LOGINเมื่อฮองเฮาสายอ่อย ต้องมาคอยยั่ว ฮ่องเต้สายดุ ที่มองนางด้วยหางตาเท่านั้น แต่กลับมองเหล่าสนมกำนัลราวกับจะกิน กรี๊ดดดด! ข้าสวยกว่าตั้งเยอะทำไมหยามกันแบบนี้ งานอ่อย งานยั่ว คงจะต้องงัดเอามาใช้แล้ว ❤️❤️❤️
View Moreแนะนำตัวละคร
ไป๋หลี่ฮวา
บุตรสาวท่านแม่ทัพเหยี่ยหลง+ฮูหยินเหมยฮวา (เรื่อง ฮูหยินเขย่าจวน) ถูกปลูกฝังมาให้รักและรับรู้มาตลอดว่า ฮ่องเต้โม่อี้หยาง คือสามีในอนาคตของตน
นิสัย : ดื้อรั้น ขี้อ้อน นิสัยได้แม่มาเต็ม ๆ
อายุ 15 ปี
ฮ่องเต้โม่อี้หยาง
ฮ่องเต้ผู้มากไปด้วยความสามารถที่ใคร ๆ ต่างพากันนับหน้าถือตาเพราะการปกครองบ้านเมืองที่มีระเบียบรอบครอบ ในอดีตเคยหลงรัก จ้าวเหมยฮวา มารดาของ ไป๋หลี่ฮวา ผู้เป็นฮองเฮาจอมป่วนของพระองค์
นิสัย : ใจเย็น ดุดัน ใจแข็งกับทุกสิ่งบนโลกยกเว้นไป๋หลี่ฮวา
อายุ 45 ปี
องค์รัชทายาทเหยี่ยหมิง : ลูกพี่ลูกน้องไป๋หลี่ฮวาสนิทกันมากตั้งแต่ยังเด็ก คู่หูป่วนวัง ที่โคจรมาเจอกันเมื่อไหร่ เป็นต้องพากันสร้างความวุ่นวายเมื่อนั้น
อายุ 20 ปี
องค์หญิงเสี่ยวหลงหลี่ : ลูกพี่ลูกน้องไป๋หลี่ฮวาผู้แสนงดงามเรียบร้อยแต่กลับแอบซ้อนความร้ายกาจเอาไว้ ติดไป๋หลี่ฮวาดุจดั่งพี่สาวแท้ ๆ
อายุ 10 ขวบ
***************^หมายเหตุ^***************
ไป๋เหมยฮวา/จ้าวเหมยฮวา = แม่นางเอก
ไป๋เหยี่ยหลง/ท่านแม่ทัพ = พ่อนางเอก
****เป็นพระเอกนางเอกเรื่อง ฮูหยินเขย่าจวน
ฮ่องเต้ไป๋เหยี่ยหัว = เสด็จลุงนางเอก / เป็นพี่ชายไป๋เหยี่ยเหริน
ฮองเฮาหมิงหลัน/หมิง = เสด็จป้านางเอก /เป็นเพื่อนรักจ้าวเหมยฮวา
**** เป็นพระเอกนางเอกเรื่อง ฮองเฮาแม่ลูกอ่อน
พี่อี้หยางข้ารู้ว่าท่านนั้นหวังดีต่อข้าเสมอมาแม้ว่าข้าจะเคยโกหกท่านมากมาย ข้าขอโทษนะเจ้าคะที่ทำท่านเจ็บปวด ที่ข้าเขียนหนังสือหาท่านวันนี้เพราะต้องการขอบคุณท่านที่ส่งทองคำมารับขวัญบุตรสาวของข้า นางมีนามว่าไป๋ลี่ฮวา ตาโตงดงาม ผิวกายละเอียดละออ วาสนาของเราคงเป็นได้เพียงพี่น้องกันแต่เพื่อเห็นแก่ความดีของพี่อี้หยาง ข้าขอยก ไป๋ลี่ฮวา ให้เป็นฮองเฮาของท่านในอนาคต ข้าต้องขอลาเพียงเท่านี้เดี๋ยวนะเจ้าคะเหยี่ยหลงจะมาเห็นเข้า อย่าลืมสัญญาฮองเฮาของท่านคือ ไป๋ลี่ฮวา บุตรสาวข้าเท่านั้นอีก 15 ปี แห่ขบวนมารับนางเข้าวังได้เลย
จ้าวเหมยฮวา
“หึหึ นี่มันราชโองการของเจ้าแท้ๆ ฮวาเอ๋อร์ นับว่าเป็นบุญที่ข้ารอดมือเข้ามาได้ แต่คงหนีกรรมไม่พ้นขนาดมารดา ยังแสบสันถึงเพียงนี้แล้ว ไป๋ลี่ฮวา จะขนาดไหน”
องค์รัชทายาทที่เพิ่งได้รับแต่งตั้งจากพระบิดามองจดหมายในมือด้วยความขบขันกับสตรีที่ตนนั้นเคยรัก นางกำลังส่งจดหมายมาบังคับข่มขู่ให้พระองค์รอแต่งบุตรสาวอายุเพียง 1 เดือน ของนางมาเป็นฮองเฮาของพระองค์ในอนาคตที่อายุ 30 แล้ว กว่าจะได้แต่งเมียก็ต้องรออีก 15 ปี อายุ เข้า 45 แต่เมื่อนางบังคับแกมอ้อนวอนมาแล้วพระองค์ก็ไม่อยากปฏิเสธน้ำใจเสียด้วยจนส่งหนังสือกลับไปว่า
ข้าจะส่งของหมั้น ไป๋ลี่ฮวา ไปให้เจ้าถึงจวน
แล้วอีก 15 ปี ข้าจะแห่ขบวนไปรับนางเข้าวัง
โม่อี้หยาง
15 ปีต่อมา
จากจดหมายฉบับเดียวนั้นพาให้เรื่องวุ่นวายนั้นตามมาจนพระองค์นั้นเริ่มปวดหัวเพราะว่าตอนนี้มันถึงกำหนดที่พระองค์จะต้องรับดรุณีน้อยเข้าวัง ซึ่งนางนั้นเตรียมตัวรอที่จวนท่านแม่ทัพเรียบร้อยรอเพียงขบวนเจ้าบ่าวไปรับเท่านั้น ความสงบที่เคยมีเห็นทีจะไม่เป็นเช่นดังเดิมอีกต่อไป
“ข้าจะทำเช่นไรเหลากงกง พรุ่งนี้ต้องรับนางเข้าวังแล้ว”
ฮ่องเต้วัยสี่สิบห้าผู้มีใบหน้าหล่อเหล่าดังเทพบุตร ดวงตาคมกริบที่ทำให้สตรีหลงใหลครึ่งค้อนแคว้นรับกับจมูกโด่งสัน ริมฝีปากหยักสีชมพูสุภาพดีบ่งบอกถึงสุขภาพเจ้าตัวได้เป็นอย่างดียื่นหน้าเคร่งเครียด
“เป็นเรื่องน่ายินดีพ่ะย่ะค่ะที่แคว้นเราจะมีแม่ของแผ่นดินว่าที่ฮองเฮางดงามปานเทพธิดาหาผู้ใดเปรียบนับว่าไม่มี ดวงชะตาของคุณหนูหลี่นั้นใครได้แต่งด้วยจักหนุนให้บ้านเมืองเจริญรุ่งเรือง หากมีบุตรก็จะได้บุตรที่ดีส่งเสริมกตัญญูรู้คุณเหมาะสมกับฝ่าบาทแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“แต่ข้าไม่ชอบความวุ่นวาย และนางคือสิ่งที่วุ่นวายที่สุด ในสามโลกเจ้าไม่รู้หรือ”
“คุณหนูหลี่งดงามทั้งกายใจ จะวุ่นวายได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไปเยี่ยมเยียนเป็นประจำ ออกจะซุกซนไปบ้าง แต่อย่าได้กังวลไปพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาทนางนั้น”
เหลากงกงอดนึกถึงดวงหน้างดงามก็นึกเอ็นดู ไป๋หลี่ฮวางดงามยิ่งนักโดยเฉพาะดวงตาออดอ้อนที่ตรึงใจคนมานักต่อนัก เขาเองยังเคยถูกนางล่อลวงให้ซื้อของมาแล้ว กว่าจะรู้ตัวอีกทีเบี้ยในตัวก็หายเกลี้ยงไปหมดแล้ว
ฮองเฮาที่ถูกเคี่ยวกร่ำอยู่หลายวันมีใบหน้างอง้ำแสนงอนยามเห็นรอยยิ้มของฮ่องเต้ที่กำลังส่งไปให้องค์รัชทายาทเหยี่ยหมิงที่กำลังทูลลาอยู่ไม่ไกลนัก โดยการเสด็จมาขององค์รัชทายาทเหยี่ยหมิงผู้เป็นพี่ ในครั้งนี้ฮองเฮาได้สนทนาด้วยเพียงแค่วันเดียวเท่านั้นแล้วจะไม่ให้นางนั้นขุ่นเคืองฮ่องเต้ได้อย่างไร ปากพระองค์ก็ว่าไม่ได้ทรงคิดมากเรื่องเสด็จพี่เหยี่ยหมิงแล้วแต่ก็ยังคงเคี่ยวกร่ำนางทุกวันคืนไม่ได้ให้เห็นเดือนเห็นตะวันกันทีเดียว “หลี่เอ๋อร์พี่คงต้องกลับแล้วอย่าลืมดูของฝากพี่ด้วยนะว่าถูกใจเจ้าหรือไม่อย่ามัวแต่ทำอย่างอื่นอยู่” องค์รัชทายาทหยอกเย้าจนใบหน้างามแดงระเรื่อขัดเขิน ไม่คิดว่าฮ่องเต้นั้นจะสร้างเรื่องให้นางมากมายเพียงนี้ ลำพังแค่ถูก เคี่ยวกร่ำก็เหนื่อยจะแย่ยังต้องมาถูกมองด้วยสายตาล้อเลียนเช่นนี้อีก “เสด็จพี่เหยี่ยหมิงละก็” เจ้าของแก้มงามแดงปลั่งหลบสายตา “เสด็จลุงหลานขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะและนี่จดหมายจากท่านลุง เหยี่ยหลงหวังว่าเสด็จลุงจะทรงเลิกหึงหวงหลานกับหลี่เอ๋อร์นะพ่ะย่ะค่ะ” เขาหันมาบอกลาเสด็จลุงที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าในพร
“เสด็จพี่ยียวนเก่งไม่เปลี่ยนนะเพคะ” ฮองเฮายิ้มเมื่อได้สนทนากับพี่ชายที่ไม่ว่าจะผ่านไปนาน แค่ไหนก็ยังคงยียวนเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง “เจ้าก็ยังน่าแกล้งเช่นเดิมไม่เปลี่ยนเช่นกันนั่นแหละนี่เสด็จแม่กับท่านป้าฝากของมาให้เจ้าด้วยนะ” เหยี่ยหมิงมองน้องสาวที่ตนนั้นรักใคร่เอ็นดูก่อนจะนำ ของฝากต่าง ๆ ส่งไปให้นางนี่ขนาดว่าพระองค์ทรงห้ามปรามแล้วว่าเอาของมาเยอะไม่ได้ แต่ท่านป้ากับเสด็จแม่ก็ยังคงขนเอาให้เสียเต็มหีบหากม้ามันบ่นได้เหมือนคนมันคงจะขุ่นเคืองไม่น้อยที่เอาของมาเป็นภาระมันให้หนักเพียงนี้ “ขอบพระทัยมากเพคะที่อุตส่าห์หอบข้าวของมาถึงที่นี่ ท่านแม่กับเสด็จป้าฮองเฮาเป็นอย่างไรบ้างเพคะ” นางถามด้วยความคะนึงหาบุพการีที่ไม่ได้พบกันมานานเหลือเกินในความรู้สึกของนาง “มีจดหมายมาให้ด้วยมีมาหนึ่งฉบับให้เจ้าด้วยนะ ส่วนท่านป้ากับเสด็จแม่ตอนนี้กำลังเล็งเป้าหมายไปทางเสี่ยวหลงหลี่แล้วนะตอนนี้วุ่นวายกันเชียวหล่ะ” ป่านนี้คงจะจับองค์หญิงน้อยแต่งองค์ทรงเครื่องอยู่กระมังคิดแล้วก็น่าขบขันยิ่งนัก “คิกคิก ยังชอบจับคู่เช่นเคยไม่เป
“ทูลฝ่าบาทยามนี้มีผู้มาขอเข้าเฝ้าฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ” ทหารเดินเข้ามารายงานงานผู้เป็นประมุขของแคว้น เมื่อมีคนเข้ามาขอเข้าเฝ้าฮองเฮา เดิมทีการเข้าเฝ้าฮองเฮานั้นไม่ต้องกราบทูลผ่านฮ่องเต้ก็ได้แต่ติดตรงที่พระองค์นั้นหวงแหนฮองเฮาอยากรู้ไปเสียหมดว่าฮองเฮานั้นพบกับผู้ใดบ้างในแต่ละวัน “ผู้ใดกัน” ฮองเฮาเองก็ใช่ว่าจะมีสหายในแคว้นนี้ปกติแทบไม่มีผู้ใดขอเข้าเฝ้าเลยด้วยซ้ำและประโยครายงานต่อมาก็ทำให้พระองค์คิ้วกระตุก “เป็นบุรุษเรือนร่างกำยำใบหน้าคมคายงามนักพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” ผู้รายงานกราบทูลเสียงไม่มั่นคงนักเมื่อเห็นรอยยับย่นบนพระพักตร์ที่แสนอารมณ์ดีเมื่อครู่นั้นหายไป ฮองเฮาช่างปรีชานักที่สามารถกุมพระทัยฮ่องเต้เอาไว้ได้อยู่หมัดถึงเพียงนี้ “เช่นนั้นก็นำข้าไป!” ไม่รอช้าโม่อี้หยางก็สั่งให้ทหารนำทางไปเพราะอยากจะพบหน้าคนที่มาเสียเหลือเกิน เรือนกายองอาจยืนหันหลังให้พระองค์ทำให้ยากนักจะคาดเดาว่าเป็นผู้ใดที่มาขอเข้าเฝ้าฮองเฮาของพระองค์ แต่ก็คงรูปงามไม่น้อยเพียงเท่านั้นความร้อนระอุภายในพระทัยก็ปะทุขึ้น “เจ้าเป็นใครต้
“พี่ก็ปรารถนาเช่นเดียวกับเจ้าไม่ต่างกันนัก” สองมือบีบสะโพกงอนงามยามกระเพื่อมรับแรงกระแทกจากพระองค์ทุกครั้งร่องเล็กตอดรัดลำกายของพระองค์ทุกครั้งยามสอดประสานจนแทบอดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ หากเจ้าของร่างงดงามไม่กระถดหนีไปจากพระองค์เสียก่อน “เสด็จพี่อายุมากแล้วออกแรงมากเช่นนี้จะไม่ดีนะเพคะ ให้หลี่เอ๋อร์ช่วยทำดีหรือไม่” เรือนกายเปลือยอวบอิ่มหันหน้าคลานเข้ามานั่งยอง ๆ จับแก่นกายที่แข็งขึงเพราะถูกถอดออกจากร่องสวาทกลางคันถูกครอบครองอีกครั้ง ไป๋หลี่ฮวาครางซี๊ดออกมาเมื่อครอบครองแก่นกายได้หมดทั้งลำก่อนจะเริ่มขย่มลงมาอย่างแรงไม่ได้สนใจว่าคนใต้ร่างของนางนั้นจะรู้สึกเสียวซ่านมากมายเพียงใดกับการกระทำเช่นนี้ ทุกครั้งที่ร่องงามกดลงมานั้นแก่นกายนั้นสอดแทงไปชนกับด้านในจนจุกแต่ก็เสียวซ่านไปเสียทุกครั้ง “เบาก่อน...อ๊าาาาา...ซี๊ดดดดด...หลี่เอ๋อร์” เสียงคำรามห้ามปรามพร้อมกับใบหน้าสุขสมนั้นแสนจะขัดแย้งกันนักในสายตาของไป๋หลี่ฮวาที่ยามนี้กำลังได้ใจทุกครั้งที่ขย่มควบขี่แก่นกายที่เปรียบเสมือนอาชาชั้นเลิศที่พานางท่องไปทั่วทั้งแดนสวรรค์ “เบากว่านี้เส











![เมียแต่ง [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)