๆ ได้ไหลออกไปจากความรู้สึกของเขา เขาหันมามองร่างของทิพย์ธาราอย่างช้าๆ จับจ้องไปที่เด็กน้อยที่สะอื้นไห้ในอ้อ
Chapter 108“เลิกพูดซะทีเจนนิเฟอร์ฉันไม่อยากฟัง” อเล็สซานโดรตะโกนก้อง เขาไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เขาพยายามทำใจ ทำใจให้ยอมรับเด็กคนนี้มาเป็นสมาชิกในครอบครัว แม้ว่ามันยากเย็นมากแค่ไหนก็ตาม ไม่ใช่เพราะใครเพราะแม่ของเด็กคนนี้ต่างหาก เขารักทิพย์ธาราจนสุดหัวใจนั่นเอง ยอมให้มีหนามยอกอกอยู่ใกล้ เพียงเพื่อให้เธออยู่กับเขาไปตลอดกาล“แต่คุณต้องฟัง เพราะถ้าคุณยกย่องนังทาร่าเป็นเมีย แทนที่ฉัน เด็กคนนี้ก็ต้องอยู่กับคุณ ใกล้ชิดคุณ และเลี่ยงไม่ได้ที่จะเห็นหน้ากันทุกวันด้วย หรือว่าคุณจะเถียงว่าเอาแต่แม่ไม่เอาลูก ทาร่าคงยอมหรอก” ข้อนี้เขารู้ดีทิพย์ธาราไม่มีวันยอมห่างลูกชายเป็นแน่ มีเธอที่ไหนต้องมีลูกที่นั่น อเล็สซานโดรเจ็บที่หัวใจขึ้นมาทันที ทุกคำพูดของเจนนิเฟอร์ เหมือนมีดมากรีดย้ำความเจ็บปวดของเขา ไม่ให้มีทางรักษาหายได้ ทิพย์ธารากอดกระชับร่างของลูกชายไว้แน่น มองใบหน้าคมเข้มลึกซึ้งไปในแววตาที่เจ็บปวดของเขา หากเขาเจ็บเธอเองเจ็บไม่ต่างกัน อาจจะเจ็บมากกว่าที่ไม่สามารถพูดความจริงออกไปได้ ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวเกินกว่าที่เธอกับลูกจะเอาชีวิตไปเสี่ยง ให้เรื่องจบๆ ไปดีกว่า ต่อไปนี้ไม่มีใครเจ็บอีกต่อไป“จะไปไ
Chapter 107ฟิลิปโปเดินทางออกจากโรงพยาบาลได้สองวัน ค่าใช้จ่ายเรือนแสนอเล็สซานโดรเป็นคนออกให้ทั้งหมด ในใจของเขาคิดว่าการที่ศัตรูทำแบบนี้คงเป็นเพราะทิพย์ธาราขอร้อง เมื่อได้ยินคำบอกเล่าของเดชดวงด้วยแล้ว มั่นใจว่าตอนนี้ทิพย์ธาราตกอยู่ในสภาพและฐานะอะไร คนเป็นพี่ชายบุญธรรมอย่างเขา ทนไม่ได้ที่เห็นผู้หญิงแสนดีต้องตกเป็นเหยื่อของมาเฟียตัวร้าย ถึงเวลาแล้วที่เรื่องทุกอย่างจะจบลงเสียที ความจริงน่าจะเปิดเผยได้แล้ว อเล็สซานโดรควรจะได้รู้ความจริงสักทีว่า บิดาของวิตโตริโอไม่ใช่ฟิลิปโปอย่างที่เข้าใจ แต่เป็นผู้ชายที่ชื่ออเล็สซานโดร ดิมาร์ชี ต่างหาก“พี่ลิปโป้แน่ใจนะว่าจะไป” เดชดวงเอ่ยถามอีกครั้ง หลังจากที่ฟังความตั้งใจของผู้เป็นพี่“จริงสิ พี่คิดดีแล้ว ทุกอย่างน่าจะจบลงเสียที ความจริงควรจะเปิดเผยได้แล้ว ซานโดรจะได้หยุดแก้แค้นและทำร้ายจิตใจทาร่าเสียที” ฟิลิปโปพูดเสียงหนักแน่น“แล้วพี่คิดว่า พี่ซานโดรจะฟังเหรอ รายนั้นเวลาโกรธไม่ฟังอะไรทั้งนั้น” เดชดวงรู้นิสัยของมาเฟียเลือดร้อนคนนี้ดี เวลาดีก็ดีใจหาย เวลาร้ายอย่าให้บอก เพราะร้ายจนใจหายเหมือนกัน ไม่รู้ว่านิสัยแบบนี้จะติดมาถึงลูกชายหรือเปล่า“ไม่ลองไม่รู้ พ
Chapter 106หลายวันมานี้ความสัมพันธ์ของอเล็สซานโดรและทิพย์ธารา ดีขึ้นเรื่อยๆ เสียงหยอกเย้าและเสียงหัวเราะดังแว่วออกมาให้คนที่ยืนอยู่ใกล้เคียงได้ยิน โรแบร์โต คาร์โล และคาร์เมลอดไม่ได้ที่จะยิ้มกับความสุขของเจ้านายหนุ่มที่รอคอยมานานแสนนาน และที่ขาดไม่ได้คือเด็กตัวอ้วนกลมนามว่าวิตโตริโอ เด็กน้อยเป็นที่รักของทุกคนในที่นี้ เป็นตัวตลกให้ทุกคนที่ได้เห็นหัวเราะร่วนอย่างมีความสุขวิตโตริโอเดินเตาะแตะไปมาหลังจากที่เบื่อหน่ายกับของเล่น หนูน้อยเดินไปยังทิศทางที่อเล็สซานโดรนั่งอยู่ ฝ่ามือเล็กอูมป่ายปัดไปตามลำขาแข็งแรง เขาชายตามองเพียงนิด แล้วจึงหันไปสนใจกับหนังสือพิมพ์ที่อ่านอยู่ต่อ เสือน้อยปีนขึ้นไปบนโซฟา นั่งเคียงข้างชายหนุ่ม แหงนหน้ามองเขา แย้มยิ้มจนเห็นฟันหลายซี่ ส่งเสียงพูดเป็นภาษาเด็ก หากแต่ชายหนุ่มหาได้สนใจท่าทางน่ารักนี้ไม่ กลับสนใจแต่หนังสือพิมพ์เท่านั้น วิตโตริโอไม่ละความพยายามหนูน้อยลุกขึ้นยืน ใช้มืออูมเล็กปัดหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือหนา ป่ายปีนไปบนตัวเขา อเล็สซานโดรอยากจะปัดร่างเล็กนี้ให้ออกห่างด้วยความรำคาญ แต่เหมือนมีสัญชาตญาณระหว่างพ่อกับลูก ทำให้มือหนาโอบอุ้มร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนแทนกา
Chapter 16“ก็ ก็ไม่ได้รวยอะไรมานี่ เงินที่ฉันทำงานทั้งนั้นแหละ” เดชดวงพยายามแก้ตัว“เหรอ!! ถ้าเป็นอย่างที่นายพูดมันก็ดีไป นายบอกว่าเงินที่มาร์โก้ให้มาขาดไปสามหมื่น นายพอจะรู้หรือเปล่าว่ามันหายไปไหน” สีหน้าของเดชดวงซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด ของที่อยู่ในมือตกลงไปกองอยู่ที่พื้น“ฉัน ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้
Chapter 14สามวันที่เดชดวงใช้ชีวิตอยู่บนความเสี่ยง หากแต่เด็กหนุ่มคิดว่าเงินที่ได้มาคุ้มแสนคุ้ม กับการจับจ่ายซื้อของอย่างเป็นสุข ได้เที่ยวในสถานที่ที่ไม่เคยไป ได้รู้จักกับใครหลายๆ คนที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้รู้จัก“รอซซี่ นี่คุณฟิลิปโป เจ้านายของพวกเราเอง” จาลโก้แนะนำให้เดชดวงรู้จักกับผู้ค้ายาเสพติดร
Chapter 13“ตกลง สองร้อยก็มากพอแล้ว ฉันกำลังอยากได้โทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดอยู่พอดีเลย” เดชดวงพูดอย่างมีความหวังว่า เขาจะต้องร่ำรวย มีเงินทองมากมายอยากได้ในสิ่งที่หวัง อยากทำในสิ่งต้องการ และจะได้หลุดพ้นกับคำว่าความจนเสียที แต่หนุ่มที่อ่อนต่อโลกไม่รู้ตัวเลยว่า กำลังก้าวเข้าไปอยู่ในวังวนของยาเสพติดอย่
Chapter 12“ทาร่า ทาร่า” อแมนดาร้องเรียกทิพย์ธาราหลายครั้ง หากผู้ถูกเรียกกลับนิ่งเฉย ใบหน้าหวานเหมือนกำลังเหม่อลอย ครุ่นคิดอะไรบางอย่างในใจโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง“ยัยทาร่า” นางแบบสาวตะโกนสุดเสียง ได้ผลร่างของทิพย์ธาราสะดุ้งสุดตัว เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกที่แผดเสียงดังไปทั่วห้อง“อยู่แค่นี้ทำไมต้องต







