บทนำ

ฉันเกิดคำถามในหัวมากมายในตอนที่กำลังยืนมองชายผู้เคยได้ชื่อว่าเป็นคนที่ฉันรักมากที่สุดกำลังร้องไห้และอ้อนวอนขอให้ฉันกลับไป...หากแต่ฉันต้องบอกอย่างจริงใจว่า เสียใจด้วยนะ ตัวฉันในตอนนั้นได้ตายไปเสียแล้ว...

คุณจะไม่มีวันได้เห็นผู้หญิงแสนจะใสซื่อคนนั้นที่แววตาเป็นประกายเพราะคิดว่าโลกที่คุณสร้างให้มันคือปราสาทงามที่มีทุ่งลาเวนเดอร์อยู่เบื้องหน้า คนที่เชื่ออย่างสุดหัวใจว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงและหลงรักคุณที่เป็นเจ้าชายด้วยหัวใจทั้งหมดของฉันอีกต่อไปแล้ว...

.

.

หญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินเข้าไปตามทางเดินของหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ก็เพราะว่าที่นี่นั้นเคยได้เกือบเป็นเรือนหอของเธอกับสามี หัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัวอีกทั้งความรู้สึกวูบโหวงในใจก็เข้ามาเล่นงานไม่หยุด น้ำตาใสคลอเต็มหน่วยพร้อมที่จะปะทุและไหลออกมาได้ทุกเมื่อ

"พิมโรส แกฟังฉันอยู่ไหมเนี่ย พิม พิม!!" เสียงที่ดังจากโทรศัพท์มือถือบ่งบอกว่าปลายสายกำลังเป็นห่วงเธอมากเพียงไหน ทว่าหญิงสาวที่กำลังจิตใจว้าวุ่นไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนั้นก็ไม่มีแรงมากพอจะตอบกลับอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

เรียวขายาวก้าวไปข้างหน้าด้วยความสั่นเทาเพราะความหวาดกลัวจากเบื้องลึกของหัวใจที่ไม่อาจจะกล้ำกลืนฝืนทนกับเรื่องบางอย่างที่กำลังจะเจอได้ในตอนนี้ หญิงสาวเพียงภาวนาให้สิ่งที่คิดไว้มันไม่เป็นความจริง กระทั่งได้ยินเสียงของใครสักคนที่เธอจำมันได้ดี

"พี่เหนือคะ เคสรู้สึกว่าเท้ากำลังบวมอีกแล้วค่ะ" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความออดอ้อนดังขึ้นทำเอาคนที่แอบฟังรับรู้เลยว่าผู้พูดนั้นกำลังทำทำสีหน้าแบบใดทั้งที่ยังไม่ได้มองเห็นได้ด้วยตาเนื้อ

"ไหน พี่ขอดูหน่อยครับ...ก็ใกล้จะคลอดแล้วนี่เนอะ เดี๋ยวพี่เอาน้ำอุ่นมาให้แช่นะครับ" เสียงของชายหนุ่มที่ตอบกลับผู้หญิงคนนั้นทำให้น้ำตาที่ตอนแรกเพียงคลออยู่ที่สองข้างกลับไหลรินลงมาราวกับเปิดก๊อกเพราะจำได้ดีว่ามันเป็นเสียงของใคร

"ขอบคุณนะคะ พี่เหนือดูแลเคสดีมาตลอดเลย" ร่างเบชล็กบางชาวาบไปทั้งตัวเมื่อรู้ว่าสามีคนที่เธอรักมากนั้นไม่ได้ดูแลแค่เพียงเธอมาตลอด เธอใช้ความพยายามอย่างมากที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าเพื่อดูให้เห็นกับตาตัวเอง ทั้ง ๆ ที่แรงแทบไม่มีเหลือแล้วด้วยซ้ำ

"ไม่เป็นไรเลยครับ ยังไงเด็กคนนี้ก็เป็นลูกของพี่แล้ว เดี๋ยวพี่นวดเท้าให้นะ" ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือชายหนุ่มที่นั่งยอง ๆ อยู่กับพื้นและกำลังนวดเท้าให้หญิงสาวท้องโตที่นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมลูบท้องตัวเองอยู่ปอย ๆ ใบหน้าของคนทั้งสองเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่ดูมีความสุข ช่างเหมือนกับภาพครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อม แต่มันไม่ควรเป็นเช่นนี้ถ้ายังมีเธออยู่

"มีความสุขกันมากไหมคะ พี่ทำแบบนี้กับพิมได้ยังไง!!" ความอดทนของหญิงสาวสิ้นสุดลง เสียงที่แผดออกไปดังก้องทั่วทั้งห้องทำให้คนทั้งสองที่อยู่ด้วยกันสะดุ้งตัวโยนและผละออกจากกันราวต้องของร้อน

"พิม..."

"พิมเกลียดพี่ เราอย่าเจอกันอีกเลย!"

ร่างเล็กบางวิ่งออกไปโดยไม่สนใจแล้วว่าสองคนข้างหลังจะเป็นยังไงกันต่อ ไม่สนใจคำเรียกที่คนเป็นสามีเรียกเธอให้หยุดว่ามันจะดังมากสักแค่ไหน ไม่สนใจแล้วว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้เธอต้องการเพียงพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

รถยนต์คันหรูที่สามีซื้อให้ในวันครบรอบแต่งงาน 7 ปี เมื่อสามเดือนก่อนแล่นไปตามท้อง ถนนด้วยความเร็วเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด ทัศนวิสัยเบื้องหน้าไม่เด่นชัดเพราะมีน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดจนทำให้มองอะไรไม่ค่อยถนัดแต่ก็ไม่อาจจะลดความเร็วของรถเอาไว้ได้เพราะอารมณ์และสติที่เธอไม่สามารถควบคุม

"อึก! ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมเรื่องทุกอย่างมันต้องเป็นแบบนี้ หื้อออ" เธอร้องไห้ฟูมฟายพร้อมทุบพวงมาลัยไปมาเพื่อระบายอารมณ์ที่มันอัดอั้นตันอยู่ในอกไม่ลดรา

ภาพในหัวของวันวานที่มีไหลย้อนกลับมาจนหมด ภาพตอนที่ชายคนนั้นพูดจาทำร้ายจิตใจเธอ ภาพตอนที่เขาพาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาทำความรู้จักกับเธออย่างหน้าตาเฉยและร้องขอให้เธอนั้นรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ได้แม้ว่าเธอจะไม่ยินยอมเลยสักนิด

"หื้ออ ทำไมนะ อึก! เราไม่ได้รักกันตอนไหนเหรอ ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แบบนี้อีกต่อไปแล้ว หื้ออ" ในตอนที่เธอตัดพ้อเรื่องราวมากมายไม่เป็นธรรมที่เจอมา แต่ใครจะรู้ว่าช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตเธอมันเดินทางมาถึงแล้ว

"กรี๊ดดดด!"

เอี๊ยดด ตุ๊บ! ตู้มมมม!!

รถยนต์ของเธอถูกรถบรรทุกสิบล้อชนเข้าที่กลางลำบนสะพาน ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้แรงมากแต่ความเร็วที่เธอมาก็พอให้เสียหลักจนรถของเธอร่วงลงไปในแม่น้ำ โชคดีที่ระบบนิรภัยค่อนข้างหนาแน่นทำให้เธอมองหาช่องทางในการปีนออกมาจากรถได้ แต่แล้วหางตาก็เหลือบไปเห็นหน้าจอมือถือที่กำลังแสดงสายเรียกเข้าจากสามีผู้เป็นที่รัก

สายที่ไม่ได้รับ 5 สาย

-เมืองเหนือที่รัก-

เธอมองมันด้วยความนิ่งเรียบไม่แสดงถึงความรู้สึกอะไรเลยสักนิด ตอนนี้ในหัวของเธอคิดไปถึงเรื่องราวความรักระหว่างเขากับเธอที่ฝ่าฟันอะไรมามากมาย มีทั้งดีและร้ายแต่ทุกครั้งก็ยังคงยิ้มและจับมือให้กันผ่านมันมาได้เสมอ ที่ผ่านมามันดีมากจนเธอเองก็แอบสงสัยว่าเรารักกันยังไงให้เจ็บปวดกันได้ขนาดนี้

พิมโรสเลือกที่จะอยู่นิ่งเช่นนั้นและไม่ทำอะไรเลยปล่อยให้รถค่อย ๆ จมลงสู่ใต้แม่น้ำดำลึกเย็นทั้ง ๆ ที่เธอสามารถเอาตัวรอดออกมาจากตรงนั้นได้แท้ ๆ

"แม่ขอโทษนะลูก...ที่ไม่สามารถทำให้ลูกเกิดมาได้เพราะความอ่อนแอของแม่เอง..."

เธอมองแสงสว่างที่ค่อย ๆ ลดน้อยลงไปทุกที เธอรู้ว่ากำลังทำเรื่องที่โง่เขลามากขนาดไหน แต่ทว่าตอนนี้เธอไม่สามารถทนรับอะไรได้อีกต่อไปแล้วเช่นกัน นึกขำก็เพียงแค่แม้กระทั้งห้วงความคิดสุดท้ายในชีวิตของเธอยังคงเป็นภาพดี ๆ ของผู้ชายคนนั้น

หลายคนอาจคิดว่าคนที่ฆ่าตัวตายนั้นเป็นเพราะว่าเขาอ่อนแอหรือเพียงคิดสั้น แต่ความจริงไม่ใช่เลย การฆ่าตัวตายของแต่ละคนนั้นไม่ใช่เพียงแค่คิดสั้น ๆ แต่เป็นการคิดแล้วคิดอีกคิดมาอย่างดีแล้วต่างหาก ทว่าบางคนที่ตกอยู่ในสภาวะที่อยากตายนั้น อันที่จริงเขาอาจไม่ได้อยากตายจริง ๆ ก็ได้อาจเพียงแค่อยากหายตัวไปจากชั่วขณะหนึ่งที่กำลังเผชิญอยู่เท่านั้นเอง...

และเมื่อวาระสุดท้ายของพิมโรสมาถึงเธอเพียงภาวนาด้วยจิตสุดท้ายของความสิ้นหวัง

"หากว่าฉันได้มีโอกาสกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกสักครั้ง … ก็ขออย่าให้ฉันไปรักคนอย่างเขาอีกเลย"