Love sick Engineer แพ้รักนายวิศวะ

@มหาวิทยาลัย BXMAX

เจ้าของหนุ่มร่างสูงโปร่ง ส่วนสูง 185 ในชุดนักศึกษาเสื้อเชิ้ตแขนยาวผับแขนผูกไทสีกรม เรือนผมสีน้ำตาลเข้มตัดกับผิวสีขาวเนียนละเอียด เบ้าหน้าฟ้าประทาน หล่อเหลาราวกับเทพพระบุตรจุติลงมาเกิด หล่อเกินคน คำนี้ไม่เกินจริงสำหรับ เจเลอร์ จิณภัทร ลูกชายคนกลางนายแพทย์กิติชัย แพทย์หญิงมาริสา

ใครๆ ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ผมเป็นคนไม่เอาไหน คนไม่เอาไหนที่ไหนละครับจะเรียนวิศวะได้ละ ก็พูดไปเรื่อย ผมผิดอะไรแค่คนตระกูลของผมเรียนแพทย์ทั้งตระกูล ทว่าผมกับไม่ชอบและมีความเป็นตัวเองสูง ผมชอบอะไรที่ท้าทาย ชีวิตนี้เป็นของผม จะเรียนอะไรทำอะไรผมขอเป็นคนเลือกเองครับ

และวันนี้ก็เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของมหาลัย Bxmax มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังที่ผมกำลังศึกษาอยู่

ร่างสูงเดินออกจากห้องเรียนในคลาสเช้า ทว่าตอนนี้ก็เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว

“วันแรก เฮียรัฐภูมิก็เล่นหนัก สั่งงานจัดเต็มเลยวะ” ไทเกอร์เอ่ย ขณะที่สามหนุ่มเดินมาหยุดที่บันได

“ไม่ใช่ แค่มึงหรอกเว้ย กูแม่งก็โคตรจะเซ็งเลยวะ” เจเลอร์เอ่ยพร้อมกับหย่อนก้นนั่งตรงทางบันได ด้วยสีหน้าสุดเซ็ง

“เจ ที่นั่งมีเยอะแยะ มึงก็ยังจะนั่งตรงนี้อีกนะ” บันไดใครเขาจะนั่งกันทางกันละ ต้าหลิว หนุ่มหน้ามนคนแซ่หลิว คนไทยเชื่อสายจีนว่าผม

“กูจะนั่ง แล้วใครจะทำไม” ในที่นี่เพียงแค่เห็นเขานั่งตรงนี้ ก็ไม่มีใครกล้าใช้บันไดแล้ว เจเลอร์คิดอย่างเห็นแก่ตัว

“ใช่ เจมึงพูดถูก ไอ้ต้าหรือมึงลืมไป ใครมันจะกล้าหือกับท่านเจละครับ มึงลืมไปแล้วเหรอ ไอ้เจมันเป็นใคร” นอกจากครอบครัวเป็นหมอกันทั้งตระกูล ทว่าคุณปู่ผมยังพวงตำแหน่งรัฐมนตรีคมนาคมอีกด้วย แต่นั้นก็ไม่มีใครทราบเรื่องนี้หรอก นอกเสียจากคนสนิทของผม

“พวกมึง พูดเพื่อ” เจเลอร์เบนสายตาไปยังสองหนุ่ม ด้วยสีหน้าไม่พอใจสุดๆ ที่เพื่อนกำลังเอ่ยถึงชาติตระกูลของเขา

“มึง จะนั่งตรงนี้อีกนานไหมวะเจ จะไม่ไปกับพวกกู” ไทเกอร์ถาม เพราะตอนนี้บ่ายแล้ว อีกไม่กี่นาทีพวกเขามีนัดที่ลานกิจกรรม

“ไปไหน”

“ไปส่องเด็กปี 1 ดิ กูได้ข่าวมาจากไอ้ลิง ปีนี้เด็กคณะเราเด็ดๆทั้งนั้น” ต้าหลิว เอ่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้น หื่นเกินไอ้ต้า ในมหาลัยแห่งนี้หาไม่ได้อีกแล้วนะ

“อะ...ต้า เดี๋ยวดิ มึงจะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก หล่อระดับตัวพ่ออย่างไอ้เจ มึงยังจะให้มันแบกหน้าไปส่องสาวอีกเหรอวะ มึงแม่งชวนผิดคนแล้ววะ” ความหล่อระดับพระเอกซีรีส์ดังแถวหน้าของเมืองไทย แบบไอ้เจ ต้องลงทุนไปนั่งดักสาวเอง แบบนี้น่าจะไม่ใช่แล้ว

‘ใช่’ ไอ้เกอร์ มึงพูดถูก

“ต้องสวย เด็ด ระดับไหน ต้องให้คนอย่างกูไปดักเจอเธอ หึ...” เจเลอร์ เหลือบมองหน้าต้าหลิว

“ครับ ท่านเจ กูลืมตัวไปวะ ปกติใช่ว่าคนอย่างมึงจะสนใจสาวที่ไหน กูลืมไป มึงไม่ชอบหญิง” แต่นั้น ต้าหลิวกับได้สายตาคมคู่ดุจากเจเลอร์ไปแทน

“ต้า มึงแม่งกวนตีนมันชิบหาย” ไทเกอร์ ห้ามศึกเพื่อน ผมว่าสักวันไม่วันนี้หรือไม่ก็พรุ่งนี้ ไอ้ต้ามันวอนโดนตีนไอ้เจ เข้าสักตั้งละนะ

“นั้นปากมึง เหรอต้า”

“อ้าว หรือกูพูดไรผิดวะ พอกูชวนมึงสองตัวไปนั่งส่องสาว แม่งก็บอกไม่ไป พอกูถามหรือมึงชอบเก้ง ดันมาด่าอีกเฉย” ต้าหลิว เอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นมาเกาหัวด้วยท่าทีมึนงง เรื่องมากเกินไอ้เจไม่มีแล้ว

อีกด้านของมหาวิทยาลัย ร่างผอมบางในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทยาวคลุมเข่า สะพายกระเป๋าเป้ขนาดกลาง ใบหน้าสวยสวมทับด้วยแว่นสายตาอันหนาเตอะ ที่ฉันใส่แว่นใหญ่แว่นหนาๆแบบนี้ เพราะสายตาฉันสั้น 400 ส่วนอีกข้าง 450 สั้น รวมๆ แล้วก็ทั้งสั้นทั้งเอียง ร่างบางสวมด้วยรองเท้าผ้าใบขนาดพอดี

“ให้ตายสิ วันนี้ฉันมีเรียนบ่าย” ทว่าก็ยังมาสายเนื่องจากรถติดหนัก น่าอายนัก งานนี้จะโทษใครไม่ได้ นอกจากพี่ชายฝาแฝดตัวดีของฉัน ไทม์ยังไงละ น้อยคนนักที่รู้ว่าฉันมีแฝด

เมื่อ 1 ชั่วโมงที่แล้ว

@คฤหาสน์ตระกูลเรียว

ก่อนที่ฉันจะออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลเรียวนั้น

“วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก ให้พ่อกับแม่ไปส่งไหมจ๊ะเด็กๆ” รีนลดาหันมาถามลูกสาว ยัยไนท์นับวันยิ่งเหมือนฉันเข้าทุกวัน มารดาอมยิ้มด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความสุขที่เห็นลูกๆ ของเธอในชุดนักศึกษา โตกันแล้วสินะ

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณแม่คุณพ่อไปทำงานเถอะค่ะ” จากนั้นเรียวตะรีนลดาก็เดินไปสวมกอดลูกสาวลูกชายคนละคน

ทว่าพอคอยหลังคุณพ่อคุณแม่ไปทำงานแล้วนั้น ไทม์มองสำรวจปลายสายตาไปยังน้องสาวของตน

“ไนท์ นี้อย่าบอกนะว่าไนท์ จะไปมอในสภาพแบบนี้” ไทม์ไม่พูดเปล่า ทว่ากับทำหน้าทำตาเหมือนฉันเป็นกิ้งกือ พี่บ้าเนี่ย

“ก็ อืมน่ะสิ แล้วมันจะทำไมละ ทำไมไนท์จะไปสภาพแบบนี้ไม่ได้”

“ไนท์ก็ทราบหนิ ที่มอเรามีแต่คนแต่งตัวดีๆสวยๆ ลูกคนมีอันจะกินกันทั้งนั้น” ยัยไนท์แต่งตัวเฉิ่มแบบนี้ เสียชื่อทายาทตระกูลเรียวหมด ไทม์ไม่เพียงแค่พูด ทว่ากับถือวิสาสะ เดินมาถอดแว่นตาออกจากใบหน้าเรียวสวยของน้องสาว

“เสื้อเอย กระโปรงเอย ถามหน่อยเถอะ วันที่ไปซื้อชุด ได้พาคุณแม่ไปด้วยปะ” มาดามรีนลดา กล้าให้ลูกสาวคนสวยน้อย ออกบ้านไปสภาพแบบนี้ได้ไงเนี่ย หึ...อย่าให้ใครรู้เชียว ว่าไนท์อาเป็นฝาแฝดของผม

“นี้ไทม์ อย่ามาดูถูกรสนิยมการแต่งตัวของไนท์นะ เจ้าบ้าเนี่ย ถ้าไทม์ไม่เลิกดูถูกไนท์ ไนท์จะฟ้อง...”คนน้องมือเท้าสะเอว สีหน้าพร้อมเอาเรื่องไทม์สุดๆ

“จะไปเรียนไม่ใช่เหรอ ไปดิไปได้ยัง” ไทม์ถึงกับเปลี่ยนสีหน้า หึ นี้อย่าบอกนะว่าวันนี้ ยัยไนท์จะติดรถผมไปด้วย เชี่ย ปกติ สาวๆนั่งไปกับผม สวยเซ็กซี่ดีกรีดาวมหาลัย อินฟลูเอย ดาราเอย นางแบบ ไอดอล แบบนั้นเสร็จไทม์มาหมดแล้ว

“นี้อย่าบอกนะ ว่า” ไทม์เอ่ยไม่ทันจบคำ

!! ปัง !!

ทว่ากับถูกมือเรียวปิดประตูรถดังปัง ไทม์ที่เช้านี้นัดสาวสวยดีกรีดาวมหาลัยเอาไว้ ถึงกับเป็นอันต้องยกเลิก

แต่นั้นไทม์ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะยัยน้องสาวตัวดีของผม ดันจะติดรถมาด้วยให้ได้ วันนี้ไทม์ได้แต่จำใจ ให้น้องติดรถไปด้วย

จนกระทั่ง รถสปอร์ตคันหรูวิ่งมาจอด ประตูหลัง มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังค่าเทอมเฉียด 6 หลัก

“ถึงแล้ว เชิญ”

“ห๊ะ...” ไนท์ยังไม่ถึงที่หมาย ทว่ากับถูกเจ้าตัวดีไล่ลงจากรถเสียแล้ว

!! โป๊ก !! หนังสือนิยายเล่มหนาในมือ ซัดเข้าไทม์อย่างจัง

“โอ้ย...ไนท์ อะไรเนี่ย” ไทม์สบถด้วยสีหน้าไม่พอใจสุดๆ ที่ถูกคนน้องปาหนังสือใส่หน้าตัวเอง

“นี้มันถึงที่ไหนละ ยังไม่ถึงหน้าคณะที่ไนท์เรียนเลย” ไนท์เอ่ยเสียงดุ พร้อมปะทะไทม์สุดๆ

“ไปเถอะน๊า วันนี้ไทม์ต้องไปรับไอ้ภีมต่ออีก รถไอ้ภีมมันเสีย มันวานให้ไทม์ไปรับมัน”

“อ๋อเข้าใจแล้ว รักเพื่อนมากกว่าน้อง” ไนท์อาเอ่ยจบ ร่างบางก้าวขาลงจากรถ วันนี้ฉันรีบหรอกนะ ถ้าไม่รีบละก็เจ้าไทม์โดนฉันอัดหน้าหล่อๆแหกแน่

ไนท์อาเข้าทางประตูหลังมหาลัย เดินไปยังคณะวิศวะด้วยความเร่งรีบ เพราะตอนนี้ฉันสายไป 5 นาทีแล้ว

“ฉันสายมากแล้ว เปิดเทอมวันแรกก็สายเลย” ถึงจะเป็นคนตระกูลเรียว แต่ก็ไม่ควรเข้าสายนะ น่าเกลียด ทว่าขณะที่ไนท์อาสาวเท้าด้วยความเร่งรีบ แต่นั้นก็ไม่ลืมหยิบลูกอมขึ้นมาอมผ่อนคลายอารมณ์ เพราะฉันเป็นสายหวาน ที่ติดน้ำหวานและพวกขนมหวานเอามากๆ แต่ตอนนี้สายมากแล้ว จะไปซื้อน้ำหวานในโรงอาหารก็คงไม่ทัน แต่ก็ได้ลูกอมนี้แหละที่อมประทังไปก่อน

ร่างบางเหลือบ มองนาฟิกาในสมาร์ตโฟนเป็นระยะๆ

“พี่คะ ตึกวิศวะไปทางไหนคะ” ฉันไม่ชินเข้าประตูหลังมอมากๆ

“ปี 1 ใช่ไหมคะ” ฉันพยักหน้าให้รุ่นพี่ ฉันไม่ได้มาที่นี่นานมากแล้ว ไม่แปลกที่จะจำตึกไม่ได้ เพราะเมื่อ 2 ปีก่อนลุงคีตะพึ่งจะสั่งทุบตึกเก่า สร้างตึกใหม่แทน

“เดินตรงไป เห็นตึกสีแดงเลี้ยวขวาค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ” จากที่เดิน เมื่อเห็นว่าฉันสายมากแล้ว จากนั้นก็เร่งฝีเท้าด้วยความเร็ว วิ่งแข่งกับหมาตอนนี้ฉันคงได้เหรียญทองและ

“ตึกแดง ตรงนี้แน่เลย” จากนั้นฉันก็สาวเท้าวิ่งขึ้นตึกด้วยท่าทีเร่งรีบ ส่วนลิฟต์นั้นตอนนี้ไม่ต้องถาม เพราะเต็ม

!! ตึก !!

!! ตึก !!

ไนท์อาที่วิ่งมาขึ้นบันไดมาด้วยความเร็ว ขณะที่ไม่ทันได้มองทางสิ่งกรีดขวางที่เรียกว่ามนุษย์สองขา นั้น

ให้ตายสิ ที่นั่งมีตั้งเยอะแล้วเขามานั่งเกะกะขวางทางเดินขึ้นลงอะไรตรงนี้ ฉันจะเบรกทว่ากับไม่ทัน

!! อร้าย !! ร่างบางกระเด็นลอยไปทับร่างหนาของใครบางคน กระแทกลงกับพื้น ไม่พอฉันรู้สึกได้ถึงริมฝีปากอมชมพูด้วยลิปแมทของฉัน มันไปกระทบเข้ากับอะไรแข็งๆ

!! ตุบ !!

!! จุ๊บ !!

!! เคล้ง !!

ไม่พอแว่นของฉันกระเด็นลงจากดวงตา กระทบลงกับพื้น ฉันในตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากคนตาบอดเลย

“อร๊าก พรมลิขิตชัดๆ” ทั้งสองหนุ่ม ไทเกอร์ ต้าหลิวที่อยู่ในเหตุการณ์ในครั้งนี้ สองหนุ่มตาเบิกกว้างด้วยสีหน้าตกใจสุดๆ ไม่ต่างอะไรกับสองร่างที่กองบนพื้นตอนนี้ สองหนุ่มมองหน้ากัน อ้าปากค้าง

“เชี่ย เจ...กูฟินแทนมึง ชิบหาย”