เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 8 ไร้เงาจิ้งอ๋อง
วันที่เผยแพร่:
2026-08-27 22:03:28ตอนที่ 8 ไร้เงาจิ้งอ๋อง
“พระชายาเล่า นางยังไม่ออกมาอีกหรือ จะกลับหรือไม่บ้านเดิมของนาง!” เซียวจิ่งถิงเงยหน้ามองท้องฟ้า ที่ดวงอาทิตย์เลื่อนไปเกือบตรงกลางศีรษะ
ในใจอดจะรู้สึกผิดไม่ได้ ความจริงเขาจะออกจากเรือนฉางชุนตั้งนานแล้ว ทว่าก็ทนต่อความเย้ายวนของหลิวซือซือมิได้ สตรีผู้นั้นราวกับเต้าหู้นิ่ม ๆ ที่ไม่ว่าบีบเคล้นไปตรงไหนก็ล้วนนุ่มมือ ทุกครั้งที่เขาลุกออกจากตั่ง นางก็ตามมาพัวพันอยู่ร่ำไป กว่าจะหลุดออกมาได้ ก็สายปานนี้แล้ว
“ทูลท่านอ๋อง พระชายาเสด็จออกไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
มือที่กำลังจับหยกพกพลันชะงักนิ่ง เขาเงยหน้ามองฟู่กงกงด้วยความไม่พอใจ
“ออกไปแล้ว! เหตุใดจึงไม่มีคนมารายงานข้า”
“กระหม่อมไม่กล้าพ่ะย่ะค่ะ”
ยังจะไม่รายงานอันใดอีก ฟู่กงกงเหลือกตาในใจ เขาเดินวนไปไม่รู้กี่รอบ กระแอมจนคอแทบแตก ทว่าในห้องก็มีแต่เสียงคำรามประสานกับเสียงกระเส่าของชายารองเท่านั้น
“เตรียมของกำนัล”
“กระหม่อมสั่งให้คนยกไปไว้บนรถม้าแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวจิ่งถิงหันไปมองอีกคราว ก็เห็นขบวนรถม้ายาวเหยียดจอดรอที่หน้าจวน เขาหันไปถลึงตาใส่ฟู่กงกง ก่อนจะรั้งตัวขึ้นไปบนหลังม้าและควบออกไปทันที
“เจ้าก็ตามข้าไปด้วย”
ทางด้านสกุลหลี่ ครั้นเห็นว่าพระชายาเสด็จกลับเพียงลำพัง สีหน้าแม่ทัพหลี่ก็ไม่ค่อยจะสู้ดีเท่าใดนัก ยิ่งจ้าวหว่านหรูมารดาของพระชายาหลี่ ยิ่งแล้วใหญ่ นางถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ โอบกอดบุตรสาวร้องไห้ออกมาอย่างปวดใจ
“โธ่เอ๋ย... ซีเอ๋อร์ของแม่ ลำบากเจ้าแล้ว”
“ไม่ได้ลำบากอันใดเจ้าค่ะ ซีเอ๋อร์สบายดี ท่านแม่ดูนี่ ไทเฮาประทานให้ลูก งดงามหรือไม่”
หลี่หมิงซีถลกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นกำไลหยกโลหิตวงงามที่สวมอยู่บนข้อมือ
“ไทเฮาทรงโปรดปรานลูกมาก ถึงขั้นประทานของล้ำค่าเช่นนี้ให้ ท่านพ่อกับท่านแม่ไม่ต้องกังวลไปเจ้าค่ะ ต่อให้ไม่มีความรักจากท่านอ๋อง ซีเอ๋อร์ก็อยู่ได้”
แม่ทัพหลี่แค่นเสียงเย็นชา กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขารู้ดีว่าไทเฮาทรงรักใคร่ซีเอ๋อร์ นั่นอาจเป็นเพราะสมัยที่บุตรสาวเขายังเด็ก เคยบังเอิญช่วยชีวิตของไทเฮาและจิ้งอ๋องเอาไว้ได้ พระนางจึงมีรับสั่งหมั้นหมายให้เด็กทั้งสองตั้งแต่เยาว์วัย
“หึ! หากไม่ใช่เพราะพระราชโองการ ข้ายอมส่งเจ้าเข้าตำหนักบูรพายังดีเสียกว่า”
“ท่านพ่อ!” หลี่หมิงซีรีบเอ่ยเสียงดัง นางส่ายหน้าพลางมองไปรอบ ๆ
“จวนเราจะมีผู้ใดได้ยิน”
“ถึงไม่มีก็อย่าได้พูดเช่นนั้นเจ้าค่ะ มีหลายคนที่ตายเพราะปาก ลูกไม่อยากให้ท่านพ่อเป็นเช่นนั้น” นางหลับตาลง พลางซบหน้าลงที่ต้นแขนของบิดา
ย้อนนึกถึงชาติที่แล้ว ยามที่บิดานางบันดาลโทสะ วาจาช่างเผ็ดร้อน ครั้งนั้นท่านพ่อก็ด่าทอจิ้งอ๋องเช่นนั้น หลังจากนั้นไม่นาน หลักฐานการก่อกบฏก็ตกไปอยู่ในมือฮ่องเต้ ฝ่าบาทเมื่ออายุมากขึ้น ก็ทรงมีใจระแวงสกุลหลี่เป็นทุนเดิม หลังจากได้หลักฐานทั้งยังได้พยานปากเอกอย่างจิ้งอ๋อง สกุลหลี่ก็ถูกประหาร!
“อีกอย่างการที่เขาไม่มาก็ดียิ่ง ลูกจะได้มีเวลาออดอ้อนท่านพ่อกับท่านแม่นาน ๆ จิ้งอ๋องจะทำอะไรก็ปล่อยเขาไปเถิดเจ้าค่ะ คิดเสียว่าคนผู้นี้ไม่มีค่าให้เอ่ยถึง”
จ้าวหว่านหรูชะงักไปเล็กน้อย นางมองบุตรสาวที่ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ซีเอ๋อร์ที่เคยลุ่มหลงจิ้งอ๋องจนยอมทำทุกอย่าง บัดนี้กลับห่างเหิน ราวกับไม่เคยมีความรักต่อกัน
“ซีเอ๋อร์กลับมาแล้วหรือ! พี่ใหญ่นำเป็ดย่างหนังกรอบจากหอเทียนเซียงมาให้เจ้าด้วยนะ เจ้าไปอยู่จวนจิ้งอ๋อง คงจะไม่ได้ออกมากินง่ายกระมัง”
เสียงสดใสของพี่ใหญ่ดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงใหญ่กำยำจะก้าวพ้นประตูเข้ามาเสียอีก ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับต้องชะงักค้างไปเมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดภายในโถงใหญ่
“เกิดอะไรขึ้น ซีเอ๋อร์เป็นอะไรหรือ” คนที่ร้องไห้คือท่านแม่ ทว่าพี่ใหญ่กลับถามว่านางเป็นอะไร
หลี่หมิงซียิ้มออกมา แต่ในอกกลับเต็มไปด้วยก้อนสะอื้น ภาพทรงจำในชาติก่อนย้อนเข้ามา วันที่พี่ใหญ่ตายอนาถยิ่งนัก เขาถูกทหารองครักษ์ยิงธนูพันดอกเข้าใส่จนร่างพรุนไปทั้งร่าง ทั้ง ๆ ที่เขายกมือยอมให้จับแล้วแท้ ๆ
“พี่ใหญ่ ข้าคิดถึงท่าน” นางโผเข้ากอดหลี่หมิงหย่วนเอาไว้ พลางน้ำตาไหลออกมา
“แล้วข้าเล่า ไม่คิดถึงข้าหรือ” หลี่หมิงเวยถือถังหูลู่เข้ามา ครั้นเห็นพี่ใหญ่กับน้องสาวกอดกัน ก็เบ้ปากแทรกกลาง
“พี่รอง ข้าก็คิดถึงท่านเช่นกัน”
หลี่หมิงซีกอดพี่ชายคนที่สองเอาไว้แน่นเช่นกัน
หากบอกว่าพี่ใหญ่ตายอนาถแล้ว พี่รองก็ไม่ต่างกัน! ภาพการตายของเขาในชาติก่อนยังคงตามหลอกหลอนนาง ชาติก่อนหลี่หมิงเวยผู้นี้ถูกคนจงใจส่งข้อมูลเท็จ ลวงให้เขานำทัพหน้าไปติดกับดักของศัตรูที่หุบเขาไร้ทางออก เขาถูกกองทหารม้าหุ้มเกราะนับหมื่นควบม้าเหยียบย่ำร่างจนแหลกเหลว กระดูกป่นปี้จมหายไปกับกองดินปนเลือด แม้แต่ศพก็ไม่เหลือชิ้นดีให้ครอบครัวนำกลับมาฝังที่จวน!
บุรุษที่เคยยิ้มแย้มสดใสและชอบซื้อถังหูลู่มาฝากนางเสมอ กลับต้องมาตายอย่างอนาถเพียงเพราะนางเลือกสวามีผิดคน!
“จิ้งอ๋องเล่า เหตุใดจึงไม่มากับน้องสะใภ้!” อารมณ์ของหลี่หมิงซียังไม่ทันหายสะเทือนใจ เสียงทุ้มของรัชทายาทก็ดังแทรกเข้ามา รอยยิ้มที่มักจะประดับบนหน้าพลันแห้งเหือด เหลือเพียงความไม่พอใจราง ๆ
************************
บทล่าสุด
เกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม ตอนที่ 107 ข้าจะให้โอกาสท่าน
ตอนที่ 107 ข้าจะให้โอกาสท่านเป็นอีกครั้งที่เซียวจิ่งถิงถูกหามกลับมาที่กระโจม ท่านหมอหลวงทั้งสองต่างตกใจจนแทบสิ้นสติ รีบวิ่งเข้ามาในกระโจมอย่างเร่งด่วน รองเท้าหลุดก็ไม่กล้าหยุดใส่“ซีเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้น ท่านอ๋องเป็นอะไรหรือ” หลี่หมิงเวยโยนหญ้าแห้งในมือทิ้ง พลางวิ่งเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นร่างอาบเลือดของน้องเขย“พี่รองอย่าเพิ่งถาม ท่านอ๋องถูกหานเตาเหลยทำร้าย” หลี่หมิงซีตอบหน้าเครียด ก่อนจะรีบเดินตามเข้าไปในกระโจมปล่อยให้พี่รองมองตามด้วยความตื่นตระหนก การบรรเทาทุกข์ชาวบ้านครั้งนี้ เป็นเรื่องดีจริงหรือ ไหนท่านพ่อส่งจดหมายมาบอกว่า เป็นเรื่องดีที่จะทำให้เขาได้เข้าในราชสำนัก แต่เขากลับคิดว่า หัวจะหลุดออกจากบ่ามากกว่า ท่านอ๋องขยันบาดเจ็บเหลือเกินหมอหลวงจงและหมอไป๋เข้ามาที่ข้างเตียง ใบหน้าของหมอชราทั้งสองซีดเผือดเมื่อเห็นบาดแผลที่หน้าอกซ้ายและโลหิตสีดำคล้ำที่ไหลซึมออกมา“บาดแผลลึกมากพ่ะย่ะค่ะ ทว่าที่น่ากลัวที่สุดคือแมงมุมแม่หม้ายดำ!” หมอหลวงจงเอ่ยเสียงสั่น ขณะแตะนิ้วลงบนจุดชีพจร “แปลกประหลาดยิ่งนัก พิษร้ายแรงปานนี้ เหตุใดจึงยังไม่ลุกลามเข้าสู่ขั้วหัวใจ”หลี่หมิงซีได้ยินคำพูดของท่า
เกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม ตอนที่ 106 สมควรตาย
ตอนที่ 106 สมควรตายยามซวี... ม้าเร็วแปดร้อยลี้ควบตะบึงฝ่าความมืด เพื่อนำฎีกาส่งไปยังเมืองหลวง ทว่าออกจากค่ายไปได้ไม่ไกลนัก อาชาสีดำก็ชูขาหน้าทั้งสองขึ้น กู่ร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวดฮี่!ก่อนจะล้มลงขาดใจตายทันทีร่างของทหารส่งสารกระเด็นตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง ท่ามกลางความมืดมิดของป่าทึบ กลุ่มชายชุดดำนับสิบพุ่งทะยานออกมาจากสองข้างทางเข้าขวาง หานเตาเหลยที่ปิดบังใบหน้าชักกระบี่พุ่งตรงเข้ามา หมายจะสังหารทหารส่งสารทิ้งเพื่อชิงฎีกา ทว่าอีกฝ่ายก็ใช่ว่าจะไร้ฝีมือ“ส่งสารในมือเจ้ามา แล้วข้าจะไว้ชีวิต” เสียงแหบพร่าตะโกนบอก พลางโบกมือให้เหล่าชายชุดดำเข้าไปแย่งทว่าก่อนที่ปลายกระบี่จะทันได้ถูกตัวทหารส่งสาร หย่งซานก็พาทหารกล้าตีโอบล้อมจากด้านหลัง ต้อนวงล้อมให้ชายชุดดำรวมกลุ่มกันแคบลงเสียงตวาดกร้าวของเซียวจิ่งถิงดังขึ้น พร้อมกับร่างกำยำที่ก้าวออกมาจากความมืด หานเตาเหลยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ที่แท้มันคือแผนลวง เขาติดกับแล้ว!“จะยอมแพ้ หรือจะสู้ หานเตาเหลยเจ้าเลือกมาสักอย่าง”หานเตาเหลยกัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นนูน แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต ไอสังหารพวยพุ่ง ทางเลือกหรือ เขาไม่มีทางเลือกนานแล้ว ห
เกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม ตอนที่ 105 แผนลวง
ตอนที่ 105 แผนลวงเมื่อรู้ตัวการใหญ่แล้ว เซียวจิ่งถิงก็กลับมาที่ค่าย เขาทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพียงแค่เดินไปถามเรื่องราวกับหลี่หมิงเวยไม่กี่คำ ก็กลับเข้าไปในกระโจมไม่นานหานเตาเหลยก็ตามเข้ามา ท่านอ๋องหนุ่มกำด้ามพู่กันแน่น เมื่อเห็นหน้าไอ้สารเลวที่กล้าทำร้ายพระชายาของเขาในชาติก่อนใจก็อยากจะฆ่ามันเสียเดี๋ยวนี้ ทว่าก็ยังไม่อาจทำได้ เขาต้องใช้มันเป็นเหยื่อล่อเสียก่อน เซียวจิ่งถิงคลายมือออก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย“ท่านอ๋องกลับมาแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมนำทหารไปตรวจดูรอบ ๆ ไม่พบคนมีชีวิตเหลืออยู่เลย ส่วนเสบียงในค่ายก็เริ่มเหลือน้อยแล้ว ท่านอ๋องจะส่งฎีกาไปขอเสบียงเพิ่มหรือไม่”“เจ้ามาได้จังหวะพอดี ข้ากำลังเขียนฎีกา” เซียวจิ่งถิงเอ่ยเสียงเรียบ “เตาเหลย เจ้ารู้จักฉีหมิ่นหรือไม่”ท่านอ๋องหนุ่มถาม ทว่าแววตาของหานเตาเหลยกลับวูบไหวไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติเช่นเดิม“ที่ปรึกษาจวนอวี้อ๋อง ใครบ้างจะไม่รู้จัก ท่านอ๋องมีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ่งถิงวางพู่กันลง ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “เมื่อวานข้านำคนไปช่วยชาวบ้าน แต่กลับไปเจอเข้ากับทหารเดนตายกลุ่มหนึ่งกำลังเฝ้าอารามร้าง” พูดจบเซียวจิ่งถ
เกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม ตอนที่ 104 หรือจะเป็นลูกของเราที่ตามมา
ตอนที่ 104 หรือจะเป็นลูกของเราที่ตามมาเซียวจิ่งถิงอุ้มทารกน้อยเดินตรงมาหาหลี่หมิงซี หญิงสาวปรายตามองเขาเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้เอ่ยปากไล่“ซีเอ๋อร์ ข้าให้ชื่อเขาว่าเจียงอวิ๋น เจ้าเห็นว่าดีหรือไม่”หลี่หมิงซีมองทารกน้อยในอ้อมแขนเขา สีหน้าของนางไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมา แต่ก็ยอมเอ่ยปากพูด“ท่านเป็นคนช่วยเขาไว้ จะให้ชื่อใดหรือจะจัดการอย่างไรต่อไป ก็สุดแล้วแต่ท่านเถิด”เซียวจิ่งถิงก้มมองเด็กน้อย ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองภรรยา แม้นางจะพูดกับเขาด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้าย แต่ขอแค่นางพูดเขาก็ดีใจแล้ว อย่าว่าแต่พูดปกติเลย นางจะด่าทอ ทุบตีเขาล้วนยินดีทั้งสิ้น“เช่นนั้น ข้าจะรับเขาเป็นบุตรบุญธรรม”คำพูดนั้นทำให้หลี่หมิงซีชะงักงัน มือเรียวที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำเข้าหากันแน่น แววตาที่เคยเย็นชาวูบไหวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาถึงกลางอกร่างกำยำก้าวเข้าไปใกล้นางอีกก้าว น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนทว่าสั่นเครือจนแทบจะกลายเป็นเสียงสะอื้น เขากะพริบตาไล่หยาดน้ำตาที่เกือบจะไหล“บางทีสวรรค์อาจจะเมตตามอบเขาให้พวกเรา บางที... อาจจะเป็นลูกของเราที่ตามมา”ประโยคนั้นราวกับมีดกรีดลึกลงไปในหัวใจของหลี่หม
เกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม ตอนที่ 104 หรือจะเป็นลูกของเราที่ตามมา
ตอนที่ 104 หรือจะเป็นลูกของเราที่ตามมาเซียวจิ่งถิงอุ้มทารกน้อยเดินตรงมาหาหลี่หมิงซี หญิงสาวปรายตามองเขาเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้เอ่ยปากไล่“ซีเอ๋อร์ ข้าให้ชื่อเขาว่าเจียงอวิ๋น เจ้าเห็นว่าดีหรือไม่”หลี่หมิงซีมองทารกน้อยในอ้อมแขนเขา สีหน้าของนางไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมา แต่ก็ยอมเอ่ยปากพูด“ท่านเป็นคนช่วยเขาไว้ จะให้ชื่อใดหรือจะจัดการอย่างไรต่อไป ก็สุดแล้วแต่ท่านเถิด”เซียวจิ่งถิงก้มมองเด็กน้อย ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองภรรยา แม้นางจะพูดกับเขาด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้าย แต่ขอแค่นางพูดเขาก็ดีใจแล้ว อย่าว่าแต่พูดปกติเลย นางจะด่าทอ ทุบตีเขาล้วนยินดีทั้งสิ้น“เช่นนั้น ข้าจะรับเขาเป็นบุตรบุญธรรม”คำพูดนั้นทำให้หลี่หมิงซีชะงักงัน มือเรียวที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำเข้าหากันแน่น แววตาที่เคยเย็นชาวูบไหวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาถึงกลางอกร่างกำยำก้าวเข้าไปใกล้นางอีกก้าว น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนทว่าสั่นเครือจนแทบจะกลายเป็นเสียงสะอื้น เขากะพริบตาไล่หยาดน้ำตาที่เกือบจะไหล“บางทีสวรรค์อาจจะเมตตามอบเขาให้พวกเรา บางที... อาจจะเป็นลูกของเราที่ตามมา”ประโยคนั้นราวกับมีดกรีดลึกลงไปในหัวใจของหลี่หม
เกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม ตอนที่ 102 หากนั่นไม่ใช่ฝันเล่า
ตอนที่ 102 หากนั่นไม่ใช่ฝันเล่าหลี่หมิงซีชะงักนิ่ง มือที่วางบนตักกำเข้าหากันแน่น นางเหลือบมองจิ้งอ๋องด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก“ซีเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเรื่องนี้มันเหลือเชื่อ ก่อนหน้านี้ข้าก็ไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน” ท่านอ๋องหนุ่มเหยียดยิ้มพลางก้มหน้าลง“ข้าฝันเห็นเรื่องในอนาคต ฝันเกี่ยวกับเราสองคน ข้าฝันครั้งแรกวันงานเลี้ยงวันเกิดข้า ครั้งนั้นข้ากับเจ้ามีสัมพันธ์ทางกายกันครั้งแรก กลับมาข้าก็ฝัน” แววตาหลี่หมิงซีสั่นไหวนางจำได้วันนั้นนางก็ฝันเช่นเดียวกัน ฝันในสิ่งที่ชาติก่อนนางไม่รู้ หากแต่ไม่รู้ว่า เขาเองก็ฝันเช่นกัน หญิงสาวจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียว กระนั้นนางก็ไม่ได้มีความสงสารแม้แต่น้อย เขาหาเรื่องวิ่งออกมาจากกระโจมเอง นางมิได้ใช้ให้เขามาเสียหน่อย“ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วว่าข้าฝันร้าย ทว่าข้าก็ไม่ได้บอกเจ้าว่าข้าฝันอะไร ซีเอ๋อร์วันนี้ข้าจะบอกเจ้าให้หมด” เขาไม่รู้หรอกว่า หากเขาเล่าเรื่องในความฝันออกไปแล้ว นางจะเกลียดเขาหรือไม่ แต่เขาก็จะเล่า และในใจก็รู้ว่านางเองก็ฝัน“ข้ามักจะฝันถึงเรื่องในวันข้างหน้า เหมือนลางบอกเหตุ หลายเหตุการณ์ข้าให้คนจับตาดู ก็รู้ว่ามันเกิดขึ้นจริง ข้าใช้ความฝันเหล่าน
บางทีคุณอาจจะชอบ
ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน445.1K viewsบุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว83.0K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว97.6K viewsย้อนรักทวงแค้น
วิ๋นเจิง240.3K viewsเมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง
malinee143 viewsเคียงรักใต้เงาพยัคฆ์
Poinsettia87 viewsบำบัดรักต่างมิติ
JustMoonLight332 viewsแผนร้ายพ่ายรักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม193 views
