อสูรร้อนซ่อนรัก (NC20+)

Chapter 2 “ปะ เปล่าสงสัยคงเหนื่อยมั้งคะเพราะรีบเอาของมาให้คุณ”ทิพย์ธาราแก้ตัว เธอจะบอกอแมนดาได้อย่างไรว่า ที่หน้าซีดนี้เป็นเพราะชายคนหนึ่งทิ้งรอยสัมผัสวาบหวามไว้กับเธอ ยิ่งคิดถึงชายคนนั้นร่างกายของทิพย์ธาราร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก“ฉันจะเดินแบบแล้ว รอฉันอยู่ในนี้นะอย่าออกไปไหนถ้าเหนื่อยมาก็นั่งพักนอนพัก ห้องนี้เป็นห้องส่วนตัวที่เจ้าของงานเตรียมไว้ให้ฉันไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก อีกอย่างเธอก็อย่าออกไปเดินเพ่นพ่านด้านนอกล่ะ เดี๋ยวจะเกะกะพวกคนที่อยู่ด้านนอก เธอยิ่งเปิ่นๆ อยู่ด้วย” อแมนดาสั่งทิพย์ธาราจบก็เดินออกไปจากห้องเพื่อทำหน้าที่ของตน“ค่ะ” ทิพย์ธารารับคำและทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวม มือนุ่มเล็กหยิบนิตยสารที่อยู่บนโต๊ะ เปิดอ่านดูเนื้อหาภายในเพื่อฆ่าเวลาด้านนอกห้องอเล็สซานโดรเดินตรวจความเรียบร้อยภายในงานที่กำลังจะเริ่มขึ้นอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า วันนี้เป็นวันเปิดตัวชุดเครื่องเพชรคอลเลกชันใหม่ของบริษัทของเขาที่มีอยู่ด้วยกันหลายชุด เขาจึงให้ความสำคัญกับงานในครั้งนี้มากเพราะหลายคนจับตามองชุดเครื่องเพชรว่าจะสวยเพริศพริ้งทรงคุณค่ามากแค่ไหน

Chapter 4“จำไว้ต่อไปนี้เธอเป็นของฉัน” เขาพูดเชิงสั่ง น้ำเสียงเข้มน่าขนลุก“ฉันไม่ใช่ของคุณ” ทิพย์ธาราเถียงกลับ แม้ว่าในใจจะกลัวสายตาที่มองมาอย่างดุดันก็ตาม “แล้วก็ไม่มีวันเป็นด้วย”“อยากลองดีก็เอา ฉันไม่สนอยู่แล้ว แต่ถ้าเธอยุ่งกับผู้ชายคนไหน ฉันเอามันตายแน่”“ฉันบอกแล้วไงว่า ฉันไม่ใช่ของคุณ วันนี้ก็ไม่ใช่ พรุ่งนี้ก็ไม่ใช่ ฉันจะยุ่งกับใครมันก็เรื่องของฉัน” อเล็สซานโดรจ้องมองหญิงสาวที่กล้าเถียงเขาด้วยสายตาดุกร้าว“ฉันเตือนแล้ว ถ้าอยากลองดีนักก็ตามใจ”ชายหนุ่มเดินออกไปจากห้องทันทีที่พูดจบ ปล่อยให้ร่างบางนั่งร้องไห้กับสิ่งที่เกิดขึ้น มองดูตัวเองเหมือนคนไร้ค่าปล่อยให้ชายแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จัก สัมผัสร่างกายสาวอย่างจาบจ้วง โดยที่ตัวเองก็เผลอไผลไปกับสัมผัสนั้นเช่นกันทิพย์ธาราไม่รู้หรอกว่าเขาคือใครและไม่อยากรับรู้ด้วย เฝ้าแต่ภาวนาในใจว่า อย่าได้เจอะเจอเขาอีกเลย เธอกลัว กลัวว่าเหตุการณ์เมื่อครู่จะเกิดขึ้นอีก ถ้าหากเกิดขึ้นอีกครั้ง บางทีเธออาจจะไม่โชคดีเหมือนครั้งนี้ก็เป็นได้อเล็สซานโดรนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหน้าสุดโซนวีไอพีที่จัดเตรียมไว้สำหรับแขกผู้มีเกียรติ สายตาดุจดังเหยี่ยวจับจ้องไปยังร่า

Chapter 6“ผมกลับก่อนนะครับ พรุ่งนี้ต้องถ่ายแบบแต่เช้า ไปลูกแมวน้อยกลับบ้านกัน” โทมัสเอ่ยลา ก่อนจะพาทิพย์ธาราเดินไปที่รถยนต์ของเขา โดยที่อเล็สซานโดรมองตามทั้งสองไป ด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ โทมัสเดินไปถึงรถยนต์ของตนก็ต้องหัวเสียอย่างหนัก เมื่อรถยนต์ของเขาเต็มไปด้วยรอยขูดขีดรอบตัวรถ และที่สำคัญยางรถยนต์ของเขาทั้งสี่ล้อ แบนราบจนไม่สามารถใช้การได้“อะไรกันวะ ใครทำเนี่ย” โทมัสกล่าวอย่างหัวเสีย จ้องมองรถยนต์ของตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ เพราะเขาไม่เคยมีศัตรูที่ไหน ไม่น่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น“มีอะไรโทมัส” อแมนดาเอ่ยถาม เมื่อเดินได้ยินคำสบถของเพื่อนร่วมอาชีพ“ใครก็ไม่รู้มาทำรถฉันแบบนี้ ขับกลับคอนโดก็ไม่ได้ สงสัยพรุ่งนี้ต้องให้อู่มาเอารถไปซ่อม” โทมัสพูดอย่างหัวเสีย“ไม่เป็นอะไรหรอกโทมัส เรากลับรถแท็กซี่กันก็ได้ เดี๋ยวทาร่าออกครึ่งหนึ่ง” ทิพย์ธาราปลอบใจโทมัสที่ยืนทำหน้าเซ็งอยู่ข้างรถ“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น” โทมัสพูดเบาๆ“เอาอย่างนี้ดีกว่า เดี๋ยวผมให้คนไปส่งคุณโทมัสที่บ้านเอง ส่วนทาร่าพอผมไปส่งอแมนดา แล้วผมจะไปส่งเธอเอง ตกลงหรือเปล่าครับ” เช่นเคยน้ำเสียงที่พูดออกมาเต็มไปด้วยอำนาจแฝงไว้ด้วยคำสั่ง“ทา

Chapter 8ดวงตาหวานฉ่ำปรือกับรสจูบที่มากด้วยความชำนาญและช่ำชอง หัวใจดวงน้อยสั่นไหวไปกับสัมผัสที่เขามอบให้ แรงต้านทานทั้งหมดที่พยายามผลักไสร่างหนาหดหายไปในพริบตา ร่างกายร้อนวูบวาบ เหมือนอยู่ท่ามกลางกองไฟ ทุกครั้งยามที่เรียวลิ้นอุ่นสากแลกรัดดูดดึงเรียวลิ้นบาง มันช่างซาบซ่านจนหัวใจของเธอสั่นสะท้าน เพลิดเพลินไปกับสัมผัสที่นุ่มนวลและอ่อนโยนนั้นชายหนุ่มหลงมัวเมากับความหวานที่เขาควานหาไม่รู้เบื่อ ไม่มีรสจูบใดจะเร้าอารมณ์เขาได้เท่านี้มาก่อน ทั้งหอมทั้งนุ่มและเต็มไปด้วยความหวาน จนยากที่เขาจะหักห้ามใจ ร่างกายของเขาเริ่มร้อนเต็มที่ด้วยไฟแห่งราคะ ทั้งๆ ที่เขาปลดปล่อยกับอแมนดาอย่างดุเดือดเผ็ดร้อนมาแล้วเมื่อครู่ก่อน“แม่ลูกแมวตัวน้อย ฉันต้องการเธอ” เขาพูดเมื่อผละออกห่างจากเรียวปากบางที่บวมเจ่อ ด้วยรสจูบของเขา ชายหนุ่มอยากทำตามความต้องการที่มีมากล้น หากแต่สถานที่และเวลาไม่เอื้ออำนวยให้เขาทำได้ดั่งใจหมาย อเล็สซานโดรมองใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อ ดวงตาทั้งสองข้างฉ่ำปรือ เรียวปากอิ่มบวมเจ่อ ทำให้เขาไม่รั้งรอที่จะจุมพิตเธออีกครั้ง สมองของทิพย์ธาราที่มึนงงกับสัมผัสที่รุกราน ไม่มีสติมากพอที่จะได้ยินเสียงที่เ

Chapter 10“อร่อยจังพี่ลูกแมว” วิภาดาพูดใบหน้าฉาบรอยยิ้ม ทิพย์ธาราหยิบเศษขนมปังที่ติดอยู่ข้างแก้มของน้องสาวออกอย่างเบามือ ก่อนจะวางมือบนศีรษะของน้องสาว“อร่อยก็กินซะ เดี๋ยวพี่ไปทำมักกะโรนีให้กินนะ แล้วนี่พี่เดชยังไม่กลับอีกเหรอ”“ยังค่ะ พี่เดชสั่งไว้ว่าจะไปบ้านจาลโก้ กลับดึกหน่อยค่ะ” วิภาดาตอบเสียงใส ก่อนจะจัดการกับขนมปังคำสุดท้าย ทิพย์ธารารู้สึกไม่สบายใจที่น้องชายคบหากับจาลโก้ ที่ทำตัวเกเรเยี่ยงนักเลงหัวไม้ และบ่อยครั้งที่เดชดวงมีรอยฟกช้ำดำเขียวกลับมาบ้าน ซึ่งเธอเองพยายามห้ามปรามหลายครั้งแล้ว แต่ไม่เป็นผลนัก ทิพย์ธาราตั้งใจว่าคืนนี้จะพูดเรื่องนี้กับน้องชายให้รู้เรื่อง ก่อนที่จะเกิดเรื่องราวใหญ่โตขึ้นมา เพราะเธอรู้สึกสังหรณ์ใจอะไรบางอย่างว่า ต้องเกิดเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับเดชดวงแน่นอนทิพย์ธารานั่งสัปหงกอยู่ที่เตียงนอนค่อนข้างเก่า ที่เธอใช้หลับพักผ่อนกับน้องสาว หากแต่สะอาดสะอ้านเพราะได้รับการดูแลอย่างดี เธอนั่งคอยน้องชายจนเวลาล่วงเลยไปกว่าเที่ยงคืนแล้ว หากแต่ยังไม่มีวี่แววว่าเดชดวงจะกลับบ้าน จนกระทั่งเวลาตีสองบานประตูของห้องพักจึงถูกเปิดออก ทิพย์ธาราจึงสะดุ้งตัวตื่นทันทีที่ได้ยินเสียงพ