로그인หกปีหลังจากนั้น เด็กหญิงนีลาญาก็กลายเป็นพี่ใหญ่ของบ้าน มีน้องน้อยเพิ่มมาอีกสี่คน คนที่หนึ่งชื่อเด็กชายธีราภัทร หรือน้องธาม คนที่สองเป็นผู้หญิงชื่อเด็กหญิงนีลาภา หรือน้องนีน ส่วนคนที่สามและสี่เป็นแฝดชายหญิง ชื่อเด็กหญิงนารีญา หรือน้องนิ่ม ส่วนแฝดน้องชื่อเด็กชายธงไทย หรือน้องไทน์ ห้าพี่น้องต่างรักใคร่
จากนั้นก็เร่งจังหวะรักให้ฮอตฉ่าอย่างมิอาจผ่อนปรน เขาตอกอัดเข้าหา เธอผวาแอ่นอ้ารูดรั้ง กายของทั้งคู่สอดประสาน พร้อมกับเสียงคำรามอย่างเสียวซ่านและหลุดหลงไม่ขาดสาย ชายหนุ่มกระแทกร่างเย้ายวนใส่ผนังจนหนำใจ จึงได้พาเธอถอยห่างออกมา ยกบั้นท้ายนุ่มๆ ขึ้นกลางอากาศ จนความแนบชิดหล่อหลอมเกือบหลุด แล้วรั้งกายสาวห
คนที่เพิ่งกลับขึ้นมาบนห้องนอน หลังจากหนีลงไปรดน้ำผักที่สวนครัวหลังวังรื่นฤดีตั้งแต่เช้าตรู่ เห็นสามีนั่งกอดอกทำหน้าตึงอยู่ปลายเตียงก็ถึงกับกลั้นยิ้มจนปวดแก้ม แต่ทำทีเป็นไม่สนใจ เดินนวยนาดไปเปิดประตูเชื่อมสู่ห้องนอนลูก ครั้นเห็นเด็กน้อยกับแมวนอนกอดกันหลับปุ๋ยก็อมยิ้มด้วยความเอ็นดู ก่อนจะค่อยๆ งับประต
จากนั้นเขาก็พาภรรยาไปเอ่ยลาผองเพื่อนที่โต๊ะ ในจังหวะที่จะโอบเธอเดินจากมาพวกไอ้เพื่อนตัวแสบต่างพากันเอ่ยแซว แต่มีหรือคนซึนอย่างเขาจะสะทกสะท้าน นอกจากจะทำหน้าตาย คุณชายธีรเดชยังย่อตัวลงอุ้มภรรยา หันไปยักคิ้วกวนๆ ให้แก๊งชายโฉด แล้วหมุนตัวก้าวดุ่มๆ จากไป ทันทีที่ประตูห้องหอปิดลง ธีรเดชก็ปล่อยเธอลงยื
เวลาผ่านไปแต่ละวินาทีช่างเชื่องช้าและยาวนานเหลือเกิน ธีรเดชรู้สึกเหมือนมันเป็นระเบิดเวลา ในหัวเขาอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดจนถึงขีดสุด ในใจมีแต่ความหวาดหวั่นและวิตกกังวลสารพัด การรอคอยช่างสุดแสนทรมานแทบขาดใจ ร่างสูงใหญ่ไหล่กว้างเดินไปเดินมาไม่หยุด กระทั่งในที่สุดประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก เขาถลา
จากนั้นก็ปล่อยแมวลงพื้นให้มันเล่นกับหนูน้อยนีลาญาที่พ่อเพิ่งวางลง วินาทีถัดมาทั้งคนและแมวก็หันไปเจอสนามเด็กเล่น ก่อนที่หนูน้อยจะอ้อนให้พ่อพาไปเล่น แน่นอนพ่อผู้หลงลูกสาวสุดสวาทขาดใจตามใจลูก อุ้มร่างกลมป้อมเดินลงบันได โดยไม่ลืมโอบไหล่เมียรักให้เดินไปด้วยกัน ส่วนแมวก็เดินตามก้นเจ้านายต้อยๆ ในจังหวะที่จ
เด็กน้อยรับไปพร้อมเสียงขอบคุณเจื้อยแจ้ว เขาย่อตัวลงหวังคุยกับลูกอีกสักหน่อย แต่คนที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลังแม่หนูน้อย กลับเอ่ยแทรกขึ้น“หมดเวลาของคุณแล้ว”ธีรเดชถอนใจอย่างยอมจำนน ตาคมจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยลาเด็กน้อยอย่างนุ่มนวล ลุกขึ้นยืน แล้วก้าวจากไป “วันนี้พ่อของยายหนูมาอีกแล้
“วันนี้ลุงเขาคงไม่มาแล้วลูก” “มา…” ร่างกลมป้อมเถียง“งั้นไปนอนก่อน ตื่นแล้วค่อยมารอลุงเขา” “หึ”คราวนี้หนูน้อยนีลาญากอดอกทำหน้ายู่ ท่าทางดื้อรั้นทำให้คนแก่ส่ายหน้า แต่ก็อดเอ็นดูแกมสงสารไม่ได้ เจอหน้าพ่อไม่กี่ครั้งยังคิดถึงขนาดนี้ คงเป็นเพราะสายใยพ่อลูกที่ตัดยังไงก็ตัดไม่ขาดกระมัง “งั้นยายจะรอเ
“แต่แกบอกว่าโอเพ่นบุ๊คไม่ใช่เหรอ”“จ้า ฉันขนหนังสือไปจนหลังแอ่น ช่วยได้มากกกกกก…ไม่มีสักข้อ” สาวห้าวกัดฟันเอ่ยด้วยความเดือดดาล ในตอนท้ายลากเสียงยาวเป็นเชิงประชดจนคนฟังหลุดขำออกมา “เอาน่า วิชานี้ไม่ได้ วิชาหน้าเอาใหม่”“เออ” ทำท่าปลง“แล้วนี่จะมาอ่านหนังสือที่บ้านฉันใช่ไหม หรือว่าจะกินอะไรหรือเปล่า
“นี่คุณ!...”คราวนี้อารญาถึงกับเก็บอาการไม่อยู่ เธอถลึงตาใส่เจ้าของใบหน้าไร้อารมณ์ ทว่ายังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรไปมากกว่านั้น เขาก็เลิกคิ้วทำหน้าตาย “ทำไม? ร้านนี้เขาห้ามคนรู้จักแต่ทำเป็นไม่รู้จักนั่งด้วยกันเหรอ” “…” คนถูกรวนอย่างซึ่งๆ หน้าทำเพียงมองสบตากับเขาด้วยประกายเย็นเยียบ ก่อนจะค่อยๆ







