บทที่ 6 "ทั้งเป็นห่วงทั้งโมโห"

 ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 "เชิญ"

 แอ๊ด~

 "มาสัมภาษณ์งานใช่ไหม" คนที่กำลังนั่งดูประวัติว่าที่พนักงานคนใหม่ที่โต๊ะทำงานเอ่ยถามโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มประวัติในมือ

 "ใช่ค่ะ" หญิงสาวร่างผอมเพรียวในชุดเดรสแขนสั้นคอปกสีครีมดูเรียบร้อยและสุภาพตอบกลับเสียงแผ่วเบาอย่างประหม่าหลังจากเดินเข้ามาในห้องแล้วได้เห็นเจ้าของร้านนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานสวมเสื้อเชิ้ตสีดำดูทะมึนตึงน่ากลัวซึ่งอยู่ห่างจากจุดที่เธอยืนอยู่ประมาณหนึ่ง

 ก่อนที่เขาจะพูดกับเธอต่อว่า...

 "ขึ้นเตียงเป็นไหม" พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมายิ้มดูถูกใส่เธอ

 "พี่พี!" เหมยหลินตกใจเบิกตาโตเท่าไข่ห่านทันทีเมื่อเห็นคนที่นั่งบนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้นมาแล้วกลายเป็นคนที่เพิ่งพูดจาทำร้ายจิตใจเธอเมื่อตอนเที่ยงเป็นคนที่กำลังจะสัมภาษณ์เธอในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าซะงั้น

 ทำให้สมองของเธอตอนนี้มีแต่คำถามขึ้นมาว่าเป็นไปได้ไงที่เขามานั่งอยู่ตรงนั้นในตำแหน่งที่เหมือนผู้บริหารของที่นี่ เขาคือเจ้าของที่นี่เหรอ?

 "พี่คือ..."

 "ตอนนี้มีแค่ฉันที่มีสิทธิ์ถามเธอ ส่วนเธอมีสิทธิ์แค่ตอบเท่านั้น" น้ำเสียงเย็นชาแฝงความเย้ยหยันและดูร้ายลึกเอ่ยตัดบทขึ้นมาดื้อๆ หลังจากที่เห็นหญิงสาวในฐานะผู้ถูกสัมภาษณ์อย่างเหมยหลินกำลังจะตั้งคำถามใส่เขา

ตอนที่เปิดดูแฟ้มประวัติแล้วเห็นว่าเป็นเหมยหลิน พีพีถึงกับยิ้มเยาะเย้ยตัวเองทันทีเพราะดูเหมือนกำลังถูกเล่นตลกจากอะไรบางอย่างอยู่ยังไงอย่างงั้น ทั้งๆ ที่ตอนเที่ยงจบไปแบบนั้นแล้ว แล้วเป็นเหี้ยไรตกดึกถึงได้วนกลับเจอกันอีก

 "ฉันถามเธอตอบเข้าใจ๊"

 "ค่ะ" ได้ยินคำสั่งเชิงข่มเหมยหลินถึงกับต้องรีบกลืนคำถามที่อยากถามก่อนหน้านี้ลงไปในคออย่างว่าง่าย ใช่ เธออยู่ที่นี่ตอนนี้ในฐานะผู้ถูกสัมภาษณ์ไม่ใช่แฟนเก่าที่จะตั้งคำถามสุ่มสี่สุ่มห้าใส่เขาได้ 

 ฐานะเรามันต่างกัน เธอควรเจียมตัวมากกว่านี้และควรรู้ตัวได้แล้วว่าเธอแพ้แล้ว 

 "คิดยังไงมาทำงานร้านเหล้า" เหมยหลินกลืนน้ำลายลงคอกลบอาการประหม่าของตัวเองก่อนที่จะรีบดึงสติของตัวเองกลับมาหลังจากที่ได้ยินคำถามข้อแรกจากคนหลังโต๊ะทำงาน

 แค่คำถามแรกเธอก็รู้สึกเหน็บหนาวหัวใจเหลือเกิน น้ำเสียงเย็นยะเยือกและเย็นชาแบบนั้น บางครั้งมันก็ทำให้เธอเคว้งเหมือนกัน

 คิดยังไงถึงมาทำงานร้านเหล้า คำตอบเดียวที่ไร้ความโกหกจากเธอก็คือ เธอเดือดร้อนเรื่องเงิน

 "ต้องการเงินค่ะ ฉันเดือดร้อนเรื่องเงินเป็นเด็กกำพร้าและเพิ่งเข้าศึกษาระดับมหาวิทยาลัย ต้องใช้เงินจุนเจือชีวิตค่ะ" เจ้าของเบ้าตาบวมที่เพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักและผล็อยหลับไปจนถึงตอนเย็นเอ่ยตอบน้ำเสียงหนักแน่นฟังชัด แต่พอถึงประโยคที่ว่าเป็นเด็กกำพร้าน้ำเสียงจากที่ฟังดูหนักแน่นก็สั่นเครืออย่างน่าสงสาร 

 ทำเอาคนฟังอย่างพีพีถึงกับต้องหลบสายตามองลงบนโต๊ะแทน เพราะเขารู้ดีว่าเหมยหลินฐานะค่อนข้างลำบาก เนื่องจากที่บ้านล้มละลายพ่อก็มาด่วนจากไปทำให้เธอต้องอยู่กับแม่ที่ป่วยหนักตามลำพังทำให้เขาทนฟังเรื่องที่น่าสงสารพวกนั้นไม่ได้ อยากทำหน้าตึงเหมือนคนไร้เยื่อใย แต่แม่งเอ้ยพอเป็นเรื่องนี้ทีไรเขากลับสงสารเหมยหลินจนเย็นชาต่อไปไม่ไหว

 "ที่นี่ทำงานหนักเพราะลูกค้าเยอะ เธอไหวไหม" คำถามต่อมาถูกถามต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนลงและผ่อนคลายมากขึ้น ไม่ได้ฟังดูเย็นชาอย่างก่อนหน้านี้แต่กลับฟังดูเห็นใจเธอ จนคนถูกถามอย่างเหมยหลินได้ยินแบบนั้นถึงกับใจสั่นวาบขึ้นมา 

 เพราะบางครั้งเขาก็ทำเหมือนใจดีกับเธออยู่เช่นเดิม

 "ไหวค่ะ ขอแค่ได้เงิน" เหมยหลินตอบ น้ำเสียงของเธอเองก็เริ่มผ่อนคลายมากขึ้นเริ่มหายเกร็งและประหม่าไปเปลาะหนึ่ง

 "ที่นี่เป็นร้านเปิด อาจจะมีลูกค้าเกเรบ้าง เธอคิดว่ารับมือกับสถานการณ์..."

 "ไหวค่ะ ขอแค่ได้เงิน" เหมยหลินแทรกขึ้นโดยที่ไม่ฟังคำถามให้จบก่อน เธอรู้ว่าคำถามคืออะไร และเธอรับมือกับทุกสถานการณ์ได้ขอเพียงแค่ได้เงินกลับไปเท่านั้น 

ประสบการณ์ชีวิตและบททดสอบต่างๆ ที่เธอได้รับมาทั้งหมด ให้คำตอบกับเธอแค่ว่า เงินคือทางเลือกเดียวที่จะทำให้ชีวิตของเธอเดินต่อไปข้างหน้าได้ ถ้าเธออยากเรียนจบมีชีวิตที่ดีขึ้นเธอต้องมีเงินมาจุนเจือชีวิตตอนนี้เท่านั้น

 "ถ้าถูกลูกค้าลวนลามเธอจะทำยังไง" แต่พอได้ยินคำถามถัดมาเธอก็ชะงักเงียบไป เพราะเธอไม่ได้เตรียมคำตอบในเรื่องนี้มา

 "..."

 "ตอบไม่ได้ก็กลับไป" พีพีเห็นเหมยหลินเงียบ ทำหน้าตอบไม่ถูกก็นึกหงุดหงิดขึ้นมา เพราะคำถามทีเด็ดในการสัมภาษณ์งานเหมยหลินคืนนี้คือข้อนี้ เขาตั้งใจถามคำถามนี้เพราะต้องการทราบวิธีจัดการของเหมยหลินหากถูกลวนลามจากลูกค้าขึ้นมา

 แต่ดูสิ่งที่เขาได้รับกลับมาสิ เขาได้รับความเงียบกลับมาแถมได้เห็นสีหน้าที่เหมือนไม่รู้จะจัดการยังไงของเหมยหลินด้วย ซึ่งมันทำให้เขาหงุดหงิดมาก คิดจะมาทำงานในร้านเหล้าที่เต็มไปด้วยลูกค้าผู้ชายเป็นส่วนมากแต่ไม่ได้มีวิธีป้องกันอะไรตัวเองเลย

 มันน่าโมโหนัก!

 "ฉันคงทำอะไรได้ไม่มากเพราะลูกค้าคือพระเจ้า อะไรยอมได้ก็ต้อง..."

 "หึ ตลกละเหมยหลิน ลูกค้าไม่ใช่พระเจ้าและที่นี่ไม่เคยคิดว่าลูกค้าคือพระเจ้า ถ้าเจอลูกค้าห่วยแตกที่นี่ก็แค่ลากมันไปสั่งสอนหลังร้านแค่นั้น เพราะเจ้าของที่นี่เขาให้เกียรติเพศแม่ พวกเศษสวะแบบนั้นที่นี่ไม่ต้อนรับ" 

 เหอะ โมโหว่ะ หงุดหงิดว่ะ นี่เหรอคือคำตอบของคนที่อยากทำงานร้านเหล้า ความปลอดภัยให้ตัวเองไม่มีเลยสักนิด ยอมทำมะเขืออะไรกับลูกค้าห่วยๆ พวกนั้น คิดจะยอมแบบไม่เอาเรื่องแบบนี้เปลี่ยนงานดีกว่าไหม

 "ขอโทษค่ะ"

 "หยุดขอโทษสักทีเถอะ วันนี้เธอพูดคำนี้ไปกี่ครั้งแล้วเหมยหลิน!" พีพีสุดจะทนและเบื่อที่จะฟังคำขอโทษจากเหมยหลินที่วันนี้เขาฟังไปไม่รู้กี่รอบแล้วจึงบันดาลโทสะด้วยการขึ้นเสียงใส่อย่างนึกโมโห 

 "..."

 "ฮึก! หลินขอโทษ หลินแค่ต้องการทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเอง อะไรที่หลินยอมได้ไม่เป็นปัญหากับคนอื่นหลินก็แค่ไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่"

 "แลกกับการที่เธอถูกลวนลามเนี่ยนะ เธอยังมีสมองอยู่ไหม เงินมันเป็นเรื่องใหญ่กับเธอขนาดนั้นเลยหรือไง" ร่างสูงที่ลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมยืนเท้าเอวทำหน้าโมโหเดือดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดอย่างใส่อารมณ์ 

 เขารู้ว่าเหมยหลินเดือดร้อนเรื่องเงิน แต่มันจำเป็นถึงขั้นต้องยอมให้ตัวเองเสียเปรียบเลยหรือไงเพื่อที่จะได้ทำงานต่อ 

 ให้ตายเถอะ ยัยเด็กบ้านี้ทำเขาโมโหจนอารมณ์ค้างถึงยอดต้นมะพร้าวเลยแม่ง!

 "ถ้าพี่พีไม่อยากรับหลินเข้าทำงาน หลินไปสมัครงานที่อื่นก็ได้ค่ะ ขอตัวนะคะ" เมื่อเห็นคนที่ยืนเท้าเอวทำหน้าเดือดไม่พอใจอยู่หลังโต๊ะทำงานแถมยังมีท่าทางที่ดูเปลี่ยนไปจากตอนแรกและเหมือนไม่ได้ต้องการรับเธอเขาทำงานแล้ว เหมยหลินจึงไม่อยากอยู่ต่อเพื่อที่จะได้เห็นท่าทางทำร้ายจิตใจพวกนั้นของพีพีต่อ

 ถ้าเขาไม่อยากรับเธอเขาทำงานเพราะคำตอบของเธอมันไม่ผ่าน งั้นเธอขอลาก่อน

 "เดี๋ยว คืนนี้เริ่มงานกับฉันก่อนละกัน" แต่ทันทีที่คนอารมณ์เดือดเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังทำท่าจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงาน เจ้าตัวที่ยังยืนเท้าเอวอยู่เหมือนเดิมก็เรียกเหมยหลินด้วยน้ำเสียงและอารมณ์ที่พยายามปรับให้เย็นลงมากขึ้น พร้อมออกคำสั่งสองแง่สองง่ามที่ทำให้เหมยหลินเข้าใจไปอีกทางในเวลาต่อมา

 "วะว่าไงนะคะ?"

 "เริ่มงานกับฉัน หมายถึงให้ทำงานกับฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องบนเตียง" เสียงห้วนตอบกลับพร้อมชักสีหน้าใส่อย่างเหนื่อยหน่ายใจที่ถูกคนตัวเล็กเข้าใจไปอีกทาง

 "อ่อค่ะ แล้วให้หลินทำอะไรคะ" คนที่ไม่ค่อยไว้วางใจคนอารมณ์ร้ายอย่างเหมยหลินเอ่ยถามกลับด้วยสีหน้าประหม่าเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าตอนนี้พีพีอารมณ์ดีขึ้นหรือยัง แล้วงานที่จะให้เธอทำตอนนี้คืองานอะไร

 "เคยทำบัญชีไหม"

 "เคยค่ะ"

 "มานั่งทำ"

 "ค่ะ" 

 พยักหน้าให้คนตัวเล็กเดินมานั่งที่โต๊ะทำงานที่เขากำลังยืนอยู่และเธอตอบรับเรียบร้อยแล้วก็ยืนมองเจ้าของร่างผอมเพรียวค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งที่เดินมาถึงโต๊ะและนั่งลงบนเก้าอี้ที่เขาใช้นั่งก่อนหน้านี้ สายตาที่ยังเจือไปด้วยความไม่สบอารมณ์อยู่เล็กน้อยก็แอบมองเสี้ยวใบหน้าสวยงามเงียบๆ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปที่ดวงตาที่ดูเหมือนจะบวมเล็กน้อยเหมือนคนที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักของเหมยหลินต่อ

 "ร้องไห้มาหรือไง"

 "ค่ะ" เหมยหลินไม่ปฏิเสธ เพราะเธอไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องตอบส่วนทางกับความเป็นจริง ตอนนี้ถ้าเธอเพิ่งร้องไห้มาก็บอกร้องไห้ไป อยากได้เงินก็บอกอยากได้เงิน อยากง้อเขาก็บอกอยากง้อเขา เพราะบทเรียนที่ได้รับเมื่อสามปีก่อนมันทำให้เธอรู้ว่าการพูดความจริงมันง่ายกว่าที่สุด

 "ร้องทำไม" คนตัวสูงข้างๆ ยังคงใช้น้ำเสียงห้วนๆ ถามเธอต่อ เธอจึงต้องตอบตามตรงว่า...

 "เสียใจค่ะ"

 "เรื่องอะไร" แต่พอโดนถามว่าเรื่องอะไร ก็แอบทำให้เธอชะงักเล็กน้อย เพราะกระดากปากที่จะตอบอยู่เหมือนกัน ไม่ใช่เขินอายแต่แค่เธอไม่อยากยอมรับความจริงเท่านั้น

 "ง้อแฟนเก่าไม่สำเร็จค่ะ"

 "เหอะ สมน้ำหน้า"

 "ค่ะ"