ตอนที่ 5 มาอ่อยโดยเฉพาะ !!

          นับตั้งแต่กราบไหว้ฟ้าดินเสร็จฮ่องเต้ผัวรักก็ไม่เคยย่างก้าวเข้ามาในตำหนักอีกเลย ทั้งที่ตำหนักแห่งนี้พระองค์พักมาตลอดแท้ ๆ พอนางเข้ามาอยู่ด้วยกลับหายหน้าหายตาไม่มาเข้าหอให้เสร็จพิธีทิ้งให้นางรอเก้อมาเสียหลายวัน นึกแล้วช่างน่าโมโหนักทำกับนางเช่นนี้มันถูกต้องที่ไหนกัน

          “หายเงียบไปเลย ข้าชักทนไม่ไหวแล้วนะ”

          เสียงหวานดุจน้ำผึ้งตัดพ้อต่อว่าคนเป็นสามีด้วยความน้อยใจ เกิดมาไม่เคยมีใครหมางเมินใสนางดังเช่นฮ่องเต้โม่อี้หยางสักคน ทำไมถึงได้พระทัยแข็งนักก็ไม่รู้

          “ฮองเฮาอย่าเพิ่งร้อนพระทัยเลยเพคะ ฝ่าบาททรงงานหนักเพราะราษฎรเจ็บไข้เพคะ”

          นางกำนัลร่างผอมบางเอ่ยขึ้นเพื่อให้เจ้านายของตนสบายใจ

          “แล้วเสด็จพี่อยู่ที่ใดข้าจะไปหา” 

          ไป๋หลี่ฮวามองนางกำนัลก่อนจะเอ่ยถามขึ้นเมื่อนึกอะไรดี ๆ ออก ไม่มาหานางก็ไม่เป็นไรเพราะนางจะไปหาเอง อยากรู้นักว่าจะหลบหนีไปทางไหนได้อีก

          “ห้องทรงงานเพคะฮองเฮา”

          นางกำนัลแอบยิ้มเมื่อแววตาซุกซนของฮองเฮายามเอ่ยถึงฮ่องเต้ผู้แสนจะเย็นชา ตั้งแต่นางเข้าวังมาคนที่ทำให้ฮ่องเต้แสดงสีหน้าอื่นออกมาได้นอกจากนิ่งเห็นจะมีก็แต่ฮองเฮาเท่านั้น

          ไป๋หลี่ฮวาเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อนึกถึงแผนการที่ตนวางเอาไว้หากทำสำเร็จก็คงจะดีไม่น้อย นางคิดไปอย่างเป็นสุขก่อนจะมาหยุดยืนหน้าห้องทรงงานของฮ่องเต้ที่ดูร่มรื่นสบายตาอากาศถ่ายเทเงียบสงบเหมาะแก่การอ่านหนังสือและทรงงานมากทีเดียว

          “เดี๋ยว! นั่นพวกเจ้าจะไปไหน”

          นางถามสตรีในชุดงดงามสองนางที่เดินคู่มากับนางกำนัลข้างกาย มองปราดเดียวก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจชอบกล ใบหน้าจิ้มลิ้มอ่อนหวานของทั้งสองที่ดูจืด ๆ แต่ก็นับว่าดีกว่าคนทั่วไปในวัง

          “หม่อมฉันจะน้ำชาไปถวายฮ่องเต้เพคะ”

          มี่หยางนางสนมที่อยู่ในวังหลวงมาหลายปีตอบฮองเฮาเสียงเรียบ ๆ ไม่ได้ให้ความเคารพอีกฝ่ายเท่าใดนัก จากข่าวลือว่าฮ่องเต้ไม่เข้าตำหนักแต่มาอยู่ในห้องทรงงานก็แสดงได้ชัดว่าฮองเฮาหาใช่คนโปรดของฮ่องเต้

          “ส่วนหม่อมฉันนำขนมมาถวายฮ่องเต้เพคะ”

          กัวกัวนางสนมเจ้าของใบหน้าขาวตอบ นางเองก็มาถวายตัวพร้อม ๆ กับมี่หยางจึงไม่รู้สึกเกรงกลัวฮองเฮาที่อายุน้อยกว่าพวกนางเป็นสิบ ๆ ปีนัก

          “พวกเจ้ามีนามว่าอะไรบ้าง เป็นนางสนมสินะ”

          เสียงหวานถามเมื่อเห็นท่าทางไร้มารยาทของทั้งสอง ที่แม้จะพยายามเอ่ยเสียงหวานใบหน้าเปื้อนยิ้มแต่น้ำเสียงนั้นแข็งกระด้างอยู่ในทีจนนางจับสังเกตได้ เรื่องมองคนเสด็จป้าหมิงหลันสอนนางมาเป็นอย่างดีมีหรือจะมองความคิดพวกนางไม่ออก

          วันนี้แค่เตือน ๆ ไปก่อน

          “หม่อมฉันสนมมี่หยางเพคะฮองเฮา”

          “หม่อมฉันสนมกัวกัวเพคะฮองเฮา”

          “กลับไปซะ ข้าเตรียมน้ำชากับขนมมาแล้ว เสด็จพี่รอข้าอยู่กล่าวเพียงเท่านี้หวังว่าพวกเจ้าคงจะพอเข้าใจ”

          ใบหน้างดงามตาคมตวัดมองนางสนมทั้งสองที่กำลังจ้องมาจนทั้งสองนางรีบก้มหน้าหลบ คนพวกนี้คิดต่อต้านนางนักก็ดีจะจัดการให้หมด

          “เพคะฮองเฮา / เพคะฮองเฮา”

          สองร่างนางสนมตอบรับก่อนจะรีบถวายความเคารพแล้วเดินกลับไปภายใต้ความไม่พอใจแต่แสดงกิริยามากไม่ได้

          “หลบไปข้าจะเข้าไปหาเสด็จพี่”

          ทหารสองนายรีบคุกเข่าเมื่อได้ยินน้ำเสียงหวานดุ ๆ สั่ง เดิมทีไม่คิดจะขวางทางฮองเฮาแต่แรก ที่ช้านั้นก็เพราะกำลังมองความงามของพระองค์อยู่ก็เท่านั้น

          เมื่อเดินเข้ามาในห้องทรงงานได้สมใจอยากไป๋หลี่ฮวาก็ถอดชุดคลุมหนา ๆ ออกจากร่างเหลือเพียงผ้าบาง ๆ ติดกายเท่านั้นชุดนี้ท่านแม่บอกให้นางใส่ยามเข้าหอ แต่รอมาหลายวันฮ่องเต้ก็ไม่เสด็จไปหานางเสียที

          ใส่มาหาเลยก็คงได้เช่นกัน ฮองเฮาคิดเข้าข้างตนเอง

          “ยังไม่ทันไรก็ใช้อำนาจกับเหล่าทหารนางกำนัลแล้วหรือ”

          เสียงทรงอำนาจตรัสขึ้นทั้งที่ใบหน้ายังคงก้มอ่านฎีกาของราษฎรไม่ห่าง พระองค์ได้ยินเสียงหวานพูดคุยกับทหารตั้งแต่แรกเพียงแต่ไม่อยากเดินออกไปดูเท่านั้น เดี๋ยวนางจะได้ใจไปใหญ่

          “เอามาจากไหนกันเพคะ หม่อมฉันไม่ได้กระทำเช่นนั้นเสียหน่อย”

          ร่างงามนำจานขนมออกมาวางบนโต๊ะทรงงาน ตามด้วยกาน้ำชาอุ่น ๆ สูตรพิเศษที่นางเตรียมมาถวายพระสวามีหน้านิ่ง ของนาง

          “เถียงกับเจ้าไปข้าก็คงไม่ชนะ มีสิ่งใดก็ว่ามาเถิด”

          ฮ่องเต้ถอนหายใจเมื่อรู้ดีว่าไม่มีทางใดที่จะเถียงกับฮองเฮาชนะ นางช่างสรรหาคำมาต่อล้อต่อเถียงได้ไม่รู้จักจบจักสิ้น นึกแล้วก็ปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมาทุกที

          “ทำไมมีนางกำนัลพวกนี้อยู่ด้วย ทรงงานมิใช่หรือเพคะ”

          ไปหลี่ฮวาปรายตามองนางกำนัลสองคนกำลังนั่งฝนหมึกคนหนึ่งและอีกคนนั่งรินน้ำชาอยู่ ข่าวว่านางสนมในวังน้อยมาก นางกำนัลพวกนี้ถึงได้คิดหวังว่าจะได้เป็นนางสนมบ้างละสิ

          ฮ่องเต้นี้ก็เหมือนกันมองนางด้วยหางตาราวกับอากาศแต่กลับมองเหล่านางกำนัลราวกับจะกิน

          กรี๊ดดดด! ข้าสวยกว่าตั้งเยอะทำไมหยามกันแบบนี้

          ทำแบบนี้มันจะหยามหน้าข้าเกินไปแล้ว

          “พวกนางเพียงแต่เข้ามาคอยปรนนิบัติข้าเท่านั้นเจ้าเลิกคิดอกุศลเถอะ”

          พระองค์หันมองนางกำนัลสองนางที่ก้มหน้างุดก่อนจะเอ่ยปรามความคิดของฮองเฮาตัวน้อยที่ฉายทุกความรู้สึกออกมาทางสายตาเสียจนหมดสิ้น คิดว่าพระองค์จะคว้านางกำนัลขึ้นมาทำเมียอีกหรืออย่างไรกันช่างคิดเล็กคิดน้อยเสียจริง หากพระองค์เป็นบุรุษเช่นนั้นคงมีโอรสธิดาไปนานแล้ว

          “ชิ ใครจะไปรู้เสด็จพี่มีนางสนมตั้งมากมาย”

          ฮองเฮาคนงามเริ่มสะบัดหน้าหนีพระสวามีไปทางอื่นโดยไม่ทันประกายตาวาววับที่มองรูปร่างของนางเมื่อครู่

          “สรุปมาชวนข้าทะเลาะหรอกหรือ”

          เสียงเข้มตรัสขึ้นเมื่ออาการแง่งอนของดรุณีน้อยแสนงามที่ยามนี้แก้มแดง ๆ พองพร้อมกับเชิดหน้าอย่างเย่อหยิ่ง

          “ไล่พวกนางไปสิเพคะ หม่อมฉันอยากคุยกับเสด็จพี่ตามลำพัง ไม่เช่นนั้นพวกนางอาจได้เห็นฉากพลอดรักของเรานะเพคะเสด็จพี่”

          นางขยับเข้าไปนั่งข้าง ๆ ร่างกำยำไหล่กว้างตั้งตรงดูสง่างามทำให้นางอดยิ้มหวานออกมาไม่ได้ ในขณะที่มือเริ่มลูบตั้งแต่หน้าท้องไล้มาจนแผงอกแต่ก็ถูกมือใหญ่จับเอาไว้ก่อน

          “ไม่ได้ยินฮองเฮาตรัสหรืออย่างไร ออกไปให้หมด คราวหน้าไม่ต้องเข้ามาอีก”

          ฮ่องเต้จำต้องตรัสออกไปเมื่อมือน้อย ๆ เริ่มอยู่ไม่สุขพยายามลูบคลำพระองค์ไปทั่ว หากนางกำนัลเห็นคงได้เลื่องลือกันทั่วว่าพระองค์หลงใหลฮองเฮามากถึงขนาดพานางมาพลอดรักถึงห้องทรงงาน

          นางกำนัลต่างพากันรีบออกจากห้องทรงงานไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงรับสั่งเสร็จ เริ่มรู้แล้วว่าผู้ใดนั้นใหญ่ที่สุดในวังแห่งนี้ ไป๋หลี่ฮวาเห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างสมใจ ใครจะว่าอย่างไรก็ช่างนี่พระสวามีของนางและวันนี้

          นางตั้งใจมาอ่อยโดยเฉพาะ...ใครก็ขวางไม่ได้