เพียงใจกระหายรัก

“หมูปิ้งไหมจ๊ะหมูปิ้ง หมูปิ้งไม้ละ 5 บาทเองจ้ะ” เด็กสาววัย 19 ปีที่สมควรโลดแล่นอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยต้องเสียสละอนาคตตัวเองเพื่อแบ่งเบาภาระมารดาและให้น้องได้มีโอกาสเรียนแทนตนกำลังยกแขนขึ้นปาดเหงื่อแล้วพร่ำบอกกับตัวเองเป็นรอบที่สิบว่า ร้อนตับแตก

“เอาสองไม้จ้ะหนู แล้วก็ขอข้าวเหนียวหนึ่งห่อ”

ขึ้นฉ่าย มักจะมาขายข้าวเหนียวหมูปิ้งอยู่ที่หน้าโรงเรียนกุลสตรีวิทยาคมซึ่งอยู่ตรงข้ามกับโรงเรียนชาตรีวิทยาคมทุกทุก 6 โมงครึ่งจนถึง9 โมงเช้า ในวันจันทร์ถึงวันศุกร์

พื้นที่ทำเลตรงนี้ค่อนข้างดีเลยทีเดียวเพราะเป็นทางผ่านไปผ่านมาระหว่างโรงเรียนทั้งสองโรงเรียน ทำให้ถูกช่วงเช้าหน้าร้านของเธอจะเต็มไปด้วยนักเรียนทั้งชายและหญิงต่อคิวกันยาวเหยียด

แต่วันนี้โชคไม่เข้าข้างโรงเรียนฝั่งกระโน้นจัดกิจกรรมกรีฑาสีจึงทำให้เด็กนักเรียนขาดกันมากโข… หมูปิ้งที่เตรียมมาสำหรับขายหมดภายในระยะประมาณ 3 ชั่วโมงในทุกๆวันก็กินเวลาไปเกือบเที่ยง

“นี่จ้ะ ขอบคุณมากเลยนะจ๊ะ” ต่อให้อากาศจะร้อนอบอ้าวและเหน็ดเหนื่อยร่างกายสักแค่ไหน แต่เธอก็ไม่เคยย่อท้อหรือเอ่ยปากบ่นให้คนที่บ้านได้ยินสักครั้งเพราะเธอคิดอยู่เสมอว่าเธอเหนื่อยเท่าไหร่พวกเขาเหนื่อยกว่าเท่านั้น

“หมูปิ้งไหมจ้ะหมูปิ้ง หมูปิ้งไม้ละ 5 บาทเองจ้า” เธอยังคงตะโกนเรียกลูกค้าเสียงแหบเสียงแห้ง

“เห้อ!” ขึ้นฉ่ายหย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกแล้วยกแขนขึ้นมาปาดเหงื่อที่ไหลชุ่มอาบใบหน้างดงามคล้ายกับอาบน้ำโกรก

เธอตะโกนเรียกลูกค้ามาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่าหมูปิ้ง 10 กว่าไม้ในถาดนี้จะลดลงเลย… สงสัยวันนี้กำไรคงขาดหายหรือไม่ก็เข้าทุน

“ทั้งหมดนี่เท่าไหร่ครับ?”

“คะๆ” ขึ้นช่ายรีบร้อนลุกขึ้นยืนต้อนรับลูกค้าพร้อมกับโปรยยิ้มหวานหวานอย่างคนมีไมตรีที่ดี ก่อนจะกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแลเป็นคนมีภูมิฐานดี แต่งตัวเนี๊ยบ แต่ใส่แมสก์ ใส่แว่นดำ ใส่หมวกเก็บทรงมิดชิดราวกับจะไปปล้นฆ่า “ ทั้งหมดนี่ 18 ไม้ 90 บาทจ๊ะ แล้วก็ยังมีข้าวเหนียวด้วยนะจ๊ะห่อละ 5 บาทเหมือนกัน”

“มีเท่าไหร่ครับข้าวเหนียวน่ะ”

“10 ห่อจ๊ะ”

“เอาทั้ง10 ห่อ ใส่ถุงรวมมาเลยครับไม่ต้องแยก” ได้ยินประโยคนี้หญิงสาวถึงกับยิ้มร่าด้วยความดีใจที่ในที่สุดเธอก็ขายหมดเสียที

“หมูปิ้ง 18 ไม้ 90 บาท ข้าวเหนียว 10 ห่อ 50 บาท รวมกันเป็น 140 บาท ฉันลดให้ 10 บาทจ้ะเพื่อเป็นการขอบคุณที่คุณเหมาหมูปิ้งฉัน ทั้งหมด 130 บาทจ๊ะ” ขึ้นฉ่ายยื่นถุงพลาสติกที่ใส่หมูปิ้งพร้อมข้าวเหนียวหอมหอมส่งให้แก่ชายตรงหน้า

แม้มันอาจจะเป็นเพียงเงินเล็กน้อยแต่ก็แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและความภาคภูมิใจของเธอ… ซึ่งในหนึ่งวันเธอไม่ได้ได้เพียง 130 บาทแน่นอน หากวันปกติกำไร 4 หลักไม่เกินเอื้อม

“ไม่เป็นไรครับ” เขาคนนั้นรับถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งและส่งธนบัตรใบแดงจำนวนสองฉบับให้แก่เธอ “พรุ่งนี้ขายหรือเปล่า”

“ไม่จ้ะ ฉันขายข้าวเหนียวหมูปิ้งที่หน้าโรงเรียนเฉพาะวันจันทร์ถึงวันศุกร์เท่านั้น ส่วนวันเสาร์กับวันอาทิตย์ฉันจะทำพวกขนมแล้วก็พวกเบเกอรี่ไปส่งที่ตลาดแทนจ๊ะ” หญิงสาวตอบพลางก็เก็บเข้าของทั้งถาดเอย ที่หนีบเอย ส้อมเอยใส่กล่องให้เรียบร้อย

“ทำขนมอะไรเป็นบ้างล่ะ?”

“ทำเป็นทั้งขนมไทยแล้วก็เบเกอรี่ของฝรั่งเลยค่ะ” ขึ้นช่ายเล็งเห็นถึงหนทางทำมาหากินที่คาดว่าผู้ชายคนนี้อาจจะเป็นพวกนายทุนหรือไม่ก็เจ้าของกิจการที่มาสั่งขนมเธอเป็น 100 กล่องก็ได้ใครจะไปทราบ

“ว่างวันไหนล่ะ”

“ว่างทุกวันค่ะ” ขึ้นฉ่ายรีบตอบรับทันควัน งานสุจริตทำแล้วไม่เบียดเบียนหรือเดือดร้อนคนอื่น หากได้เงินเธอก็เหมาหมดนั่นแหละ

“พวกข้าวเหนียว ขนมตะโก้เผือก หม้อแกง วุ้นกะทิ ขนมชั้นต่างๆถ้าเหมาหมอเป็นถาดถาดละ 440 บาทจ้ะ ส่วนถ้าเป็นขนมหยกมณี ขนมเสน่ห์จันทร์ ขนมบุหลันดั้นเมฆ ทองหยอด ทองหยิบ ทองหยอดหรือเม็ดขนุนขายเป็นกิโลกิโลละ 400 บาทจ้ะ” ขึ้นฉ่ายตอบ

“งั้นผมเอาเม็ดขนุน ทองหยิบ ทองหยอด อย่างละ 1 กิโล ขนมตะโก้เผือก หม้อแกง วุ้นกะทิ ข้าวเหนียวสังขยา และขนมชั้นใบเตยอย่างละ1 ถาด” ผู้ชายคนนั้นสั่งรัวรัว

“โหห”

“วันจันทร์เช้า ได้ไหมครับ”

“ได้จ๊ะ” อย่างน้อยน้อยเธอก็มีเวลาตั้งสองวันแน่ะ “ทั้งหมด 3400 บาท ฉันลดให้ 100 บาทเหลือ 3300 บาทถ้วนค่ะ เอ่อ…คุณ จะจ่ายมัดจำ 20% หรือ 50% ดีคะ” เธอคิดเลขรวดเร็วปานโทรศัพท์มือถือ

“จ่ายเต็มครับ” แล้วเขาก็ยื่นธนบัตรสีเทาสี่ใบขึ้นมาส่งให้แก่อีกฝ่าย “ผมสามารถมารับขนมได้ที่ไหนครับ“

“ที่หน้าโรงเรียนก็ได้จ้ะฉันมาตั้งร้านประมาณ 6 โมง 20”

“ครับ งั้นผมขอตัวก่อน” พูดจบชายคนนั้นก็เดินหันหลังไป โดยที่เธอเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากเพราะเห็นว่าเป็นเพียงแค่ลูกค้าธรรมดาทั่วไปเพียงพิเศษขึ้นมานิดนึงนั่นก็คือเขาเหมาจ่ายราคาเต็ม

“…” หญิงสาวยิ้มแต้รีบเก็บเงินไว้ในกระป๋องที่เคยใช้ใส่ขนมคุกกี้ ก่อนจะเข็นรถกลับบ้าน โดยไม่ลืมที่จะแวะตลาดสดเพื่อเลือกซื้อวัตถุดิบสำหรับแกงไว้ขายอาหารหน้าบ้านบ่ายนี้

เธอรับบทเป็นทั้งแม่ค้าขายหมูปิ้ง แม่ค้าขายขนมไทยขนมเบเกอรี่ แล้วก็ขายข้าวราดแกงจานสามสิบสิบบาทถ้วน นับได้ว่าวันทั้งวันทำงานงกงกตัวเป็นเกลียว เหนื่อยสายตัวแทบขาด ไม่ได้พักผ่อนหย่อนใจเหมือนใครอื่นเขาที่อยู่ในช่วงวัยเท่ากันเพราะต้องแบ่งเงินส่วนหนึ่งไปส่งเสียน้องสาวเพียงคนเดียวอย่างผักบุ้งที่กำลังเรียนอยู่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่สี่

“ขอตังค์หน่อยสิ วันนี้ฉันจะไปดูโรงเรียนฝั่งกระโน้นแข่งกรีฑาสี” ทันใดที่ขาข้างขวาของขึ้นฉ่านเหยียบพื้นปูนของบ้านเป็นก้าวแรกก็ได้ยินเสียงเล็กๆที่แสนหยาบกระด้างไร้คำตบท้ายของผู้เป็นน้องสาวแทรกซึมเข้ามาในโสตประสาทก่อนจะปรากฏเรือนร่างบอบบางแบมือชูนิ้วทั้งห้าขอเงินเธอ

สงสัยวันนี้เธอคงก้าวขาผิดเข้าบ้านเสียแล้ว “ขวาร้ายซ้ายดี”

“ทำไมถึงไม่ไปโรงเรียนล่ะ?” ว่าแล้วทำไมวันนี้ขึ้นฉ่ายถึงไม่เห็นพูดเป็นน้องเดินผ่านเข้าทางประตูโรงเรียนแต่ตอนนั้นก็คิดกับตัวเองเอาไว้ว่าเธออาจจะยุ่งยุ่งจนไม่ทันมอง

“ก็บอกแล้วไงว่าจะไปดูโรงเรียนฝั่งกระโน้นแข่งกรีฑาสี อย่าพูดพร่ำทำเพลงให้มากความเอาเงินมา” ผักบุ้งชักสีหน้าใส่ด้วยความหงุดหงิด “เอ๊ะ! อีนี่ ฉันบอกให้เอาเงินมาไง”

“จะเอาเท่าไหร่”

“หนึ่งพัน”

“เงินมากมายขนาดนั้นจะเอาไปใช้จ่ายอะไรนักหนา บ้านเราไม่ได้มีเงินถุงเงินถังหรอกนะผักบุ้ง อะไรที่สามารถประหยัดได้ก็ประหยัดเสีย” ได้ยินอัตราจำนวนเงินขึ้นช่ายถึงกับชะงัก นี่มันกำไรของการขายหมูปิ้งสาม สี่ชั่วโมงของเธอเชียวนะ!

แต่ก็ใช่ว่าอยากจะมิบมุบไม่ให้น้องใช้จ่ายเงิน เธอให้ได้หากมันเป็นสิ่งที่จำเป็นและสามารถเอาไปใช้ประโยชน์ได้จริงๆไม่ใช่สุรุ่ยสุร่ายเกินความจำเป็นเพราะกว่าจะหาได้มาแต่ละบาทมันยากลำบากแสนเข็ญและเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน

“ก็เอาไปเที่ยวกับเพื่อนนั่นแหละ อย่าถามมากได้ป่ะรีบรีบเอาเงินมาฉันจะได้รีบไป”

“พี่ไม่มีให้หรอกนะ”

“อีตอแหล! กูรู้ว่าวันวันที่มึงทำงานงกๆ มึงเองก็ได้กำไรหลายบาท แค่ขายข้าวเหนียวหมูปิ้งสองถึงสามชั่วโมงช่วงเช้าก็หลักพันแล้ว มึงอย่าคิดว่ากูไม่รู้นะว่ามึงอยากจะมุบมิบเงินไปจ่ายคนเดียว” ผักบุ้งเมื่อหล่อนไม่ได้ดั่งใจก็ชี้หน้าด่าพี่สาวฉอดฉอดฉอด

“แต่เงินนี่พี่ก็ต้องให้ผักบุ้งไปใช้จ่ายที่โรงเรียนทุกเช้าวันละ 100 บาท ไหนจะค่าน้ำมันวันละ 50 บาทแล้วก็ค่าผ่อนรถมอเตอร์ไซต์ของผักบุ้งเดือนละสองสาม ค่าเทอม ค่ารายงาน ค่ากิน ค่าอยู่ ค่ากับข้าวทุกๆมื้ออีก” เธอหยิบยกขึ้นมาเพียงส่วนหนึ่งในทั้งหมดที่เธอต้องรับผิดชอบเท่านั้น…

ตอนนี้เธอเปรียบเสมือนเสาหลักของบ้านที่เป็นเพียงคนเดียวที่สามารถทำเงินได้… เฉพาะรายจ่ายของผักบุ้งในเดือนเดือนหนึ่งก็ปาไปเท่าไหร่แล้ว ซ้ำยังมีค่าผ่อนโทรศัพท์มือถือ ค่าอินเตอร์เน็ต ค่าผ่อน iPad รุ่นใหม่ล่าสุดที่ผักบุ้งอยากได้แล้วเธอก็คัดค้านไม่ได้เสียด้วย

“นี่มึงทวงบุญคุณเหรอ! กูจะบอกอะไรให้เอาบุญนะอีขึ้นช่าย มึงอ่ะควรสำเหนียกตัวเองแล้วก็ทำดีกับกูเอาไว้ให้มากๆเพื่อตอบแทนแม่กูยังไงล่ะ” ผักบุ้งเดินเข้าไปในระยะประชิดแล้วใช้นิ้วชี้จิ้มลงกลางหน้าผากก่อนจะดันออกอย่างแรง