ฮองเฮาเขย่าบัลลังก์

“ท่านแม่หลี่เอ๋อร์กังวลใจเจ้าค่ะ สามีของหลี่เอ๋อร์นั้นเป็นถึงฮ่องเต้หากทำผิดมาต้องเดือดร้อนแน่” ดรุณีน้อยผิวขาวอมชมพูเรือนร่างอวบอิ่มหน้าอกใหญ่เอวบางสะโพกผายนอนหนุนตักมารดาที่รูปร่างยั่วเย้าไม่ต่างกัน จะอวบกว่าสักหน่อยตามอายุที่มากขึ้น แต่ก็ยังคงความงดงามไม่สร่างซา “อย่าได้กังวลลูกรัก ฮ่องเต้อี้หยางเป็นคนจิตใจดีหากยามใดทำผิดเจ้าต้องใช้มารยาที่มีให้เป็นประโยชน์นะลูกบุรุษจะเก่งกาจแข็งกระด้างเพียงใดก็ต้องใจอ่อนให้กับมารยาของสตรี” นางลูบผมสลวยของบุตรสาวด้วยความรักใคร่ และสิ่งที่นางเลือกนั้นเป็นสิ่งที่เหมาะสมแก่ไป๋หลี่ฮวาบุตรสาวเพียงคนเดียวของนางแล้ว พี่อี้หยาง เหมาะสมที่สุดสำหรับบุตรสาวยอดดวงใจของนาง “อ๋อ แบบที่ท่านแม่เคยใช้กับท่านพ่อใช่หรือไม่เจ้าคะ เข้าไปกอดเข้าไปอ้อนใช้มั้ยท่านแม่” ดวงหน้างดงามยิ้มเมื่อนึกถึงกิริยาที่มารดาใช้ออดอ้อนบิดาที่เห็นได้อยู่บ่อยครั้ง บิดานั้นแทบจะไม่เคยขัดใจมารดาเลยตั้งแต่นางเคยเห็นมา เสด็จป้าฮองเฮาก็เคยทำเช่นนี้ก็ได้ผลเช่นเดียวกัน เพียงแค่ออดอ้อนเท่านั้นก็ทำได้ถึงเพียงนี้ นางเป็นบ

“ใครใช้ให้เจ้าเปิดผ้าคลุมเอง สติไม่ดีแล้วหรืออย่างไรไป๋หลีี่ฮวา แล้วนั่นมันที่นอนข้า” ฮ่องเต้รีบไปดึงร่างสตรีไร้ยางอายที่อาจหาญเปิดผ้าคลุมเจ้าสาวเอง นางกำลังท้าทายอำนาจพระองค์อยู่หรืออย่างไรกัน ไหนเหลากงกงว่านางกิริยางดงามเพียบพร้อมเป็นฮองเฮาแต่นี่มันคือสิ่งใดกัน พระองค์ทำพระทัยรับนางมิได้ “หลี่เอ๋อร์ เสด็จพี่ต้องเรียกหม่อมฉันว่าหลี่เอ๋อร์แบบที่ท่านพ่อท่านแม่เรียกเพราะเราแต่งงานกันแล้ว มิเช่นนั้นหม่อมฉันจะเรียกว่าเสด็จลุงตามเดิม” แขนเล็กกอดไว้ได้อกเต่งตึงขนาดใหญ่กว่าสตรีทั่วไปจนฮ่องเต้อดลอบมองก้อนกลมกลึงที่เบียดชิดเป็นร่องไม่ได้ แต่ก็ต้องรีบสะบัดไล่ความคิดเหล่านั้นทิ้งไป “จำใจแต่ง” สุรเสียงคล้ายรำคาญตรัสออกมาสั้น ๆ แต่หาได้อยู่ในความสนใจของไป๋หลี่ฮวาไม่ สมองนางตอนนี้คิดเพียงแต่เรื่องหลับเท่านั้น “จำใจไม่จำใจก็แต่งไปแล้วนะเพคะ เช่นนั้นเรามาทำให้มันเสร็จพิธีดีหรือไม่เพคะ” ฮองเฮาตัวน้อยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อหาวิธีจัดการกับฮ่องเต้สามีได้ ร่างงามกระโดดไปกอดร่างสูงสง่าในชุดสีแดงลายมังกรพร้อมกับแนบใบหน้าลงบนซอกคอนั้น

“เสด็จพี่ทรงน่ารักเหลือเกินนะเพคะ แบบนี้ค่อยชื่นใจหน่อย” ใบหน้างดงามแย้มยิ้มออกมาเมื่อถูกตามใจ เคล็ดลับการอ้อนสามีจากท่านแม่นั้นใช้ได้ผลดีนัก ร่างแน่งน้อยขบคิดกระบวนการออดอ้อนสามีตามที่ได้ศึกษามาก็เกิดความคิดเจ้าเล่ห์ขึ้นมา ร่างงามขยับกายขึ้นนั่งบนตักกว้างโดยไม่ได้คิดลังเลแม้จะเป็นถึงฮ่องเต้แล้วอย่างไร นางเองก็เป็นถึงฮองเฮานั่งบนตักพระสวามีผู้ใดจักกล้าคัดค้านทัดทานได้ยิ่งใบหน้าคมคายแดงก่ำด้วยความอายนางยิ่งพึงพอใจ “ขยับไปไยต้องมานั่งบนตักข้า ตัวเจ้าหนักลงไป!” ฮ่องเต้ตรัสอย่างตกพระทัยตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นสตรีใดใจกล้าเช่นนางมาก่อน หาความเรียบร้อยอ่อนหวานไม่พบซ้ำร้ายทำแต่เรื่องให้ปวดหัว ผู้ใดว่าการได้ภรรยาอายุน้อยนั้นเป็นเรื่องดีพระองค์ขอคัดค้านสุดกำลัง “ไม่ลง! หม่อมฉันเอาน้ำชามาถวายเพคะผสมน้ำผึ้งมาให้ด้วยนะเพคะลองชิมดู” คนโดนดุหาได้สนใจไม่ซบหน้าลงแนบอกอย่างไม่ยำเกรงพร้อมเอ่ยออดอ้อนเสียงหวานชักชวนให้ดื่มชาที่นางทำเองกับมือ คิดจะปฏิเสธนางได้หรือไม่มีทางเสียหรอก เสด็จป้าหมิงหลันสอนเสมอว่าฮ่องเต้แม้จะเข้มงวดดุด

“ใจร้ายเหตุใดต้องขับไล่ข้าถึงเพียงนี้” นางตัดพ้ออย่างเศร้าสร้อยไม่รู้จะหาทางใดได้อยู่ใกล้ชิดพระสวามีของตนดี หากไม่เกิดเรื่องวันนี้ขึ้นมาก่อนนางกับฮ่องเต้ก็คงมีความสัมพันธ์ที่ดีกว่านี้ ทุกอย่างเกิดขึ้นจากตัวนางที่คิดน้อยเกินไปใช้อารมณ์มาอยู่เหนือเหตุผล “ไม่ได้ไล่เพียงแต่อยากอยู่สงบ ๆ” พระองค์มองใบหน้าบูดบึ้งก่อนจะแอบลอบยิ้มอย่างทนไม่ไหว บางครานางก็ช่างน่ารักน่าเอ็นดู....บางคราก็แสนจะดื้อรั้นจนพระองค์อยากจะจับตีเสียให้เข็ด “แต่หม่อมฉันเหงาเสด็จพี่ไม่ว่างไปหาหม่อมฉันเลยนะเพคะ” เจ้าของใบหน้างามยังคงอ้อนขยับกายเข้าหาร่างสูงสง่านั่งหลังตรงสนใจฎีกาในมือมากกว่าจะหันมาสนใจมองหน้านาง “ออกไป” โม่อี้หยางแสร้งไม่สนใจนางเพราะรู้แก่ใจดีว่าหากยอมอ่อนข้อให้ไป๋หลี่ฮวาก็มีแต่จะดื้อรั้น นางยังต้องฝึกหัดความอดทนอีกมากมายหากต้องการเคียงข้างพระองค์ในภายภาคหน้า “หากอยากอยู่สงบ ๆ ไยไม่ออกบวชเสียเลยล่ะเพคะ จะมารับข้าเข้าวังทำไมกัน ชิ อยู่จมกองหนังสือฎีกาไปตลอดปีตลอดชาติคนเดียวเลย!” และก็เป็นดังที่ฮ่องเ

2 ปีต่อผ่านไป ฮองเฮานั่งทอดมองสายน้ำกระเพื่อมไหวเป็นคลื่นริ้วเล็ก ๆไปตามแรงที่กระทบยามมีใบไม่หล่นคลื่นน้ำน้อย ๆ ก็พลันขยายเป็นวงไปจนสุดตา นางเข้ามาอยู่ในวังนี้ก็นับว่านานสองปีทุกวันใช้ชีวิตลำพังมาโดยตลอดไม่ไปก้าวก่ายฮ่องเต้อย่างเช่นเคย ช่วงแรกก็ยากลำบากที่ต้องห้ามใจไม่ให้ไปป่วนห้องทรงงานแต่นานวันความคิดความอ่านก็เติบโตขึ้นตามกาลเวลาความร้ายกาจเอาแต่ใจในวันวานก็เริ่มเบาบางลง เริ่มเข้าใจว่าสิ่งที่นางทำเมื่อครั้งคราก่อนนั้นมันเกิดจากความเด็กจนเกินไป ถูกตามใจมาเสียจนเคยชินไม่เคยต้องมาเรียนรู้การใช้ชีวิตอยู่นอกแคว้นเช่นนี้ ตลอดสองปีนางจึงปรับเปลี่ยนตัวเองรู้สึกเข้าใจหลายสิ่งหลายอย่างมากยิ่งขึ้นจากที่ใจร้อนก็เย็นลงจนควบคุมมันได้ดี ยามใดต้องดุนางก็ดุยามใดต้องอ่อนหวานนางก็อ่อนหวานได้ไม่แพ้สตรีใด ส่วนความสัมพันธ์กับฮ่องเต้นั้นก็พบเจอกันบ้างบางครา ซึ่งพอนางย้ายมาตำหนักฮองเฮาไม่ไปรบกวนตำหนักของพระสวามีก็ยิ่งห่างกันมากขึ้น พบปะพูดคุยเฉพาะเรื่องของราษฎร นางไปยั่วเย้าเล่นบ้างยามรู้สึกเหงาแต่ก็ยังคงอยู่ในขอบเขตรักษากิริยาได้สมกับเป็นแม่ของแผ่นดินตามที่เสด็จป้าหมิงหลันสั